บทที่ 5 สุยลั่ว!
เื?
"เหมือนทำสัญญาอะไรแบบนั้นนะรึ"เขาถามร่างเสมือนของตัวเอง
..............................................
ฮึยยย!
"ก็ได้ เืใช่ไหม...เื? จะเอามันออกมายังไงละเนี่ย"เขาทำท่าคิดอยู่ไม่นาน
พรึบบ
เขาใช้พลังชีเปลี่ยนเป็ใบมีดห่อหุ่มมือขวาของเขาเอาไว้
"เท่านี้ก็น่าจะใช้ได้แล้วหละ"
จากนั้นเขาก็กรีดมือซ้ายของเขามันไหลลงบนมือของร่างเสมือนตัวเขามันสลัดเืของเขาทิ้งแล้วพูดว่า
"เื!"มันพูดด้วยสีหน้าที่เรียบเฉย
"ไอบ้านี่ นั้นไม่เรียกว่าเืรึไง"
อูยย
"แสบแหะ"จากนั้นเขาก้กดจุดที่มือทำให้เืหยุดไหล
เค้ามองร่างเสมือนที่อยุ่ตรงหน้าด้วยความหงุดหงิด
"แล้วมันนต้องใช้เือะไรละ พูดมาแค่เืเฉยๆจะไปรู้รึ"จากนั้นเขาก็คิดอะไรบางอย่างออก
ฉึบ
เขาคลายปราณใบมีดมือขวาออกแล้วเปลียนเป็มือซ้ายแทน จากนั้นเขาก็กรีดมือขวาของเขาทำให้เืไหลลงไปบนมือของร่างเสมือน
ติ้ง...
ยืนยัน!
พรึบบ
มันเข้ามาใกล้โดยเขารู้สึกตัวไม่ทันแล้วก้จิ้มไปที่หน้าผากเขาเบาๆแต่มันทำให้เกิดรูเหมือนเข็มจิ้ม และเืไหลออกมาเล็กน้อย
พรึบ
เืที่อยู่ในมือของร่างเสมือนจู่ๆก็ลอยขึ้นและมีตัวอักษรขนาดเล็กสีดำและขาวมากมายอย่างห่อหุ้มไว้
ร่างเสมือนค่อยๆยื้นมือของมันขึ้นโดยที่หยดเืลอยอยู่บนปลายนิ้วชี้ของมันและเมื่อเขาไปไกลหน้าของเขา เืที่ไหลออกมากก็หลอมรวมกับหยดเืและไหลกลับเข้าไปในตัวของเขาเหมือนไม่เคยเกิดอะไรขึ้น
"นั้นเ้าทำอะ..อ้ากกก!!"เมื่อเข้ากำลังจะถามว่ามันทำอะไรกับเขา จู่ๆข้อมูลวิธีใช้ทุกอย่างเกี่ยวกับศิลากลืนกินก็ไหลเข้ามาในหัวของเขาอย่างมากมาย จนทำให้เขาปวดหัวอย่างมาก...
ส่วนร่างเสมือนนั้นยังคงยืนนิ่งมองเขาอย่างเดียวไม่ขยับไปไหน
แฮก...แฮก...แฮก
ฟูวววว
"ให้ตายสิ! ปวดหัวเป็บ้า"เขาพูดพร้อมนั่งลงอย่างอ่อนแรง
เขามองไปรอบๆและยิ้มอย่างมีความสุข
"สุดยอด ที่นี้มันสุดยอดจริงๆ เก็บของก็ได้ ฝึกยุทธก็ได้ ไหนยังจะ ช่วยเหลือในการต่อสู้ทำให้แม้เพียงแค่แตะตัวก็ทำให้คู่ต่อสู้เ็ปอย่างมากแถมยังถ้าไม่ใช้ข้ารักษาาแก็รักษาไม่ได้แม้ยาจะดีแค่ไหนก็ตาม แถมยังสามารถปล่อยอาร่าสีดำเหมือนโลกที่แล้วได้ด้วยทำให้ผู้ที่โดนออร่าจะได้รับความเ็ปที่สุดหยั่งถึงแถมยังรักษาไม่ได้อีกด้วยข้าคิดว่าคุณสมบัติพวกนี้หายไปโดยที่กลายเป็ที่เก็บของสะอีกถึงแม้ระยะและความรุนแรงมันจะต่างกันสิ้นเชิงก็เถอะแต่มันก็ทำให้ผลข้างเคียงลดลงอย่างสิ้นเชิงอีกด้วย ทีนี้ข้าก็ไม่ต้องกลัวพวกหมาหมู่อีกแล้ว ข้าจะเก็บไว้เป็ไพ่ตาย ทำให้พวกที่คิดร้ายกับข้าต้องเจอกับความเ็ปที่แสนทรมาน ฮ่าฮ่าฮ่า "เขาหัวเราะด้วยความสะใจเพราะถ้าไม่ใช่ ผลข้างเคียงที่มากเกินไปมันทำให้เขาเสียชีวิตในอีกโลก
"เอาหละ ได้เวลาฝึกแล้ว"เขาพูดพร้อมกับมองไปที่ร่างเสมือน
พอเขาเดินไปไกลร่างเสมือนจู่ๆมันก็คุกเข่าลงและพูกว่า
คารวะ นายท่าน!
