ในยามเย็นๆ พระอาทิตย์คล้อยต่ำลงจนเห็นครึ่งล่างอยู่ใต้น้ำ ส่วนครึ่งบนส่องแสงเรืองรอง ทอประกายเหลืองอมส้มไปทั่วท้องทะเล น้ำทะเลเค็มๆ พัดซัดเข้าหาฝั่งจนเป็ละอองคลื่นสีขาว ลมทะเลพัดเอื่อยๆ ปะทะใบหน้านวลเนียนใสของ ปวริศา วรพิมาน หรือ น้ำค้าง ทำให้เธอพานคิดถึงเื่ราวเก่าๆ ที่เกิดขึ้น ณ ที่นี่
นานแค่ไหนแล้วหนอ ที่ปวริศาไม่ได้กลับมาที่นี่เลย แต่กระนั้นเธอก็ยังจดจำเื่ราว เมื่อครั้งเก่าก่อน ได้เป็อย่างดีมิเคยลืมเลยแม้แต่นิดเดียว หญิงสาวมองไปรอบๆ ทุกสิ่งอย่างรอบๆ ตัว ซึ่งยังคงเหมือนเดิม แต่สิ่งที่ไม่เหมือนเดิม ก็คงจะเป็ผู้คนนั่นแหละ เพราะขนาดเธอเองยังเปลี่ยนไปเลย
“น้ำค้าง!!!!......”
เสียงใครคนหนึ่งร้องะโเรียกชื่อปวริศา ดังแว่วมาให้ได้ยิน ปวริศาหันไปมองยังทางที่ได้ยินเสียง ก็เห็นกลุ่มผู้ชายที่กำลังเดินถือถังใส่กุ้งหอยปูปลา เดินเข้ามาใกล้ๆ เธอคุ้นๆ ผู้ชายที่ร้องทักเธอ จึงพลางขมวดคิ้วครุ่นคิดว่าเป็ใครกัน แล้วดวงตากลมโตคู่สวยก็เบิกกว้าง
“พี่ก้าน!!!!......”
ปวริศาส่งเสียงดังฟังชัด เรียกชื่อชายหนุ่มที่เรียกชื่อเธอออกมาอย่างดีใจ และจำได้ แต่ก็เกือบจำไม่ได้เหมือนกันนั่นแหละ เพราะตอนเด็กกับตอนโตแตกต่างกันมาก จะมีเค้าโครงหน้านี่แหละที่พอจะจำได้บ้าง
“น้ำค้างจริงๆ ด้วย ไม่ได้เจอกันนานเลยนะเนี้ย เป็สาวสวยเลย แล้วนี่ไปไงมาไงล่ะ มาเที่ยวเฉยๆ หรือว่าจะกลับมาอยู่ที่นี่เลยล่ะ??”
ก้านยาว ซึ่งเป็คนในหมู่บ้านเดียวกันกับปวริศา เดินนำหน้ากลุ่มเพื่อนๆ ที่ไปหาอาหารทะเลด้วยกัน เข้ามาใกล้ปวริศา เพื่อมาทักทายถามไถ่ ตอนแรกที่ก้านยาวร้องเรียกชื่อปวริศา ก้านยาวยังไม่มั่นใจว่าจะใช่ปวริศาหรือเปล่า แต่พอเธอเรียกชื่อก้านยาวเท่านั้นก็รู้ว่าใช่แน่แล้ว
“ว่าจะกลับมาอยู่ที่นี่เลยจ้ะ กลับมาดูแลพ่อกับแม่น่ะ ท่านแก่แล้ว แล้วนี่พวกพี่ไปไหนกันหรือจ๊ะ!!??”
ปวริศายิ้มหวาน เป็กันเอง ก่อนจะตอบคำถามของก้านยาวไปตามความจริง แล้วดวงตากลมโตคู่สวยก็มองไปที่ถังที่ก้านยาวถืออยู่ในมือ จึงเอ่ยถามด้วยความอย่างรู้อยากเห็น พร้อมกับยื่นใบหน้าสวยหวานไปมอง
“กุ้งหอยปูน่ะ พอดีพวกพี่ลงเรือไปหากันมา”
ก้านยาวตอบคำถามปวริศา ยิ้มๆ ขณะตอบก็มองใบหน้าสวยหวาน และมองอากัปกิริยาของเ้าหล่อน ซึ่งดูยังไงก็น่ารักไม่ใช่เล่นๆ ตอนเด็กว่าน่ารักแล้ว ตอนนี้น่ารักและสวยยิ่งกว่า ซึ่งทุกอย่างสอดรับกันหมดจด
ไม่ว่าจะเป็ผมดำยาวสลวย ที่แผ่กระจายเต็มหลังบอบบาง ใบหน้ารูปไข่ ดวงตากลมโต ที่มีแผงขนตายาวงอน คิ้วโก้งโค้งเรียวสวย ปากบางจิ้มลิ้มสีลูกเชอรี่ รูปร่างเล็กบอบบางน่าทะนุถนอม โดยรวมคือสวยน่ารักไม่มีที่ติ พลันความคิดของก้านยาวก็สะดุดหยุดลง เมื่อเสียงเข้มดุดังขึ้น
“มึงจะคุยอีกนานไหม ไอ้ก้าน!!!!......”
เสียงเข้มดุนั้นทำให้ปวริศาจำ ได้ไม่เคยลืมว่าเป็เสียงของใคร เธอเงยหน้าขึ้น ก็สบประสานสายตาคมกริบที่ดูไม่เป็มิตรเข้าอย่างจัง ยิ่งชัดเจนว่าผู้ชายตัวโตคนนั้นคือ จิรทิปต์ พงษ์วงกังวาน หรือที่เธอเคยเรียกขานเขาอย่างสนิทปากว่า ‘พี่ทิป’ เมื่อนานมาแล้ว และตอนนี้เธอไม่แน่ใจว่า ยังจะสามารถเรียกเขาได้อย่างสนิทปากเช่นนั้น ได้อยู่หรือเปล่า
“ไปแล้วนายหัวไปแล้ว”
“พี่ไปก่อนนะ แล้วเราค่อยเจอกันใหม่นะ”
ก้านยาวะโบอกจิรทิปต์อย่างเร็วไว แล้วค่อยหันมาพูดกับปวริศา พอพูดจบก็ไม่รอคำพูดจากเธอ รีบเดินไปหาเพื่อนอย่างเร็วไว แล้วกลุ่มผู้ชายพวกนั้นก็พากันเดินห่างออกไป โดยที่ปวริศามองตามแผ่นหลังกว้างบึกบึนของจิรทิปต์ ด้วยสายตาเศร้าหมองลงอย่างเห็นได้ชัด
๒๗๒๗๒๗๒๗๒๗๒๗๒๗๒๗๒๗๒๗๒๗๒๗๒๗๒๗๒๗๒๗๒๗๒๗๒๗๒๗๒๗๒๗๒๗๒๗๒๗
เื่นี้ก็จะออกดราม่ามากถึงมากท่ี่สุดค่ะ ถ้ายังไงไรท์ฝากช่วยลุ้นและเอาใจช่วย และช่วยเชียร์น้ำค้างของเราด้วยนะคะ ว่าจะผ่านพ้นเื่ราวความแค้นอันแสนเ็ปของนายหัวทิปไปได้หรือเปล่า
98
![ย้อนยุคมาเป็นเถ้าแก่เนี้ยสาวชาวสวน กับ ระบบวิเศษ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1699849144_11695011.webp)
