บทนำ
“เลี่ยนเอ๋อร์ ตอนนี้จิติญญาของเ้าถือกำเนิดโดยสมบูรณ์แล้ว เ้ามิใช่อาวุธเทพาอีกต่อไปแต่เป็เทพที่แท้จริงองค์หนึ่ง” เสียงทุ้มนุ่มอ่อนโยนกระจ่างใสทว่าอบอุ่นราวเนื้อหยกงาม เรียกให้ร่างเล็กที่นั่งนิ่งงันอยู่บนพื้นตำหนักเงยหน้าขึ้นอย่างสับสน
ใบหน้าเล็กนั้นงดงามสมบูรณ์แบบดวงตาสีอ่อนแปลกประหลาดคู่โตฉายแววประหลาดใจระคนยินดี บ้างเผยแสงสีฟ้าอ่อนบ้างสะท้อนเป็สีอำพันลึกลับ ราวกับอัญมณีประกายรุ้งที่เปลี่ยนสีเมื่อกระทบแสงจมูกโด่งพอประมาณทำให้ใบหน้างามแลดูอ่อนหวานริมฝีปากเล็กเป็สีแดงระเรื่อโดยไม่ต้องแต้มชาดคิ้วเรียวเหนือดวงตากลับทำให้เครื่องหน้าที่หวานเกินควรดูมีประกายเข้มแข็งขึ้นมาบ้าง
นางมีผิวขาวราวหิมะเส้นผมสีดำสะท้อนประกายประหลาดให้ความรู้สึกเหมือนดั่งแต่ละเส้นถูกสร้างขึ้นมาจากโลหะอ่อนนุ่มทั้งงดงามและดูล้ำค่า บนร่างของนางคืออาภรณ์สีดำเรียบง่ายไร้ลวดลายทว่ากลับไม่ได้กลบรัศมีอันทรงพลังและความงามบนร่างของนางไปเลยแม้แต่น้อย
“...มหาเทพ?”เด็กสาวที่ดูเหมือนอายุราวสิบห้าสิบหกปีเปล่งเสียงหวานกระจ่างออกมาก่อนจะยกมือขึ้นทาบลำคอของตัวเองด้วยความประหลาดใจ “นี่มัน...ข้ามีร่างกายแล้ว!?”
เ้าของสุ้มเสียงอ่อนโยนหัวเราะออกมาแ่เบาก่อนจะยื่นมือออกมาลูบศีรษะนางด้วยความเอ็นดู “เลี่ยนเอ๋อร์ยินดีด้วยกับการเลื่อนขั้นเป็เทพ และถึงแม้เ้าจะเพิ่งเลื่อนขั้นแต่ด้วยต้นกำเนิดของเ้าแล้ว ยังนับว่าอยู่ในตระกูลเทพาของเราดังนั้นเ้าจะต้องทำตามกฎโดยการรับผิดชอบดูแลโลกหนึ่งใบเป็อย่างน้อยเฉกเช่นเดียวกับเทพบน์ชั้นาองค์อื่นๆ”
“แต่มหาเทพข้ายังไม่ได้เป็เทพโดยสมบูรณ์หากยังไม่เคยลงไปเกิดบนโลกมนุษย์” เด็กสาวเอ่ยแย้ง
“ถูกต้อง ดังนั้นภารกิจในครั้งนี้จึงค่อนข้างรวบรัดและมีโลกใบหนึ่งที่เหมาะสมกับเ้ามาก”มหาเทพกล่าวพลางยื่นมือประคองร่างเล็กให้ลุกขึ้นยืน “เ้าแตกต่างจากเทพองค์อื่นๆตรงที่ร่างที่แท้จริงของเ้ามิใช่อาวุธต่อสู้และมิใช่สัตว์แต่เป็เตาหลอมศักดิ์สิทธิ์ที่ปฐมเทพสร้างขึ้น เ้าจึงเป็เทพองค์เดียวที่สามารถหลอมเทพได้”
เด็กสาวผู้มีร่างจริงเป็เตาหลอมศักดิ์สิทธิ์เผยสีหน้าตื่นเต้นและสับสน“มหาเทพ ข้านั้นคือเตาหลอม ข้าสามารถสร้างได้ทุกสิ่ง ทั้งของวิเศษ อาวุธ และโอสถแน่นอน ตามที่นายท่านปฐมเทพผู้สร้างข้ากล่าวเอาไว้ข้ามีความสามารถในการหลอมมนุษย์ให้กลายเป็เทพได้เพียงแต่การหลอมมนุษย์ให้กลายเป็เทพนั้นค่อนข้างซับซ้อนนายท่านกล่าวว่าข้าต้อง...” เอ่ยถึงตรงนี้คิ้วเรียวก็ขมวดมุ่นใบหน้าหวานแสดงถึงความยุ่งยากใจ
