Chapter 15
ลิงน้อยในอ้อมแขนของมาเฟีย
“ลิงอุ้มแตง...มันส์ดีนะท่านี้”
ดวงตากลมโตเบิกโพลงไม่รู้ว่าบริกซ์ตั้นคิดจะทำพิสดารอะไรกับเธออีก
“แต่ว่าหนูไม่เคย กลัวว่ามันจะเจ็บมากแล้วจะทนไม่ไหว”
ตอนนี้เธอโดนอุ้มสะโพกเอาไว้ ส่วนตรงนั้นก็ยังเชื่อมติดกันอยู่แต่มันยังไม่ได้รู้สึกเจ็บอะไรมากมายเพราะยังไม่เกิดการกระแทกกระทั้นแต่ดูจากท่าทางนี้แล้วเพียงฟ้าคิดว่ามันจะต้องเจ็บอย่างแน่นอนเธอจึงพยายามจะขัดขืนในท่าทางนี้
“หึ อย่ามาตอแหลว่าไม่เคยเพราะฉันไม่เชื่อผู้หญิงอย่างเธอ”
คำดูถูกนั้นกรีดลึกลงไปในแผลใจของเพียงฟ้า ไม่รู้ว่าเขามองเธอเป็ผู้หญิงยังไงถึงไม่เชื่ออะไรกันเลยสักอย่าง บริกซ์ตั้นในตอนนี้ช่างต่างกับบริกซ์ตั้นเมื่อตอนกลางวันอย่างสิ้นเชิง ตอนนั้นเขายังดูเป็ผู้ชายที่ขาดความรักความอบอุ่นอ้อนวอนให้เธออยู่ที่นี่ต่อด้วย ทำไมตอนนี้ถึงกลายมาเป็คนใจร้ายอีกแล้วนะ
ไม่รอให้นานไปกว่านี้บริกซ์ตั้นเริ่มขยับสะโพกสอบเข้าออกร่องสวาทโดยอยู่ในท่าลิงอุ้มแตง ขาแกร่งยืดสุดแล้วใช้มือหนารับสะโพกอวบเด้งเอาไว้อย่างมั่นคง
“อ๊าส์!”
คนตัวเล็กสะดุ้งโหยงร้องครวญครางออกมาด้วยความเสียวสยิว แรงกระแทกจากคนตัวใหญ่กว่าที่โอบอุ้มเธอเอาไว้ยังคงไม่แ่เบาแรงลง ไม่รู้ว่าบริกซ์ตั้นไปเอาเรี่ยวแรงมาจากไหนถึงกระแทกกระทั้นจนคนตัวเล็กเนื้อตัวสั่นคลอน
“อ่า ชอบไหมท่านี้ ซี้ด”
เขาอุ้มเธอไปด้วยพร้อมกับเปล่งเสียงครวญครางออกมา ร่องเล็กของสาวเอเชียตอดรัดได้เป็อย่างดีความรู้สึกของบริกซ์ตั้นในตอนนี้มันแน่นไปหมด
หน้าเล็กซุกเข้าที่แผงอกกำยำปล่อยตัวปล่อยใจให้เป็ตามอารมณ์ที่ควรจะเป็ไม่คิดหักห้ามใจเลยสักนิดเพราะมันมาไกลเกินกว่านั้นแล้ว
“อ๊าส์ มะ มันเสียวค่ะ”
เสียงหวานเปล่งครางออกมาด้วยความรู้สึกจากใจจริงแม้จะมีความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจในถ้อยคำดูถูกของเขาแต่ก็รักในััที่เขามอบให้ซะเหลือเกินมันทั้งเสียวทั้งแน่นรู้สึกดีไปหมด
บริกซ์ตั้นเมื่อได้ยินหญิงสาวร้องครางก็ยิ่งกระแทกสะโพกเข้าออกให้รัวเร็วมากกว่าเดิมขึ้น
“อู้ย ซี้ด ยิ่งกระแทกยิ่งตอดทำไมของเธอมันตอดแน่นขนาดนี้”
ร้องครวญครางไปก็อุทานไปด้วยแต่ก็ยังไม่แ่แรงลงรัวกระแทกให้แรงเหมือนเดิมจนกระทั่งถึงจุดที่ทั้งคู่รู้สึกสกัดกั้นอารมณ์ทนทานเอาไว้ไม่ไหวอีกต่อไป
“อ๊าส์!!!”
