กลับชาติมาเกิดใน Urban Fantasy

Interlude ดราม่าของนางเอกอีกแล้วครับท่านผู้ชม

“อย่างน้อยคราวนี้ก็ทำให้เรื่องความเข้าใจผิดแก้ได้ดีนะ “

คุณโธมัสมองเลโอนาร์ดที่ไปส่งเทเลอร์ที่บ้านของเธอและส่งอาจารย์ดมิธรี่ที่บ้านของเขา

เลโอนาร์ดโวยวายแปลกๆก่อนไปส่งว่า

“ผมไม่ยอมช่วยชีวิตอาจารย์ไว้และปล่อยให้อาจารย์โดนแวมไพร์กัดตายกลางทางหรอก”

พิลึกคนจริงๆ

แอนนาดูครุ่นคิดอย่างประหลาด

วิลโล่ก็ดูท่าทางดีขึ้น

“คุณโธมัสคะ สเลเยอร์คืออะไรกันแน่?”

ฮืม

“คือเหล่านักล่าแวมไพร์ที่ปกป้องมนุษย์มาตั้งแต่ครั้งบรรพกาล”

เขาตอบอย่างที่เคยตอบมา

“และพวกเธอได้พลังมาอย่างไรคะ อะไรกันแน่ที่อยู่ในตัวหนู”

แอนนาตัวสั่นอย่างโกรธ

“แอนนา เธอ..”

โธมัสตกใจกับคำพูดของแอนนา

“พวกวอทเชอร์แลกเปลี่ยนอะไรไปคะ กับพลังของสเลเยอร์ที่ได้มานี้ กับเงาดำในวิญญาณนี้”

โธมัสกัดริมฝีปาก

เขาลำบากใจอย่างยิ่ง

“นั่งลงสิแอนนา ชั้นว่าเราต้องอธิบายกันสักพัก”

แอนนานั่งลง

“เธอรู้ใช่ไหมว่าโลกนี้เก่าแก่เกินกว่าที่พวกเราจะรู้..”

ประโยคเดิมที่พูดหลายครั้งแต่ความหมายเปลี่ยนไป

แอนนาพยักหน้าช้าๆ

“และพวกเราเป็นอะไรในมิตินรก ตอนแรกเริ่มกำเนิดของโลก?”

แอนนาและวิลโล่มองอย่างงุนงง

“ไม่มีไฟ ไม่มีอาวุธ..พวกเราเป็นได้แค่อาหาร”

โธมัสอธิบายให้พวกเธอฟังอย่างที่เคยเป็นมาแต่เพิ่มรายละเอียดมากขึ้น เขาไม่อยากให้พวกเธอมองโลกด้วยความหดหู่แบบที่เขารู้

“ชาแมนแห่งครั้งบรรพกาลได้หาแนวทางการใช้พลังของศัตรูจัดการกับพวกเขาเอง”

“เดี๋ยวก่อนสิคะ หมายความว่าพลังของหนูเป็นของปีศาจหรือ?”

แอนนาขัดขึ้นมา

คุณโธมัสอ้าปากค้างสบตาแอนนา อ้าปากและหุบปากอีกครั้ง

“..กล่าวตามความหมายก็ใช่ แต่ชาแมนในยุคนั้นมองว่าพวกเขาคือเทพเจ้าประจำเผ่าที่คอยปกป้องเผ่าจากปีศาจตนอื่นๆ”

โธมัสอธิบายต่ออย่างใจเย็น หากเธออยากรู้รายละเอียดเขาก็จะอธิบายอย่างดีที่สุดเท่าที่เขาทำได้

“..มันมีความผิดพลาดมากมายก่อนหน้านั้น คนที่ยอมเปลี่ยนตนเองให้เป็นปีศาจเมื่อได้รับพลัง แต่สุดท้ายพวกเราก็ได้สืบทอดสเลเยอร์เป็นสายเลือดสืบต่อมาจนถึงปัจจุบัน..”

“แล้วเราแปลกเปลี่ยนพลังนั้นกับอะไรคะ?”

