...
.....
ทะ...ที่นี่คือที่ไหน ์ หรือนรก ทำไมทุกอย่างมันขาวโพลนไปหมด หือ? นะ...นั้นมันเป็ไปไม่ได้...!!
ทรงพลลืมตาตื่นขึ้น ก่อนจะพบว่าทุกอย่างรอบกายของตัวเองยามนี้มีแต่กลุ่มควันสีขาวคล้ายหมอกเต็มไปหมด ก่อนที่เขาจะมองเห็นเงาร่างของใครบางคนปรากฏขึ้น ชายหนุ่มถึงกับตาเบิกกว้างอ้าปากค้าง เพราะผู้ที่ปรากฏออกมาเธอก็คือ ภรรยาของเขานั้นเอง
“ที่รักเป็คุณจริง ๆ ด้วยสินะ ในที่สุดผมก็ได้พบคุณอีกครั้ง” ทรงพลน้ำตาไหลอาบแก้มเพราะดีใจที่ได้พบกับภรรยาสุดที่รักอีกครั้ง ซึ่งหญิงสาวไม่ตอบอะไร เพียงแต่ได้เดินมาหาเขาใกล้ ๆ ก่อนจะระบายยิ้มบาง ๆ และใช้สองมือััที่แก้มของผู้เป็สามี
“ที่รักผมขอโทษ ผมขอโทษที่ปกป้องคุณไม่ได้ ผมขอโทษ” ทรงพลร่ำร้องก่อนจะพร่ำขอโทษภรรยาไม่ขาดปาก
“อย่าโทษตัวเองเลยที่รัก มันไม่ใช่ความผิดคุณสักนิด ไม่มีมนุษย์คนไหนเอาชนะสัตว์ประหลาดแบบนั้นได้หรอก”
“นอกจากผมจะปกป้องคุณไม่ได้ ตอนนี้ผมก็ยังไม่สามารถดูแลลูก ๆ ของเราได้อีก ผมนี่มันเป็พ่อ เป็สามีที่ไม่เอาไหนจริง ๆ”
“ไม่เลยที่รัก คุณเป็สามี และพ่อที่ดีมากคนหนึ่งต่างหาก ฉันเชื่อว่านับจากนี้ คุณจะสามารถปกป้อง และดูแลลูก ๆ ของเราให้มีชีวิตรอดในโลกอันโหดร้ายต่อไปได้แน่”
“ที่รักคุณพูดอะไรผมไม่เข้าใจ? ผมตายแล้วจะไปปกป้องดูแลพวกเธอได้ยังไง แล้วนั้นคุณจะไปไหน อย่าทิ้งผมไป” พรชิตาพูดจบร่างของเธอก็ค่อย ๆ ลอยหายเข้าไปกลุ่มหมอก ในขณะที่ทรงพลยื่นมือไปคว้า และร้องเรียกเธอสุดเสียง
“ตื่นเถอะที่รัก ลูก ๆ ้าคุณ จากนี้ไปฉันขอฝากพวกเธอทั้งสามคนด้วย แล้วสักวันเราจะได้พบกันอีกครั้งลาก่อน...” พรชิตาระบายยิ้มบาง ๆ ให้ทรงพลก่อนจะกล่าวประโยคสุดท้ายออกมาจากนั้น ร่างของเธอก็ค่อย ๆ เลือนหายไปกับหมอกสีขาว ส่วนทรงพลนั้นนิ่งอึ้งอยู่ที่เดิมด้วยความงุนงง และจากนั้น เสียงของ โมก็ดังกึกก้องขึ้นในหัวของเขา
“คุณพ่อช่วยโมด้วยยยยยยยยย...ยยยย!!!”
