ตอนที่ 12 : ยาแห่งแสงทอง
กลางคืนของวันนั้น เมิ่งหลงกลับถึงห้องพักในตำหนักโอสถ ท้องฟ้าเหนือสำนักไท่ซานมืดสนิท แต่แสงจันทร์บาง ๆ ยังพอให้เห็นเงาอ่างไม้วิเศษที่ตั้งอยู่มุมห้อง
เขายืนมองมันด้วยสายตาครุ่นคิด — อ่างไม้ที่ครั้งหนึ่งเคยเก็บมาจากลำธารเก่า ๆ ตอนยังเป็ศิษย์โรงรับใช้ ตอนนี้กลับเป็สิ่งที่เขาเชื่อว่าช่วยเปลี่ยนชะตาของเขาได้
“อ่างไม้นี่...เ้าคือสิ่งที่ฟ้าให้ข้ารึเปล่า”
เสียงพูดแ่ของเขาดังก้องในห้องเงียบงัน
บนโต๊ะมีขวดหยกสีเขียวที่อาจารย์ไป๋เจี้ยนหรงมอบให้ — ภายในคือเม็ดยาเพิ่มพลัง จิ่งหลิงตัน อีกเม็ดหนึ่ง เขาถือมันขึ้นมา หมุนไปมาในแสงจันทร์
“ยาที่อาจารย์ให้...เป็ของล้ำค่าที่สุดในตำหนักโอสถ ข้าอยากรู้...ถ้าเ้าผ่านพลังของอ่างไม้ จะเกิดอะไรขึ้น”
หัวใจของเมิ่งหลงเต้นแรง เขาค่อย ๆ เทน้ำบริสุทธิ์ลงในอ่างไม้ จนน้ำใสสะอาดสะท้อนใบหน้าเขาชัดเจน จากนั้นจึงวางเม็ดยาลงไปเบา ๆ
ติ๋ง...
เสียงเบา ๆ ดังขึ้น ขณะที่ผิวน้ำเริ่มเปล่งแสงเรืองรองเป็ประกายสีทองจาง ๆ
“อีกแล้ว...” เมิ่งหลงจ้องด้วยความตื่นตะลึง “เหมือนตอนข้าแช่สมุนไพรเมื่อครั้งก่อน...”
แสงทองในอ่างค่อย ๆ เข้มขึ้น พลังิญญาบริสุทธิ์แผ่กระจายทั่วห้องจนเทียนในมุมห้องดับไปเอง ความกดดันบางอย่างเริ่มหมุนวนรอบร่างของเขา
แล้วจู่ ๆ — ฟุ่บ!
แสงสีทองพลันแปรเปลี่ยนเป็วงแหวนพลังหมุนรอบอ่างไม้ ราวกับกำลังสกัดกลั่นสารบริสุทธิ์จากยานั้น
“นี่มัน...ไม่ใช่แค่เพิ่มพลัง แต่กำลังปรับระดับยาใหม่ทั้งหมด!”
เมื่อแสงค่อย ๆ จางลง เขามองเห็นสิ่งที่อยู่ในอ่าง — เม็ดยาไม่ได้มีเพียงเม็ดเดียวอีกต่อไป แต่มี สองเม็ดสีทองสว่าง ลอยอยู่เหนือผิวน้ำ กลิ่นหอมรุนแรงกว่าก่อนหน้าเป็สิบเท่า
เมิ่งหลงอ้าปากค้าง “กลั่นเพิ่มพลังจนกลายเป็ยาเซียนขั้นสูงสุด... แถมเพิ่มจำนวนเป็สองเม็ด!”
เขารีบเก็บมันไว้ในขวดหยกอย่างระมัดระวัง ก่อนจะนั่งขัดสมาธิกลางห้อง สูดลมหายใจเข้าแล้วหยิบเม็ดหนึ่งขึ้นกลืนลงไป
ทันใดนั้น ร่างทั้งร่างของเขาเหมือนถูกฟ้าผ่าลงกลางอก!
พลังห้าธาตุะเิขึ้นพร้อมกัน — น้ำ ไฟ ดิน ลม โลหะ — หมุนวนรอบตันเถียนราวกับพายุ
“อ๊ากกก!!”