แอนนาถามอย่างในใจอารมณ์ของเธอรุนแรงแต่พยายามเก็บงำไว้

โธมัสเช็ดแว่นตาช้าๆครุ่นคิด

“...พันธสัญญานั้นหายไปกับกาลเวลาที่ยาวนานและไม่ได้สืบต่อมา แต่พวกเรารู้ว่าแต่ละรุ่นพลังจะตื่นขึ้นมา ไม่มีใครรู้ชัดเจนว่าสัญญานั้นแลกเปลี่ยนกับอะไรหรือหากมีคนรู้ก็อาจจะปกปิดไว้เป็นความลับเพราะพลังของสเลเยอร์อาจจะถูกทำลายได้หากมีใครรู้เนื้อหาของสัญญา”

มาตรฐานของสัญญากับตัวตนของต่างโลก การรู้เนื้อหาสัญญาก็จะทำลายแหล่งกำเนิดของพลังได้หากศัตรูล่วงรู้

การปกปิดข้อกำหนดและข้อห้ามต่างๆที่ทำให้ปีศาจย้อนกลับมาทำร้ายเราได้ คือเรื่องพื้นฐาน โธมัสไม่คิดว่าว็อทเชอร์ทำผิดในข้อนี้ที่พยายามเก็บไว้เป็นความลับ

การไม่รู้บางทีก็จะปลอดภัยกว่าหากมีศาสตร์มืดมาเกี่ยวข้อง

“หมายความว่าพวกเขาทำสัญญากับปีศาจโดยไม่รู้ว่าสิ่งแลกเปลี่ยนคืออะไร? หนูเป็นปีศาจหรือคะ?”

แอนนาเริ่มน้ำตาไหลออกมา

“เดี๋ยวก่อนสิเธอก็ยังเป็นมนุษย์”

โธมัสพยายามอธิบายก่อนที่แอนนาจะคิดอะไรไปกันใหญ่

แอนนาจ้องโธมัสตาเขียว

เธอทุบโต๊ะจนพัง

“มนุษย์ธรรมดาทำอย่างนี้ได้ไหม?”    

เธออารมณ์รุนแรงขึ้นมาจากความสงสัยไม่แน่ใจในตอนแรก เธอรู้สึกได้ถึงบางอย่างที่อยู่ในตัวเธอ

“เอ่อ เลโอนาร์ดก็ทำได้นะ”วิลโล่เอยขึ้นมาอย่างเนิร์ดที่ชอบตอบคำถามไม่ดูสถานการณ์

“วิลโล่ เธออยู่ข้างใครกันแน่?” แอนนาหันมาเอ็ดวิลโล่จนวิลโล่หน้าถอดสี

“เฮ้อใช้แล้วเลโอนาร์ดทำได้”

แอนนาจ้องมองมาที่คุณโธมัส

คุณโธมัสโบกมือไปมา

“อย่าเข้าใจผิด เลโอนาร์ดทำได้ แต่คนที่มีพรสวรรค์เป็นพิเศษน่ะ พบได้หวังไม่ได้ เราไม่สามารถคาดหวังอัจฉริยะอย่างนั้นได้ทุกรุ่นหรอกนะหากเราต้องการสืบทอดองค์กรมาเป็นระยะเวลายาวนาน

พิธีกรรมของสเลเยอร์ทำให้สายเลือดได้พลังสืบทอดต่อกันมาก็รู้กันอยู่แล้ว เป็นการรับประกันว่าเราจะมีผู้มีพลังเสมอในทุกรุ่นที่จะสู้กับสิ่งมีชีวิตจากโลกมืด ซึ่งเรื่องนี้เราก็รู้กันอยู่แล้ว

แน่นอน ที่เธอกังวลก็อาจจะถูก..”

แอนนาจ้องมองคุณโธมัสตาเขียว

“ใช่แล้วเธอพูดถูกเลยล่ะว่าควรจะรู้ว่าค่าตอบแทนของการทำสัญญาคืออะไร แต่มันก็สืบต่อมาอย่างดีจนถึงทุกวันนี้ ฉันจะลองหาข้อมูลดูเพื่อให้เธอสบายใจ แต่เชื่อชั้นเถอะว่าเธอเป็นมนุษย์อย่างแน่นอน”

“เป็นไปได้ไหมคะ ที่การทำพิธีกรรมกับชาแมนครั้งแรกจะสังเวยด้วยชีวิตของชาแมนคนนั้น?”วิลโล่กล่าวออกมาทำให้แม้แต่คุณโธมัสหันมามองและแอนนาหน้าขาวซีดอีกครั้ง

