บทนำ
แม้จะเป็เวลาดึกดื่นเช่นนี้ แต่การพบปะของเด็กหนุ่มสองคนก็เป็เื่ปกติของทั้งสองครอบครัว แต่มันสร้างความประหลาดใจให้หนุ่มน้อยผิวเข้มคนนี้ต่างหาก เพราะชายหนุ่มรุ่นพี่ซึ่งยืนอยู่ตรงหน้าไม่ได้อยู่ในสภาพปกติอย่างเช่นเคย แต่ก็ยังคงดูดีแม้อยู่ในชุดนักศึกษาหลุดลุ่ย ใบหน้าหล่อเหลานั้นก็แดงระเรื่อด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์
‘พี่...ชอบเตี๋ยวนะ…’
‘หมะ...หมายความว่าไง…’
‘หมายความว่า...คนที่พี่ชอบมาตลอดก็คือเตี๋ยว พี่ห้ามความรู้สึกตัวเองมาตลอด แต่พี่...ทำไม่ได้อีกแล้ว...’
เด็กหนุ่มลูกครึ่งเอ่ยความจริงออกมา ด้วยสายตาแสนเ็ปและหวั่นไหว
‘แต่...แต่เตี๋ยว...เป็น้องชายพี่นะ’
‘พี่รู้ว่าเตี๋ยวคิดกับพี่แค่พี่ชาย แต่พี่เก็บความรู้สึกนี้ไว้ไม่ได้อีกแล้ว เตี๋ยว...พี่ขอโทษจริง ๆ’
ร่างสูงสวมกอดน้องชายคนสนิท ซึ่งกำลังตกตะลึงกับความจริงที่ได้รับรู้ แต่ก็เพียงครู่เดียวเท่านั้น เมื่อคนในอ้อมกอดตั้งสติได้ และพยายามผลักอีกคนให้ออกห่าง แต่คนตัวโตกว่ากลับดึงรั้งร่างเล็กเอาไว้ ก่อนจะโน้มใบหน้าหล่อเหลาเข้าไปใกล้ ในขณะที่อีกฝ่ายยังไม่ทันตั้งตัว
จุมพิตเผยความในใจกำลังจะเกิดขึ้น ริมฝีปากร้อนกำลังจะัักัน...
.
.
.
ตุ้บ!
“โอ๊ย!”
ผมแหกปากดังลั่นจนเกือบปลุกคนทั้งบ้าน เพราะก้นกบที่กระแทกลงกับพื้นห้องอย่างแรงจนแทบร้าว ปลุกผมให้ตื่นจากฝันบ้า ๆ นั่น ความฝันที่ลืมเลือนไปนานหลายปี แต่ดันโผล่มาเมื่อสองเดือนก่อนแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย
แม้ว่าจะพยายามไม่สนใจมัน แต่ผมก็ยังฝันแบบเดิมซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนอยากปรึกษาจิตแพทย์ แต่ตอนนี้คงต้องคลานขึ้นเตียงให้ได้ก่อนเพราะร้าวระบมไปทั้งตูด แถมคอก็แห้งผากอย่างกับอูฐกลางทะเลทราย
พอตั้งสติได้ ผมก็ตะเกียกตะกายออกจากห้องนอนมาหาน้ำดับกระหาย เพื่อล้างแอลกอฮอล์ที่ยังคงค้างอยู่ในตัว หลังจากไปปาร์ตี้วันเกิดเพื่อนมาอย่างหนักหน่วง
“แม่ง…ขนาดยังไม่ตายยังเฮี้ยนขนาดนี้เลยนะมึง” ผมก่นด่าไอ้ตัวต้นเหตุ พลางเดินสะโหลสะเหลฝ่าความมืดในครัวไปเปิดตู้เย็น เพื่อหยิบขวดน้ำเย็นเฉียบมาเพิ่มสติให้ตัวเอง
พึ่บ!
“เฮ้ย!”
เกือบสำลักน้ำตายเลยห่าน!
ไฟห้องครัวสว่างวาบขึ้น จนผมเกือบะโด่าออกไปแล้ว แต่ก็ยั้งปากไว้ได้ทัน เพราะคิดว่าคงเป็แม่บังเกิดเกล้าตามมาเทศนาที่ผมกลับดึกกว่าที่บอกไว้
“แม่ลงมา -- เชี่ย!”
