ผู้กองพงศ์เทพได้รับมอบหมายให้ไปสืบคดีตามจับพ่อค้ายาเสพติดที่ระยอง มีสายรายงานว่ากลุ่มพ่อค้าหลบหนี ไปกบดานที่นั่น ผู้กองซึ่งปลอมตัวเป็ชายแก่เร่รอนไปขอข้าวตามร้านอาหารต่างๆ ได้เห็นว่ากลุ่มคนร้ายมากินข้าวในร้านแถวริมชายหาด
ผู้กองแกล้งทำเป็นอนใกล้ปากทางเข้าของร้านอาหารแห่งหนึ่ง กลุ่มคนร้ายกำลังเดินเข้าไป มีลูกน้องคนหนึ่งเป็อันธพาลไปเตะขาผู้กองเข้า “ไปไกลๆ เลยไป เกะกะน่ะ”
ผู้กองยังคงแกล้งทำเป็นอนหลับไม่รู้เื่ สักพักก็มีสาวเสิร์ฟคนหนึ่งถือจานอาหารใหม่ๆ ซึ่งไม่ใช่ของเหลือมาให้
“อ้าว ลุงทานซะนะคะ ทานเสร็จก็รีบไปซะ เดี๋ยวโดนพวกมันรุมทำร้ายนะ”
ผู้กองได้ยินเสียงคุ้นหูนั่น ก็รีบลืมตา เห็นเป็อรภาแต่งชุดพนักงานเสิร์ฟอาหารยื่นข้าวราดแกงมาให้ ผู้กองเลยรับจานข้าวมาด้วยความดีใจที่ได้เห็นอรภา
เพื่อนที่เป็พนักงานเสิร์ฟด้วยกัน ถามว่า “ยัยอรทำอะไร ไปเอาข้าวให้มันทำไม”
“ฉันซื้อข้าวจานนี้แล้วล่ะ เอาให้ลุงทาน ทานเสร็จเขาจะได้ไปไง”
“เออๆ เสร็จแล้วก็รีบมาช่วยงานเลยนะ”
“จะไปเดี๋ยวนี้แหละ “ “ทานเสร็จลุงวางจานข้าวไว้ตรงนี้เลยนะคะลุง”
ผู้กองซึ่งปลอมเป็ชายแก่อยู่ถือจานข้าวไปแอบ แล้วโทรบอกลูกน้องว่าพวกมันมากันครบแล้ว เตรียมพร้อมเข้าจับกุมได้เลย
ตำรวจกลุ่มหนึ่งรีบล้อมเข้าจับกุมกลุ่มพ่อค้ายา “หยุด นี่คือ เ้าหน้าที่ตำรวจ พวกนายถูกล้อมไว้หมดแล้ว วางอาวุธและมอบตัวซะ”
พ่อค้ารีบจับเด็กที่เป็ลูกเ้าของร้านไว้เป็ตัวประกัน “อย่าเข้ามา ไม่งั้นเด็กนี่ตาย”
เด็กน้อยไร้เดียงสาได้แต่ร้องไห้ เรียกหาแม่ ตำรวจเลยพากันค่อยๆ ถอยออกเพื่อดูท่าที
อรภาสงสารเด็กเลยเข้าไปเจรจา “ปล่อยเด็กเถอะ และให้ฉันเป็ตัวประกันแทน”
“ถอยไปนังบ้า”
“เปลี่ยนตัวประกันเถอะนะ รับรองฉันไม่เป็ตัวถ่วงหรอก”
พ่อค้าเห็นด้วยเพราะการเอาเด็กมา ก็ต้องคอยอุ้มเด็ก พาไปไหนก็เดินไปช้า ดีไม่ดีจะโดนจับเสียเปล่าๆ พ่อค้าจึงจับอรภาเป็ตัวประกันแทน