จากนั้นภาพหมอกขาวรอบตัวของทรงพลก็พลันหายวับไปอย่างรวดเร็ว ก่อนที่ชายหนุ่มจะลืมตาขึ้น และพบว่าตนเองยังไม่ตาย
“นะ...นี่เรายังไม่ตาย เป็ไปได้ยังไงกัน แล้ว...เฮ้ย!!” ขณะที่ทรงพล กำลังประหลาดใจเื่ที่ตนเองรอดจากลูกะุปืน เขาก็ต้องร้องอุทานออกมาด้วยความใอีกครั้ง เพราะได้เห็นเข้ากับแขน และขาทั้งสองข้างของตนเอง ซึ่งมียามนี้มันดูมีสีเขียวซีด และค่อนข้างเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อ ที่หลังแขนดูเหมือนจะมีใบมีดโผล่ออกมา ที่นิ้วมีเล็บยาวแหลมคล้ายของเ้าสัตว์นรกที่นอนอยู่ ส่วนที่ศอก และหัวเข่าเหมือนจะมีเดือยแหลม ๆ งอกออกมา
“เกิดอะไรขึ้นกับร่างกายเรา!? เป็ผลมาจากการติดเชื้องั้นเหรอ?” คำถามมากมายผุดขึ้นในหัวของทรงพลไม่หยุด ทว่า...ก่อนที่เขาจะงุนงงไปมากกว่านั้นเสียงของ แคทก็ร้องดังขึ้น “ไอ้สัตว์นรกปล่อยน้องฉันนะ ถ้าอยากทำก็มาทำฉันแทน...!!” สิ้นเสียงนั้น แววตาของทรงพลก็พลันเปลี่ยนเป็โกรธเกรี้ยว ก่อนที่เขาจะลุกขึ้น และพุ่งตัวไปข้างหน้าด้วยความเร็วสูง...
นอกบ้านในเวลาไล่เลี่ยกัน แคท โม และ กำลัง ถูก ซอมบี้ราคะหลายตัวจับกดลงกับพื้น พวกมันหลายตัวแลบลิ้นยาวน่าเกลียด ออกมาลากเลียไปทั่วร่างกายของเด็กสาวทั้งสาม ไม่ว่าจะเป็ทรวงอก หรือใต้ร่มผ้า พวกเธอรู้สึกขยะแขยงเป็อย่างมากแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ เพราะสู้พละกำลังไม่ไหว แคทพยายามดิ้นสุดแรง พร้อมส่งเสียงะโด้วยความเดือดดาลแต่ดูเหมือน เ้าสิ่งมีชีวิตอุบาทว์พวกนี้จะไม่สนใจแม้แต่น้อย และพอพวกมันเล่นสนุกจนสมใจแล้ว ก็ได้มีซอมบี้ราคะตัวหนึ่งปล่อยอวัยวะเพศอัปลักษณ์น่าสยดสยองให้เลื้อยออกมาจากขากางเกง มันส่ายหัวไปมาราวกับอสรพิษ ก่อนจะจับจ้องไปยังหว่างขาของโม แน่นอนว่าจุดประสงค์ของมันคงเป็การสอดใส่เข้าไปในช่องคลอดของเด็กสาวเพื่อสมสู่เป็แน่
แคท กับเบลที่เห็นแบบนั้นก็ใสุดขีด พวกเธอส่งเสียงดังด้วยความโกรธจัด ทว่า...ไม่ทันไร ก็ได้มีเ้าอวัยวะเพศน่าเกลียดอีกสองตัวก็โผล่มาจ่อใกล้ ๆ กับปากของทั้งสองคน พวกมันคงอยากมุดเข้าไปปากเพื่อให้แคท กับเบล อมเพื่อสำเร็จความใคร่ แต่ด้วยขนาดที่ใหญ่โต แถมมีเงี่ยงแหลมผุดขึ้นโดยรอบ หากอมเข้าไปปากคงฉีก ไม่ก็คงถึงตาย ชาตะกรรมของหญิงสาวในเวลานี้ดูเหมือนจะไม่ต่างจากพรชิตามารดาของเธอแน่ ๆ ทว่า..ในชั่วพริบตาเดียวเื่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น..!!
