“ใช่แล้วข้าเองเวลามีไม่มากข้าจะบอกให้ฟังเ้าอยากได้สิ่งใดก็ตามเ้าต้องหัดตามวิธีการที่ข้าจะบอกไม่ยากหรอก ขั้นแรกที่ต้องเข้าใจเ้าจะต้องรู้จักวิธีการลบตัวตนก่อน” ซานตงรีบกล่าวแผนการ เขาทำหน้าพอใจกับคำตอบขึ้นมาบ้างลดเสียงลงและสำรวมท่าทีมองดูฮวาผิงด้วยหางตา
“ข้าขออะไรก็ได้เหรอ ข้าทำได้เหรอลบตัวตนคืออะไรกัน?” ฮวาผิงสอบถามพลางหูกระดิกชูหน้าขึ้นฟังด้วยความสนใจลืมเื่ความกลัวไปทันที
“ถ้าเ้าจับชายหนุ่มมาให้ข้าเ้าจะมีพลัง ถ้าเ้าจับหญิงสาวมาเ้าจะสวยงามขึ้นเ้าทำได้หรือไม่?” ซานตงหลอกล่อ
“จับพวกเขามาเขาก็หายไปจากครอบครัวสิแล้วญาติพี่น้องพวกเขาจะทำอย่างไรกัน?” ฮวาผิงใ
“เ้าจะต้องสนใจทำไมกัน? พวกเขาไม่ใช่ญาติของเ้า” ซานตงคำรามเสียงดังดวงตาสีเหลืองของเขาลุกวาวดวงโตขึ้น
“ข้าไม่ทำหรอกข้าทำไม่ได้!!” ฮวาผิงปฏิเสธทั้งที่กลัวตาคู่นี้มาก
“เ้าไม่อยากได้สิ่งที่เ้าหวังไว้หรอกหรือ?” ซานตงท้าทายปรายตาสีเหลืองเข้ามาใกล้หน้านาง
“ท่านอย่ามองข้าแบบนี้” หูของนางหดเล็กลับไปติดหลังหัวแววตาของนางล่อกแล่กไปมาด้วยความไม่แน่ใจ
“เ้าคิดดูเอาเองแล้วกัน ฮ่า ฮ่า ฮ่า” ซานตงหายวับไปกับตาฮวาผิงที่กำลังมองอยู่ เสียงหัวเราะของเขากลายเป็เสียงเย้าเย้ย
ฮวาผิงรู้สึกตัวอีกครั้งยังอยู่บนเตียงนอนของนางที่เดิมนางหันไปมองเห็นจูเยว่กลับมาหลับต่อที่ตั่งนอนแล้ว นางได้แต่นอนคิดถึงเื่ทั้งหมดอยู่ลำพัง มือของนางกำผ้าห่มจนแน่นหยิกจนเกร็งมือ เหงื่อของนางออกชุ่มขนไปหมดและหวั่นวิตกนางมุดตัวลงไปในผ้าห่มแต่ก็มิอาจหลับตาลงได้อีกแล้ว
เื่ที่นางได้ฝันได้เห็นและได้เจอมันจริงหรือไม่? นางเฝ้าวนเวียนคิดถึงผลที่จะได้และสิ่งที่ต้องกระทำ มันคุ้มค่าหรือ? เราทำได้หรือ? ทำแล้วเราจะได้สิ่งที่เราหวังจริงๆ หรือ? ทำไมต้องเป็ข้า? ฮวาผิงกระสับกระส่ายพลิกตัวไปมานางอยากจะหลับก็หลับลงไม่ได้เหมือนจะฝันซ้ำๆ อยู่อย่างนั้น
“เ้าจะได้สิ่งที่เ้าหวังเพียงแค่ทำตามที่ข้าบอก!!” เสียงของซานตงหลอกหลอนนางอยู่แบบนั้น
ผู้นี้คือใครกันนะทำไม? ถึงมาหาข้าในฝัน เขามีเจตนาใดกันแน่หรือแค่ข้าโชคดี ์เสกบันดาลให้ข้าได้สมหวัง หรือถ้าเช้าพรุ่งนี้ทั้งหมดไม่มีจริงเล่า? ข้าจะต้องทำอย่างไรกันแล้วถ้าข้าทำตามที่เขาบอกเล่าข้ามีอะไรที่จะต้องเสีย
ข้าควรทำตามที่เขาแนะนำใช่หรือไม่? ข้าจะรู้ได้อย่างไรกันแต่ข้าอยากได้สิ่งที่ข้า้าทั้งหมดนี่นา
ข้าต้องทำตามผู้ที่มีใบหน้าบนภาพเขียนที่ติดอยู่ที่ห้องน้ำของโรงเตี๊ยมหรือนี่? ดูช่างไม่มีความน่าเชื่อถือเลยสักนิดแต่เขามาเข้าฝันข้าได้หรือเขาจะเป็เทวดา หรือเป็ภูตผีีปีศาจ แต่ถ้าข้าไม่ทำเขาจะหักคอของข้าหรือไม่? แล้วข้าจะต้องทำอย่างไรดี
“ข้าต้องทำๆๆ ข้าต้องทำหรือไม่?” นางวนเวียนคิดอยู่อย่างนั้นไปมาทั้งคืน จนนางหลับไป..