อรภาใช้วิชาป้องกันตัวที่อันเคยสอน จับพ่อค้าทุ่มออกไปนอกร้านทำให้ตำรวจสามารถจับกุมได้ถนัด แต่มีลูกน้องอีกคนกำลังจะยิงใส่อรภา ผู้กองเห็นเลยยิงเข้าที่มือของคนร้ายและสั่งให้จับกุมคนนั้นทันที หลังจากนั้นมาตำรวจสามารถจับกลุ่มพ่อค้ายาได้ทั้งหมด
อรภากำลังจะเข้าไปปลอบขวัญลูกเ้าของร้าน กลับถูกตำรวจนายหนึ่งเข้ามาจับกุมอรภา
“ดิฉันทำผิดอะไรไม่ทราบ”
“คุณให้ความร่วมมือกับคนร้ายครับ ผมจะพาคุณไปสอบปากคำ”
“ดิฉันไม่ได้ให้ความร่วมมือกับคนร้ายนะคะ คุณก็เห็นดิฉันพยายามช่วยเด็กเท่านั้น”
“ไปกับเราด้วยครับ” แล้วตำรวจก็ใส่กุญแจมือให้อรภา นำตัวไปที่รถตำรวจ
อรภาเข้าไปนั่งเบาะหลังข้างๆ ผู้ชายคนหนึ่ง เธอมองเห็นเป็ผู้กองพงศ์เทพที่ใส่ชุดของชายแก่เร่รอนคนนั้น อรภากำลังจะเปิดประตูรถ แต่ถูกผู้กองกอดไว้ หลังจากนั้นตำรวจลูกน้องก็ขับรถกลับกรุงเทพฯ
“คุณก็ไม่ต่างกับน้องสาวของคุณเลยนะ ทำไมถึงชอบเอาชีวิตเข้าไปเสี่ยงแบบนี้”
“คุณปล่อยฉันได้แล้ว ฉันก็แค่อยากช่วยเด็กคนนั้นก็เท่านั้น โดยลืมนึกถึงตัวเอง ฉันขอโทษค่ะ ถ้ามันไปรบกวนงานของพวกคุณ” อรภาพยายามดิ้น “คุณปล่อยฉันเถอะ”
“ผมจะพาคุณกลับกรุงเทพฯ และไปจดทะเบียนสมรสกัน”
“นี่คุณจะบ้าหรอคะ คุณจะแต่งงานกับอันอยู่แล้ว คุณจะพาฉันไปจดเพื่อ???”
“อันนิภากำลังจะแต่งงานกับพันรบครับ”
“อ๋อ นี่คุณผิดหวังในความรัก เลยจะแก้แค้น โดยจับฉันไปสินะ”
“นี่คุณอ่านนิยายมากไปหรือเปล่า ผมจะแต่งงานกับคุณ ก็ต้องรักคุณสิ ทำไมต้องแก้แค้นอะไรแบบนั้นด้วยล่ะ”
“ฉันไม่แต่งกับคุณค่ะ ฉันไม่ชอบผู้ชายที่ฝังใจกับรักครั้งแรก ฉันี้เีต้องมาหึงผู้หญิงคนนั้น” อรภาพูดจบก็หลับตานอนไปเสียดื้อๆ และไม่ยอมฟังอะไรอีก
พอรถตำรวจมาส่งผู้กองและอรภาที่บ้านที่อยู่กรุงเทพฯ เขาก็อุ้มอรภาที่นอนหลับอยู่ไปในห้องนอนของตัวเอง เพื่อให้อรภานอนต่อบนเตียง
ส่วนตัวผู้กองก็อาบน้ำอาบท่า ออกไปรดน้ำต้นไม้เสียเฉยๆ ปล่อยให้อรภานอนโดยไม่สนใจ
อรภาที่นอนหลับอยู่ อยู่ดีๆ ก็ฝันถึงรุ่นพี่ม. 6 ชื่อ “เทพ” ตอนนั้นตัวเองอยู่ม. 2 อรภาซึ่งทนไม่ไหว เพราะรุ่นพี่คนนี้ชอบแกล้งเธอประจำ เธอเลยเข้าไปถามตรงๆ ว่าทำไมถึงชอบแกล้งเธอ
