ID-09 ผมต้องตาย?!

        Ep3: เงาในกระจก

        (POV : ณัฐ)

        ผมตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกหนักอึ้งที่ศีรษะ แต่ความปวดแปลบนั้นกลับทำให้ผมตื่นตัวยิ่งกว่าเดิม ลุงเถียนเตรียมอาหารเช้าง่าย ๆ ให้ผม และมอบเงินติดตัวมาให้ก้อนหนึ่งพร้อมกับโทรศัพท์มือถือเครื่องเก่าที่ชาร์จไฟไว้เต็ม

        "ฉันไม่รู้ว่าแกเป็๞ใคร แต่ฉันรู้ว่าแกกำลังหนีอะไรบางอย่างที่ใหญ่กว่าตัวแกมาก" ลุงเถียนพูดด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม "เอาโทรศัพท์เครื่องนี้ไป ใช้เท่าที่จำเป็๞เท่านั้น และ... อย่าไว้ใจใคร"

        ผมรู้สึกขอบคุณอย่างจริงใจ แต่ก็มีความรู้สึกผิดที่ต้องพาปัญหามาให้ชายแก่คนนี้ ผมพยักหน้าและรับโทรศัพท์มาพร้อมกับความรู้สึกหนักอึ้ง

        การเดินทางกลับเข้าสู่กรุงเทพฯ เป็๞เ๹ื่๪๫ทรมาน ความอับอายในการต้องขึ้นรถสาธารณะในสภาพนี้ทำให้ผมรู้สึกเหมือนกำลังเปลือยกายอยู่ต่อหน้าสาธารณชน ผมพยายามใช้เสื้อคลุมตัวใหญ่ที่ลุงเถียนให้มาปกปิด๢า๨แ๵๧และใบหน้าให้มากที่สุด

        ผมจ้องมองนามบัตรที่ระบุว่า "ณัฐ – สถาปนิกอิสระ" บนรถตู้โดยสาร

        ณัฐ...

        ผมลองออกเสียงชื่อนี้ในใจ มันเป็๲ชื่อที่คุ้นเคยอย่างประหลาด แต่ในขณะเดียวกันก็รู้สึกว่าเป็๲ชื่อของคนอื่น ใครอีกคนที่ไม่ใช่ผม... คนที่ไม่ได้ถูกตีหัวจนความทรงจำแตกสลาย

        เสียงพูดคุยของผู้คนรอบข้างกลายเป็๞เสียงกระซิบกระซาบที่เต็มไปด้วยความหวาดระแวง ผมรู้สึกว่าทุกคนกำลังจ้องมองที่ผม กำลังวิเคราะห์๢า๨แ๵๧และท่าทางที่สับสนของผมอยู่ตลอดเวลา

        ผมก้มหน้าลง สายตาของผมเหลือบไปเห็นข่าวพาดหัวในหนังสือพิมพ์ฉบับหนึ่งที่ผู้โดยสารคนหนึ่งกำลังอ่านอยู่:

        > "นักธุรกิจหนุ่ม 'ณัฐ ศ.' หายตัวไปอย่างลึกลับ คาดถูกลักพาตัวเรียกค่าไถ่"

        >

        หัวใจของผมเต้นระรัวจนแทบหยุดหายใจ ผมเอื้อมมือไปข้างหน้าอย่างช้า ๆ เพื่ออ่านชื่อเต็มของเหยื่อ

        ณัฐ... ศิรินันท์

        ผมไม่รู้ว่า ศิรินันท์ คือนามสกุลของผมหรือไม่ แต่รูปลักษณ์ในภาพข่าวของ 'นักธุรกิจหนุ่ม ณัฐ ศ.' นั้น... คือผมอย่างไม่มีผิดเพี้ยน

        แต่เดี๋ยวก่อน... ถ้าผมหายตัวไป และถูกคาดว่าถูกลักพาตัวเรียกค่าไถ่... แล้วคนที่อยู่ในบ้านของผมตอนนี้คือใครกัน?

        ความหวาดระแวงพุ่งสูงถึงขีดสุด ผมกำโทรศัพท์เก่าแน่นจนมือสั่น พยายามใช้ทักษะการวิเคราะห์สถานการณ์ที่โผล่ขึ้นมาในหัว: หลีกเลี่ยงสถานีหลัก, ใช้รถต่อรถหลายทอด, จ่ายเงินสดเท่านั้น... ทักษะเหล่านี้ไม่ใช่ของสถาปนิกแน่ ๆ

        ในที่สุดผมก็มาถึงย่านสุขุมวิท 101/1 แสงไฟยามเย็นของกรุงเทพฯ ดูเหมือนจะเต็มไปด้วยการจ้องมองที่มองไม่เห็น ผมยืนอยู่หน้าซอยบ้านที่มีรั้วสีขาวตามที่ผมจำได้ในเสี้ยวความทรงจำ

        บ้านหลังนี้... เป็๞บ้านที่ดูอบอุ่นและเงียบสงบ แต่สำหรับผมแล้วมันคือ คุก ที่รอจะขังผมอีกครั้ง ผมเดินเลียบรั้วไปเรื่อย ๆ อย่างช้า ๆ ราวกับเป็๞ขโมยที่กำลังสำรวจเป้าหมาย ทั้งที่มันควรจะเป็๞บ้านของผมเอง

        ผมหยุดอยู่หน้าประตูรั้วใหญ่ และมองลอดเข้าไปในความมืดสลัว...

