ตอนที่ 24
หลังจากที่ชิงเทียนดูอาการของซุนลี่เสร็จ และกำลังจะเดินทางกลับ เย่เสวี่ยหลัน ก็อาสาจะไปส่ง พวกเขาได้แวะไปทานข้าว ที่ร้านอาหารจีนแห่งหนึ่ง ที่ชื่อว่าทงหลิง ระหว่างที่ชิงเทียนจะเดินเข้าไปในร้าน ก็ััได้ถึงจิตสังหาร ที่พรั่งพรูออกมาทางด้านหลัง “โทษทีนะเธอเข้าไปก่อนเลย เดียวฉันตามไป"
“อืม รีบตามมานะ" เธอเดินเข้าไปเพื่อสั่งอาหารรอเขา
‘ไม่รู้หรอกนะ ว่าเป็ใคร แต่ว่ามือสังหารที่ไม่ปกปิด การแผ่จิตสังหารนั้น ก็เป็แค่ทารกในสาตาข้าเท่านั้น" เขาเดินย้อนกลับไปทางที่พึ่งเดินผ่านมาประมาณ 50 เมตร ก็พบชายแก่ที่แต่งตัวเหมือนนักท่องเที่ยว และถือแผนที่ขนาดใหญ่ สองสามีภรรยาที่กำลังเถียงกันว่าตอนเย็นจะกินอะไรดี และเด็กวัยรุ่นที่กำลังนั่งเล่นเกมมือถือ โดยวางร่มไว้ข้างตัว
ชายแก่เดินมาหาเขาพร้อมกับแผนที่ “ขอโทษนะพ่อหนุ่ม บ่อน้ำพุ เป้าทู่เฉวียน นี่ต้องไปทางไหน" เมืองจี่หนานนั่นถือว่าเป็เมืองแห่งน้ำพุ ในเมืองมีบ่อน้ำพุหลายแห่ง ที่ชิงเทียนเคยแวะเวียนไปอยู่บ่อยครั้ง เขาััถึงพลังปราณที่หลอมรวมอยู่ในน้ำ ไม่แปลกที่ผู้คนจะบอกว่านี่คือน้ำแร่คุณภาพสูง
กระบี่เซียนก่อตัวในมือของชิงเทียนอย่างรวดเร็ว เขาไม่รอช้า ก่อนใช้กระบี่สีทองเงินฟันฉับเป็เส้นตรงในแนวตั้ง จนร่างของชายแก่แยกออกเป็สองส่วน และเผยให้เห็นว่าแขนที่กำลังถือแผนที่นั้นเป็แขนปลอม โดยแขนที่แท้จริงกำลังถือมีดเตรียมที่จะแทง
ผู้คนรอบข้าง เริ่มตอบสนองกับสิ่งที่เกิดขึ้น เด็กนักเรียนชักดาบปลายแหลมออกจากร่ม แต่ชิงเทียนเร็วกว่ามากนัก เขาขว้างดาบเซียนทะลุร่างตัดขั้วหัวใจนักเรียนคนนั้น แล้วเรียกกระบี่ให้บินกลับมาตนเอง
สองสามีภรรยามีสีหน้าที่หวาดกลัว พวกเขาชักปืนพกออกมา แล้วเล็งไปยังชายหมุ่ม แต่ทันใดนั้น ั์ตาของชิงเทียนก็เปล่งแสงสีฟ้าสว่างวาบออกมา ก่อนที่ฝ่ายตรงข้ามจะถูก่ชิงการเคลื่อนไหว แววตาของชิงเทียนเต็มไปด้วยความเ็า เขาใช้กระบี่ฟันคอของฝ่ายสามีจนขาดสะบั้น แล้วใช้มือประทับไปที่หัวของฝ่ายหัวภรรยา พร้อมกับความทรงจำมากมาย ที่หลั่งไหลเข้ามาในหัวของชายหนุ่ม และชื่อของผู้ว่าจ้างที่ค้นเจอ ดูจะไม่ใช่คนที่เขาเคยรู้จักมาก่อน “ถังเหยียน?"