เสียงร้องสะท้านไปทั่วห้อง
เปลวไฟสีทองพวยพุ่งจากฝ่ามือ แสงสีฟ้าส่องออกจากดวงตา ร่างกายเปล่งประกายดั่งทองคำหลอม!
เขาพยายามควบคุมพลังอย่างสุดแรง “ต้องไม่ปล่อยให้มันปะทะกัน...ต้องรวมมันให้ได้...”
เสียงเต้นหัวใจดังรัว ตึก! ตึก!
เหงื่อไหลอาบทั่วตัว พลังในร่างพลุ่งพล่านเหมือนจะฉีกเส้นชีพจรให้ขาด แต่แล้ว — ความทรงจำจากคำสอนของถังหยินผุดขึ้นในหัว
> “จงฟังเสียงพลัง ไม่ใช่ฝืนมัน ให้ลมปราณไหลไปในจังหวะของเ้าเอง”
เมิ่งหลงหลับตาแน่น ปล่อยให้พลังไหลไปตามจังหวะหายใจ ไฟและน้ำเริ่มสมดุล ดินและลมค่อย ๆ ผสาน โลหะรอบกายรวมศูนย์ที่กลางอก
ตูม!
เสียงะเิพลังเบา ๆ ดังขึ้นในตันเถียน —
พลังหมุนวนอย่างนิ่งสงบ สมบูรณ์ราวกับจิตเซียน!
เขาเปิดตาขึ้นอีกครั้ง แววตาทอแสงสีทองบริสุทธิ์ “ข้ารู้สึก...พลังของข้าไม่เหมือนเดิมแล้ว...”
เพียงโบกมือเบา ๆ เปลวไฟสีทองก็ลอยขึ้นเหนือฝ่ามือ ลุกโชนโดยไม่ต้องใช้ลมปราณหนุนเลย
“นี่มัน...ไฟเซียน?” เขาพึมพำด้วยความตกตะลึง “แค่ใส่น้ำทิพย์วิเศษลงไปผสมกับยาจิ่งหลิงตันปรุงยาในอ่างไม้...สามารถแปรเปลี่ยนพลังระดับปฐมโอสถให้กลายเป็พลังระดับเซียนโอสถได้!”
เขาหายใจแรง มือสั่นเทา แต่หัวใจกลับสั่นด้วยความตื่นเต้นที่สามารถค้นพบการเพิ่มสภาพการปรุงยาจิ่งหลิงตันครั้งนี้ น้ำทิพย์วิเศษที่ได้จากอ่างไม้ช่วยปรับสภาพในคราวก่อนที่เขาเก็บสะสมไว้
“ถ้าเช่นนั้น...” เขาหยิบเม็ดที่สองขึ้นมา มองมันในแสงจันทร์ “ข้าจะเก็บไว้...เพื่อวันที่จำเป็ที่สุด”
เสียงประตูห้องดังขึ้นเบา ๆ
“เมิ่งหลง เ้ายังไม่หลับอีกหรือ?” เสียงถังหยินดังจากนอกห้อง
เมิ่งหลงรีบเก็บอ่างไม้ไว้ในมิติทันที “อ๋อ...ศิษย์พี่ ข้ากำลังฝึกควบคุมพลังเท่านั้น”
ถังหยินยิ้มบาง “ขยันดีนี่ แต่ระวังอย่าฝืนเกินไป ร่างเ้าพึ่งรับพลังยาเข้าไปเมื่อวันก่อน”
“ขอรับ ข้าจะระวัง”
เมื่อศิษย์พี่เดินจากไป เมิ่งหลงดวงตาเต็มไปด้วยประกายแน่วแน่
“ความลับของอ่างไม้นี้...ข้าจะรักษาไว้ ไม่ให้ใครรู้”
“และข้าจะใช้พลังนี้...เปลี่ยนแปลงโชคชะตาของข้าเอง”
ลมกลางคืนพัดผ่านหน้าต่าง เสียงระฆังยามดังก้องจากยอดเขา ในเงามืดของตำหนักโอสถ ชายหนุ่มผู้ถืออ่างไม้วิเศษ กำลังเริ่มเส้นทางสู่ความยิ่งใหญ่ที่ไม่มีใครล่วงรู้
142K
