ทะลุมิติมาเป็นแพทย์หญิงตัวร้ายพร้อมลูกชายอัจฉริยะ【จบ】

        ณจวนตระกูลกู้ในเมืองหลวง

        “ตระกูลอวี๋ช่างไร้ความสามารถนัก แม้แต่สตรีคนเดียวก็ยังสังหารไม่ได้”กู้ตงหลิงกล่าวพร้อมกับวางจดหมายในมือลงบนเปลวเทียนและเผาจนมอดไหม้เป็นเถ้าถ่าน ใบหน้าของนางในตอนนี้ดำคล้ำไปด้วยโทสะ

        นางจงใจปล่อยข่าวการตายของอวี๋ชิงฮวาให้ตระกูลอวี๋ได้รับรู้อีกทั้งยังจงใจชี้ทางให้พวกเขาสืบสาวไปถึงอันหยวนถัง

        “คุณหนู” กู้ไต้เห็นนางเผาจดหมายจึงก้าวเข้ามาใกล้อย่างช้าๆ แล้วเอ่ยว่า “ภายนอกมีข่าวลือว่า…”

        เขากล่าวอย่างลังเลใบหน้าเต็มไปด้วยความลำบากใจ

        “มีอะไร?” กู้ตงหลิงเก็บซ่อนความโกรธไว้ในใจใบหน้าของนางยังคงบึ้งตึง คล้ายมีเปลวเพลิงลุกโชนอยู่ภายในพร้อมที่จะปะทุขึ้นได้ทุกเมื่อ ช่วงนี้ไม่เคยมีข่าวดีอันใดเลยทำให้นางแทบคลุ้มคลั่งแล้ว

        นางกลับมาเกิดใหม่อีกครั้งจึงย่อมรู้เรื่องราวทุกอย่างที่เกิดขึ้นในชาติก่อนเป็นอย่างดีนางรู้ว่าอันหยวนถังนั้นมีชื่อเสียง และมีความสามารถจริง

        ในชาติที่แล้วก็ยังเคยรักษาพิษเหมันต์ของโม่อวี้เฉินให้หายขาดได้แต่นางกลับไม่เคยได้ยินว่ามีท่านหมอกู้คนนี้อยู่ อีกทั้งยังเป็นคนที่ยากจะรับมือทำให้นางต้องเจอแต่ความล้มเหลวครั้งแล้วครั้งเล่าและครั้งนี้ก็เกือบจะพลาดท่าไปเสียแล้ว

        กู้ไต้สูดลมหายใจลึกแล้วจึงกล่าวออกมาว่า “ภายนอกลือกันว่าพบ…พระชายาแล้วขอรับ”

        “พระชายางั้นรึ...” กู้ตงหลิงชะงักไปครู่หนึ่งนางย่อมรู้ดีว่ากู้ชิงเฉิงยังมีชีวิตอยู่เพราะนางจงใจปล่อยให้กู้ชิงเฉิงรอดชีวิตไป หากไม่ใช่เพราะนางก็จะไม่มีผู้ใดยื่นมือเข้าช่วยเหลือกู้ชิงเฉิงย่อมไม่อาจรอดชีวิตจากกองเพลิงนั้นไปได้

        นางจัดวางหมากตามแผนการที่เกิดขึ้นในชาติก่อนทว่านางก็ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายอยู่ที่แห่งใด นางเพียงต้องการรอเวลาที่เหมาะสมเพื่อจะได้พลิกกระดานกลับมาแก้แค้นอย่างยิ่งใหญ่และยังสามารถสร้างคุณงามความดีได้อีกด้วย

        “ขอรับ ว่ากันว่าองค์รัชทายาทพบพระชายาและซือจื่อตัวน้อยแล้ว” กู้ไต้กล่าวเสียงเบา ราวกับไม่กล้าส่งเสียงดัง

        “เป็นไปไม่ได้!” กู้ตงหลิงเปล่งเสียงแหลมขึ้นในทันทีใบหน้านางซีดเผือด และจ้องเขม็งไปยังกู้ไต้ “เหลวไหลองค์รัชทายาทจะไปตามหานางได้อย่างไร…” นางสั่นศีรษะอย่างแรงไม่อาจยอมรับความจริง พลันลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว

        นางพึมพำกับตัวเองว่า“นี่ต้องเป็นข่าวลือ ต้องเป็นข่าวลือเป็นแน่…”

        นางยกมือขึ้นและดึงคอเสื้อของกู้ไต้“เจ้าได้ยินเรื่องเหลวไหลนี้มาจากผู้ใดกัน?”

