ตอนที่8 กายอสูรขั้นที่หนึ่ง
ขณะที่เขากำลังะโหนี แต่ก็ช้ากว่ามือของหญิงสาวที่ ตะปบจับหนังตรงหลังคอของชายหนุ่มยกขึ้นเหมือนแม่แมวคาบคอลูกแมวไว้ กริชเพชรดิ้นกระแด่วกระแด่วแบบช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ต้องหดขา เข้าหาหน้าอกอย่างลืมตัวมันเหมือนสัญชาตญาณยังไงยังงั้น เขาหมดแรงลงอย่างไม่เคยเป็มาก่อน
‘อ๋อยยยย~..นี่เราเป็สัตว์เต็มตัวแล้วหรอจับหนังคอหน่อยเดียว หมดเรี่ยวหมดแรงยิ่งกว่าลูกแมวเชื่องๆ บนปากแม่มันเสียอีก..โอ้เวรกรรม..’
ชายหนุ่มคิดขณะที่ถูกหญิงสาวอุ้มมาไว้ ในอกอวบอิ่มใหญ่โตมโหฬารของเธอ ร่างกายของกริชเพชรแทบจะอัดซุกเข้ามา ในซอกเนินหน้าอกของสาวสวย
“โอ้โห.. วางบนร่องอกเลยหรอ ปรือ~..อย่าทำแบบนี้เลย..โอ้รรซ์..ผมแข็งไปทั้งตัว..อ๋อยยย~~~” เมื่อชายหนุ่มัักับเนื้อนุ่มลื่นของหญิงสาว ความเป็ลูกผู้ชายก็พุ่งขึ้นเทียมฟ้า ตาปรือเหม่อลอยปากสั่นเคลิบเคลิ้ม เหมือนอยู่ในภวังค์เืกำเดาพุ่งจี๊ดจี๊ด
“อ๋อยยย..โอ้แม่เ้า..ฟินสุดๆ ..”
หนิงหนิงมองเห็นนายน้อยหยุดดิ้นหลับตาอ้าปากสงบ เธอก็ยิ้มที่มุมปากมองเขาด้วยประกายตารักและเอ็นดู
“นายน้อยไม่ต้องกลัวนะ..เดี๋ยวท่านลองชิมดูมันจะมีรสหวานอร่อย ตอนนี้อาจจะคาวไปบ้างเพราะมันเป็มันสมองที่สดๆ มีพลังิญญากายภาพอย่างสูง ที่ไอ้นกอสูรปีศาจมันเก็บสะสมมาตลอดทั้งชีวิต..ท่านกินหมดนี้..ดีไม่ดีนายน้อยอาจจะเลื่อนระดับ ไปถึงขั้นที่สองเลยนะจะบอกให้..รู้สึกว่าพลังิญญากายภาพของไอ้นกร้ายตัวนี้ ค่อนข้างเข้มข้นสงสัยมันไปกินสัตว์อสูรใหญ่น้อยมามากพอสมควร ในเขตแดนของเราค่อนข้างหาได้ยาก มันเป็อสูรนกปีศาจที่มาจากแดนน้ำแข็ง ข้าไม่เข้าใจเหมือนกันว่ามันพลัดหลงเข้ามาเขตแดนนี้ได้ยังไง พ้นจากมนตราที่จอมกษัตริย์แห่งดินแดนอสูรวารีน้ำจืด ตั้งแสงบาเรียป้องกันไว้…”
กริชเพชรได้ยินทุกถ้อยคำและเข้าใจในสิ่งที่นางพูด เธอก็คงแค่บ่นๆ ไปเท่านั้น คงคิดไม่ถึงว่าเขาจะรู้ทุกอย่างที่สาวสวยเล่าออกมา ชายหนุ่มเคลิ้มกับหน้าอกนุ่มนิ่มที่หัวของเขาพาดอยู่ มันช่างนุ่มลื่นมีไออุ่นเหมือนมนุษย์ธรรมดาทั่วๆ ไป
‘อือหือ..โคตรฟินสุดๆ ..อ๋อยยย..ปรือ~~’
กริชเพชรเคลิบเคลิ้มกับการกระทำของหญิงสาวเธอ ใช้มือลูบไล้หัวเขาเบาๆ อย่างเอ็นดู ค่อยๆ เชยคางชายหนุ่มแล้วอ้าปากอสูรน้อยออก มือขวาค่อยๆ ใช้ปลายนิ้วควักจิ้มเข้าไปในกะโหลกศีรษะของเ้านกปีศาจ ที่เก็บมันสมองของมันไว้เต็มล้น ตักขึ้นมาเป็ก้อนเล็กๆ สีเขียวได้กลิ่นคาวสดๆ แล้วหยดป้อนลงในปากกริชเพชร
“อ้าอั้ม..”
