Ragnarok Academy League

ตอนที่ 27
ราชาแห่งความว่างเปล่า

เสียงระเบิดจากการปะทะกันของพลัง Void ดังสนั่นไปทั่วท้องฟ้าเหนือ Prontera จนเมฆสีดำแตกกระจายเป็นวงกว้าง
คลื่นพลังสีดำปะทะกันกลางอากาศอย่างรุนแรง ราวกับความมืดสองสายกำลังพยายามกลืนกินกันและกัน

Hunter และประชาชนด้านล่างต่างเงยหน้ามองภาพนั้นด้วยสีหน้าตกตะลึง

เพราะสิ่งที่กำลังเกิดขึ้น—
ไม่ใช่การต่อสู้ของมนุษย์อีกต่อไป

แต่มันเหมือน “ภัยพิบัติ” สองลูกกำลังชนกันกลางเมือง

เรนกับอาเธอร์ยืนเผชิญหน้ากันกลางอากาศ ท่ามกลางพายุเงาสีดำที่หมุนวนอย่างรุนแรง

ดวงตาของทั้งคู่เป็นสีดำสนิทเหมือนกัน

แต่แตกต่างกันอย่างชัดเจน

Void ของอาเธอร์บ้าคลั่ง รุนแรง และเต็มไปด้วยแรงทำลาย

ส่วน Void ของเรน—

กลับเย็นนิ่งราวกับหลุมลึกที่ไร้จุดสิ้นสุด

อาเธอร์หัวเราะเบาๆ ขณะผลักพลังของตัวเองออกมาเพิ่มอีก

“ยอดเยี่ยม…”
“เจ้าก้าวมาถึงระดับนี้ได้ในเวลาแค่นี้จริงๆ”

เงาสีดำด้านหลังเขาเริ่มรวมตัวเป็นแขนขนาดยักษ์หลายสิบแขน ก่อนพุ่งเข้าใส่เรนพร้อมกันทันที

ฟ้าวววว!

อากาศรอบด้านบิดเบี้ยวจากแรงกดดันมหาศาล

แต่เรนยังคงนิ่ง

เสียงของ Void Rune ดังขึ้นในหัวอย่างช้าๆ

[อย่าต้านมัน]

[จงปล่อยให้ Void ไหลผ่านเจ้า]

เรนหลับตาลงเสี้ยววินาที

ก่อนเงาสีดำใต้ตัวจะขยายออกกลางอากาศราวกับทะเลไร้ขอบเขต

แขนเงาดำทั้งหมดของอาเธอร์ถูกกลืนหายไปทันทีที่สัมผัสเงานั้น

อาเธอร์ชะงักเล็กน้อย

“…เข้าใจ Void ได้เร็วขนาดนี้?”

เรนลืมตาขึ้นอีกครั้ง

คราวนี้ เส้นสีดำเริ่มลามขึ้นมาถึงลำคอแล้ว

แต่เขาไม่สนใจ

เพราะตอนนี้เขาสัมผัสได้ถึงบางอย่างชัดเจน

อาเธอร์กำลัง “พัง” จากด้านใน

แม้พลังจะรุนแรงมหาศาล
แต่ร่างกายของอีกฝ่ายกำลังถูก Void กัดกินอย่างต่อเนื่อง

เสียงของ Void Rune ดังขึ้นอีกครั้ง

[มันอยู่ได้ไม่นานแล้ว]

[Void ที่ไม่สมบูรณ์ จะกลืนเจ้าของตัวเองในที่สุด]

ทันใดนั้น—

อาเธอร์ก็ยกมือขึ้นกุมหน้าอกตัวเองแน่น

เส้นสีดำใต้ผิวหนังเริ่มขยับรุนแรงขึ้นจนเห็นชัดแม้อยู่ห่างไกล

แต่แทนที่เขาจะหวาดกลัว—

กลับหัวเราะออกมาเบาๆ

“เห็นไหม…”
เขาพูดเสียงต่ำ

“นี่แหละสิ่งที่พวกมันกลัว”

วินาทีต่อมา—

วงแหวนสีดำบนท้องฟ้าก็เริ่มแตกออกช้าๆ

ครืนนนน…

รอยแยกสีดำขนาดมหึมาค่อยๆ ปรากฏขึ้นเหนือเมือง

และจากด้านในรอยแยกนั้น—

มี “ดวงตา” ขนาดมหึมาค่อยๆ ลืมขึ้น

Hunter ด้านล่างต่างหน้าซีดทันที

เพียงแค่สบตากับมัน
หลายคนถึงกับทรุดลงกับพื้น

แรงกดดันที่แผ่ออกมา
เหนือกว่าทุกสิ่งที่พวกเขาเคยเจอมา

ลีอาเบิกตากว้าง

“…นั่นมันอะไรกัน”

แม้แต่ลูคัสยังเริ่มหายใจติดขัด

เพราะดวงตานั้น—
ไม่เหมือนสิ่งมีชีวิตในโลกนี้เลย

เสียงของ Void Rune ดังขึ้นเป็นครั้งแรกด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด

[อาเธอร์กำลังเปิดทางเชื่อมจริงๆ]

[ถ้ารอยแยกเปิดสมบูรณ์ ทุกอย่างจะจบลง]

เรนกัดฟันแน่นทันที

ในเวลาเดียวกัน—

อาเธอร์ก็ค่อยๆ มองมาทางเขาอีกครั้ง

ดวงตาสีดำสนิทของอีกฝ่ายเริ่มมีเลือดสีดำไหลออกมาช้าๆ

“เรน…”
เขาพูดด้วยรอยยิ้มบางๆ

“เจ้ารู้ไหม…”

“ตอนข้ายังอยู่ใน Geffen Academy”

เงาสีดำรอบตัวเขาเริ่มสั่นรุนแรงขึ้น

“พวกมันเรียกข้าว่าอัจฉริยะ”

“แต่วันที่ข้าพบ Void…”

น้ำเสียงของอาเธอร์ค่อยๆ เย็นลง

“พวกมันกลับพยายามฆ่าข้าเหมือนสัตว์ประหลาด”

ทันใดนั้น—

พลังสีดำมหาศาลก็ระเบิดออกจากร่างของเขาอีกครั้ง

ตู้มมมมม!

คลื่นพลังซัดอาคารรอบด้านพังทลายทันที

เรนรีบสร้างเงาป้องกันโดยอัตโนมัติ

แต่อาเธอร์ยังคงพูดต่อ ท่ามกลางพายุสีดำ

“ดังนั้นข้าจะพิสูจน์ให้พวกมันเห็น…”

“ว่า Void ไม่ใช่คำสาป”

ดวงตาของเขาสั่นไหวเล็กน้อย

ก่อนรอยยิ้มจะค่อยๆ บิดเบี้ยวมากขึ้น

“แต่มันคือ ‘วิวัฒนาการ’ ของมนุษย์”

วินาทีต่อมา—

รอยแยกบนท้องฟ้าก็เปิดกว้างขึ้นอีกครั้ง