เมื่อทั้งสองคนทำอาหารเสร็จแล้วก็พากันไปอาบน้ำผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าจากนั้นจึงพากันตั้งโต๊ะอาหารพร้อมกับเรียกให้ทุกคนมาทานข้าวเมื่อทุกคนมาครบแล้วหนิงฮวาจึงเอ่ยขึ้น
“วันนี้ข้ากับพี่ใหญ่ทำต้มแซ่บขาหมูและไข่ตุ๋นทรงเครื่องนะเ้าคะ”
“โห น่ากินมากเลยขอรับพี่ใหญ่พี่รอง ั้แ่พี่รองเข้าครัว อาหารมีแต่ของอร่อยๆทั้งนั้นเลย จริงไหมขอรับท่านปู่ ท่านพ่อ ท่านแม่”
“อ่า เป็จริงดังที่จินเออร์กล่าวเลย นี้ปู่รู้สึกว่าตนเองจะน้ำหนักขึ้นมาเยอะเลย ฮ่า ฮ่า”
“ดีแล้วเ้าค่ะ ข้าอยากให้ทุกคนมีสุขภาพร่างกายที่แข็งแรงกว่านี้ทุกคนจะได้ไม่ป่วยง่าย”
“งั้นพวกเราทานข้าวกันเถอะปู่หิวแล้ว”
เมื่อหนิงเทียนเอ่ยจบทุกคนก็เริ่มลงมือทานอาหารมื้อค่ำกันอย่างอิ่มหนำจนไม่เหลืออาหารซักอย่างเดียว พอทานข้าว เก็บโต๊ะล้างจานเสร็จแล้วหนิงฮวาก็เดินกลับมาที่โต๊ะเหมือนเดิมก่อนจะเอ่ยขึ้น
“ท่านพ่อเ้าคะ ข้าอยากได้คนมาปรับพื้นที่ดินเตรียมไว้สำหรับเพาะปลูกเ้าค่ะ และข้าอยากจะให้ตัดไม้ที่ไม่จำเป็ออกแล้วเอาไปกองรวมกันไว้ที่หลังบ้านเราก่อน ท่านพ่อพอจะหาให้ได้หรือไม่เ้าคะ”
“เดี๋ยวปู่บอกให้หัวหน้าหมู่บ้านประกาศให้พร้อมกับเื่มูลสัตว์ก็ได้แต่เ้าจะให้ค่าแรงพวกเขาวันละเท่าไหร่รึ”
“วันละยี่สิบอีแปะ ข้าวอีกหนึ่งมื้อเ้าค่ะ”
“ได้ไว้พรุ่งนี้ปู่จะบอกให้สองเื่เลย”
“ถ้างั้นก็ตกลงตามนี้เ้าค่ะ นี้ก็ดึกมากแล้วแยกย้ายกันไปพักผ่อนกันเถอะเ้าค่ะ”
เมื่อหนิงฮวาเอ่ยจบทุกคนก็ต่างแยกย้ายกันเข้าห้องเพื่อไปพักผ่อนเมื่อหนิงฮวาเดินเข้ามาภายในห้องนางก็เห็นพี่สาวของนางนั่งรอนางอยู่ที่เตียงเพื่อรอเข้านอนพร้อมกัน
“ฮวาเออร์มาพักผ่อนได้แล้ว่นี้เ้าทำงานหนักเกินไปแล้วรู้หรือไม่ สุขภาพเ้าพึ่งจะหายดีมีสิ่งใดที่พี่ช่วยเ้าได้ก็ให้พี่ช่วยทำแทนเถอะเดี๋ยวเ้าจะล้มป่วยลงไปอีกหรอกพี่เห็นเ้าวิ่งทำหลายสิ่งหลายอย่างแบบนี้แล้วพี่ช่างรู้สึกว่าตัวเองเป็พี่สาวที่ไม่ได้เื่เลยจริงๆที่ปล่อยให้น้องสาวทำสิ่งต่างๆเพียงลำพังเช่นนี้”
หนิงเซียนบอกน้องสาวของตนด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือพร้อมกับน้ำตาที่คลออยู่ตรงขอบตาฉ่ำคู่สวยนั้นอย่างรู้สึกเสียใจที่ตนเองช่วยอะไรน้องสาวของนางไม่ได้เลย
“พี่ใหญ่ท่านอย่ากล่าวโทษตัวเองเช่นนี้เลยเ้าค่ะ เป็ข้าเองที่มัวแต่วิ่งทำอยู่คนเดียวท่านอย่างคิดมากเลยนะเ้าค่ะต่อไปนี้ข้าสัญญาว่าจะให้ท่านช่วยทุกอย่างเลยดีหรือไม่เ้าคะ”
หนิงฮวารีบเอ่บปลอบพี่สาวของตนทันทีที่เห็นว่าพี่สาวของนางนั้นเริ่มมีน้ำตาคลอที่ดวงตาหวานฉ่ำคู่นั้น มันทำให้นางรู้สึกเสียใจที่นางลืมนึกถึงจิตใจของพี่สาวที่รักและเป็ห่วงนางมากขนาดนี้