ยามเฉิน 07.00 น. ที่หน้าโรงเตี๊ยมมีเสียงอึกทึก
“ข้าจะเข้าไปใครจะห้ามข้าได้” ชายผู้หนึ่งส่งเสียงแต่เช้าพยายามจะเดินเข้าโรงเตี๊ยมไปให้ได้
“ท่านอย่าเข้าไปเลยครั้งที่แล้วท่านมาดื่มจนเมามายแต่ไม่จ่ายสตางค์ เถ้าแก่เนี๊ยะไม่เอาเงินท่านแต่ไม่ให้ท่านมาที่นี่อีกท่านยังจะมาอีก” เสี่ยวเอ้อไล่
ฟานเฉายืนมองแขกไม่ได้รับเชิญกล่าวคำท้าทายอยู่ที่หน้าโรงเตี๊ยมด้วยเช่นกันแต่นางก็ยังไม่มีท่าทีจะทำสิ่งใด ยืนกอดอกแล้วมองด้วยสายตาแบบเบื่อหน่ายเต็มที
“ข้าไม่ใช่ลูกค้าหรือไงกัน?!! ถ้าข้ากลับมาอีกครั้งข้าจะพาพรรคพวกมาถล่มที่นี่ให้ราบเป็หน้ากลองเลยคอยดูแล้วกัน” ชายผู้นี่ขู่ฟ่อๆ ไปมาอยู่เป็ครึ่งชั่วยามแล้ว
“เ้าอย่ามาหาเื่แถวนี้จะดีกว่าจะหาว่าข้าไม่เตือน” อาปั๋วะโเข้ามาร่วมวงด้วยกำสองหมัดเตรียมบวก
“เ้าเป็ใครกันหน่อยแน่ะ?” ชายผู้นี้ยื่นแขนวาดกรงเล็บฮุบใส่หัวของอาปั๋วแต่เขาหลบได้ ชายผู้นี้ถือโอกาสที่อาปั๋วหลบถอยถีบเข้าที่ท้องของอาปั๋วทันทีแต่ฟูเหรินเข้ามารับตัวอาปั๋วไว้ทันแล้วถีบสวนกลับทันทีดัง “อึกใหญ่!!
