บทที่ 28 เจียงหนานพูดว่าทุกคนเป็เพื่อนร่วมชั้น
เจียงหนานไม่ได้คิดจะทำอะไรเกินเลยนัก
แต่หลี่เซียงก็มาหาเื่ถึงสามสี่ครั้งแล้ว
เจียงหนานคิดว่าถึงเวลาที่จะต้องสั่งสอนเขาสักหน่อยแล้ว
ตอนเที่ยง ในโรงอาหาร เจียงหนานที่เพิ่งจะเข้าไปในโรงอาหารก็เห็นชายร่างใหญ่คนหนึ่งลุกขึ้นยืนและะโเรียกเขา
“พี่หนาน! ทางนี้ครับ!”
เสียงดังสนั่นนั้นดึงดูดความสนใจจากทุกคน
“โอ้โห! ฉันไม่ได้ฟังผิดใช่ไหม? อู๋เหลียงหัวโจกเรียกเจียงหนานว่าพี่หนาน?”
“นายไม่รู้เหรอ? เมื่อเช้านี้เขาไปที่ห้องหนึ่งและยอมรับเจียงหนานเป็พี่ใหญ่แล้ว!”
“ไม่จริงน่า? พวกนายดูเวยป๋อหรือยัง? เมื่อเช้า อู๋เหลียงใส่ปิกาจูนั่น... เอ๋~ แล้วตอนนี้ก็เดินใกล้ชิดกับเจียงหนานขนาดนี้!”
“ถึงแม้เจียงหนานจะขยะไปหน่อย แต่หน้าตาก็หล่อใช้ได้เลยนะ พวกเขาสองคนคงไม่ใช่…”
หลายคนมองหน้ากันอย่างงุนงง
สาว ๆ ด้านข้างดวงตาเป็ประกาย และเริ่มคุยกันเสียงเบา
“อื้ม ๆ ๆ! เพื่อคะแนนสอบปลายภาค เจียงหนานไม่เลือกวิธีการเลยนะ เขาขายิญญาไปซะแล้ว…”
เจียงหนานได้ยินเสียงซุบซิบตลอดทาง ใบหน้าของเขามืดสนิททันควัน!
พวกเธอไม่ตั้งใจเรียนเลยสักคน ทั้งวันคิดอะไรไร้สาระอยู่ได้!
เฮ้ย! ขายิญญาเนี่ยนะ?
ถ้าิญญาขายได้เงิน ฉันคงขายไปนานแล้ว!
เจียงหนานเดินมาหาอู๋เหลียง เขาช่างใจดีเหลือเกิน อุตส่าห์เตรียมข้าวไว้ให้เจียงหนานเสียด้วย!
“เป็อะไรไปพี่หนาน มีใครมารังแกพี่เหรอ ถ้าพี่ไม่สะดวกลงมือ บอกน้องชายคนนี้ได้เลย ฉันจะสั่งสอนมันให้รู้จักกาลเทศะเอง!”
เจียงหนานทำหน้าเศร้าโศก แต่พอเห็น ‘หมีพูห์’ ที่แอบมองตัวเองอยู่ข้าง ๆ อารมณ์ของเขาก็ค่อย ๆ ดีขึ้น
“ไอ้ตัวโต เรียนหนังสือเป็ยังไงบ้าง?”
อู๋เหลียงชะงักก่อนจะทำหน้ากระหยิ่มยิ้มย่อง “ทุกครั้งที่สอบ ฉันจะใช้ความสามารถของตัวเองบอกให้ทุกคนรู้ว่าปีการศึกษาของเรามีกี่คน!”
เจียงหนานฟังจบแล้วแทบจะฟุบหน้าลงในชามข้าว!
แปลว่าเขาได้ที่สุดท้ายทุกครั้งเลยเหรอเนี่ย?
เจียงหนานทำสีหน้าดำคล้ำ “สอบปลายภาคครั้งนี้ วิชาสามัญต้องติดท็อปสามอันดับให้ได้ เข้าใจไหม?”
อู๋เหลียงตบอกตัวเองอย่างมั่นใจ “ที่สามจากท้าย ไม่มีปัญหา!”
“…”
เฮ้ย! ท็อปสามจากหัว! จากหัวสิโว้ย!
อู๋เหลียงถลึงตากลมโต “พี่หนาน พี่เป็บ้าไปแล้วเหรอ? ตอนนี้ต่อให้เอาหนังสือยัดเข้าไปในหัวฉัน ฉันก็สอบได้ที่สามไม่ได้หรอก!”
เจียงหนานกลอกตาขาวใส่เขา “ทั้งตัวเป็กล้ามเนื้อ ในหัวก็เป็กล้ามเนื้อด้วยเหรอ?”
“ต้องติดท็อปสามอันดับให้ได้! ไม่งั้นก็อย่ามาคบกับฉันอีก!”
อู๋เหลียงทำหน้าเศร้า “ทำไมล่ะ!”