มันพูดพร้อมกับโค้งคำนับอย่างเคารพและสุภาพอย่างมากแตกต่างจากก่อนหน้านี้แบบเทียบไม่ติด
โอ้ววว
"ในที่สุดก็พูดสะที นึกว่าจะเป็เหมือนเดิมสะอีก"เขาพูดพร้อมลูบคางของตัวเอง
"ข้าได้รับหน้าที่ให้ป้องกันศิลาแห่งนี้จากผู้บุกรุก ก็เลยต้องตรวจสอบก่อน ท่านไต้ซือบอกว่าให้ทำตัวเ็ากับพวกที่ยังไม่ได้รับการยืนยัน"มันพูดพร้อมกับน้ำเสียงที่เหมือนกันกับเทีบนเฟิงเลยทำให้เขาหงุดหงิดนิดหน่อยที่เห็นตัวเองคุกเข่าให้กับตัวเอง
ลุกขึ้นเถอะ
อะ เ้าคะ
หึมม เ้าคะ?
อะ!
"เ้ามีร่างของเ้า?"เค้าถามด้วยความสงสัย
"นั้นก็ไม่ผิดเ้าคะ"นางตอบด้วยความเขินอาย
งั้นก็เปลี่ยนกลับเซ่!
เขาพูดด้วยความหงุดหงิดเล็กน้อยเพราะเห็นตัวเองทำท่าทีเขินอาย...
จะ เ้าคะ
พรึบบ
จากเด็กชายกลายเป็เด็กสาวอายุประมาณ11-12ปีหน้าตาน่ารักผมสีดำดวงตาสีดำโครงหน้าสวยได้รูปผิวสีขาวผิวสีขาวเรียบเนียนอมชมพู ดูแล้วหน้าทะนุถนอม แต่ที่สำคัญเธอนั้นไม่ใส่เสื้อผ้า!!