มันสมองค่อยๆ ไหลจากมือของนาง เข้าปากแดงๆ ของอสูรน้อย ลื่นไหลลงคอไปแบบกริชเพชรไม่ทันตั้งตัว
เฮือก!!
“ฮูกิ้วๆ ๆ ..” (กึ๊ยยย..โอ้แม่เ้า..อย่าข้าไม่กินของแบบนี้ ข้าเหม็นคาว..ไม่ๆ ..)
ลิ้นชายหนุ่มััมันสมองนกร้ายพะอืดพะอม ท้องไส้ปั่นป่วนอยากอ้วกพยายามดิ้นหนี ออกจากซอกอกของเธอ เหมือนอ้วก จะพุ่งมันสมองเ้านกปีศาจออกมาเพราะความคาว กริชเพชรไม่สามารถสะกดกลั้นกินมันไปได้ หญิงสาวเห็นพฤติกรรมของเ้าอสูรตัวน้อย กำลังดิ้นทุรนทุรายอยู่ในเต้าอวบใหญ่ของเธอ แขนซ้ายหญิงสาวกอดรัดเขาแน่นจนลำตัว กริชเพชรหายเข้าไปในซอกอกอสูรสาวสวยเซ็กซี่ ความใหญ่โตเบ้อเริ่มเทิ่มของเนินเนื้อโอบรัดตัวชายหนุ่ม เหลือแต่คอของอสูรน้อยผุบๆโผล่ๆดิ้นทุรนทุราย
“นายน้อยอย่าดิ้น..ท่านอย่าดื้อสิอดทนอีกนิดเดียวก็อร่อยไปเอง”
หมับ!!
"โอ๊วว..อ๊าสสสสสสส~~...."
อ๊อก!!
มือขวาหญิงสาวรีบบีบปากชายหนุ่มไม่ให้อ้วกออกมา กริชเพชรทะลึ่งพรวดบิดตัวกลางร่องอกอวบใหญ่ของเธอ อย่างทุกข์ทรมานตาเหลือกตาแกนน้ำตาทะลักไหลออก จำเป็ต้องกลืนกินมันสมองชิ้นน้อยนิด ของเ้าอสูรนกปีศาจเข้าไป อย่างยากเย็น
“เื่มากจังเลยนะนายน้อย..ข้าไม่เคยพบเคยเห็นอสูรที่ไหนไม่กินของสด ของดีๆ เกือบเสียหายหมด..เฮ้อ”
เธอพยายามบีบปากเขา บ่นอย่างหัวเสียตาที่หยาดเยิ้มหวานฉ่ำของสาวสวย เริ่มจ้องถมึงทึงข่มขู่บังคับกริชเพชร ให้กลืนอาหารลงไปให้ได้ สุดท้ายมันก็ลงไปอยู่ในท้องชายหนุ่ม
วูบ!!
วาบๆ ๆ!!
ฉับพลันกริชเพชรเหมือนร่างกายถูกอัดลมเข้าไปอย่างแรง เมื่อเศษสมองของเ้านกปีศาจตกถึงท้อง มันร้อนวูบวาบขึ้นมาเป็พลัง เหมือนน้ำบ่าทะลักเข้าในร่างกาย สะบัดหัวเร่าๆ ชายหนุ่มต้องหลับตาลง สิ่งที่เห็นในดวงจิตเกิดขึ้นแบบปัจจุบันทันด่วน มีลูกแก้วสีรุ้งขนาดใหญ่ลอยอยู่กลางห้วงดวงจิต ปรากฏสัญลักษณ์เป็รูปูเามีสายน้ำตกไหลผ่าน ตรงกลางเป็ลำธารเล็กๆ เหมือนภาพมีชีวิตแบบสามมิติ
ลูกบอลส่องประกายอ่อนๆ ลอยนิ่งอยู่กลางมโนภาพในใจ ข้างๆ บอลสีรุ้งมีบอลอีกเจ็ดลูก เล็กกว่าสองในสามส่วนของบอลลูกใหญ่ที่อยู่ตรงกลาง มันค่อยๆ หมุนรอบบอลดวงจิตสีรุ้ง หกลูกเป็สีขาวใส มีเพียงบอลลูกเดียวเป็สีเขียวอ่อนๆ เกือบจะเรียกว่าเจือจางเปล่งประกายส่องสว่างนิดๆ
และในลูกบอลดวงจิตสีเขียวนั้น กริชเพชรเห็นรูปกายของเขา ที่สะท้อนขึ้นจากริมลำน้ำเมื่อสักครู่ มันค่อยๆ เปลี่ยนรูปร่างคอที่หดสั้นเริ่มยาวออก หน้าเหมือนหนูมีปากแหลม เหมือนลูกเจี๊ยบยื่นออกมาเล็กน้อย หางที่เป็ขนพู่เริ่มหดเรียวลง มีเกล็ดสีเขียวปกคลุมจนถึงปลายหาง กล้ามเนื้อทุกสัดส่วนเหมือนมันมีปฏิกิริยาแกร่งขึ้นอย่างเห็นได้ชัด สัตว์ประหลาดตัวนี้มันค่อยๆ เปลี่ยนรูปร่าง ในลูกบอลสีเขียวนั้น
เฮือก!!