“นายเคยคิดถึงอนาคตของตัวเองบ้างไหม? ถ้าปล่อยให้เป็แบบนี้ต่อไป สุดท้ายก็แค่สืบทอดกิจการขอครอบครัว เป็ได้แค่เ้าพ่อท้องถิ่นเท่านั้น”
“ชีวิตของนายจะหยุดอยู่แค่นี้เหรอ?”
“โลกนี้มีอะไรน่าตื่นเต้นอีกตั้งเยอะ ฉันอยากไปยืนอยู่ที่สูง ๆ แล้วมองลงมา ยิ่งสูงยิ่งดี แต่ปัญหาคือนายจะตามฉันมาทันไหม?”
อู๋เหลียงเงียบไปเมื่อถูกพูดแบบนั้น เขารู้ว่าเจียงหนานหวังดีกับเขาจริง ๆ
เจียงหนานพูดเสียงอู้อี้ “ถ้าติดสามอันดับบนของชั้นปี ฉันจะพานายไปหลิงอู่ซ่งเจียง”
อู๋เหลียงชะงักไปครู่หนึ่ง ในที่สุดก็เข้าใจความหมายของเจียงหนาน
และเข้าใจแล้วว่าประโยคที่เจียงหนานพูดว่า ‘มาคบกับฉันสิ’ นั้น มีความหมายลึกซึ้งแค่ไหน!
ปัง!
อู๋เหลียงหน้าแดงก่ำและฟาดมือลงบนโต๊ะอาหารอย่างแรง
“ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว! ลุยเลย!”
เสียงดังที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันทำให้ทั้งโรงอาหารตกอยู่ในความเงียบ
เจียงหนานมองชามข้าวของตัวเองที่กระเด็นกระจาย...
พี่ชาย!
นายต้องมีความกระตือรือร้นขนาดนี้เลยเหรอ!
ฉันยังไม่ได้กินอะไรสักคำเลยนะ!
ถังเชียนหย่าที่อยู่ข้าง ๆ ใก่อนจะพูดอย่างอ่อนโยน “ฉันสามารถช่วยสอนพิเศษพี่อู๋ได้นะ”
อู๋เหลียงรู้สึกซาบซึ้งใจอย่างมาก “ครั้งนี้ต้องรบกวนเธอแล้ว!”
“ถ้าไม่ได้จริง ๆ ฉันจะไปหาทีละคน! ใครกล้าได้คะแนนมากกว่าฉัน! ฉันจะต่อยเขาซะ!”
เจียงหนานมองเขาด้วยใบหน้าเรียบเฉย
พี่ชาย ด้วยความสามารถที่เป็ที่หนึ่งจากท้ายของนาย นายจะไปต่อยทั้งชั้นเรียนเลยเหรอ?
ปริมาณงานเยอะไปหน่อยมั้ง!
อู๋เหลียงที่กินข้าวเสร็จแล้วเริ่มโหมดการเรียนอย่างบ้าคลั่ง!
เขาจ้องมองหนังสือราวกับจะฆ่ามันให้ตาย...
เจียงหนานรู้สึกปลาบปลื้มใจอย่างยิ่ง!
ที่เขาเลือกอู๋เหลียงก็ไม่ใช่ว่าไม่มีเหตุผล!
ประการแรกคือ หมอนี่ทนทานต่อการต่อยได้ดีจริง ๆ และมีพร์ที่แปลกประหลาด
ยิ่งไปกว่านั้น เขาเป็คนซื่อ ๆ ไม่เลวร้าย และไม่มีเล่ห์เหลี่ยมมากมาย
จากการต่อสู้กับอู๋เหลียง ทำให้เห็นถึงความแข็งแกร่งทางจิตใจของเขา!
ไม่ว่าจะถูกทำให้ล้มลงกี่ครั้ง เขาก็พยายามที่จะลุกขึ้นยืน ซึ่งเป็สิ่งที่มีค่ามาก...
และประโยคที่ว่า ‘ตราบใดที่ฉันอู๋เหลียงยังยืนอยู่ ฉันจะไม่ยอมให้นายได้รับาเ็เด็ดขาด!’ นั่น เป็เหตุผลที่ทำให้เจียงหนานเลือกเขา!
...
กลับมาที่ห้องเรียน ใน่พักกลางวัน โรงเรียนก็เริ่มประกาศรายชื่อทีม!
เสียงของหญิงสาวที่อ่อนหวานดังขึ้นจากลำโพงประกาศ
[ทีมดาราสมุทร! สมาชิก: หวังเมิ่งฝาน หลี่จินหลง หลิวหยาง สวีหยาง]
[ทีมเพื่อฉันเท่านั้น! สมาชิก: …]
[ทีมไม่บ้าก็ไม่รอด! สมาชิก: …]
[ทีมแห่งความเจริญรุ่งเรือง ประชาธิปไตย มิตรภาพ และความสามัคคี! สมาชิก: …]
[ทีมเต้นรำแห่งเจียงเฉิง! สมาชิก: …]
[ทีมส่งเสียงออกมาสิตัวฉัน!…]
ตอนนี้พี่สาวที่ประกาศเริ่มบ่นและพูดติดขัดเล็กน้อย…
ยากเกินไปที่จะอ่านหรือเปล่า? แถมยังมีพินอินด้วย?
