ตอนที่ 4: หน้ากากแห่งความงาม
ณ ตำหนักฮวาอวี้ ภายในเขตวังหลวง
สตรีผู้หนึ่งกำลังยืนส่องกระจกทองคำ ลูบน้ำมันหอมระเหยลงบนแก้มอย่างแ่เบา
ผิวเธอขาวผ่องไร้ที่ติ ริมฝีปากสีพีชเผยอยิ้มอ่อนหวานในแบบที่ใครก็ปฏิเสธไม่ได้
“เฟยฮวา” บุตรีตระกูลขุนนางสายตรงจากวังฝ่ายใน
หญิงงามที่กำลังจะถูกแต่งตั้งเป็ชายาเอกขององค์ชายเฉิง—และศัตรูตัวฉกาจของเหยียนซือหรงในชาติที่แล้ว
เธอเคยเป็ผู้วางแผนลับหลังนางทุกฝีก้าว
ทุกคำพูด ทุกน้ำตา ล้วนเป็มีดที่ซ่อนยาพิษ
…
“องค์ชายเสด็จมาเพคะ!”
สาวใช้น้อมตัวรายงานก่อนที่ชายหนุ่มรูปงามในชุดคลุมยาวจะก้าวเข้ามาภายในตำหนัก
เฟยฮวาหันมายิ้มบาง ๆ พลางค้อมศีรษะ
“เพคะ…หม่อมฉันคิดถึงพระองค์นัก” เสียงของนางอ่อนโยนดังดอกไม้ผลิบาน
องค์ชายเฉิงทรุดตัวลงนั่ง หยิบถ้วยน้ำชาขึ้นจิบอย่างเหม่อลอย
“วันนี้เจอเื่ไม่คาดคิด” เขาเอ่ยแ่เบา
“เื่คุณหนูเหยียนหรือเพคะ?” เฟยฮวายิ้มมุมปากแ่เบา ราวกับรู้อยู่ก่อนแล้ว
เขาพยักหน้า
“นางเปลี่ยนไป…มากเกินไป”
“เคยอ่อนโยน เคยยอมตามทุกอย่าง…แต่วันนี้ กล้าขัดข้า แล้วยังช่วยชายแปลกหน้าออกจากเงื้อมมือวังหลวง”
เฟยฮวายื่นมือมาแตะหลังมือเขาเบา ๆ พลางเอ่ยเสียงหวาน
“บางที…นางอาจกำลังมีใจให้ชายผู้นั้นกระมังเพคะ”
องค์ชายเฉิงชะงัก หรี่ตาลงช้า ๆ
“หากเป็เช่นนั้นจริง…ข้าจะไม่มีวันปล่อยผ่าน”
“ไม่ว่าจะชายคนนั้น…หรือนาง”
…
ด้านจวนเหยียน
ภายในห้องหนังสือ แผนผังเครือข่ายอำนาจภายในราชสำนักถูกคลี่ออก
เหยียนซือหรงกำลังลากปลายพู่กันแต้มหมึกลงบนชื่อบุคคลสำคัญในราชสำนักทีละคน
“เฟยฮวา…เ้ายังซ่อนพิษไว้ใต้กลีบยิ้มไม่เปลี่ยน”
“ในชาตินี้ ข้าจะลอกหน้ากากเ้าต่อหน้าทุกคน…”
“และทำให้เ้ารู้ว่า—ผู้หญิงที่เ้าคิดว่าอ่อนแอ…ไม่ได้เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว!”
เสิ่นเสี่ยวหานยืนเงียบอยู่ด้านข้าง ไม่พูดสิ่งใด เพียงจ้องมองแววตาของสตรีตรงหน้า
เขารู้…แววตาเช่นนั้นไม่ใช่ของหญิงสาวธรรมดาอีกต่อไป
แต่มันคือของผู้วางหมากแห่งการล้างแค้น…ผู้จะไม่ปล่อยให้ใครทำร้ายเธอได้อีก