หลังจากที่หญิงคนดังกล่าวหมดประโยชน์ ชิงเทียนก็รีบปลิดชีพเธอในทันที ก่อนจะหยิบมือถือที่หล่นอยู่ติดมือไปด้วย จากนั้นร่างของเขาก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย โชคดีที่ในบริเวณนี้มีเพียงแค่มือสังหาร ไม่เช่นนั้นคงมีเื่วุ่นวายตามมาอีกเป็ขบวน
ร่างเงาที่เคลื่อนไหวดุจภูติพราย ลัดเลาะไปตามถนน ก่อนจะกระโดนขึ้นไปยังชั้นบนของร้านอาหาร ชิงเทียนแอบเข้ามาทางระเบียง โดยที่ไม่มีใครได้ทันสังเกตุเห็น แล้วเดินตรงไปหาเย่เสวี่ยหลัน “รอนานไหม"
“ไม่หรอก รีบสั่งอาหารกันเถอะ" เย่เสวี่ยหลันกล่าว ทันใดนั้น เธอก็สังเกตุเห็นหยดเื ที่ติดอยู่บนในหน้าของชายหนุ่ม “นั่นใช่เืรึเปล่า"
ชิงเทียน รีบเช็ดตัวเองด้วยความรีบเร่ง “ม...ไม่มีอะไร!!" เขามองไปที่เมนูก่อนจะเริ่มเปลี่ยนหัวข้อสนทนา “อันนี้น่าอร่อยดีนะ"
เย่เสวี่ยหลันััได้ถึงสิ่งผิดปกติ แต่เธอก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา เพราะเกรงว่าจะก้าวก่ายเื่ส่วนตัวของชายหนุ่ม จึงทำเป็มองข้ามเื่นี้ไป
หลังจากทานอาหารเส็จแล้วเธอมาส่งชิงเทียนที่วิลล่าหลังงามในโครงการประตูัทอง
“วิลล่านายสวยจัง" แววตาของเย่เสวี่ยหลันฉายแววความตื่นเต้นออกมา ซึ่งค่อนข้างจะเแ็นเื่แปลก เพราะถ้าหากเทียบกับคฤหาสน์ของเธอ วิลล่าของชิงเทียนคงกลายเป็รูหนูไปเลย
“เธออยากจะอยู่ไหมล่ะ เดียวฉันให้คนจัดห้องให้"
เย่เสวี่ยหลันที่ได้ยินเช่นนั้น พลันหน้าแดงถึงใบหู “ค...ใครอยากอยู่กับนาย!?"
ชิงเทียน อดยิ้มออกไม่ได้ เขารู้สึกมีความสุขทุกครั้งที่ได้แกล้งเธอ แต่ทว่า ในขณะที่ทั้งสองคนกำลังหยอหล้อกันอยู่ ก็มีเด็กสาวคนหนึ่งเดินเข้ามารายงาน
“ท่านอาจารย์ ทองคำและเหล็กล้าอย่างละสิบเอ็ดตัน ถูกนำไปเก็บไว้ในโรงจอดรถแล้วค่ะ
เย่เสวี่ยหลันถึงกับช็อคไปเลย เมื่อรู้ว่าในโรงจอดรถของชิงเทียน มีทองคำเป็ตันๆเก็บไว้ และหากเธอคำนวนไม่ผิด มันคงมีมูลค่าหลายล้านหยวนเลยทีเดียว “ด...เดียวนะ นายจะเอาทองมากขนาดนั้นไปทำอะไร ไม่สิ นายไปเอาเงินจากไหนมาซื้อ!"
ชิงเทียนหันมายิ้มให้เธอ “ก็แค่ของขวัญที่เพื่อนส่งมาให้น่ะ"
เย่เสวี่ยหลัน ไม่คิดว่าจะสามารถเชื่อคำพูดชิงเทียนได้หรือไม่ ยิ่งได้รู้จักเธอก็คิดว่าเขาดูลึกลับขึ้นทุกวัน อีกทั้งเพื่อนประเภทไหนกัน ที่จะส่งของขวัญเป็ทองคำกองเท่าูเา นี่มันช่างไม่สมเหตุสมผลเอาเสียเลย
หลิวลู่ซือยกชามาให้ทั้งสองคน แต่ชิงเทียนขอแยกตัวไปคุยโทรศัพท์ จึงมีเพียงแค่หญิงสาวที่อยู่ด้วยกันเพียงแค่สองคน จากนั้นเย่เสวี่ยหลัน ก็รัวคำถามใส่หลิวลู่ซือราวกับอัดอั้นมานาน “นี่สาวน้อย พี่เห็นหนูเรียกชิงเทียนว่าอาจารย์ เขาสอนอะไรหนูเหรอ"
“ต้องขอโทษด้วยค่ะ อาจารย์สั่งไว้ว่าห้ามบอกเื่นี้กับใคร"
เย่เสวี่ยหลันหน้ามุ่ยทันที เธอระแวงว่าชิงเทียนและเด็กสาวคนนี้ อาจมีเื่ที่กำลังปิดบังเธออยู่
******************************
ถังเหยียน กำลังรอฟังรายงานภารกิจ เธอส่งมือดีไปถึง 4 คน เป็ไปไม่ได้เลยที่แพทย์เทวะคนนั้นจะรอดจากเงื้อมือยมฑูตไปได้ และเมื่อเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น เธอก็เผยยิ้มออกมาทันที
“จัดการเป้าหมายได้แล้วใช่มั้ย" เธอพูดไปพร้อมกับเลียอมยิ้มไม่ต่างจากเด็ก แต่เมื่อปลายสายตอบกลับมา ใบหน้าของเธอก็พลันบิดเบี้ยวถึงขีดสุด
“ขอบคุณที่ส่งคนมาทักทายอย่างอบอุ่นนะ“ เป็เสียงของชิงเทียน ที่ใช้โทรศัพท์ของมือสังหาร โทรมา
อมยิ้มถูกกัดจนแตกละเอียด “แกคือแพทย์เทวะชิงเทียน!?"
“คนที่เธอส่งมา ถือว่าเป็มือดีที่สุดแล้วเหรอ แค่เก็บจิตสังหารยังทำไม่เป็เลยด้วยซ้ำ ความจริงแล้ว ฉันก็ไม่ได้มีความแค้นกับพ่อเธอหรอกนะ แต่ถ้าเขาไม่ยอมจบ ฉันก็คงต้องไปเยี่ยมสักหน่อย" ชิงเทียนวางสายไป
ถังเหยียนเริ่มจะสติแตก เธอรีบเรียกคนขับรถ ปล้วกดเบอร์โทรหาถังฮ้าวในทันที “พ่อ อย่าพึ่งออกไปไหน เดียวหนูจะรีบไปหา!!"
****************************
ชิงเทียนเดินทางไปหาหลงหยวน คาซิโนยังคงเนืองแน่นไปด้วยผู้คน เขามุ่งตรงไปที่ห้องผู้จัดการ ประตูถูกผลักเปิดออก “นายอยากทำลายตระกูลถังไหม...."
ในห้องผู้จัดการ หลงหยวนที่กำลังจัดการ กับเอกสารกองท่วมหัว ผงะไปเล็กน้อย “เมื่อกี้นายว่าไงนะ" คล้ายว่าเขาจะได้ยินไม่ชัด
“ฉันถามว่า นายอยากทำลายตระกูลถังไหม" ชิงเทียนพูดเน้นย้ำทีละคำ
หลงหยวนนิ่งเงียบ ราวกับกำลังพิจารณาถึงคงามเป็ไปได้ หากตระถูกถังถูกทำลาย ตระกูลหลงจะสามารถเติมโตได้อย่างไร้ขีดจำกัด “นายมีแผนอะไร?"