"!!!" เทียนเฟิงตะลึงทำอะไรไม่ถูกเลยเมื่อเห็นภาพตรงหน้า
"!!!" เด็กสาวก็หน้าแดงด้วยความเขินอายแต่ด้วยหน้าที่เธอเลยไม่ขัดที่จะทำแบบนี้
"เอิ่ม เสื้อผ้าเ้าละ เมื่อกี้ยังมีอยู่เลย?"เขาหันหลังและถามด้วยความรู้สึกกระอักกระอวน
"ขะ ข้าทำได้แค่เลียนแบบ ข้าไม่มีชุดหรอก...เ้าคะ"เด็กสาวตอบด้วยความเขินอาย
"งั้นก็เลียนแบบเสื้อผ้าข้าสิ?"เขาตอบด้วยความสงสัย
"เออ ข้าเลียนแบบบางส่วนไม่ได้"นางตอบดวยความไม่รู้
"งั้นก็เลียนแบบข้าสะ"เขาบอกกับหญิงสาว
"เ้าคะ นายท่าน"
พรึบบ
จากเด็กสาวน่ารักกลายเป็เด็กชายหน้าตาดีอีกครั้ง
"ตัวจริงของเ้าก็น่ารักดีนิ"เขาพูดพร้อมกับลูบคาง
เมื่อได้ยินอย่างนั้นหญิงสาวก็รู้สึกอายขึ้นมาอีกครั้ง
"อแฮม เอาหละเ้ามาอยู่ที่นี้ได้ยังไง ข้าได้ยินเ้าพูดว่าไต้ซือ เค้าพาเ้ามาที่นี้ยังงั้นรึ"เขาเริ่มถามทันที
"เ้าคะ ไต้ซือเป็คนพาข้ามายังที่แห่งนี้และบอกว่าที่นี้จะเป็บ้านของข้า..."นางพูดพร้อมกับทำหน้าไม่สบายใจ
"ฮึม เ้ากลัวว่าข้าจะไล่เ้าออกไปอย่างงั้นรึ"เขาพูดพร้อมกับยิ้ม
งึก งึก
"เ้าคงเจอเื่เลวร้ายมากสินะจากทักษะของเ้าที่ลอกเลียนคนอื่นได้คงทำให้มีผู้ที่อยากได้และมีผู้ที่คิดว่าเ้าเป็ตัวประหลาดสินะ"เขายังคงถามต่อไป
"...เ้าคะ..."นางพูดพร้อมกับทำท่าทีจะร้องไห้
พอเห็นแบบนั้นเขาก็รีบเปลี่ยนเื่ทันที"ไม่ต้องกังวลที่นี้จะเป็บ้านของเ้าเช่นเคย เพียงแค่เ้าเชื่อฟังข้าก็พอ"เขาพูดพร้อมกับยิ้มอย่างอบอุ่น
"เ้าคะนายท่าน!"นางพูดด้วยความสุขที่เปี่ยมล้น
ถึงแม้เทียนเฟิงจะรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อยกับการที่เห็นตั
จากเด็กสาวน่ารักกลายเป็เด็กชายหน้าตาดีอีกครั้ง
"ตัวจริงของเ้าก็น่ารักดีนิ"เขาพูดพร้อมกับลูบคาง
เมื่อได้ยินอย่างนั้นหญิงสาวก็รู้สึกอายขึ้นมาอีกครั้ง
"อแฮม เอาหละเ้ามาอยู่ที่นี้ได้ยังไง ข้าได้ยินเ้าพูดว่าไต้ซือ เค้าพาเ้ามาที่นี้ยังงั้นรึ"เขาเริ่มถามทันที
"เ้าคะ ไต้ซือเป็คนพาข้ามายังที่แห่งนี้และบอกว่าที่นี้จะเป็บ้านของข้า..."นางพูดพร้อมกับทำหน้าไม่สบายใจ
"ฮึม เ้ากลัวว่าข้าจะไล่เ้าออกไปอย่างงั้นรึ"เขาพูดพร้อมกับยิ้ม
งึก งึก
"เ้าคงเจอเื่เลวร้ายมากสินะจากทักษะของเ้าที่ลอกเลียนคนอื่นได้คงทำให้มีผู้ที่อยากได้และมีผู้ที่คิดว่าเ้าเป็ตัวประหลาดสินะ"เชายังคงถามต่อไป
"...เ้าคะ..."นางพูดพร้อมกับทำท่าทีจะร้องไห้
พอเห็นแบบนั้นเขาก็รีบเปลี่ยนเื่ทันที
"ไม่ต้องกังวลที่นี้จะเป็บ้านของเ้าเช่นเคย เพียงแค่เ้าเชื่อฟังข้าก็พอ"เขาพูดพร้อมกับยิ้มอย่างอบอุ่น
"เ้าคะนายท่าน!"นางพูดด้วยความสุขที่เปี่ยมล้น
ถึงแม้เทียนเฟิงจะรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อยกับการที่เห็นตัวเองทำท่าทีแบบนั้นแต่มันก็ดีกว่าที่เห็นเด้กผู้หญิงเปลือยกายทำแบบนั้น
"จริงสิข้ายังไม่ได้แนะนำตัวเลย ข้า เหล่ย เทียนเฟิง แล้วเ้าหละ"เขาพูดแนะนำตัวเองแบบง่ายๆและถามหญิงสาว
"ข้า...ชื่อของข้า..."นางพูดพร้อมกับคิดบางอย่าง
"ข้าละทิ้งตัวตนของตัวเองไปแล้วดังนั้นข้าก็ไม่มีชื่อเช่นกัน...ดังนั้นั้แ่ที่ท่านเป็นายของข้า ทั้งกายและใจของข้าก็เป็ของนายท่าน ชีวิตของข้าเองก็เช่นกัน"นางพูดด้วยน้ำเสียงที่แน่วแน่ พร้อมกับทุบอกตัวเองเบาๆ
"เอ๋...ทั้งกาย...ทั้งใจ"เขาพูดพร้อมกับมองไปที่หญิงสาวในร่างของตัวเองอย่างหื่นกระหาย...