ทรงพลในรูปลักษณ์ที่เปลี่ยนไปก็มาปรากฏกายที่ด้านหลังของซอมบี้ราคะตัวหนึ่ง ซึ่งกำลังจะใช้อวัยวะเพศอันน่าเกลียดของมันสอดใส่เข้าไปในช่องคลอดของโมเพื่อสมสู่
“อย่า...มา...ยุ่ง...กับ...ลูกสาวกู...ไอ้สัตว์นรก!”
ทรงพลเอ่ยออกมาเบา ๆ ก่อนที่เขาจะใช้กรงเล็บคมกริบในมือตัดคอของเ้าซอมบี้ราคะตัวนั้นจนขาดกระเด็นในเสี้ยววินาที ทั้งสามสาวที่เห็นถึงกับนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ พวกซอมบี้ราคะที่เหลือก็เช่นกัน ทว่า ไม่นานนักพวกมันก็ผละจากเหยื่อกามที่จับอยู่ และพลันพุ่งเข้าใส่ ศัตรูลึกลับตรงหน้า จากนั้นก็เสียงวัตถุคมกริบแหวกอากาศไปมาพร้อม เศษชิ้นส่วนของพวกซอมบี้ราคะที่ลอยขึ้นบนฟ้า และร่วงลงพื้นราวกับใบไม้ร่วง ไม่นานนักพวกมันทั้งหมดก็กลายเป็แค่เศษเนื้อบนพื้นถนน
ทรงพลยืนนิ่งไม่ขยับ ทว่า...เบลกับโมนั้นได้วิ่งเข้าไปแคทพี่สาว ก่อนกอดตัวสั่นระริกด้วยความกลัวจับใจ
“พะ..พี่แคทนั้นคุณพ่อเหรอทำไมคุณพ่อถึง...” เบลเอ่ยถามเสียงสั่น ขณะมองดูทรงพลผู้เป็บิดาด้วยความกลัว
“พี่ก็ไม่รู้เหมือนกันยัยเบลว่าเกิดอะไรขึ้นกับคุณพ่อ”
“พะ...พ่อใช่ไหมคะ นะ...นี่โมไง คุณพ่อจำโมได้ไหม” โมเอ่ยเรียกทรงพลด้วยความกล้ากลัว ๆ ขณะหลบอยู่ด้านหลังของแคท ทรงพลที่ได้ยินเสียงเรียกก็หันขวับมาตามเสียง ทว่า....แววตานั้นดูแดงก่ำน่าขนลุกไร้ซึ่งความเป็มนุษย์หลงเหลืออยู่ ภาพนั้นทำเอาสามพี่น้องถึงกับขนลุกซู่ แม้เขาจะพึ่งช่วยพวกเธอให้รอดชีวิตเมื่อครู่ แต่ในเวลานี้ทั้งสามเริ่มไม่แน่ใจแล้วชายที่อยู่ตรงหน้ายังคิดจะปกป้องพวกเธอต่อหรือไม่
“แฮ่รรรร...รรรร” ทรงพลครางต่ำในลำคออย่างน่าขนลุก ก่อนจะพลันพุ่งเข้ามาประชิดร่างของแคทในพริบตา จากนั้นไม่นานหญิงสาวในชุดนักศึกษาก็ลงไปนอนกับพื้นโดยมีบิดาของเธอขึ้นคร่อมร่างอยู่ ส่วนโม กับเบลนั้นกระเด็นล้มไปคนล่ะทาง
“คุณพ่อจะทำอะไรแคทคะ นี่แคทไงคุณพ่อจำ ว้าย....!!” แคทพยายยามส่งเสียงเรียกเพื่อให้ทรงพลได้สติ ทว่ายังพูดไม่จบ หน้าอกอวบอั๋นเต้าหนึ่งในเสื้อนักศึกษารัดฟิตก็ถูกมือของทรงพลบีบขย้ำจนเนื้อปลิ้นง่ามนิ้ว พร้อมกับลิ้นสาก ๆ เปียก ๆ ของเขาที่ลากเลียลำคอขาวเนียน ไล่ขึ้นไปที่แก้ม และใบหู จนแคมถึงกับสยิวกาย และหวีดร้องสุดเสียง