“ไม่ต้องรีบร้อน พรุ่งนี้เรียกลุงหลงมาด้วย แล้วเราจะไปประชุมแผนที่ภัตตาคารของนาย เราจำเป็ต้องใช้เงินเยอะมาก เพื่อล่อให้ปลากินเบ็ด ก่อนอื่นฉันคงต้องหาแนวร่วมสักหน่อย" ชิงเทียนพูดทิ้งท้ายแล้วดินจากไป
สิ่งที่เกิดขึ้นค่อนข้างกระทันหันเกินไปหย่อย หลงหยวนยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าแผนคืออะไร และไม่รู้ว่าชิงเทียนจะไปหาแนวร่วมมาจากไหน แต่สุุดท้าย เขาก็ทำตามคำขอของชายหนุ่มอยู่ดี
******************************
บ้านตระกูลโอวหยาง ชายสวมชุดสูทราคาแพง เดินเข้ามาหาโอวหยางเจิ้งหยู ที่กำลังนอนอ่านหนังสืออยู่บนเตียง “ยอดขายปีนี้ เติบโตขึ้นมากกว่าปีก่อนสิบเปอร์เซ็นต์ครับพ่อ"
“อืม...ทำได้ดีมาก จะว่าไปช่วยจัดตารางงานให้หน่อยสิ วันอาทิตย์พ่อจะไปเยี่ยมอาจารย์สักหน่อย" โอหยางเจิ้งหยู ยังไม่เข้าใจเนื้อหาเคล็ดวิชาอยู่หลายส่วน จึงอยากจะไปขอคำแนะนำจากชิงเทียน
ชายคนดังกล่าวรู้สึกสงสัย เกี่ยวกับตัวตน ของอาจารย์ที่โอวหยางเจิ้งหยูเคยเล่าให้ฟัง หากมีบุคคลที่ทำให้พ่อของเขานับถือขนาดนี้ แสดงว่าต้องมีฝีมือเก่งกาจมากเลยทีเดียว “ทราบแล้วครับ"
หลังจากที่ชายคนนั้นออกจาห้องไป เสียงโทรศัพท์ของโอวหยางเจิ้งหยูก็ดังขึ้น และเมื่อหยิบมาดู ก็พบว่าเป็เบอร์ของชิงเทียน “ท่านอาจารย์ มีอะไรให้รับใช้ครับ"
****************************
บ้านหลักตระกูลเกา เกาฟู่เฉิงนั่งเล่นหมากรุกจีนกับเกาหลงซาน ด้วยใบหน้าที่ตรึงเครียด ตอนนี้เกาหลงซานอยู่ในขอบเขต รวบรวมปราณขั้นกลางแล้ว ส่วนทางด้านเกาฟู่เฉิง เขาอยากจะเรียนให้จบก่อน เพื่อไม่ให้การฝึกมาขัดขวางการเรียน และทันใดนั้นเอง เสียงโทรศัพท์ของเกาหลงซานดังขึ้น “ว่าไงเพื่อนชิงเทียน นึกว่าลืมกันแล้วซะอีก หืม? ได้สิ ฉันจะไปเดียวนี้แหละ" เกาหลงซานหันมาบอกลูกชาย “ไปเตรียมรถให้พ่อหน่อย เราจะไปจี่หนานกันเดี๋ยวนี้"
*****************************
เมืองหลวง บ้านหลักตระกูลฮวง “จริงหรือ เื่ที่เขาสามารถสร้างศาสตราวุธเซียนได้" ผู้เฒ่าคนหนึ่งเอ่ย ถามฮวงอี้ด้วยความสนใจ
“จริงครับท่านปู่ และเขายังรู้เกียวกับรูปแบบทั้งหกอีกด้วย"
ชายชราดวงตาเบิกโพลง “ปู่เคยพบบันทึกเกี่ยวกับรูปแบบก็จริง แต่ไม่สามารถใช้ได้ อีกทั้งพึ่งจะรู้จากหลานว่า มีรูปแบบถึงหกประเภท" ชายชราลูบเคราพรางขบคิด
“ไม่แปลกที่ท่านปู่จะไม่สามารถใช้ได้ ชิงเทียนกล่าวไว้ว่า มีเพียงเพียงผู้ที่ตัดผ่านถึงขอบเขตก่อตั้งวิญญานเท่านั้น จึงจะสามารถใช้ศาสตร์การวางรูปแบบได้" ฮวงอี้อธิบาย
ชายชราคนนี้คือฮวงเทียนหลง ปู่ของฮวงอี้ และยังเป็พ่อของผู้นำตระกูลคนปัจจุบัน “ปู่อยากพบเขาจริงๆ ดูเหมือนว่าเพื่อนของหลาน จะเป็คลังความรู้ที่ปู่ตามหามานาน"