“ได้ เ้าสัญญากับพี่แล้วนะ อย่าผิดคำพูดเล่า ”
“เ้าค่ะ เรานอนกันเถอะเ้าค่ะข้าง่วงแล้ว”
แล้วทั้งสองก็เข้าสู่ห้วงนิทรากันอย่างรวดเร็วเพราะวันนี้พวกนางต่างก็ใช้พลังงานไปจนไม่เหลืออีกต่อไป ภายในห้วงแห่งความฝันของหนิงฮวานั้น ตอนนี้นางฝันว่ากำลังยืนอยู่ในห้องแห่งหนึ่งที่ดูสะอาดสะอ้านภายในห้องตกแต่งอย่างเรียบง่ายแต่ดูก็รู้ว่าของตกแต่งภายในห้องนี้นั้นแต่ละชิ้นราคาของมันคงจะแพงแสนแพงอย่างแน่นอนอีกอย่างโทนสีห้องไม่ว่าจะเป็ผ้าม่าน ผ้าปูที่นอน ผนังต่างเป็โทนสีเทาออกไปทางดำซะส่วนใหญ่
ดูก็รู้ว่าต้องเป็ห้องของบุรุษอย่างแน่นอน แล้วนางมาทำอันใดในห้องของคนอื่นเช่นนี้
ยังไม่ทันที่หนิงฮวาจะได้สงสัยต่อไปนางก็ได้เห็นบุรุษคนนึงยืนหันหน้าไปทางหน้าต่างซึ่งยืนหันหลังให้นางเขาเป็บุรุษที่มีรูปร่างสูงโปร่งสมชายชาติทหาร ผมดำน้ำหมึกยาวสลวยถูกรวบมัดไว้กลางหัวครอบด้วยกว้านทองที่แกะสลักเป็รูปพระจันทร์ครึ่งเซี้ยวสวมชุดสีดำขลิบเงินปักลายเมฆด้วยด้ายทอง ผิวสีขาวที่พ้นออกมาจากแขนเสื้อยืนเอามือไขว้หลังหันหน้าชมวิวข้างนอกหน้าต่างอย่างสบายใจ
“แล้วนี้เรามายืนแอบมองผู้ชายแบบนี้ทำไมละเนี้ย จะว่าของขาดก็ไม่น่าจะใช่เพราะขนาดชาติที่แล้วยังไม่เคยได้ลองมีเลย โถ่ว ชีวิยัยปรายฟ้าช่างน่าอนาถพอมาชาตินี้ยังได้แค่แอบบมองผู้ชายจากในความฝันอีกนะเนี้ย”
หนิงฮวาได้แต่บ่นกับตนเองพรางมองสำรวจคนตัวสูงด้านหน้าไปด้วยจนสายตาไปสะดุดเข้ากับแหวนหยกที่สวมอยู่ที่นิ้วนางข้างขวาเหมือนกับที่นางสวมใส่เอาไว้แถมแหวนวงนั้นยังเหมือนกับแหวนของนางอย่างกับเป็วงเดียวกัน นี้มันคือสิ่งใดกันทำไมบุรุษผู้นี้ถึงมีแหวนที่เหมือนกันกับนาง เพียงนึกแปบนึงคำกล่าวของหญิงชราก็ดังขึ้นมาภายในหัวของนางทันที
“นี้หรือคือได้แดงที่เราจะต้องตามหา ดูก็รู้ว่าหายากแน่ๆ แค่มองเพียงด้านหลังยังหล่อขนาดนี้ถ้าเจอหน้านี้จะหล่อขนาดไหนกัน แต่ก็นั้นแหละเอาไว้ข้าร่ำรวยก่อนก็แล้วกันข้าถึงจะตามหาท่าน ตอนนี้ข้าขอหาเงินก่อนนะ”
และเมื่อนางเอ่ยจบบุรุษคนนั้นกำลังจะหันหน้ากลับเข้ามาภายในห้อง หนิงฮวายืนแข็งทื่อด้วยความใกลัวว่าชายหนุ่มจะหันมาเจอตนเองที่ยืนมองเขาอยู่ภายในห้องมานาน ชายหนุ่มเริ่มหันหน้ากลับมาเรื่อยๆหนิงฮวาเองก็ใยืนกลั่นหายใจก่อนที่จะได้เห็นใบหน้าของชายหนุ่มนางก็สะดุ้งตื่นพร้อมกับอาการหายใจหอบเพราะนางดันลืมหายใจจนหน้าซีดเหงือออกเต็มใบหน้า นางจึงสบถออกมาภายในใจ
“นี้มันความฝันบ้าบ้ออะไรเนี้ยเล่นเอาลุ้นจนเกือบตายเลยอิแม่เอ้ย”
273
