รอรัก รอแค้น

“กรี๊ดดดดดดด”ร่างเล็กสะดุ้งตื่นขึ้น พร้อมกับอาการเจ็บระบมไปทั้งร่างเธอกวาดสายตามองไปรอบๆ ห้องเห็นครอบครัวเธอมารวมตัวกันอยู่ในห้องนอนแม้กระทั่งคุณปู่กับคุณย่าก็มารวมตัวกันอยู่ด้วย สีหน้าทุกคนเคร่งเครียดกันมาก“ตื่นแล้วหรอ ลูกเป็นยังไงบ้าง” ผู้เป็นแม่เอ่ยทักทายเมื่อสังเกตเห็นว่าลูกได้สติแล้ว“ค่ะ ทำไมสีหน้าทุกคนแย่จังคะ”“จำไม่ได้หรอ เรื่องผู้หญิงคนนั้นที่อยู่ในกระจก” ผู้เป็นแม่ถามศศิธรได้ฟังแล้วก็ช็อกปกติเธอมักจะเจอคนเดียวแต่นี่หนักถึงขนาดนี่แล้วหรอเธอยกมือตัวเองขึ้นมาดูแล้วเห็นร่องรอยบาดแผลบริเวณปลายนิ้วยืนยันว่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้เป็นเรื่องจริง“คุณพ่อ คุณแม่คะขอโทษที่ทำให้ทุกคนอยู่ในอันตราย”“พูดอะไรอย่างนั้นลูก ดีแล้วที่เป็นแบบนี้ ถ้าหนูต้องเจอเรื่องแบบนี้ลำพังถ้าพวกเรามารู้ที่หลังพวกเราจะเสียใจมากแค่ไหน” ไอลดาบีบมือลูกสาว“ไอรักขอโทษ...ฮือ….ขอโทษ…”ศศิธรร่ำไห้โผเข้ากอดแม่ ตอนนั้นเองมีเสียงเคาะประตูดังขึ้น เมื่อเอ่ยอนุญาตก็เป็นแม่บ้าน“คุณหนูคะ มีคนมาขอพบคุณหนูค่ะ”“ใครคะ” ศศิธรแอบเสียวสันหลังวาบกลัวว่าจะเป็นผู้หญิงใส่ชุดไทย“เขาบอกว่าเขาชื่อเวทิศคะ”ศศิธรลุกเดินออกไปหาทันที ทุกคนมองหน้ากันแล้วเดินตามศศิธรไปติดๆ“มาทำไม” คำถามห้วนๆ บ่งบอกถึงอารมณ์คนถามได้เป็นอย่างดี“คิดถึง เป็นห่วงเหตุผลแค่นี้พอไหมครับ” เขาตอบกลับแบบกวนๆ“ฉันโอเค เห็นฉันด้วยนิหายคิดถึงแล้วใช่ไหมกลับไปได้แล้ว“คุณใจคอจะไล่ผมไปถึงไหนเนี่ย ผมนั่งเครื่อง นั่งรถมาจากเชียงรายมาหาคุณ แทนที่คุณจะต้อนรับเอาน้ำเอาขนมมาเสิร์ฟตามมารยาทก็ไม่ได้ ผมน้อยใจเป็นนะ” เขาทำหน้าเศร้าๆ แบบเกินจริง“หน้าคุณนี่มันโคตรดัดจริตเลย พอ! จะไปไหนก็ไป”“ไอรัก! ทำไมพูดจาไม่น่ารักแบบนี้ล่ะลูก แม่ไม่เคยสอนให้หนูพูดแบบนี้นะ ขอโทษเขาเดี๋ยวนี้" ไอลดาทนฟังคำพูดคำจากิริยาลูกตัวเองไม่ไหวเปิดปากดุลูก“แม่คะ ผู้ชายคนนี้ล่ะค่ะที่ไอรักเล่าให้ฟัง ไอรักว่านะคะที่อีผีนั่นมาวุ่นวายกับเราเมื่อคืนเพราะเขานี่แหละค่ะ”ไอลดาฟังแล้วก็นิ่งคิด ถ้าหากเป็นจริงอย่างที่ลูกเธอว่าก็หมายความว่าผู้ชายคนนี้ต้องมีความเกี่ยวข้องอะไรกับผีตนนั้น หากลองคุยกับเขาดูบางทีอาจจะมีหนทางช่วยเหลือลูกเธอก็ได้“คุณยังไม่เลิกบ้าอีกเหรอ คืนนั้นผมแค่ฝันเปียกเลยทำอะไรแปลกๆ ส่วนคุณก็อาจจะสะลึมสะลือตื่นขึ้นมาเห็นอะไรแปลกๆ ก็ได้ ผีเผลอมีจริงที่ไหน”“จริง”“จริง”“จริง”“จริง”“จริง”สมาชิกในบ้านห้าคนตอบพร้อมกันสีหน้าจริงจัง เวทิศเลิกคิ้วมองอย่างงงๆ บ้านนี้เป็นอะไรกันไปหมดวะเนี่ย“แหกตามองดูรอยที่คอฉัน นี่รอยฉันบีบคอตัวเอง” ธีรวิชญ์เปิดคอเสื้อให้ดูมันมีรอยสีเข้มเป็นรอยโดนบีบอย่างชัดเจน “สวนนั่นน้องสาวฉันก็อารมณ์ดีเอามือไปขูดประตูเล่นขูดไปขูดมาอารมณ์ดีจัดก็เลยเอาหัวไปโขกประตูต่อ” จากนั้นเขาชี้ไปทางน้องสาวที่มีรอยบาดแผลเพิ่ม“…” เวทิศเริ่มจะสับสนเรื่องแบบนี้มันเป็นไปไม่ได้มันไม่มีอยู่จริง“ฉันถามคุณจริงๆ นะ คุณอยู่บ้านหลังนั้นเหมือนลูกสาวฉันคุณไม่เคยเจออะไรแปลก ๆ เลยหรอ อะไรที่แปลกไปสักนิดนึงไม่มีหรอ” ไอลดากอดอกถามเวทิศนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง ว่ามีอะไรแปลกประหลาดเกิดขึ้นกับเขาบ้างตั้งแต่ไปอยู่ที่บ้านหลังนั้นเขาคิดออกเพียงแค่เรื่องเดียว“มีอยู่เรื่องหนึ่ง อาจจะฟังดูลามกกับสักหน่อย แต่ผมฝันเปียกทุกคืน ในฝันจะมีผู้หญิงสวมชุดไทยโบราณหน้าตาสวย ผิวหน้าขาว ผมก็ยาวดำสลวย แล้วหุ่นนะ…”“พอๆ เลิกสาธยายรูปร่างมาตาผู้หญิงคนนั้นได้ละเข้าเรื่องสักที” พีรวิชญ์เบรคเพราะเห็นว่ายิ่งปล่อยไปก็ดูจะออกทะเลไปไกลเรื่อยๆ“ไม่ค่ะ คุณเวทิศเล่าต่อ” ศศิธรพูด“หุ่นเอวบางร่างน้อย กลิ่นเราก็หอมราวกับถุงบุหงา เธอมาหาผมเรียกผมว่าท่านพี่มานอนทอดสะพานให้ผมก็นี่แหละผู้หญิงมาทอดสะพานให้แถมสวยซะขนาดนั้นผมก็เอา ผมฝันแบบนี้ทุกคืนเนี่ยที่แปลกที่สุดก็แค่นี้แหละ”“หน้าตาสะสวย!!! ไม่! ที่ฉันเห็นคืนนั้น เป็นผู้หญิงผิวหน้าจะขาวเหมือนที่คุณว่าผมสีดำยาว หุ่นเอวบางร่างน้อยแต่เนื้อตัวเต็มไปด้วยรอยแผลหน้าตาน่าเกลียดน่ากลัวแถมกลิ่นตัวเธอก็เหม็น เหม็นมันกลิ่นอาจมปะปนมาด้วยกลิ่นซากศพ แล้วฉันเห็นคุณกับเธอกำลังนัวเนียกัน”“บ้าแล้ว!!! ไอรักผมไม่ได้บ้าขนาดเอากับศพนะไม่มีทางไม่มีทาง” เวทิศส่ายหน้าดิกเขายอมรับไม่ได้เด็ดขาดจะบอกว่าที่ผ่านมาเขา...แค่คิดเขาก็ขยะแขยงตัวเองจะแย่“ชัดเลย! อีผีนั่นเป็นเมียเก่ามึงใช่ไหมล่ะผีนั่นมันคงจะหึงเลยมาทำร้ายน้องกู อย่าอยู่เลยมึง” ว่าจบแล้วธีรวิชญ์หมุนตัวจะกลับเข้าไปเอาปืน มารดาต้องรีบคว้าคอเสื้อลูกเอาไว้“ใจเย็นๆ ก่อนลูก”“ไม่นะ ผมไม่เคยมีแฟน จะมีก็แค่เพื่อนกินเพื่อนนอนทั่วไปและผมจำได้ว่าตั้งแต่เกิดมาผมไม่เคยเจอผู้หญิงหน้าตาแบบนี้มาก่อน” เวทิศพูดสีหน้าจริงจังและยืนยันหนักแน่น“อีกอย่างหนึ่งค่ะ เธอเรียกไอรักว่ากลิ่นแก้ว”ไอลดานิ่งคิดถึงคำทำนายที่เคยไปดูดวงเอาไว้“เจ้ากรรมนายเวรกำลังจะตามมาทวงคืน เขาอาจจะเป็นเจ้ากรรมนายเวรของลูกจากชาติที่แล้วก็ได้” ไอลดาหันไปมองทางชายตรงหน้าเรานึกในใจว่า ไม่ต้องห่วงจะมีคนมาช่วยเขาเป็นเนื้อคู่ของศศิธร ไอลดายิ้มน้อยๆ“ถ้าอย่างนั้นเราลองไปหาคุณป้าที่ดูดวงให้หนูอีกครั้งไหมเผื่อท่านจะแนะนำอะไรให้หนูได้บ้าง”ศศิธรฟังแล้วก็พยักหน้าตอนนี้เธอก็ไม่เห็นทางออกของปัญหานี้เลยนอกจากวิธีนี้ หลังจากไอลดาโทรถามที่อยู่กับดารารัตน์แล้วเธอรีบพาลูกสาวไปทันทีและแน่นอนเวทิศต้องติดสอยห้อยตามไปด้วยเมื่อมาถึงคุณป้าหมอได้ฟังเรื่องแล้วก็หนักใจ ท่านสงสารสาวคนนี้เหลือเกินแต่ท่านไม่สามารถช่วยอะไรหญิงคนนี้ได้“ฉันดูดวงก็จริงแต่ฉันไม่มีเวทมนตร์คาถาเอาไปต่อกลอนกับผีพวกนี้หรอกนะ”สองแม่ลูกได้ฟังแล้วก็หนักใจจากนั้นสองแม่ลูกกล่าว ลาก่อนออกจากบ้านป้าหมอดูได้ให้สายสินทุกคนเอาไว้พร้อมกับประโยคทิ้งท้ายว่าเวรย่อมระงับด้วยการไม่จองเวรนะหนูหลังจากนั้นสองแม่ลูกขับรถกลับบ้านแต่ในระหว่างที่ขับกลับไอลาได้รับสายจากแม่สามี“แม่ได้ที่อยู่อาจารย์เก่งๆ จากเพื่อนมาอุ่นพาไอรักไปที่นั่นเลยนะเดี๋ยวแม่จะแชร์โลเคชั่นไปให้”เมื่อมาถึงทั้งสามเข้าไปในสำนักหมอผีซึ่งเป็นบ้านไม้ทรงไทยบรรยากาศอึมครึมมีต้นไม้ปกคลุมรอบบริเวณบ้าน ซ้ำยังมีกลิ่นธูปลอยตลบอบอวลจนแสบจมูกตลอดเวลา เมื่อขึ้นมาถึงทั้งสามพบกับอาจารย์นั่งรออยู่แล้ว“มากันแล้วหรอ มึงมีผีตามรังควานใช่ไหม”ได้ยินอย่างนั้นทั้งสามตกใจ“ไม่ต้องตกใจหรอก นางคนที่โทรมามันเล่าเรื่องให้ข้าฟังหมดแล้ว เรื่องนี้แก้ได้ไม่ยากหรอก ง่ายๆ ข้าจัดมันใส่หม้อแต่ถ้ามันดุมันเพี้ยนจัดข้าจะจับมันมาเป็นผีเลี้ยง”“ทำได้หรอคะ” ไอลดาถาม“ได้สิ แต่ต้องให้นางหนูนี่ฝากตัวเป็นศิษย์ข้าอาศัยอยู่ที่นี่จนกว่าถ้าจะจับได้สำเร็จเพื่อความปลอดภัยและเพื่อความสะดวกในการทำพิธีด้วย”สองแม่ลูกนิ่งคิด แต่คนที่ไม่เห็นด้วยชัดเจนคือเวทิศ ผีย่อมเห็นผีด้วยกันอยู่แล้วสายตามันมองศศิธรนิ่งๆ เหมือนไม่ได้คิดอะไร เขาเป็นผู้ชายเขาย่อมมองออกว่ามันจะทำอะไรว่าที่เมียเขา ฝันไปเหอะ!!!“ไอรักผมว่า….”

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 8 แขก

นิยายแนะนำ

รอรัก รอแค้น

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 8 แขก

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้