“คุณพ่อหยุดนะคะ! อย่าทำแคท! นี่แคทลูกของคุณพ่อไง หยุด อุ๊บ!!” หญิงสาวส่งเสียงร้องดังลั่น ก่อนที่เสียงจะเงียบลงเพราะปากของเธอถูกประกบ และเบียดบี้ด้วยปากของชายเป็บิดา แคทได้แต่ส่งเสียงอู้อี้ พร้อมกับแข็งขืนไม่ให้ลิ้นของทรงพลสอดใส่เข้าัักับลิ้นเธอ ทว่า...สุดท้ายก็สู้แรงไม่ไหว น้ำตาของหญิงสาวเริ่มไหลออกมาอาบแก้ม ร่างกายท่อนบนถูกบีบขย้ำเต้านม ส่วนท่อนล่างก็โดนล้วงเข้าไปบีบคลึงเนินสาว แคทคิดว่าเธอคงไม่รอดโดน ผู้ชายซึ่งเป็บิดา ไม่สิ ชายที่เคยเป็บิดาคนนี้ข่มขืนย่ำยีเป็แน่ ทว่า...ในเวลานั้นเองที่ เบล กับโมก็ได้เข้ามาจับตัวทรงพลพร้อมกับพูดขอร้องทั้งน้ำตาว่า
“คุณพ่อหยุดเถอะค่ะ อย่าทำพี่แคทเลย ถ้าจะทำมาทำหนูแทนเถอะ”
“ฮือ ๆ ไม่ ไม่ อย่าทำพี่แคท พี่เบล คุณพ่อมาทำโมแทนเถอะ”
หญิงสาวทั้งสองพยายามใช้แรงอันน้อยนิดดึงร่างของทรงพลให้หยุด พร้อมพูดขอร้อง ทั้ง ๆ ที่รู้ว่าไร้ความหมาย ทว่า...สิ่งที่น่าเหลือเชื่อก็พลันเกิดขึ้นอย่างไม่คาดคิด ทรงพลที่กำลังลวนลามแคทอย่างขาดสติก็หยุดชะงักไปดื้อ ๆ
“คะ...แคท โม บะ...เบล นี่พ่อ ทำ...อะ...ไร ลงไป อ้ากกกกกกกกกกกก....!!!” ทรงพลค่อย ๆ ผละตัวออกจากแคท ก่อนจะส่งเสียงร้องดังก้องด้วยความเ็ปที่ตัวเขาควบคุมสติไม่อยู่ และเกือบจะสมสู่กับลูกสาวตัวเอง ชายหนุ่มด้วงตาเบิกกว้างด้วยความกลัว ส่งเสียงร้องอย่างบ้าคลั่งไม่หยุด พร้อมทั้งหลั่งน้ำตาออกมา จากนั้นเขาก็หันไปมองเบล กับโมอีกครั้งด้วยแววตาที่รู้สึกผิด ก่อนตัดสินใจ ใช้พละกำลังอันน่าเหลือเชื่อะโขึ้นหลังบ้านแถวนั้น และหายลับไปในพริบตา
แคท โม เบล เองก็นิ่งอึ้งไปสักพัก ก่อนที่สามพี่น้องโผเข้ากอดกัน และร้องไห้ออกมา ไม่รู้ว่าน้ำตาเหล่านี้หมายถึงอะไรกันแน่ พวกเธอดีใจที่ปลอดภัยแล้ว หรือพวกเธอเสียใจที่ทรงพลผู้เป็พ่อต้องกลายสภาพเป็ตัวประหลาดเช่นนี้...
จบตอน