งึก
หญิงสาวเห็นแบบนั้นก็รู้สึกหวาดกลัวเล็กน้อยแต่พอเขาเดินเขามาใกล้อีกทำให้นางตัวสั่นเล็กน้อยด้วยความประหม่า
หมับ
มือของเทียนเฟิงวางลงบนหัวของนางในร่างของเด็กชายทำให้นางรู้สึกหัวโล่งไปหมดและใเล็กน้อย
ฮ่า ฮ่า ฮ่า
"โทดทีๆ ข้าล้อเล่นนิดหน่อย ผ่อนคลายหน่อยสิ ข้าไม่ได้คิดอะไรแบบนั้นกับร่างของตัวเองหรอกนะ ฮ่า ฮ่า"เขายิ้มและพูดพร้อมกับหัวเราะออกมาเล็กน้อย
นางทำตัวไม่ถูกแถมยังหน้าแดงขึ้นมาทันที
"เอาหละ ที่จะบอกก็คือให้ข้าตั้งชื่อให้สินะ"เขาถาม
"จะ เ้าคะ"นางตอบด้วยความเขินอายเล็กน้อย
"อืมม ตั้งชื่อสิน่า...เอ มันยากจังแฮะ เอิ่ม ถ้าเป็ สุยลั่ว หละเ้าคิดว่ายังไง"เขาคิดชื่อขึ้นมาและถามหญิงสาว
สุยลั่ว!
"ใช่ สุยที่แปลว่าสายน้ำ ลั่วที่แปลว่าหยก เ้าคิดว่าไง"
"สุยลั่ว...ชื่อของข้า..."
"ถ้าเ้าไม่ชอบข้าเปลี่ยนให้กะ"ก่อนที่เขาจะพุดจบนางพูดสวนขึ้นมาว่า
"ชะ ชื่อนี้ดีแล้ว"นางรีบพูดพร้อมกับเสียงที่สั้นเครือ
สุยลั่ว
"งั้นก็ดีแล้วหละ"
"เ้าอยู่ที่นี้คนเดียวคงเหงาแย่เลยสินะ"เขาถามพร้อมกับมองไปที่หญิงสาว
"ตอนนี้มีท่านอยู่ด้วย"นางตอบด้วยน้ำเสียงที่คาดหวัง
"นั้นก็จริงตั่งแต่นี้ไปข้าจะอยู่เป็เพื่อนเ้าเอง แต่ข้าก็อยู่ที่นี้ไม่ได้หรอกนะเพราะข้ามีหลายอย่างต้องทำในโลกภายนอกนั้น"เขาอธิบายให้นางฟัง
"เท่านั้นก็พอแล้ว...แต่ข้าออกไปข้างนอกกับท่านได้รึเปล่า"นางถามด้วยความคาดหวัง
"ตอนนี้ก็ยังไม่ได้ข้ายังไม่ได้รับอนุญาติให้ออกไปข้างนอก ถ้าข้าพาเ้าออกไปตอนนี้จะทำให้คนอื่นสงสัยและอีกอย่างเพราะเ้าน่ารักเกินไป"เขาพูดพร้อมกับหยอกล้อนางเล็กน้อย
เมื่อนางได้ยินเช่นนั้นนางก็หน้าแดงและเกิดความเขินอายเล็กน้อย
"แต่ที่สำคัญต้องหาเสื้อผ้าให้เ้าก่อนจะได้กลับไปเป็เด็กสาวที่งดงามดังเดิม"เขายิ้มพร้อมพูดหยอกล้อนางเล็กน้อย
งึก งึก
นางพยักหน้าด้วยความเขินอาย
"เอาหละข้าไปลองอะไรหลายๆอย่างดีกว่า"เขาพูดพร้อมกับคิดวิธีที่จะไปที่ฝึกทักษะอันดับแรก
"ลั่วลั่วพาข้าไปสถานที่ฝึกทักษะหน่อยสิ"เขาพูดพร้อมกับมองมาที่หญิงสาว
ลั่วลั่ว!