เอ็นข้อมือผมอ่อนเปลี้ยขึ้นมาทันที ปล่อยขวดน้ำร่วงลงพื้นเพราะคนที่ยืนอยู่ข้างสวิตช์ไฟ...
ไม่ใช่แม่ของโผมมมม!
ร่างสูงที่กำลังยืนอยู่ต่อหน้าผมตอนนี้ทำให้ช็อกยิ่งกว่าเจอยมบาล และมันก็คงดูดีกว่ายมบาลอยู่หลายขุมด้วย ผมจำใบหน้าคมได้รูปจากความหล่อเหลาสไตล์ลูกครึ่งนี้ได้ดี ความเพอร์เฟกต์ที่ทะลุเบ้าหน้าออกมา แม้จะอยู่ในชุดนอนสีน้ำเงินเข้มตัดกับสีผิวขาวผ่อง คนที่เหมือนกับ...ไอ้ฝันร้ายของผม!
“เอ่อ...โทษทีที่ทำให้ใ”
เช้ดดดดด!
ผมต้องซัดเหล้าเข้าไปเยอะขนาดไหน ถึงได้เห็นภาพหลอนขนาดนี้ ไม่นะ...ผมต้องฝันซ้อนฝันอยู่แน่ ๆ ใครก็ได้ช่วยะโถีบผมให้ตื่นจากฝันเห้ ๆ นี่ทีเถอะ!
“คือว่า...”
“ออกไปจากความฝันกูเลยนะ!” ถ้ามันยังอยู่อีกแค่วินาทีเดียว ผมจะร่ายรำเหมือนพวกระบำไล่ฝนเลย ผมจะได้เลิกฝันถึงมันสักที
“เมาขี้ตาหรือไง”
ไอ้เชี่ย! เถียงได้ด้วยว่ะ...
แถมไม่พูดเปล่าแต่เสือกเดินเข้ามาหา...แล้วผมจะยืนอยู่ไย ผมก็ถอยกรูดตามสัญชาตญาณเสือ (สามัญ) สิ
ตุ้บ!
“โอ๊ย!”
“เฮ้ย! ก๋วยเตี๋ยว!”
ให้มันได้อย่างนี้สิ...ผมอุตส่าห์ไหวตัวทัน คิดจะหนีแต่ไม่ทันระวัง ดันเหยียบน้ำที่เลอะอยู่บนพื้นจนต้องลงมานั่งแอ้งแม้งอยู่หน้าตู้เย็น
ฟึ่บ!
ชัด...ชัดเลย...
ผมได้แต่นั่งอึ้ง หัวใจแทบหยุดเต้น เพราะััของมืออุ่นที่ต้นแขน บอกให้รู้ว่าไอ้ตัวฝันร้ายตัวเป็ ๆ กำลังยืนอยู่ในบ้านของผมตอนตีสาม
มึงมาทำไม! มึงมาได้ไงวะ!
“ไม่ลุกเหรอเตี๋ยว”
“ไม่...”
“แต่พี่ว่า...ลุกเหอะนะ มันเปียกหมดแล้ว”
อะไรวะ...
ผมเลื่อนสายตาลงมองตามนิ้วเรียวที่ชี้ลงมาตรงเป้ากางเกงของผม ซึ่งตอนนี้มีน้ำเย็นเฉียบเปียกซึมกางเกงบอลบาง ๆ เป็ดวงเบ้อเร่อ เย็นซาบซ่านั้แ่ไข่ยันรูตูด
“มะ...มองอะไรวะ!”
ผมรีบกุมกล่องดวงใจอย่างไวด้วยความหวงแหน ไม่อยากให้มันมีมลทินด้วยสายตาของคนตรงหน้า
“พี่แค่จะบอกว่ามันเปียกก็แค่นั้นแหละ”
พูดจบก็เดินข้ามผมไปเหมือนกองขี้ที่เปื้อนเยี่ยว เอื้อมมือหยิบขวดน้ำในตู้เย็น และจากไปโดยไม่หันมามองสภาพแสนเซ็กซี่ซาบซ่าของผมเลย
ถุย! นี่มันเื่ห่านอะไรกัน!
ผมไม่อยู่บ้านแค่ไม่กี่ชั่วโมงเอง ทำไม ‘ไอ้พี่ธิว’ มันถึงมาอยู่ที่บ้านได้วะ
เกิดเื่บ้าบออะไรขึ้นวะเนี่ย!
3K
![[จบ] หวนกลับมาเป็นคนโปรดของฮ่องเต้](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1718348122_62909388.webp)