ในใจอดไม่ได้ที่จะบ่น นี่มันชื่อทีมอะไรกันเนี่ย?
ทั้งอาจารย์และผู้อำนวยการต่างหน้านิ่วคิ้วขมวด
เมื่อมองดูรายชื่อยาวเหยียดด้านล่าง สมองของพี่สาวก็ปวดตุบ ๆ แต่ในที่สุดก็เห็นชื่อทีมที่ดูจะปกติขึ้นมาหน่อย
[ทีมมุ่งสู่ที่หนึ่ง! สมาชิก: หลี่เซียง หลี่มู่เหยียน หลิวอู่เฉวียน หลิงเฟิง]
ทันทีที่ทีมนี้ปรากฏ เสียงซุบซิบก็ดังขึ้นทันที
“นี่คือทีมตัวเต็งแน่นอน! มีตัวเทพสองคน! หนึ่งคนต่อสู้ระยะประชิด อีกคนเป็โล่! พลังโจมตีสูงมาก!”
“หลี่เซียงอยู่ขั้นทองแดงสามดาว! หลี่มู่เหยียนก็ต้องขึ้นถึงขั้นทองแดงก่อนสอบปลายภาคแน่นอน! เทพทองแดงสองคน? โอ้โห!”
“หลิงเฟิงก็เร็วมาก! หลิวอู่เฉวียนตอนกลายร่างเป็แรดก็เป็ตัวแทงก์ที่แ่า! ไม่มีใครต้านทานได้แน่!”
“ที่หนึ่งแน่นอน!”
หลี่เซียงที่นั่งอยู่แถวหน้าของห้องหันไปมองเจียงหนานอย่างท้าทาย!
หลี่มู่เหยียนหัวเราะอย่างเ็า ครั้งนี้ต้องเอาคืนให้ได้ในการสอบปลายภาค!
เห็นชื่อทีมอีกสองทีมแล้วเสียงของพี่สาวก็ติดขัดไปครู่หนึ่ง
ก่อนจะอ่านด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความคับแค้นใจ
[ทีมอย่างที่เจียงหนานพูด! สมาชิก: เจียงหนาน! อู๋เหลียง! ถังเชียนหย่า!]
[แต้มความคับแค้นจากจางหง 999 แต้ม!]
“เฮ้ย… เจียงหนานพูดอะไรก็จะเห็นด้วยไปหมดเลยเหรอ?”
“ช่างมันเถอะว่าเขาจะพูดอะไร! ยังไงก็เห็นด้วยอยู่แล้ว! ฮ่า ๆ ๆ!”
“ชื่อทีมนี้เซ็กซี่จังเลยนะ!”
“ไม่มีอะไรจะเซ็กซี่ไปกว่านี้แล้ว เซ็กซี่ที่สุด!”
อู๋เหลียงนั่งอยู่ในห้องเรียนและชูนิ้วโป้งขึ้น “สมเป็พี่หนานจริง ๆ! ความคิดดีสุด ๆ!”
แต่ถังเชียนหย่ากำลังปิดหน้าตัวเอง!
ไม่ไหว! น่าอายเกินไปแล้ว!
หลิวอู่เฉวียนหัวเราะเยาะ “เหอะ ๆ ๆ อู๋เหลียงคนเดียวจะพาสองคนนั้นไปเป็ภาระเหรอ? เก่งจริงนะ!”
“ถึงว่าทำไมถึงมีแค่สามคน ถ้ามีอู๋เหลียงคนที่สี่ด้วยละก็…”
ปัง!
ยังไม่ทันที่หลิวอู่เฉวียนจะพูดจบ เจียงหนานก็เอ่ยขึ้นมา “ถ้านายกล้าพูดอีกสักคำ เชื่อไหมว่าฉันจะเปิดโปงนายเดี๋ยวนี้เลย?”
พูดพลางเจียงหนานก็ยกเก้าอี้ขึ้นยืน ใบหน้ายังคงมีรอยยิ้มสดใสเหมือนเดิม
แถมยังยื่นมือล้วงเอาอิฐก้อนหนึ่งออกมาจากมิติอื่นอีกด้วย!
เพื่อนร่วมชั้นต่างก็ตะลึง! เจียงหนานที่ปกติเงียบ ๆ กลับตอบโต้?
สีหน้าของหลิวอู่เฉวียนดูแย่มาก ๆ!
ในตอนนั้นเอง อาจารย์ก็เดินเข้ามา
“เจียงหนาน เธอเอาอิฐก้อนนั้นมาทำอะไร?”
“อ่า... ผมกำลังวาดเส้น แต่ไม่มีไม้บรรทัด เลยหยิบอิฐมาใช้แทนน่ะครับ!”
[แต้มความคับแค้นจากอาจารย์ 666 แต้ม!]
2K