“พี่แค้นอะไรอรนักหนาคะ ทำไมต้องคอยแกล้งอรตลอดด้วย”
“ก็พี่ชอบเธอไง พี่พูดไม่เก่งนี่ พี่แค่อยากให้อรมาสนใจพี่ การแกล้งจึงเป็การเรียกร้องความสนใจไง”
ในตอนนั้นอรภาเพิ่งถูกผู้ชายบอกชอบครั้งแรก เลยยืนอึ้งหันหน้าวิ่งหนีผู้ชายคนนั้นด้วยความเขินอาย โดยไม่ตอบอะไรผู้ชายคนนั้นเลย
แต่แล้วอรภาประสบปัญหาทางบ้านแยกทาง ทำให้อรต้องย้ายโรงเรียน ั้แ่นั้นมาก็ไม่พบรุ่นพี่ชื่อเทพอีกเลย
อรภางัวเงียตื่นขึ้นมา พบว่าตัวเองนอนบนเตียงใครไม่รู้ มองไปที่หัวเตียงเห็นเป็รูปผู้กองพงศ์เทพ เธอเลยรีบลุกสำรวจตัวเองว่าเกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า พอเห็นว่าปกติดีก็เข้าไปในห้องน้ำเพื่อล้างหน้าล้างตา อาบน้ำโดยยังใส่ชุดเดิม วางแผนว่าจะกลับไปเปลี่ยนที่หอพักของเธอเอง พอเธออาบน้ำแต่งตัวเสร็จ สายตาเธอก็ไปสะดุดเข้ากับรูปถ่ายบนฝาผนังห้องด้านหนึ่ง อรภาใมาก “นั่นมันรูปฉันหนิ”
บนฝาผนังมีรูปอรภาอยู่เต็มไปหมด
- รูปสมัยม. 2
- รูปคู่ระหว่างตัวเองกับรุ่นพี่ชื่อเทพ
- รูปจี้ของเธอเองที่ได้ถูกเปิดออกมา แล้วเห็นเป็ภาพของเธอสมัยม. 2
- รูปอรภาตอนทำงานที่โรงแรมธนธาราราย
สักพักผู้กองก็เดินเข้ามาในห้องของตัวเอง มองเห็นอรภากำลังจ้องไปที่รูปถ่ายของตัวเธอเองอยู่
“คุณเห็นหมดแล้วสินะ นั่นไงรักครั้งแรกของผม คุณจะได้รู้ไงว่า คุณกำลังหึงตัวคุณเอง”
อรภาเขินทำอะไรไม่ถูก ไม่คิดว่าผู้กองจะเป็นายเทพรุ่นพี่คนนั้น กะว่าจะวิ่งหนี แต่ถูกผู้กองกอดจากด้านหลัง
“อรอย่าหนีพี่อีกเลยนะ พี่ตามหาอรมาทั้งชีวิตแล้ว พี่ก็ไม่รู้ว่าทำไมพี่ถึงมีรักฝังใจกับอร แต่พี่คงรักใครไม่ได้อีกแล้ว”
“ทำไมพี่น่ากลัวอย่างนี้คะ”
“น่ากลัวแล้วรักมั้ยล่ะ”
อรภายิ้มพยักหน้า “ก็รักค่ะ แต่พี่ไปส่งอรที่หอก่อนนะคะ ไม่งั้นอรจะไม่ยอมแต่งงานกับพี่”
เมื่อผู้กองเห็นอรภาตอบรับแต่งงานแล้ว เลยยอมไปส่งเธอที่หอพัก ตั้งใจว่าจะขอสู่ขอเธอแต่งงานอย่างสมเกียรติ ให้เธอได้เป็คุณนายผู้กองอย่างเต็มตัว
4K
