ท่านลุงคิดอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดก็ตบปากตัวเองแล้วพูดว่า
“ได้ ข้าจะให้หน้าแก่เ้าสักครั้งหนึ่งเป็เพราะข้าเห็นแก่ของถูกเอง เงินสิบเท่าก็สิบเท่าสิ!! แต่คราวหน้าถ้าเ้าทำแบบนี้อีกละก็…ข้าจะหาคนมาซัดเ้าให้หมอบเลยทีเดียว”
ว่าแล้วลุงคนนั้นก็เดินไปหาหวังเฉียงแล้วยื่นมือออกไป
" ข้าซื้อถึงสองชุดจำได้หรือไม่?”
“ได้ๆ หวังเฉียงรีบหยิบเงินมาร้อยเหวินจากตะกร้ามาให้อย่างนอบน้อมทันที ในขณะเดียวกันก็ส่งสายตาขอบคุณมาให้โจวเถาเถา หากนางกลับไม่สนใจเดินกลับไปที่แผงขายของตนเอง
“ทำไมเ้าถึงต้องพูดให้ครอบครัวเขาด้วยเล่า?” เสียงคนะโถามโจวเถาเถา
“ถ้าให้อภัยได้ก็สมควรให้อภัยเถอะ” โจวเถาเถายักไหล่อย่างช่วยไม่ได้ นางเองก็พูดไม่ออกเช่นกัน จะให้นางฆ่านางซุนผอไหลจนตายหรืออย่างไร? นางทำแบบนั้นไม่ได้หรอก ถึงแม้ว่าครอบครัวของนางซุนผอไหลจะทำตัวน่ารังเกียจ แต่โทษของนางก็ไม่ควรถึงกับต้องเป็โทษตายนี่นะ!
ทุกคนที่ได้ยินเื่การให้เงินคืนเต็มจำนวนต่างก็รีบกลับมาพร้อมกับขนมซานจาเพื่อเอาเงินคืน
ความจริงแล้วตอนที่ซุนผอไหลแอบดูนางทำนั้น โจวเถาเถาตั้งใจใส่ต้าฮวง (รูบาร์บhttps://today.line.me/th/v2/article/1q7lKv)
ลงไปในส่วนผสมขนมซานจาของนางด้วย ที่จริงแล้วต้าฮวงนี้ช่วยในการล้างพิษและบำรุงผิว แต่คุณสมบัติของมันจะแตกต่างไปในแต่ละคน ถ้าบางคนมีพิษสะสมในร่างกายมากก็จะขับถ่ายออกได้ดีกว่าบางคนที่มีพิษในร่างกายไม่มากนัก บางคนกินเข้าไปร่างกายอาจจะไม่เป็อะไรเลยก็มี
หลังจากนั้นโจวเถาเถาก็กลับไปะโขายของต่อไปอีกครั้ง
“ขนมซานจา ขนมซานจา เด็กกินได้ ผู้ใหญ่กินดี ชิ้นละสิบเหวินเท่านั้น ราคาไม่แพง กินแล้วมีประโยชน์…”
ด้วยเหตุนี้ ตลาดจึงมีฉากตลกขบขันเกิดขึ้น คนสองกลุ่มกลุ่มหนึ่งแย่งกันคืนขนมซานจา ส่วนอีกกลุ่มหนึ่งก็กำลังแย่งกันซื้อขนมซานจาอย่างดุเดือด นอกจากนี้ผู้ที่ซื้อขนมซานจาของโจวเถาเถาก็คือผู้ที่คืนขนมซานจาของนางซุนผอไหลนั่นเอง โจวเถาเถาอดทนที่จะอธิบายถึงสรรพคุณและข้อควรระวังบางอย่างในการกินขนมซานจาของนางแก่ลูกค้า
ภายในเวลาไม่ถึงหนึ่งชั่วยามดี ขนมซานจาร้อยชิ้นของโจวเถาเถาที่ก่อนหน้านี้ขายไม่ได้แม้แต่ชิ้นเดียวก็หมดลง
“แม่นาง!!..ในที่สุดข้าก็เจอเ้า” ผู้ชายในชุดสีเทาเดินไปที่แผงอย่างเร่งรีบจนหายใจแทบไม่ทัน
“มีขนมซานจาอีกไหม” ชายคนนั้นถามอย่างจริงจัง
“ข้าเพิ่งขายหมดไป” โจวเถาเถายกผ้าคลุมตะกร้าขนมขึ้นพลางยักไหล่
“จะทำยังไงดีล่ะนี่?” ใบหน้าของชายคนนั้นดูขมขื่นขึ้นมาทันทีเมื่อไม้ไผ่เห็นก้นตะกร้า
“มีอะไรหรือ?”
“ข้าเป็พ่อบ้านตระกูลหวัง ฮูหยินผู้เฒ่าอายุมากแล้วกินอะไรไม่ค่อยได้ ท่านหมอบอกว่าถ้ากินอีกจะเป็อันตรายต่อสุขภาพของท่าน เมื่อวานข้าเห็นขนมของท่านดูน่ากินข้าซื้อกลับไป ไม่คิดว่าฮูหยินผู้เฒ่าท่านจะกินได้ วันนี้ท่านขอให้ข้ามาซื้อไปให้อีก”
“ทำเพิ่มได้ไหม?”
“ตอนนี้ขาดส่วนผสมบางอย่าง…แต่น่าจะทำได้อีกสองสามวันหลังจากนี้”
“สักกี่วันได้?”
.โจวเถาเถาไม่แน่ใจว่าผลซานจาในมิติลี้ลับของนางจะสุกเต็ที่ในอีกกี่วันนางจึงได้แต่ประมาณการเอา “ห้าหรือหกวัน”
“อา..” ชายผู้นั้นรู้สึกผิดหวังแต่เขารู้ว่าเื่แบบนี้เป็เหตูสุดวิสัยจริงๆ เพื่อที่จะแน่ใจว่าจะได้ขนมซานจาจริงๆ ชายผู้นั้นได้ทิ้งที่อยู่ไว้ให้นาง
“ถ้าเ้าทำขนมซานจาเสร็จวันไหนก็เอาไปส่งตามที่อยู่นี้ได้เลย เอากระดาษแผ่นนี้มาด้วย”
466