“อ่าา ซี้ดด”
ธารธาราขาวขุ่นพุ่งเข้าที่ร่องสวาทอย่างเต็มแม็กไม่มีแ่เพราะเขาไม่คิดชักมันออกมาเลยสักนิด
น้ำสีใสเองก็ไหลเยิ้มออกมาสวนทางจนตอนนี้น้ำของทั้งคู่ที่ผสมกันเริ่มหยดติ๋งลงมาที่พื้นบริกซ์ตั้นอุ้มเพียงฟ้ากลับไปที่เตียงแล้ววางร่างเธอลงพร้อมกับถอนตัวตนออกเผยให้เห็นรูสวาทที่เต็มไปด้วยน้ำคาว
เขามองภาพตรงหน้าอย่างพึงพอใจ รู้สึกดีที่ตอนนี้ได้เพียงฟ้าทั้งเนื้อตัวแถมยังมีความรู้สึกว่าเธอผ่านผู้ชายมาไม่มากอีกด้วย เขาเองก็ไม่อยากจะเชื่อแต่มันให้ความรู้สึกอย่างนั้นจริงๆ
แต่เอาเถอะ ไม่ว่าจะผ่านผู้ชายมากี่คนจะน้อยจะมากยังไงมันก็ไม่หนีความจริงที่ว่าเพียงฟ้าคิดไม่ดีกับไบรอัน ทิ้งให้น้องเขาโดนยิงต่อหน้าจมกองเืเพียงคนเดียวและตัวเองหายไปพร้อมกับกล่องเพชรประจำตระกูลที่มีค่ามาก
เขาได้แต่คิดอยู่กับตัวเองในใจยืนมองหน้าเพียงฟ้าที่นอนอ่อนระทวยรวยแรงอยู่บนเตียงได้แป๊บนึงเขาก็เดินจากออกไปเข้าห้องน้ำ
คนตัวเล็กได้แต่มองตามแผ่นหลังกำลังอย่างไม่เข้าใจ บทจะดีก็ดีจนน่าใจหายแต่บทจะร้ายก็แสนจะใจร้ายกับเธอเหลือเกิน
“คนบ้าอะไร...อารมณ์สวิงซะยิ่งกว่าพายุทอร์นาโด”
ได้แต่พึมพำกับตัวเองก่อนจะจัดการหาทิชชู่มาซับเช็ด แล้วพยายามนำน้ำคาวออกมาให้ได้มากที่สุด เธอกลัวเหลือเกินว่าจะท้องซึ่งนั่นคงเป็สิ่งที่บริกซ์ตั้น้าและก็คงจะพรากลูกไปจากเธอ
ซึ่งบอกเลยว่าเพียงฟ้าจะไม่ยอมอย่างเด็ดขาด!!
