"พี่วายุครับ พี่ช่วยสอนผมควบคุมพลังหน่อยจะได้ไหมครับ?" เขาถามวายุที่นั่งเล่นอยู่ในห้องนอนของเขาด้วยความประหม่าเล็กน้อย
วายุหยุดการกระทำลงแล้วเงยหน้ามองเด็กหนุ่ม ที่ตอนนี้นั่งมองหน้าเขาอย่างใจจดใจจ่อ
"แน่ใจแล้วใช่ไหม?" เขาถามย้ำเพื่อความแน่ใจ
"ครับ ผมแน่ใจ ผมไม่อยากโดนทำร้ายอีก ผมอยากปกป้องตัวเองให้ได้มากกว่านี้" เขาหยุดพูดไปชั่วขณะ ก่อนจะพูดเบา ๆ ในลำคอ
"เวลาที่พี่ไม่อยู่กับผมแล้ว!" เขาพูดเบาจนคนฟังแทบไม่ได้ยินประโยคสุดท้าย
"เมื่อกี้พูดว่าอะไรนะ?" วายุทำหน้านิ่วเอียงคอถาม
"เอ่อ ป่าวครับ ๆ ไม่มีอะไร" เขารีบปฏิเสธทันควัน "แล้วตกลงพี่จะสอนผมได้ไหม" เขาถามด้วยความรีบร้อน
"ได้สิ เราพร้อมเมื่อไหร่ก็บอกพี่แล้วกัน" เขาพูดจบก็ก้มหน้าทำสิ่งที่ทำค้างคาอยู่เมื่อครู่
"ตอนนี้!!" วรุศพูดเสียงเข้มพร้อมสายตาที่มุ่งมั่น
คำตอบของเขาทำให้คนฟังใเล็กน้อยจนรีบเงยหน้าขึ้นมอง
ณ โรงงานที่ถูกปล่อยทิ้งร้างไปหลายปี เพราะเ้าของเสียชีวิตและไม่มีใครมารับ่ต่อ ที่ตรงนี้เลยกลายเป็ที่ที่พวกเด็กวัยรุ่นชอบมาลองของกันในตอนกลางคืน ส่วนกลางวันจะเงียบสงบเพราะไม่ค่อยมีใครกล้าเข้ามา
"เราจะฝึกกันที่นี่หรอครับ" เด็กหนุ่มถามพลางเดินสำรวจพื้นที่ไปด้วย
"อื้ม ที่นี้แหละ เหมาะที่สุดแล้ว" เขาตอบคำถาม สายตาก็มองตามเด็กหนุ่มไปด้วย
"แล้วพี่รู้จักที่นี่ได้ไงอ่ะ ผมอยู่มาตั้งนานไม่เห็นเคยรู้เลยว่ามีที่แบบนี้ด้วย" เด็กหนุ่มหยุดเดินแล้วหันกลับมาถามเขา
"พวกวิญญานที่พี่ต้องมาตามจับกลับไป ส่วนมากจะชอบหลบซ่อนแถวนี้น่ะ "
"อ่อออ!" เขาตอบลากเสียงยาวและเบาพร้อมทำสายตาเลิ่กลักเล็กน้อย
"เริ่มเลยไหม?" เขาถามเด็กหนุ่ม
วรุศพยักหน้าให้เขาแทนคำตอบพร้อมสายตาที่มุ่งมั่น ก่อนจะถอดแหวนออกจากนิ้ว เพื่อเป็การบอกว่าเขาพร้อมแล้ว
ไม่นานหลังจากที่ถอดแหวนออก เขารู้สึกขาทั้งสองข้างอ่อนแรงจนต้องนั่งคุกเข่าลงกับพื้น พร้อมกับมือทั้งสองที่ยันพื้นเอาไว้ เด็กหนุ่มนั่งก้มหน้าและหายใจถี่เร็วขึ้น
"อ๊ะ!!" เด็กหนุ่มร้องเสียงหลงรู้สึกแสบร้อนเพราะพลังที่พุ่งพล่านภายในร่างกาย พลังที่เคยถูกกดเอาไว้กำลังจะพรั่งพรูออกมา
"รุศตั้งสติให้ดี อย่าให้มันควบคุมเราได้" วายุรีบเข้าไปจับไหล่และนั่งพูดอยู่ตรงหน้าเด็กหนุ่มด้วยเสียงที่กังวาลและเป็กังวล แต่เหมือนวรุศไม่ได้ยินเสียงของเขาเลย สติเริ่มเลือนหายไป