“ไม่!! ..ข้าคลื่นไส้อ้วกจะแตกข้าไม่กิน..โอ๊ย!! กรุณาปล่อยข้าเดี๋ยวนี้..กรุณา~”
ควับ!
กริชเพชรเริ่มดิ้นอย่างแรงสุดกำลังของเขา ทำให้สาวสวยต้องอ่อนใจปล่อยให้กริชเพชระโออกมา จากซอกอกอวบอิ่มใหญ่โตมโหฬารของเธอ
“คริๆ .เห็นไหมล่ะนายน้อย..ร่างอสูรของท่านเปลี่ยนแปลง ไปสู่กายอสูรระดับที่หนึ่งแล้ว ถ้าท่านกินมันสมอง เ้านกตัวนี้หมดทั้งกะโหลก ข้าแน่ใจว่าท่านจะอยู่ในขั้นที่สมบูรณ์ ของอสูรวารีน้ำจืดระดับหนึ่งได้อย่างสบายเห็นไหมล่ะ ท่านสื่อสารกับข้าได้แล้วพลังของเ้านกตัวนี้ มันไม่ธรรมดาเลย..นะๆ นายน้อย..ท่านเชื่อข้าสิ..มาๆ เดี๋ยวข้าจะป้อนให้อีก...”
กริชเพชรได้ยินเสียงเธอพูดแบบนั้น ยิ่งทำให้เขาคลื่นไส้อาเจียนหนักกว่าเก่า
“กึ๊ยยย!! ..ไม่ๆ เด็ดขาดข้าไม่กินของแบบนี้ ยอมเป็ตัวอะไรก็ได้แต่อย่าให้ข้ากินของแบบนี้ ข้าไม่เชื่อหรอกว่าในโลกใบนี้ไม่มีอะไรกิน ให้เจริญเติบโต” กริชเพชระโไป สำรอกมันสมองเ้านกั์ข้างริมธารน้ำ
“เฮ้ย?!! .” .
ชายหนุ่มต้องตะลึงงันกับรูปร่างของตัวเองที่เปลี่ยนไป มันเหมือนรูปร่างในบอลดวงสีเขียวที่เขาเห็นในมโนภาพห้วงดวงจิต ขณะที่กินมันสมองไอ้นกอสูรปีศาจ ตอนนี้ชายหนุ่มพัฒนากายภาพขึ้นไปอีกระดับหนึ่งแล้ว
‘นี่หนิงหนิง! ..ข้ากลายร่างเป็ตัวอะไรอีกละทำไม? มันน่าเกลียดขนาดนี้..”
ชายหนุ่มถามเธออย่างใ หันหน้าไปมองหญิงสาว ที่ยืนมองเขาด้วยรอยยิ้มภาคภูมิใจ
“นายน้อยท่านสามารถเลื่อนระดับขึ้นสู่ขั้นที่หนึ่งแล้ว มาๆท่านมากินให้หมด ท่านถึงจะได้เลื่อนระดับสู่ขั้นที่หนึ่งอย่างสมบูรณ์...” หญิงสาวพูดพร้อมจับหัวกะโหลก ผ่าซีกของเ้าอสูรนกปีศาจแล้วเดินมาหาอสูรน้อย
“ไม่ๆ ..ข้าไม่กินของสดข้าจะอ้วกแตกตายอยู่แล้ว….” กริชเพชรถอยหลังชนกำแพงโบกมืออย่างหวาดกลัว
“เฮ้อ..ท่านเชื่อข้าสิ..กินมันลงไปเถอะ..ท่านเป็อสูร ต้องกินของดิบๆ อย่างนี้ตลอดชีวิตอยู่แล้ว ต่อไปก็ต้องกินแบบนี้แหละกินไปสักพักเดี๋ยวก็ชินไปเอง เมื่อกายอสูรของนายน้อยกินอสูรชนิดใดลงไป ร่างกายของท่านก็จะเปลี่ยนแปลงไปตามสัตว์ประเภทนั้นแล้วก็จะกระหายเืขึ้นทุกวัน
มีแต่ต่อไปวันข้างหน้าจะจับฉีกพวกสัตว์อสูรที่อ่อนแอ กินเป็อาหารปานว่าเล่นข้าจะบอกท่านให้รู้ไว้ เห็นไหมกินไปนิดเดียวนายน้อยสื่อสารกับข้าได้ขนาดนี้ ทำไม? จะไม่กินให้มันสมบูรณ์แบบถึงขั้นที่หนึ่งล่ะ