มหาเทพองค์ปัจจุบันเห็นแล้วรู้สึกเอื้อเอ็นดูนางยิ่งนางอายุมากกว่าเขาเสียอีก แต่กลับไม่ประสาต่อสิ่งใดนักเพราะใช้ชีวิตอยู่ในร่างของเตาหลอมมาโดยตลอด เพิ่งจะมีร่างเทพขึ้นมาไม่กี่วันเขาอดไม่ได้ที่จะยื่นมือไปลูบไล้หัวคิ้วที่ขมวดมุ่นนั้นแล้วคลึงเบาๆให้นางคลายหัวคิ้วออก
“เลี่ยนเอ๋อร์ สิ่งนั้นเรียกว่าการร่วมรัก”
“มหาเทพ ร่วมรักคือสิ่งใด? เกี่ยวกับความรักหรือ”เตาหลอมศักดิ์สิทธิ์หรือที่ถูกมหาเทพตั้งชื่อเล่นว่าเลี่ยนเอ๋อร์เงยหน้ามองชายหนุ่มรูปงามตรงหน้าตนด้วยความสงสัยนางในตอนนี้ยังแยกแยะความงามไม่ออกด้วยซ้ำจึงไม่รู้แม้แต่น้อยว่าบุรุษที่ยืนอยู่ตรงหน้านี้คือผู้ที่ได้ชื่อว่างามที่สุดในบรรดาเทพรุ่นที่สามทว่าเขาไร้มหาเทวีเคียงกายส่วนใหญ่แล้วมักใช้เวลาไปกับการหลอมสร้างอาวุธเทพโดยมีเตาหลอมศักดิ์สิทธิ์คอยช่วยเหลือ
สำหรับเลี่ยนเอ๋อร์แล้วคนผู้นี้ก็คือเ้านายคนล่าสุดที่นางรับใช้เป็เ้านายที่ใจดีอ่อนโยนและชอบชวนนางคุยอยู่เสมอดวงจิตของนางถือกำเนิดขึ้นเมื่อหกหมื่นปีก่อนแต่เพิ่งจะเริ่มมีความรู้สึกก็เมื่อสองหมื่นปีก่อนหน้านี้เองซึ่งตรงกับ่ที่ชายหนุ่มคนนี้ขึ้นดำรงตำแหน่งมหาเทพพอดีนางซึ่งเป็อาวุธเทพรุ่นแรกที่ถูกสร้างขึ้นพร้อมกับเหล่าเทพาจึงถูกส่งมาถึงมือเขามีเพียงผู้แข็งแกร่งที่สุดในภพ์เท่านั้นที่สามารถเตาหลอมศักดิ์สิทธิ์เช่นนางได้
แม้แต่ความงามยังแยกไม่ออกนางย่อมยังไม่รู้ว่าอะไรคือความรัก และสิ่งใดคือการร่วมรัก
เห็นได้ชัดว่ามหาเทพเองก็มีสีหน้าหนักใจ“เลี่ยนเอ๋อร์ ที่ผ่านมามิใช่ว่าข้าไม่คิดให้เ้าหลอมมนุษย์เป็เทพแต่เป็เพราะร่างของเ้ายังเป็เตาหลอม จึงยังไม่อาจกระทำเื่นี้ได้การร่วมรักจำเป็ต้องมีร่างมนุษย์เสียก่อน และตอนนี้เ้าก็มีมันแล้วเพื่อเป็การฝึกฝนข้าอยากให้เ้าไปยังโลกใบใหม่ที่ข้าเพิ่งสร้างขึ้นเมื่อสองพันปีก่อนโลกใบนี้ไม่มีเทพคุ้มครอง มีแค่ผู้ดำรงตำแหน่งิหวังที่คอยดูแลนรกของโลกนั้นเพียงผู้เดียวข้าจะถือโอกาสนี้ส่งเ้าไปเกิดเป็มนุษย์ที่นั่นเมื่ออายุถึงวัยที่สามารถออกเรือนได้แล้ว ความทรงจำและพลังของเ้าจะตื่นขึ้นมาถึงตอนนั้นเ้าน่าจะพอรู้เองว่าจะต้องทำอะไรบ้าง”
เลี่ยนเอ๋อร์ดึงแขนเสื้อเขา “มหาเทพออกเรือนคืออะไร”
“ก็คือแต่งงาน”
“อ้อก็คือการที่ชายหญิงเข้าพิธีที่ต้องสวมชุดสีแดงๆ”
“ถูกต้องแล้ว”มหาเทพเหลือบมองใบหน้างดงามของเด็กสาว เขาลูบแก้มเนียนนุ่มก่อนจะถอนหายใจออกมา“เลี่ยนเอ๋อร์ที่จริงแล้วข้าเองก็เคยคิดเอาไว้ว่าหากเ้ามีร่างเทพแล้วจะแต่งงานกับเ้าให้เ้าเป็มหาเทวี แต่ว่า...”