นางอุทานขึ้นมาด้วยความใ
"เ้าไม่ชอบงั้นรึ?"เขาถาม
"มะ ไม่ใช่อย่างนั้นเ้าคะ"นางรีบตอบทันที
ฮ่า ฮ่า
"ช่างมันเถอะพาข้าไปสถานที่ฝึกทักษะหน่อยสิ"
"นายท่าน ท่านมีตำราฝึกทักษะรึเปล่า"นางถามด้วยความสงสัย
"ตอนนี้ก็ยังไม่มีทำไม่รึ"เขาถามด้วยความสงสัย
"ถ้าท่านนำตำราฝึกทักษะไปวางบนแท่นปรับทักษะมันจะช่วยยกระดับของทักษะได้ แถมยังมีหุ่นออกมาช่วยท่านฝึกทักษะอีกด้วย"นางตอบ
ว้าววว
"แสดงว่ามันสุดยอดเลยนะสิ...แล้วข้าจะทำอะไรละเนีย"เขาถามด้วยดวามสงสัย
"ท่านลองฝึกทักษะต่อสู้ด้วยมือเปล่าดูสิ มันน่าจะทำให้ท่านมีอะไรทำซักพัก"นางตอบ
จริงสินะ
"เอาหละวิชาต่อสู้มือเปล่า...ต่อสู้...มือเปล่า...อืมม"เค้าคิดอย่างหนักในการที่จะฝึกวิชาเพราะมันจะทำให้เขาแข็งแกร่งขึ้นไปอีกระดับ
"เอาเป็ทักษะ สยบราชัน ละกันถ้าสู้กันตัวต่อตัวถือว่าเป็ทักษะที่แข็งแกร่งอย่างมา...ตัวต่อตัวละนะ "
ทักษะ สยบราชัน มี 4 ขั้น ขั้นที่ 1 หมัดสายลม ขั้นที่ 2 หมัดลวงตา ขั้นที่ 3 หมัดอัดอากาศ ขั้นที่ 4 หมัดกลืนแสง
"แล้วก็นายท่านท่านควรฝึกวิชาลมปราณไว้ด้วยมันด้วยมันจะช่วยให้ท่านแข็งแกร่งอย่างมาก"นางพูดแนะนำ
"เ้ารู้จักด้วยรึ!"เขาถามด้วยความใ
เ้าคะ
"นั้นสินะที่จริงข้าควรฝึกมันเป็อย่างแรก"เขาพูดพร้อมกับลูบคาง
"แล้วเ้าว่าข้าควรฝึกวิชาไหนละ"เขายิ้มแล้วถาม
"ที่ข้าได้ยินท่านไต้ซือพุดถึงก็มีแค่ วิชา ลมปราณเทพปีศาจทมิฬ เขาบอกว่ามันแข็งแกร่งมาก"นางตอบ
"วิชา ลมปราณเทพปีศาจทมิฬ!"เขาพูดด้วยความใ
"จริงสิ วิชานี้มันช่วยให้ข้าแข็งแกร่งขึ้นจริงๆนั้นแหละข้าลืมไปได้ยังไง"เขาคิดบางอย่างออก
"แต่ ตอนนี้ข้ายังฝึกไม่ได้นี้สิ"เขาพูดด้วยความเสียดาย
ไม่ได้?
"ทำไมรึนายท่าน"นางถามด้วยความสงสัย
"การที่จะฝึกวิชานี้ได้จะต้องเปิดช่องลมปราณทั้งหมดของข้าเสียก่อน!"เขาพุดพร้อมกับทำหน้าครุ่นคิด