        มีรถยนต์คันหนึ่งจอดอยู่หน้าบ้าน รถยนต์ที่ดูดีและใหม่เอี่ยม กว่าที่ผมจำได้ในภาพความทรงจำสั้น ๆ และในความมืดนั้น ผมเห็น เงาคน กำลังเคลื่อนไหวอยู่ภายในห้องนั่งเล่น...

        มันเป็๲ เงาของผู้ชายคนหนึ่งที่รูปร่างคล้ายกับผมมาก เขากำลังนั่งอยู่บนโซฟา กำลังพูดคุยกับใครบางคนผ่านโทรศัพท์มือถือ

        ผมรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดนิ่ง ร่างกายของผมชาไปหมด ผมพยายามทำความเข้าใจภาพที่เห็น

        เขาอีกคนกำลังใช้ชีวิตของผม

        ผมหยิบกุญแจที่มีรหัสสลักไว้สี่ตัวขึ้นมา 3012... ผมไม่รู้ว่ามันหมายถึงอะไร แต่มันรู้สึกคุ้นเคย

        ผมเดินเข้าไปในสวนอย่างเงียบเชียบ ใช้ทักษะการเคลื่อนไหวที่นุ่มนวลซึ่งปรากฏขึ้นอย่างไม่น่าเชื่อ ผมซ่อนตัวอยู่หลังพุ่มไม้สูง และมองผ่านหน้าต่างบานใหญ่เข้าไปในห้องนั่งเล่น

        แล้วผมก็ได้เห็น... เห็น 'เขาอีกคน' อย่างชัดเจน

        เขาอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาด ดูภูมิฐานและผ่อนคลาย บนใบหน้าของเขามีรอยยิ้มที่... เยือกเย็น ราวกับว่าเขาไม่ได้รู้สึกรู้สาอะไรเลยกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้นภายนอก

        เขาพูดผ่านโทรศัพท์ด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลแต่เต็มไปด้วยคำสั่ง:

        "ฉันบอกแล้วไงว่า ID-09 นั้นถูกกำจัดไปแล้ว มัน๤า๪เ๽็๤สาหัสและสูญเสียความทรงจำ พวกมันแค่พยายามสร้างเ๱ื่๵๹ให้วุ่นวาย... งานนี้จบลงอย่างสมบูรณ์แล้ว ไม่ต้องตามหาอีกต่อไป..."

        คำว่า "ID-09" ทำให้ผมตัวแข็งทื่อ

        เขาหยุดพูดและหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะพูดต่อ:

        "ใช่... ฉันกำลังใช้ชีวิตนี้อย่างมีความสุข ไม่ต้องกังวล ฉันคือ 'ณัฐ' ที่เป็๞ของจริง... ส่วน 'มัน' ก็แค่ความผิดพลาดที่ถูกกำจัดไปแล้ว"

        ผมแทบจะสำลักอากาศ ร่างกายของผมสั่นเทาอย่างรุนแรง ไม่ใช่เพราะความกลัว... แต่เป็๲ความโกรธที่พุ่งขึ้นจนถึงขีดสุด

        เขาอีกคน... คนที่รูปร่างหน้าตาเหมือนผม... กำลังสั่งให้คนเลิกตามล่าตัวผม... เพราะเขา๻้๪๫๷า๹เป็๞ 'ณัฐ' แต่เพียงผู้เดียว

        ในขณะที่ผมกำลังยืนแน่นิ่งด้วยความสับสนและโกรธแค้น ดวงตาของ 'ณัฐตัวจริง' หรือ 'ณัฐตัวปลอม' ก็เหลือบมาทางหน้าต่าง...

        เขายิ้มอย่างมีเลศนัย ก่อนจะยกแก้วไวน์ขึ้นจิบอย่างเชื่องช้า...

        ผมหันหลังกลับทันที ก่อนจะวิ่งออกมาจากรั้วบ้านนั้นอย่างไม่คิดชีวิต...

        เขาเห็นผมแล้ว... หรือเขาแค่จ้องมองความมืด? ผมไม่รู้

        สิ่งที่ผมรู้ตอนนี้มีเพียงอย่างเดียว... ผมกำลังถูกตามล่าโดยตัวผมเอง... และ 'เขา' คือคนที่ขโมยชีวิตผมไป...!

        *โปรดติดตามตอนต่อไป*