        โม่อวี้เฉินจะไปตามหากู้ชิงเฉิงได้อย่างไรกัน?เขารังเกียจกู้ชิงเฉิงผู้นั้น แล้วเหตุใดเขาจึงต้องไปตามหานางด้วย…

        กู้ไต้เห็นนายหญิงเป็นเช่นนี้ก็ตกใจไม่น้อย เพราะยามนี้ดวงตาของกู้ตงหลิงแดงก่ำราวกับโลหิตดูน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก

        ทันใดนั้นกู้ตงหลิงพลันนึกบางสิ่งขึ้นได้ “ส่งคนไปสืบดูหากเป็นสตรีต่ำช้าผู้นั้นจริง ให้สังหารโดยไม่ปรานี”

        ตอนนี้นางเองก็เริ่มไร้ซึ่งความมั่นใจทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในช่วงนี้ ล้วนอยู่นอกเหนือการคาดเดาของนางและอยู่นอกเหนือการคำนวณของนางทั้งสิ้น

        นางรวบรวมกำลังและกักตุนเสบียงจำนวนมากเพียงเพื่อรอกู้ชิงเฉิงนางต้องการให้โม่อวี้เฉินลงมือสังหารกู้ชิงเฉิงและเด็กคนนั้นด้วยมือของเขานางย่อมไม่อาจปล่อยให้บุตรที่กู้ชิงเฉิงให้กำเนิดมีชีวิตอยู่เป็นอันขาด

        กู้ไต้พยักหน้าและรีบไปจัดการในทันที

        --------

        ในด้านของกู้ชิงเฉิงและคนอื่นๆ 

        เนื่องจากกู่ซินได้รับบาดเจ็บการเดินทางจึงล่าช้าลงมาก อีกทั้งหลังจากนั้นก็ยังมีการลอบสังหารอีกหลายครั้งแต่โม่อวี้เฉินก็จัดการได้หมดสิ้น

        ไม่นานนักพวกเขาก็เดินทางมาถึงเมืองชิงหยวน ซึ่งเป็นที่ตั้งของหอชิงอวี่

        เพราะมากันหลายคนจึงเหมาโรงเตี๊ยมไว้ทั้งหลังเพราะฐานะของรุ่ยอ๋องและโม่อวี้เฉิน ย่อมไม่ใช่ใครก็ได้ที่จะเข้าใกล้ได้ทว่าพวกเขากลับปฏิบัติต่อผู้คนที่กู้ชิงเฉิงพามาอย่างให้เกียรติ

        “คนของตระกูลอวี๋นี้ก็มีความสามารถไม่น้อยนะเพคะ” ภายในโรงเตี๊ยมกู้ชิงเฉิงมองโม่อวี้เฉินกำลังหยอกล้อกู้จิ่งเซวียน “ถึงขั้นสืบรู้ได้ว่าอวี๋ชิงฮวาเสียชีวิตด้วยน้ำมือของท่าน”นางกล่าวอย่างสบายๆ

        ทว่าโม่อวี้เฉินกลับไม่ได้ฟังอย่างสบายใจนักเขากำลังเล่นหมากรุกจีนกับกู้จิ่งเซวียน จะเอาชนะก็ไม่ได้จะแพ้ก็ไม่ได้อย่างชัดเจน เจ้าตัวน้อยนี้แม้เพิ่งมีอายุเพียงห้าขวบแต่กลับเฉลียวฉลาดเป็นอย่างยิ่ง เขาต้องพยายามอย่างมากเพื่อเอาใจอีกฝ่าย

        ยามนี้เขาขยับหมากตัวหนึ่งแล้วจึงเงยหน้าขึ้นมองกู้ชิงเฉิง “ข้าจะให้เฟิงฮ่วนไปสืบดู”เรื่องนี้ต้องไม่ธรรมดาแน่

        “ผู้ใดกันนะที่ส่งอวี๋ชิงฮวามายังอันหยวนถัง…” กู้ชิงเฉิงแย้มยิ้มยามนี้นางได้ปลดผ้าคลุมหน้าออกแล้ว เผยให้เห็นใบหน้าที่มีรอยแผลเป็นเต็มไปหมดเมื่อโม่อวี้เฉินเห็นเช่นนั้น ร่างของเขาก็พลันแข็งทื่อไปชั่วขณะแววตาของเขาเปลี่ยนไปหลายครั้ง

        นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาเห็นรอยแผลเป็นบนใบหน้านางแต่หัวใจเขาก็ยังคงเจ็บปวดอย่างแผ่วเบาเดิมทีกู้ชิงเฉิงเป็นหญิงงามอันดับหนึ่งแห่งราชวงศ์ต้าฉิน เรียกได้ว่างามล่มเมืองแต่ตอนนี้ใบหน้านั้นกลับถูกทำลายและประโยคของกู้ชิงเฉิงยิ่งทำให้สีหน้าของโม่อวี้เฉินมืดครึ้มลง

        "ย่อมต้องเป็นนาง" โม่อวี้เฉินยิ้มบางๆแม้กู้ตงหลิงจะคอยช่วยเหลือเขามาตลอด แต่เขาก็ไม่เคยรู้สึกชอบนางเลยแม้แต่น้อย

        ไม่ว่าจะนางจะเก่งกาจเพียงใดแต่ก็ไม่อาจดึงดูดความสนใจของเขาได้ เพราะเขามีพระชายาเพียงคนเดียวแม้นางจะสิ้นใจไปแล้วก็ตาม

        ดังนั้นตลอดห้าปีที่ผ่านมา ตำหนักบูรพาจึงไม่มีสตรีคนใดเลย แม้กู้ตงหลิงใช้ทุกวิถีทางแต่นางก็ไม่สามารถเข้าใกล้โม่อวี้เฉินได้เลย

        "ข้าว่านางน่าจะพุ่งเป้าไปที่อันหยวนถังมากกว่า" กู้ชิงเฉิงวางตำราแพทย์ในมือลง "แต่คนตระกูลอวี๋คงไม่หลงกลอะไรง่ายๆ"เมื่อได้ยินดังนั้น โม่อวี้เฉินก็ยังไม่ตอบอะไร

        กู้จิ่งเซวียนขยับหมากอีกตัวหนึ่งพร้อมเบะปากเล็กน้อย "สตรีผู้นั้นชอบท่านพ่อมากเลยขอรับ...สายตาของนางแทบจะแปะติดท่านพ่ออยู่แล้ว ช่างไร้ยางอายจริงๆ ไม่รู้จักรักษาท่าทีเลย"

        "รักษาท่าทีแล้วจะได้อะไรเล่า? ถ้าแม่ของเจ้าในตอนนั้นรู้จักรักษาท่าทีบ้างจะมีเจ้าได้อย่างไรกัน" กู้ชิงเฉิงหรี่ตาลงพร้อมยกมุมปากขึ้นเล็กน้อยมือเรียวยกขึ้นดีดหน้าผากน้อยๆ ของกู้จิ่งเซวียน พลางครุ่นคิดกู้ตงหลิงเคยใช้วิธีเดิมของเจ้าของร่างนี้อีกครั้ง แต่น่าเสียดายที่ไม่สำเร็จโม่อวี้เฉินที่เคยถูกหลอกมาแล้วครั้งหนึ่ง จะตกหลุมพรางอีกได้อย่างไร

        กู้จิ่งเซวียนยกมือขึ้นลูบหน้าผากใบหน้าเล็กๆ แดงระเรื่อ เขามองโม่อวี้เฉินสลับกับกู้ชิงเฉิงเล็กน้อยแต่ก็ยังคงไม่เข้าใจ

        เรื่องนี้กู้ชิงเฉิงย่อมไม่เอ่ยถึงนางเพียงแต่รู้สึกว่ากู้จิ่งเซวียนชอบยุ่งเรื่องไม่เข้าท่ามากเกินไป ดังนั้นนางจึงสั่งให้เขาเงียบปาก แม้จะเล่นหมากรุกอยู่แต่เจ้าตัวน้อยนี้ก็ยังไม่อาจสงบเสงี่ยมได้

        "ตระกูลอวี๋ย่อมไม่อาจดูแคลนได้" แม้โม่อวี้เฉินจะไม่เกรงกลัวตระกูลอวี๋แต่ตระกูลใหญ่ทั้งสี่ต่างเป็นพันธมิตรกันมาตลอด ดึงเส้นหนึ่งกระทบไปทั้งตัวอีกทั้งยังเกี่ยวพันกับความมั่นคงของต้าฉิน อย่างไรก็ตามเขาก็ไม่เสียใจที่ได้สังหารอวี๋ชิงฮวาเพราะอวี๋ชิงฮวาได้คุกคามกู้ชิงเฉิงและบุตรชาย จึงสมควรตาย