ฟูเหรินต่อสู้กับชายผู้นี้อย่างเบามือเขาชนะชายผู้นี้ได้ไม่ยากแต่ชายผู้นี้ค่อนข้างน่ารำคาญ วรยุทธ์ที่เขาใช้มือเปล่าต่อสู้กับอาปั๋วและฟูเหรินแม้จะสู้ไม่ได้แต่เขาก็ไม่เลิกราไปง่ายๆ ใช่ว่าฟานเฉาจะไม่รู้ว่าชายผู้นี้น่ารำคาญแค่ไหนเพราะนางเคยประมือกับเขามาแล้ว
ชายผู้นี้พอจะมีฝีมืออยู่บ้างหากพาพวกมาบุกโรงเตี๊ยมเห็นทีจะพังโรงเตี๊ยมได้บ้างพอสมควรฟานเฉาคิดในใจ
“เจียก่างหยุดเถอะเ้ามาที่นี่เพื่อมากินเหล้าเ้ากินมากไปก็ทำงานไม่ได้ ทำงานไม่ได้ก็ไม่มีเงินจ่ายค่าเหล้าเ้าจะมาโรงเตี๊ยมบ่อยๆ เป็ลูกค้าของเราก็ดีข้าไม่ว่าเ้าหรอกแต่ถ้าเ้ามาพังโรงเตี๊ยมบ่อยๆ แบบนี้ยังไงข้าก็ไม่ให้เ้าได้เหยียบเข้ามาที่นี่หรอก” ฟานเฉากอดอกมือข้างหนึ่งของนางกางเล็บออก
เจียก่างอายุห้าปีผอมโซหางกุดขี้เหล้าไม่เอาถ่านมีลูกน้องคือเผิงอายุสี่ปีขาของเผิงเหมือนสวมถุงเท้าดำตลอดเวลาเผิงชอบทำตัวอยู่นอกกฎหมายลักเล็กขโมยน้อย จี้ปล้นเสมอและกังหยางอายุสามปีปลายหางดำชอบเสี่ยงโชคมีเงินไม่ได้ต้องไปเข้าบ่อนการพนันไปๆ มาๆ ก็ไปกับเผิงทำเื่ชั่วๆ เหมือนกันแก๊งนี้คบไม่ได้
วันนี้เจียก่างฉายเดี่ยวด้วยความที่หิวเหล้ามากเขาจึงเดินกร่างมาเรื่อย จนเดินมาถึงหน้าโรงเตี๊ยมใครๆ ก็ออกมายืนดูเจียก่างรวมถึงฮวาผิงกับจูเยว่ด้วย เห็นทีจะไม่สงบสุขก็วันนี้แหละ
“ฝากไว้ก่อนเถอะแล้วข้าจะกลับมาใหม่” เจียก่างะโพร้อมเดินจากไป
“เปรี้ยวปากแล้วไม่ได้กินคราวหน้าข้าจะมาใหม่พวกเ้าคอยระวังตัวไว้ให้ดีเถอะ!!!” เจียก่างอาฆาตพร้อมถ่มน้ำลายเรี่ยราดแล้วเดินจากไปแต่ไม่มีใครสนใจต่างแยกย้ายเข้าโรงเตี๊ยมไป
“ต้องขอบคุณท่านทั้งสองที่มาช่วยเป็กำลังออกแรงไล่เจียก่างไป” ฟานเฉาคำนับฟูเหริน
“มิได้ไม่ต้องเกรงใจ” ฟูเหรินเอ่ยพร้อมยกมือคำนับ“ ท่านน้าท่านอย่าได้เกรงใจเราทั้งสองมีอาชีพคุ้มกันภัยอยู่แล้วเป็อะไรที่เราทำประจำ มาพักที่นี่เห็นท่านเดือดร้อนนี่เป็เื่เล็กๆ น้อยๆ” อาปั๋วถือโอกาสหาเงินเขายิ้มปากกว้างจนหนวดของเขาผลักไปข้างแก้ม
“อ๋อท่านทั้งสองมีอาชีพนี้นี่เองถึงไม่กลัวการต่อยตี” ฟานเฉาพูดคุยเอามือเขียขนแขนตัวเองที่ฟุ้งให้ผลุบลง
“เชิญทุกท่านเข้าไปคุยกันในโรงเตี๊ยมเถอะ” เสียงเล็กๆหวานๆ ะโออกมาจากในโรงเตี๊ยม
“เชิญๆ ท่านทั้งสองเข้าไปข้างในกันเถ้าแก่เนี๊ยะของเราเชิญพวกท่านแล้ว” ฟานเฉายิ้มแย้มยินดี
ใครๆ ก็หันมองไปตามเสียงที่น่าฟังนั้น ฟูเหรินคิดในใจในที่สุดจะได้เจอเถ้าแก่เนี๊ยะใกล้ๆ เสียที
ภายในโรงเตี๊ยมเช้าวันนี้ดูคึกคักเป็พิเศษ เถ้าแก่เนี๊ยะขนสีขาวฟูทั้งตัวสวมชุดสีเขียวอ่อนสะอาดตายืนอยู่หน้าโถงคอยต้อนรับ ขนของนางทำให้ห้องสว่างไสวมากขึ้น
ภาพใบหน้าโจรของซานตง อันหนาน
1K
![ออโรริน่า พันธะต้องมนตรา [ฮาเร็ม] (มี Ebook)](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1787281407_32851263.webp)