เขามองสีหน้ามึนงงของอีกฝ่ายแล้วได้แต่ส่ายหน้าอย่างอับจนปัญญา
เขาคุยเล่นกับนางทุกวัน อยู่กับนางทุกวันขนาดจะไปยังภพอื่นยังอุ้มเอานางไปด้วยต่อให้นางมีร่างเป็เพียงเตาหลอมโลหะแข็งๆใบหนึ่งแต่เขาก็ยังอดรู้สึกผูกพันใกล้ชิดไม่ได้ นี่คือความสัมพันธ์อันบริสุทธิ์ใจของเขากับนางดังนั้นจึงเกิดความคิดที่จะรอคอยให้นางมีร่างแล้วรับนางเป็ภรรยาแต่แล้วเมื่อร่างเทพของนางสมบูรณ์หญิงงามล่มเมืองล่ม์ที่อยู่ต่อหน้าเขาและรัศมีเทพบนร่างของนางกลับทำให้เขาไม่อาจทำเช่นนั้นได้
ไม่ใช่เพราะผิดหวัง ไม่ใช่เพราะไม่รัก แต่กลับกลายเป็ว่ามหาเทพเช่นเขาไม่คู่ควรกับนางเสียแล้วเขาไม่ทันได้คาดคิดว่าเตาหลอมศักดิ์สิทธิ์ที่ปฐมเทพสร้างขึ้นเมื่อกลายเป็เทพจะมีศักดิ์และขุมพลังเทียบเท่ากับเหล่าเทพาหรือก็คือเทพรุ่นแรกที่ถือกำเนิดขึ้นมา ส่วนเขานั้นเป็เพียงเทพรุ่นที่สามหากนับลำดับาุโจริงๆ เขาก็เป็ได้เพียงหลานชายนางเท่านั้นเอง!
นางแต่งให้เขาไม่ได้หากเขาอยากแต่งงานกับนางก็มีทางเดียวเท่านั้น นั่นคือแต่งเข้าตระกูลของนาง
ทว่าเลี่ยนเอ๋อร์ไม่ประสาเื่ทางโลกเลยแม้แต่น้อยคาดว่าต่อให้เขาเกลี้ยกล่อมนางรับเขาเป็สามีสำเร็จ นางก็คงยังอยู่กับเขาแบบไม่รู้สึกอะไรเลยซึ่งนั่นไม่ใช่สิ่งที่เขา้าดังนั้นเขาจึงวางแผนจะให้นางได้ลงไปัักับโลกมนุษย์ดูก่อนให้นางรู้จักอารมณ์ทั้งหลาย ให้นางเข้าใจรักโลภโกรธหลงเื่พรรค์นี้มีเพียงโลกมนุษย์เท่านั้นที่สามารถสอนบทเรียนแก่เหล่าเทพได้
ถึงตอนนั้นเมื่อนางกลับคืนสู่์แล้วนางจะเข้าใจความรู้สึกที่ผ่านมาตลอดสองหมื่นปีที่เขามีต่อนางเอง เขามั่นใจเช่นนั้น
“เลี่ยนเอ๋อร์ เ้าจงลงไปจุติยังโลกใบนั้นใช้พลังเทพของเ้าชี้นำสิ่งมีชีวิตที่นั่น และพัฒนามันให้ไปในทางที่ควรจงเรียนรู้ที่จะรัก และหลอมเหล่าเทพรุ่นใหม่ขึ้นมาให้ปกครองโลกใบนั้น”มหาเทพรั้งเอวบางเข้ามากอด เขาลูบเส้นผมที่มีประกายงดงามพิสดารของนางอย่างอ่อนโยน“หนึ่งร้อยปีก็เพียงพอแล้ว ข้าจะรอเ้ากลับมา รอให้เ้ามารักข้า”
156K