“เอ หนูเห็นโน้ตของเลโอนาร์ดในการสันนิษฐานทฤษฎีต่างๆน่ะคะ คงผิดสินะคะ”วิลโล่กล่าวอย่างจ๋อยๆ

แอนนาพูดไม่ออกแต่โธมัสเช็ดแว่นตาช้าๆอย่างครุ่นคิดและเอ่ยว่า

“ถึงจะไม่ชอบทฤษฎีนี้แต่จากเอ..ประสบการณ์ที่น่าอายของชั้น ขอบอกว่าแนวคิดนี้สมเหตุสมผลมาก..สัญญาต้องทรงพลังพอที่จะสืบทอดผ่านสายเลือดและรักษาพลังไว้ น่าสนใจ..”

คุณโธมัสรู้สึกตัวว่าตนเองกลายเป็นนักวิชาการที่สนใจเวทย์มืดอีกครั้งที่โดนแอนนาจ้องตาเขียว

นี่คือสาเหตุที่เขาพยายามห้ามเลโอนาร์ด คนแสวงหาความรู้ กว่าจะรู้ตัวว่าทำอะไรลงไปบ้างก็สายไปแล้ว

“เอ ซึ่งไม่ใช่ที่เนื้อหาเราจะมาสงสัยกันตอนนี้

หากบรรพบุรุษชาแมนเสียสละเพื่อพวกเราไปแล้ว พวกเขาก็เป็นวีรบุรุษไม่ใช่เหรอ?ที่ทำให้พวกเรามีอาวุธ..”

“อาวุธหรือคะ หนูไม่ใช่อาวุธนะคะ หนูเป็นคนค่ะ”

“ขอโทษทีคือหมายความว่าพวก เขาเสียสละเพื่อให้พวกเรามีพลังมากพอที่จะสู้สิ่งชั่วร้าย ก็ควรจะเป็นวีรบุรุษของพวกเรา”

“พวกเขาหรือคะ?”

วิลโล่สงสัย

คุณโธมัสพยักหน้าอีกครั้ง

“ใช่แล้วที่ข้อมูลหายไปเพราะมีตำราเล่าว่า ชาแมนที่ทำพิธีกลุ่มนั้นเสียชีวิตทั้งหมด จึงไม่มีข้อมูลที่แน่ชัด องค์กรว็อทเชอร์ก็เริ่มจากลูกศิษย์ของอาจารย์ชาแมนเหล่านั้นค่อยรวบรวมข้อมูลที่เหลือทิ้งไว้และปกป้องสเลเยอร์หญิงสาวในเผ่า จนสืบต่อมาจนถึงทุกวันนี้ คำว่าว็อทเชอร์ก็มาจากลูกศิษย์ที่เฝ้าดูพิธีกรรมที่เกิดขึ้นนั่นล่ะ เพราะชาแมนที่ทำพิธีนี้นั้นเสียชีวิตไปหทมดและลูกศิษย์พยายามสืบทอดความรู้ต่อมาเท่าที่จะทำได้..นี่ก็เป็นที่ชั้นว่า เอ ทฤษฎีของเลโอนาร์ดเข้าเค้ามากทีเดียวล่ะ เขาเก่งซะจนชั้นล่ะกลัวเลยราวกับว่ามีญาณสัมผัสล่วงหน้าอย่างนั้นล่ะ แต่ก็ไม่ใช่พลังที่เป็นไปไม่ได้ ชาแมนประจำเผ่ามักจะมีญาณเช่นนั้นอยู่เช่นกัน

บางทีพวกเราอาจจะสืบทอดมาจากเผ่าเดียวกันก็ได้”

อย่างต้นกำเนิดของว้อทเชอร์อยู่ที่อังกฤาแต่ก็ยังส่งสเลเยอร์ที่อเมริกาเพราะเชื้อสายสืบต่อกันมา

โธมัสคิดในใจ โลกมันเชื่อมถึงกันล่ะนะ

แอนนายังอารมณ์หงุดหงิด

“อย่าคิดมากแอนนา เธอน่ะเป็นมนุษย์แน่นอน เชื่อชั้นเถอะ”

คุณโธมัสพยายามกล่าวปลอบแอนนา