ทางด้านของลูคัสคู่อริ
เพนท์เฮาส์สุดหรูแห่งหนึ่งในอีกฟากของเมืองนิวยอร์ก
เพนท์เฮาส์สุดหรูของลูคัสถูกซื้อขึ้นโดยอยู่ห่างจากสถานที่ตั้งของบริกซ์ตั้นพอสมควร
หนุ่มอเมริกันตัวใหญ่ผมสีน้ำตาลอ่อนนัยย์ตาสีน้ำเงินหม่นนอนแช่น้ำอยู่ภายในอ่างที่เต็มไปด้วยฟองโฟมนุ่มแล้วยิ้มอย่างพึงพอใจ มือหนาหยิบชุดเครื่องเพชรชุดเล็กขึ้นมาแล้วเหยียดยิ้มมุมปาก
เขามองสร้อยเพชรเส้นสวยแล้วประเมินราคาอยู่ในหัว มันไม่เพียงแต่มีราคาแต่ยังเป็สร้อยเพชรจากตระกูลคู่อริที่เกลียดชังกันมานานั้แ่รุ่นพ่อรุ่นแม่
การที่ลูคัสเอาเครื่องเพชรชุดนี้มาได้ถือว่าเป็การเหยียดหยามศักดิ์ศรีของตระกูลเบอริอันต์อย่างถึงที่สุด
ร่างสูงกับใบหน้าหล่อคมคายของหนุ่มฝรั่งอเมริกันได้แต่แสยะยิ้มอย่างพอใจที่ได้ของรักของหวงของตระกูลเบอริอันต์เอามาไว้
หลังจากแช่น้ำจนเสร็จเขาก็ใส่ชุดคลุมอาบน้ำออกมานั่งแผ่ตัวที่โซฟาใจกลางเพนท์เฮาส์สุดหรูและมีทีวีเครื่องใหญ่กำลังเปิดอยู่พร้อมกับหญิงสาวสวยสูงโปร่งหน้าฝรั่ง
“พี่เรียกหนูมามีอะไรหรือเปล่าคะ?”
ผู้หญิงหน้าสวยหุ่นนางแบบหน้าฝรั่งนั่งอยู่ที่โซฟา เธอมีชื่อว่าลูก้าเป็น้องสาวแท้ๆของลูคัส
ลูก้าในวัย 22 ปีเธอเรียนจบและเป็นางแบบรวมทั้งยังเป็อินฟลูเอ็นเซอร์ในแอพออนไลน์ที่กำลังฮิตอยู่ในยุคนี้เธอรู้ดีว่าพี่ชายมีอาชีพอะไรเพราะสืบทอดกันมาั้แ่รุ่นปู่รุ่นทวดและลูก้าก็ไม่เห็นด้วยที่จะให้พี่เป็มาเฟียร้ายแบบนี้ต่อไป เธออยากให้พี่ชายประกอบอาชีพสุจริตและไม่ต้องเสี่ยงอันตรายแบบนี้
“พี่มีของจะให้”
เขาเรียกให้ลูก้ามาพบในวันนี้เพราะมีสิ่งของสำคัญที่อยากจะมอบให้ผู้เป็น้องสาว ลูก้าเอียงคอด้วยความสงสัยว่าพี่ชายมีอะไรจะให้เธอ
มือหนายื่นสร้อยเพชรสุดหรูเส้นหนึ่งมาให้
“อะไรกันคะ เรียกหนูมาหาเพราะอยากจะซื้อเครื่องเพชรให้หรอ”
ลูก้าขำในความน่ารักของพี่ชายตัวเอง เธอไม่ได้สนใจพวกสิ่งของมีค่าสักเท่าไหร่นักถึงแม้ว่าจะทำงานเป็นางแบบและอินฟลูที่สังคมค่อนข้างจะอวดร่ำอวดรวยกันอยู่พอสมควร
“สร้อยเส้นนี้ราคาแพงมากแต่เธอเอาไว้ใส่เล่นก็แล้วกัน”
ลูก้ารับสร้อยเพชรในมือพี่ชายมาถือเอาไว้ ประเมินจากมูลค่าเพชรน้ำงามแล้วคงจะราคาไม่ต่ำเลยทีเดียว
