รดีซ่านทรวง

อนงค์นางเปิดประตูห้องนอนเข้าไปเพื่อเรียกสามีลงไปกินข้าว ครั้นเห็นลูกน้อยนอนอยู่บนอกของผู้เป็นพ่อ ดวงหน้านวลเปื้อนรอยยิ้ม แล้วสองพ่อลูกก็หันมามองทางเธอ จากนั้นลูกน้อยก็ขยับเข้ามาหา“คุณแม่รอกินข้าวอยู่ค่ะ”เมียรักอุ้มลูกสาวขึ้นแล้ว เขายันตัวลุกขึ้นมาเป็นนั่งแล้วถอดผ้าขาวม้าออก เขารู้ดีอยู่แก่ใจว่า.. ใช้ผ้าขาวม้าปิดหน้าไปตลอดไม่ได้หรอก“กินข้าวก่อนอาบน้ำนะคะ”ร่างสูงกำยำยืนขึ้น เวลานั้นหนูน้อยมองมาทางเขา พอเห็นหน้าเท่านั้นก็เริ่มเบะปากร้องไห้ออกมาทั้งน้ำตา เพราะไม่ใช่ใบหน้าที่มีหนวดเคราของผู้เป็นพ่อปัณณวัตรรู้สึกจนปัญญาเป็นครั้งแรก พอใช้ผ้าขาวม้าปิดใบหน้าอีกครั้ง ลูกน้อยก็ยังร้องไห้ไม่ยอมหยุด เพราะรู้ว่าใบหน้าใต้ผ้าขาวม้าไม่มีหนวด“โอ๋ๆ พ่อไงลูก”เขามองอนงค์นางปลอบลูกน้อย แล้วเธอก็หันมายิ้มอ่อนๆ ให้เขาอย่างปลอบใจ“อย่าทำหน้าแบบนั้นสิคะพี่เขม”“ที่ไหนมีหนวดปลอมขายบ้าง” เขาถามหน้าตูม“ตลกแล้วค่ะ” เธอหัวเราะ“พี่ไม่ตลก พี่พูดจริง” ปัณณวัตรจะออกไปซื้อหนวดปลอมเดี๋ยวนี้ให้ได้ เขากำลังวุ่นวายใจมากๆ เขาจะทนไม่ไหวแล้ว“นางไม่รู้ค่ะว่าที่ไหนมีขาย ในห้างอาจจะมี แต่ฟ้าก็มืดแล้วนะคะ หกโมงกว่าแล้ว กว่าจะไป กว่าจะกลับ โอ๊ย.. รถติดค่ะ แล้วพี่เขมก็ไม่ค่อยรู้จักทางด้วย” เธอให้เหตุผลว่าเขาไม่น่าออกจากบ้านในตอนนี้ปัณณวัตรเถียงเมียไม่ออก จึงได้แต่ทอดถอนหายใจ แล้วดวงตาคู่คมก็มองไปทางลูกน้อยอย่างอ้อนๆลูกจ๋า.. พ่อปวดใจ้ปวดใจ
ตกดึก เจ้าของสวนผักต้องปล่อยให้เมียรักกล่อมลูกหลับก่อน จากนั้นถึงเข้าไปนอนด้วยได้ พออนงค์นางเห็นเขาก็ยิ้ม อีกทั้งลุกขึ้นมายืนและพูดด้วย“โอ๋ๆ”“พี่ไม่ใช่เด็ก”“นางพูดตอนไหนคะว่าพี่เขมเป็นเด็ก ลูกจำไม่ได้ แต่เมียจำได้นะคะ” อนงค์นางพูดไปหัวเราะไป คนถูกเมียอ้อนเข้าก็อารมณ์ดีขึ้นหน่อย หลังจากล้มตัวลงนอน ร่างนุ่มนิ่มของเมียก็ขยับเข้ามาซุกสีข้าง ขณะที่อีกด้านหนึ่งมีร่างของลูกสาวที่กำลังนอนแผ่อ้าซ่าอยู่ใกล้ๆ“อย่าเครียดไปเลยค่ะ เดี๋ยวลูกก็เข้าหา”“เจอหน้าเป็นร้อง ไม่ให้พี่เครียดได้ยังไง”“ลูกชอบคนเถื่อน ไม่ชอบเทพบุตร”“ไม่ตลกนะ” เขาดึงเมียรักขึ้นมาจนเกยอยู่บนแผงอก ใบหน้าของอนงค์นางเต็มไปด้วยรอยยิ้มน่ามอง“นางรักพี่เขมค่ะ พี่เขมเป็นสามีที่ดี เป็นพ่อที่ดี พี่เขมดีที่สุดในสามโลก” เธอพูดไปยิ้มกว้างไปอยู่ตรงใบหน้าของเขา“ดีจริงถึงขนาดนั้นเลยหรือ” เขามีสีหน้าอ่อนโยน“ดีมากๆ เลยค่ะ แถมหล่อด้วย” อนงค์นางยกมือลูบแก้มเสมือนยืนยันว่าหล่อเหลาจริงๆ“พี่จะไม่โกนหนวดอีกแล้ว” ปัณณวัตรเข็ดแล้วจริงๆ ครั้งนี้“อะไรกัน ตอนแรกพูดเหมือนว่าจะโกนบ่อยๆ นางจำได้นะคะ” อนงค์นางเท้าความถึงคำพูดเดิมแล้วหัวเราะ“ตอนแรกตั้งใจที่จะทำแบบนั้นเหมือนกัน ใครๆ จะได้ไม่ต้องมองพี่แบบแปลกๆ มีเมียและลูกน่ารักทั้งคู่ แต่พี่กลับเหมือนไอ้มหาโจร เลยทำให้พี่อยากโกนหนวด แต่โกนแล้วมีปัญหา พี่ไม่เอาอีกแล้ว!” คนพูดตั้งใจที่จะไม่โกนหนวดแล้วจริงๆ“นางรักพี่เขมทั้งภาคเทพบุตรและภาคมหาโจรค่ะ”“เมียพี่ปากหวาน”“พูดให้ฟังคนเดียวแหละค่ะ”“ดีมาก”
กลางดึกคืนนั้น ขณะที่เมียนอนซุกอยู่ข้างหนึ่ง ลูกนอนอยู่อีกข้างหนึ่ง จู่ๆ เขาก็สะดุ้งตื่นขึ้นมา เพราะลูกน้อยพลิกตัวขึ้นมานอนเกยอยู่บนอกอย่างคุ้นเคย แม่กับลูกนอนทับเขา แต่เขากลับมีสีหน้าผ่อนคลายอย่างมีความสุข แม้น้ำลายของลูกสาวจะหยดใส่แผงอก และก้นโด่งๆ อยู่ใกล้มือเช้าวันใหม่ อนงค์นางตื่นแล้วลุกขึ้นก่อน เธอตั้งใจปล่อยให้ลูกสาวอยู่กับพ่อเพื่อสร้างความเคยชิน พอปัณณวัตรตื่นขึ้นมาก็พบว่าเมียไม่ได้อยู่ในห้องแล้ว และลูกน้อยที่นอนน้ำลายยืดอยู่บนแผงอกของเขาก็ขยับตัว หนูน้อยพลิกใบหน้าอยู่กับแผงอกไล่ความงัวเงียหลายครั้งแล้วเงยหน้า ตาประสานตา หัวใจของคนเป็นพ่อลุ้นระทึก เนื่องจากกลัวว่าลูกสาวจะร้องไห้ขึ้นมาอัญชันมองคนใต้ร่างตาปริบๆ แล้วนิ้วน้อยๆ ก็ไปเขี่ยตุ่มไตเล็กๆ บนแผงอกของผู้เป็นพ่อ“หม่ำ.. หม่ำ..”ปัณณวัตรสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ ลูกน้อยร้องหาขวดนม แล้วเขาก็ยื่นแขนออกไปหยิบขวดนมที่อยู่เหนือศีรษะมาส่งให้“เอานี่”อัญชันจับขวดนมแล้วยัดจุกนมเข้ามาในปากจิ้มลิ้ม ขณะดูดน้ำนมออกจากขวดอยู่นั้น หนูน้อยก็ยังนอนเกยอยู่บนแผงอกอบอุ่นของผู้เป็นพ่อต่อไปปัณณวัตรสงสัย ลูกสาวของเขาจำเขาได้ไหม เมื่อกี้เห็นหน้ากันจังๆ แต่ก็ไม่ร้องไห้ออกมา นั่นหมายความว่าจำเขาได้แล้วใช่ไหม หลังจากรอหนูน้อยอิ่มแปล้แล้วปล่อยจุกนมออกจากปาก มือน้อยๆ ของอัญชันก็ยื่นขวดนมเปล่ามาให้ ก่อนจะยันตัวขึ้นมาเป็นนั่ง“จำพ่อได้แล้วเหรอ”เจ้าตัวลุกนั่งขณะที่แผงอกกำยำเต็มไปด้วยคราบน้ำลายและน้ำนม อัญชันก็ยิ้มร่าด้วยว่าอิ่มแล้วอารมณ์ดี หนูน้อยจำพ่อได้ไหม จำได้แล้ว ก็คนที่อยู่ตรงหน้านี้ไงคือพ่อของเธอ ตอเคราดำๆ ที่ขึ้นมาในเช้าวันนี้ทำให้หนูน้อยจำได้ ผู้ชายคนนี้เป็นพ่อของเธอ แม้ว่าตอเครานั้นจะเล็กมาก แต่ก็จำได้ว่าเป็นพ่อของตน

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

เล่ม 2 - ตอนที่ 3 จำได้แล้ว

คล้ายกับเรื่องรดีซ่านทรวง ที่คุณอ่าน

รดีซ่านทรวง

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

เล่ม 2 - ตอนที่ 3 จำได้แล้ว

คล้ายกับเรื่องรดีซ่านทรวง ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้