เพื่อท่านจะสามารถมีความแข็งแกร่งปกป้องตัวเองได้ แม้ว่าข้าจะเป็ทาสบ่าวรับใช้ท่านแต่อีกสักพัก พลังของข้าก็จะหมดลง กลับไปจำศีลในบอลดวงจิตของท่าน รอเวลานายน้อยปลุกขึ้นมาเท่านั้น
และอีกอย่างที่ข้าจำเป็ต้องบอกนายน้อยไว้คือ ท่านไม่สามารถเรียกข้าออกมาได้ตลอดเวลา โดยเฉพาะต่อหน้าผู้ที่มีกายอสูรระดับที่สูงกว่า ไม่อย่างนั้นพวกเขาอาจจะฆ่าท่านแล้วดูดซับดวงจิตของข้าไปเพิ่มพลังพัฒนาดวงจิตให้เขา
และถ้าพวกสัตว์อสูรเหล่านี้มีภูตอสูรที่แข็งแกร่งเกินกว่าระดับสี่..นั่นเท่ากับจะดึงเภทภัยมาถึงตัวท่านทางที่ดีพยายามปกปิด อย่าปล่อยข้าออกมาถ้าไม่จำเป็ถึงชีวิต ไม่เช่นนั้นข่าวรั่วไหลออกไป ด้วยกายอสูรที่อ่อนแอของนายน้อยแบบนี้ จะต้องถูกแย่งชิงภูตระดับสี่อย่างข้า อาจจะพาท่านถึงตายได้...”
กริชเพชรฟังนางพูดถึงกับในึกว่าจะมีผู้เข้มแข็งคอยช่วยเหลือ ที่ไหนได้กับสามารถสร้างเภทภัยการแย่งชิง นางเป็ของวิเศษเพิ่มพลังิญญา ที่ล้ำค่าในดินแดนโลกอสูรแห่งนี้ เมื่อเกิดการพูดคุยกันกริชเพชรพึ่งนึกออกว่า ตนเองสามารถติดต่อกับหนิงหนิงได้ เธอเข้าใจภาษาที่ชายหนุ่มพูด กริชเพชรดีใจสุดๆ ที่สามารถติดต่อสื่อสารกับหญิงสาวได้ ชายหนุ่มอยากถามเธอให้รู้เื่ราวต่างๆ ในโลกใบนี้ และเื่การเปลี่ยนแปลงในร่างกาย หลังที่กินสัตว์อสูรเข้าไป เขาอยากจะถามหนิงหนิงเหมือนกันว่ามันเกิดอะไรขึ้น
“นายน้อยอย่าช้าเลยมากินมันสมองนี่ให้หมดเถอะ..ท่านจะได้ก้าวสู่ความสมบูรณ์ของขั้นที่หนึ่ง...” หญิงสาวพูดพร้อมกับขยับเข้าหาชายหนุ่ม
“ไม่ๆ ..หนิงหนิง ข้ากินไม่ได้หรอก..และจะไม่กินด้วย เ้าอย่าบังคับข้าเลยนะ นึกแล้วอ้วกจะแตก " กริชเพชรเอามือปิดปากตัวเริ่มสั่นเทาอีกครั้ง เมื่อนึกถึงรสชาติมันสมองเหมือนจะขย้อนอ้วกอีกครั้ง ชายหนุ่มรีบเปลี่ยนเื่คุยใหม่ทันที
"เกิดอะไรขึ้นหลังจากที่ข้ากินมันสมองลงไป ทำไม? ร่างกายเปลี่ยนแปลงไปแบบจนน่ากลัว เกิดต้องกินสัตว์พวกนี้ทุกวัน ตัวของข้าก็ไม่ต้องเปลี่ยนแปลงไปเรื่อยๆ เลยเหรอ มันจะน่าเกลียดน่ากลัวขนาดไหน...”
หญิงสาวจ้องมองหน้าชายหนุ่ม สิ่งที่เขาพูดเหมือนไม่ใช่สัตว์อสูรทารกที่เพิ่งเกิดใหม่ กลับมีเหตุผลเหมือนผู้มีดวงจิตปัญญามาหลายสิบปี
……………………………………………………………..
1K