“ถ้ามันแพงขนาดนั้นแล้วจะเอามาให้หนูทำไมคะ”
ลูคัสรู้ดีว่าน้องเขาไม่ได้ชอบสิ่งของมีค่า ลูก้าชอบที่จะมีชีวิตเรียบง่าย
”เอาเป็ว่าพี่ให้เธอแล้วกันสร้อยเส้นนี้ อยากจะเอาไปปู้ยี่ปู้ยำหรือจะทิ้งขว้างลงถังขยะไปพี่ก็ไม่ว่าหรอก”
“บ้า ใครจะไปกล้าทำแบบนั้นล่ะคะ เพชรสวยออกขนาดนี้”
“ลูก้าชอบเหรอ”
ลูคัสขมวดคิ้วมุ่นมองหน้าน้องสาว แต่ก็ไม่แปลกที่ผู้หญิงจะชอบสร้อยเพชรเส้นนี้เพราะมันน้ำงามเม็ดสวยระยิบระยับดูแล้วมีราคา
“อย่างหนูเนี่ยนะคะจะชอบเครื่องเพชร แต่แค่เห็นว่ามันสวยดีคงไม่กล้าเอาไปทิ้งขว้างอย่างที่พี่บอกหรอก”
“งั้นก็เอาไปเถอะพี่ให้ จะเอาไปใส่ถ่ายงานหรือจะเอาไปทำอะไรก็แล้วแต่ใจเธอเลย”
“แน่ใจนะคะว่าจะไม่เสียดายทีหลัง ไม่เก็บไว้ให้ผู้หญิงที่จะเป็แม่ของลูกพี่แน่น้า”
ลูก้ายิ้มแซวผู้เป็พี่ชาย ลูคัสครองตัวเป็โสดมาจนอายุ 30 ก็ยังไม่มีใครเธอถึงแซวเล่นไปแบบนั้นเพราะรู้ดีว่าคนอย่างพี่ชายคงจะไม่ลงเอยกับผู้หญิงคนไหนง่ายแน่
“พูดเป็เล่นไป คนอย่างพี่มันไม่ชอบผูกมัดเธอก็รู้”
ลูก้าได้แต่ยิ้มให้กับผู้เป็พี่ชาย เธอนั้นอยากให้ลูคัสเป็ฝั่งเป็ฝากับใครสักคนไปสักทีจะได้เลิกทำอาชีพนี้ เลิกทำธุรกิจมืดและเลิกเป็มาเฟียสักทีเพราะคู่อริมันมีอยู่รอบด้านไม่รู้ว่าวันไหนที่พี่ชายของเธอจะพลาดพลั้งไป
“งั้นก็รีบหาเมียได้แล้วค่ะ พี่คงรู้นะว่าหนูอยากให้พี่เลิกทำอาชีพนี้”
“มันเลิกกันได้ง่ายที่ไหน เธอก็รู้ว่าบ้านเราสืบทอดมาั้แ่รุ่นทวด”
“สืบได้ก็เลิกได้ค่ะ ทรัพย์สมบัติที่เรามีมันก็น่าจะมากพอที่พี่จะเริ่มชีวิตใหม่ได้แล้ว”
“....”
“หนูว่าพี่หาเมียแล้วแต่งงานมีลูกตามวิถีชีวิตคนทั่วไปเถอะค่ะ อย่าอยู่กับเส้นทางมืดนี้นานนักเลย”
“พูดมาก...กลับไปได้แล้วพี่แค่เรียกเรามาเอาเครื่องเพชร”
“โอเคค่ะ...รักพี่นะพี่ลูคัส ไว้เดี๋ยวหนูจะมาเยี่ยมใหม่นะคะ”
“อืม เดี๋ยวพี่ให้คนไปส่งที่เพนท์เฮาส์”
เพนท์เฮาส์ที่ลูก้าอาศัยอยู่ค่อนข้างไกลจากลูคัสพอสมควรเพราะเขาไม่อยากให้น้องสาวมาอยู่ใกล้หรือพัวพันกับธุรกิจที่เขากำลังทำเพราะตอนนี้ก็ขัดขาอยู่กับผู้ทรงอิทธิพลใหญ่มากมาย
390