        แม้จะต้องล่วงเกินสี่ตระกูลใหญ่เขาก็ไม่ใส่ใจ ภรรยาและบุตรของเขา ผู้ใดก็ห้ามแตะต้องทั้งนั้น

        กู้ชิงเฉิงพยักหน้าสีหน้าไม่ใส่ใจอันใด แท้จริงแล้วไม่ควรมองข้ามตระกูลอวี๋แต่ตระกูลอวี๋ก็ตายด้วยน้ำมือของโม่อวี้เฉิน ไม่มีใครเหลือรอดอยู่เลยสักคนแน่นอนว่าเรื่องนี้ก็ต้องยกความดีความชอบให้กู้ตงหลิงด้วยเช่นกัน

        เพราะกู้ตงหลิงใช้อวี๋ชิงฮวาเพื่อสร้างภาพลักษณ์ให้ตนเองต่อหน้าโม่อวี้เฉินก่อนที่จะหักหลังทันที หลักฐานทั้งหมดถูกส่งตรงไปยังราชสำนักตระกูลอวี๋ไม่มีทางรอดแล้วไม่ว่าอย่างไรก็ตาม และในตอนนั้นกู้ตงหลิงก็ได้สลายอำนาจของตระกูลใหญ่ทั้งสี่แล้ว เมื่อลงมือจึงไม่มีความกังวลใดๆ

        "ท่านพ่อจะทำอย่างไรขอรับ? พวกนั้นต้องการจะฆ่าพวกเรา"กู้จิ่งเซวียนกลับมาทำท่าทางเป็นผู้ใหญ่ตัวน้อยอีกครั้งพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงน่าสงสาร "จริงๆ แล้วหากพวกเขาฆ่าท่านพ่อ ก็ไม่เป็นไรหรอกขอรับ แต่ถ้าพวกเขาจะฆ่าท่านแม่แล้วเซวียนเอ๋อร์จะอยู่ต่อไปได้อย่างไร..."

        ได้ยินดังนั้นโม่อวี้เฉินแทบจะกระอักเลือดออกมาตรงนั้น เขาช่างลำบากใจยิ่งนักเด็กคนนี้ไม่สนใจความเป็นความตายของเขาเลยสักนิด

        ทันใดนั้นเขารู้สึกว่ากระดานหมากรุกตรงหน้ามันดูไม่เข้าตาเสียแล้วแต่เด็กน้อยผู้นี้เป็นบุตรชายแท้ๆ เขาจึงทำได้เพียงทนต่อไปเท่านั้น

        เขากล่าวปลอบใจว่า"เซวียนเอ๋อร์ ระหว่างพ่อกับแม่จะขาดคนใดคนหนึ่งไปไม่ได้นะทั้งสองคนจะต้องไม่เป็นอันตราย"

        กู้จิ่งเซวียนกลับส่ายหน้า"ไม่ใช่อย่างนั้นขอรับ ตลอดหลายปีมานี้ ข้าก็ไม่มีท่านพ่อข้าก็อยู่ได้นี่ขอรับ ท่านแม่ของข้าเก่งกาจมาก ย่อมเลี้ยงดูข้าได้แน่นอน"ท่าทางนั้นดูไร้เดียงสาบริสุทธิ์ยิ่งนักทำให้โม่อวี้เฉินถึงกับพูดไม่ออก เขารู้สึกว่ากู้จิ่งเซวียนพูดได้ถูกต้อง

        เป็นจริงดั่งที่กล่าวตลอดห้าปีมานี้ เขาไม่ได้อยู่ด้วย บุตรชายผู้นี้ก็เติบโตจนบัดนี้ทั้งเชี่ยวชาญการแพทย์ รู้จักการใช้ยาพิษเพื่อป้องกันตัวทั้งยังฉลาดหลักแหลมยิ่งนัก กู้จิ่งเซวียนมีชีวิตที่ดีจริงๆ

        กู้ชิงเฉิงก็รู้สึกว่าคำพูดของกู้จิ่งเซวียนมีเหตุผลจึงชูนิ้วโป้งให้เขาเป็นการชื่นชมสองแม่ลูกต่างหัวเราะออกมาพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมายทำให้โม่อวี้เฉินรู้สึกเหมือนถูกทอดทิ้ง

        นอกจากหนทางไล่ตามภรรยาจะยากลำบากแล้วแต่การไล่ตามบุตรชายก็ยากลำบากไม่แพ้กัน ยากยิ่งกว่าการขึ้นสวรรค์เสียอีก