ข้ามมิติลิขิตรักนายตัวเบี้ย [แปลจบแล้ว]

        การโจมตีครั้งที่หนึ่งไม่เข้าเป้า หลิ่วไห่หงุดหงิดอย่างยิ่ง ฝ่ามือที่สองจึงตามหลังมา ตบเข้าใส่หลิ่วเทียนฉี

        หลิ่วเทียนฉียกมือขึ้น โยนยันต์วิเศษขั้นสามห้าแผ่นออกมาขวางการโจมตี จากนั้นแปะยันต์ป้องกันสามแผ่นกับยันต์วายุหนึ่งแผ่นลงบนร่างตน โผร่างบินไปทางจวนตระกูลหลิ่ว

        “จะหนีหรือ ไม่ง่ายปานนั้นหรอก!” หลิ่วไห่แปะยันต์วายุไล่ตามไปทันที

        “ฮึ!” หลิ่วไห่ผนึกลูกบอลวารีลูกหนึ่งขว้างเข้าใส่หลิ่วเทียนฉีที่บินอยู่ด้านหน้าประหนึ่งสาดความชิงชัง

        หลิ่วเทียนฉีรู้สึกถึงสายลมอันตรายไม่เป็นมิตรจากด้านหลังก็รีบลดความเร็วแล้วบินหลบ แต่ยังคงช้าไปก้าวหนึ่ง

        “ปึง...” ลูกบอลวารีสูงครึ่งตัวคนกระแทกบนแผ่นหลัง

        “อั่ก...” เขากระอักเลือดคำโตออกมา ร่วงจากกลางท้องฟ้าหล่นลงบนพื้น

        หลังร่วงลงสู่พื้นดิน หลิ่วเทียนฉีไม่ชักช้า หยิบยันต์ป้องกันขั้นสามสิบแผ่นออกมาแปะทั้งหมดบนร่าง ด้วยพลังของเขา ต่อให้ไม่ได้รับบาดเจ็บก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของหลิ่วไห่ นับประสาอะไรกับในสภาพที่ได้รับบาดเจ็บแล้วเล่า?

        ด้วยเหตุนี้ หลิ่วเทียนฉีจึงได้แต่พยายามปกป้องตนเองสุดกำลัง รอบิดามาช่วยชีวิตน้อยๆ ของเขา

        “เดรัจฉานน้อย วันนี้ข้าจะเอาชีวิตเจ้ามาชดใช้ให้เทียนลู่ของข้า” หลิ่วไห่พูดพลางร่อนลงเบื้องหน้า สะบัดมือทีหนึ่ง ลูกบอลวารีขนาดใหญ่ก่อตัวกลางฝ่ามือเขาอีกครั้ง

        เห็นสถานการณ์เป็นเช่นนี้ หลิ่วเทียนฉีจึงเอายันต์ระเบิดขั้นสามห้าแผ่นออกมากำไว้ในมือแน่น

        ตอนนี้เขาได้รับบาดเจ็บ ไหนจะยันต์ป้องกันสิบใบบนร่างที่กินปราณทิพย์ปริมาณมาก เขาจึงรู้ชัด หากตนกระตุ้นยันต์ระเบิดห้าแผ่นนี้โยนออกไป เกรงว่าพลังทิพย์ในร่างคงจะไม่เหลือแล้ว

        “ปึง...”

        ลูกบอลวารีในมือหลิ่วไห่ยังไม่ทันยิงออกมาก็ถูกฝ่ามือยักษ์สูงสองเมตรกว่าข้างหนึ่งตบกระจายทันที หลังจากนั้น ร่างของหลิ่วไห่ก็ถูกฝ่ามือโจมตีจนปลิวถอยออกไปสิบกว่าเมตร ร่วงลงบนพื้นอย่างหนักหน่วง

        “อั่ก...” หลิ่วไห่อ้าปากกระอักเลือดออกมา

        “ฉีเอ๋อร์!” หลิ่วเหอร้องเรียกแล้วก้าวเข้ามาทันที เขาก้มตัวอุ้มบุตรชายที่ฟุบอยู่บนพื้นนิ่งไม่ขยับขึ้นมา