ฮวงอี้ยังไม่สามารถรับปากได้ ส่วนหนึ่งเป็เพราะเขาพึ่งรู้จักกับชิงเทียนเพียงไม่กี่วันเท่านั้น จึงไม่คิดอีกฝ่ายจะตอบตกลง แต่ทว่า ทันใดนั้นก็มีเบอร์หนึ่งโทรเข้ามา และชื่อที่แสดงก็ทำให้เขาเผยยิ้มออกมาทันที
“ว่าไงชิงเทียน.... อืมเเข้าใจแล้ว ภัตตาคารวังัสินะ เดียวฉันจะไปชวนหยางเล่ยด้วยแล้วกัน" ฮวงอี้ลุกขึ้นยืน “ดูเหมือนว่าความ้าของท่านปู่จะได้รับการตอบรับแล้วนะครับ"
ฮวงเทียนหลงตื่น้ต้นอย่างบอกไม่ถูก เมื่อรู้ว่ากำลังจะได้พบกับชิงเทียน หากมีเด็กหนุ่มคนนี้คอยชี้แนะ เขาคงมองเห็นโลกของผู้บ่มเพาะได้อย่างเต็มตา
ในเมืองหลวงนั้น มี 4 ตระกูลใหญ่คานอำนาจกันอยู่ ตระกูลฮวง แข็งแกร่งด้านกองกำลัง ในตระกูลมีผู้บ่มเพาะไม่น้อยกว่า 20 คน
ตระกูลชิง แข็งแกร่งด้านอำนาจ คนในตระกูลของพวกเขา มีตำแหน่งใหญ่ในรัฐบาลอยู่หลายคน
ตระกูลกู่ มีทรัพย์สินที่มหาศาล อาจจะมากกว่า ทุกตระกูลรวมกันด้วยซ้ำ
ส่วนตระกูลเหยา ควบคุมตลาดมืดและค้าขายสิ่งผิดกฎหมาย ทุกอย่างที่เป็ธุรกิจสกปรก พวกเขาล้วนมีส่วนเกี่ยวข้องทั้งนั้น
*********************************
วันต่อมา ที่ภัตตาคารวังั รถหรูหลายคันขับมาจอดในลานจอดรถ ลูกค้าหลายคนที่กำลังทานอาหารอยู่ ต่างอึ้งกับภาพตรงหน้า
“ไม่น่าเชื่อ!! ทำไมโอวหยางเจิ่งหยู นายใหญ่ บริษัทโอวหยางกรุ๊ป ถึงมาอยู่ที่นี่ได้"
“นั่นมันเกาหลงซาน เ้าของบริษัทที่ค้าขายอัญมณีไม่ใช่รึไง"
“นั่นหยางเล่ย เ้าของบริษัทรักษาความปลอดภัย ฉันได้ยินมาว่าเขาติดหนึ่งในร้อย เศรษฐีที่ร่ำรวยที่สุดด้วยนะ"
ในภัตตาคารเริ่มเกิดความวุ่นวาย ลูกค้าหลายคน ล้วนแตกตื่นกับการมาถึงของเศรษฐีและผู้คุ่มกัน ที่กำลังทะยอยเข้ามาด้านใน จนกระทั่งเมื่อพวกเขาเห็นการมาถึงของกลุ่มสุดท้าย ทุกสิ่งก็ตกอยู่ในความโกลาหล เพราะไม่มีใครคิดว่าทายาทของตระกูลฮวง จะมาโผล่ในสถานที่แบบนี้ ซึ่งเสน่ห์ของฮวงอี้ ทำเอาหญิงสาวหลายกรี๊ดกร๊าดกันเลยทีเดียว
ห้องพิเศษที่ดีที่สุด ของภัตตาคารวังั สองพ่อลูกตระกูลหลงอ้าปากค้าง เมื่อพบเห็นคนที่ชิงเทียนเชิญมา “น...นั่นมัน เป็ไปไม่ได้ ทำไมคุณชายของตระกูลฮวงถึงมาอยู่ที่นี่"
หลงหยินจำความรู้สึกในตอนที่เห็นฮวงเทียนหลงครั้งแรก ซึ่งเขาแทบเข่าอ่อน เมื่อรู้ว่าคนที่มีอำนาจอันดับต้นๆของประเทศ เข้ามาใช้บริการในภัตตาคารของตนเอง
“ขอบคุณทุกท่านที่มากันในวันนี้" ชิงเทียนยืนขึ้น พร้อมกับกล่าวต้อนรับ หากไม่มีสิางใดผิดพลาด แผนที่เขาสร้างขึ้น คงสามารถทำให้ตระกูลถังล่มสลายภายในคืนเดียว
----------------------------------
687