        “ท่านพ่อ!” หลิ่วเทียนฉีเห็นบิดามาถึงทันเวลาพลันโล่งใจขึ้นเล็กน้อย ดึงยันต์ป้องกันบนร่างออก

        “ฉีเอ๋อร์ ลูกบาดเจ็บตรงไหนบ้าง?” หลิ่วเหอพูดพลางรีบร้อนเอาโอสถรักษาอาการบาดเจ็บออกมาส่งเข้าปากบุตรชาย

        “ท่านพ่อไม่ต้องกังวล เมื่อครู่ข้าแปะยันต์ป้องกันขั้นสามแล้ว ทั้งยังมีเสื้ออาคมอยู่ คงไม่เป็นไรมากขอรับ” หลิ่วเทียนฉีโบกมือตอบกลับ

        หากไม่มียันต์ป้องกันขั้นสามสามแผ่นกับเสื้ออาคมขั้นสองอยู่บนร่าง เขาคงตายจากการโจมตีข้างหลังของหลิ่วไห่ไปแล้ว! ไม่ใช่ได้รับบาดเจ็บธรรมดาเช่นนี้

        “ไปเถอะ พ่อจะพาลูกกลับไปรักษาอาการบาดเจ็บ!” หลิ่วเหอพูดพลางอุ้มบุตรชายขึ้นมา ก้าวเดินกลับ

        “เจ้าสาม วางเขาลงซะ!” หลิ่วไห่ที่ทั้งร่างสะบักสะบอมคลานลุกขึ้นมาจากพื้นก่อนตะโกนเสียงดังอย่างไม่เลิกรา

        “หากท่านทำร้ายบุตรชายข้าอีก ข้าจะเอาชีวิตท่าน!” หลิ่วเหอหันหน้ามามอง ในดวงตามีจิตสังหารเต็มเปี่ยม อำนาจกดดันของผู้ฝึกตนระดับดวงปราณถูกปลดปล่อย

        เมื่อถูกอำนาจกดดันของน้องสาม แขนขาก็สั่นระริก หดคอลงโดยไม่รู้ตัวแล้วเอ่ยอย่างคับแค้น “ลูกชายเจ้าฆ่าลูกชายข้า”

        “เฮอะ ท่านมีหลักฐานอะไรมาพิสูจน์ว่าลูกชายข้าฆ่าเทียนลู่เล่า?”

        “ข้า ข้าหาศพของเทียนลู่พบแล้ว และข้ายังพบป้ายหยกที่ท่านพ่อมอบให้หลิ่วเทียนฉีกับมือตอนครบร้อยวันของเขาด้วย บนนั้นสลักชื่อเขาไว้”

        “เฮอะ หากท่านมีหลักฐาน เช่นนั้นท่านก็ไปฟ้องท่านพ่อสิ ท่านคิดจะลงโทษตามใจ ลอบสังหารลูกชายข้า ข้าไม่มีทางยอมให้เกิดขึ้นเสียหรอก!” หลิ่วเหอแค่นเสียงทีหนึ่งค่อยหมุนตัวเดินจากไป

        “เจ้า เจ้าคนสารเลว!” หลิ่วไห่มองแผ่นหลังของหลิ่วเหอที่จากไปก็ด่าเสียงดังลั่น

        “ท่านพ่อ ข้า ข้าไม่ได้ฆ่าพี่หก!” หลิ่วเทียนฉีมองบิดาอย่างอ่อนแรง ชี้แจงความบริสุทธิ์ด้วยความจริงจัง

        “อืม พ่อรู้ พ่อรู้อยู่แล้ว!” หลิ่วเหอมองใบหน้าซีดเผือดของบุตรชาย พยักหน้ารับหลายหน ในฐานะบิดาเขาย่อมเชื่อ

        บุตรชายตั้งแต่เล็กก็ใจเสาะตาขาว จะไปฆ่าผู้คนได้อย่างไร และยิ่งคนคนนั้นเป็นพี่ชายฝั่งพ่อ มันจะเป็นไปได้อย่างไรเล่า?