"อ่าาา!" เขายังคงร้องออกมาอย่างต่อเนื่อง
"รุศ ได้ยินไหม อย่าให้มันควบคุม คิดถึงคนที่เราอยากปก.." เขายังพูดไม่ทันจบ ก็ถูกวรุศผลักออกไปด้วยแรงมหาศาลจนเขากระเด็นออกไปไกล
อึก! วายุนอนกุมท้องด้วยความจุกและพยายามดันตัวเองลุกขึ้น
เด็กหนุ่มลุกขึ้นยืนก่อนจะเดินเข้าไปหาเขา ตอนนี้ วรุศถูกพลังควบคุมเรียบร้อยแล้ว จนไม่มีสติหลงเหลืออยู่ ั์ตาสีน้ำตาลค่อย ๆ เปลี่ยนเป็สีเหลืองทองทีละนิด ปีกสีขาวใหญ่สยายออกมาเองโดยอัตโนมัติ เขาบินขึ้นไปอย่างเร็วแล้วหยุดอยู่ตรงหน้าวายุ ที่ตอนนี้นอนจุกจากแรงผลักอยู่
เด็กหนุ่มก้มมองวายุด้วยสายตาที่ว่างเปล่า ก่อนจะยื่นมือหนึ่งข้างไปจับที่คอของวายุแล้วยกขึ้นอย่างง่ายดาย วายุดิ้นพล่านก่อนจะใช้มือสองข้างจับข้อมือของวรุศเพื่อให้เขาปล่อย เขาไม่อยากทำร้ายน้องแต่ตอนนี้วรุศไม่มีสติ เขาเลยต้องต่อสู้บ้างเพื่อไม่ให้ตัวเองเป็อันตรายไปมากกว่า
วายุหลับตาลงไปแปปนึง ก่อนที่ปีกสีดำใหญ่จะแผ่ออกมาจากด้านหลัง เขาค่อย ๆ ลืมตาขึ้นพร้อมกับสีั์ตาที่เปลี่ยนไป เขาใช้พลังผลักวรุศจนกระเด็นออกไปไกลแต่วรุศไม่ได้ล้มลง เหมือนถูกผลักให้ถอยไปเท่านั้น "รุศ ได้ยินพี่ไหม ตั้งสติหน่อย คิดถึงคนที่อยากจะปกป้องสิ" เขาพูดเตือนสติก่อนที่ วรุศจะเงยหน้าขึ้นมามองศัตรูของเขา และวิ่งเข้าไปต่อสู้อย่างดุเดือดอีกครั้ง การต่อสู้ที่ยาวนานนี้จะจบลงเมื่อไหร่ไม่มีใครรู้
ในบ้านหลังใหญ่ที่ตอนนี้มีแค่หญิงวัยกลางคนอยู่คนเดียว ทำให้บ้านเงียบสงบจนแปลกหูแปลกตาไป
"อ้าว ไปไหนกันหมด" เธอพูดพลางใช้สายตามองไปรอบ ๆ บ้าน เธอไม่ได้เดินตามหาแต่อย่างใด แต่กลับเดินเข้าครัวเพื่อไปเตรียมอาหารเย็นแทน เมื่อจัดโต๊ะอาหารเสร็จ เธอได้เขียนข้อความใส่กระดาษและวางไว้บนโต๊ะทานข้าว
วันนี้แม่ไม่อยู่บ้านนะ แม่จะไปนอนค้างบ้านป้าทับทิมสักหน่อย แกโทรมาบอกว่าไม่ค่อยสบาย ลูกหลานก็ไม่อยู่กัน แม่เลยว่าจะไปเยี่ยมไข้และก็อยู่เฝ้าแกสักวันสองวัน แม่เตรียมอาหารไว้ให้เรากับพี่วายุแล้ว อย่าลืมทานนะครับ ส่วนวันอื่นหาทานกันเองนะลูก รักลูกนะครับ
แม่
ณ โรงงานร้าง
เสียงต่อสู้ที่ดุเดือนยังคงดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง พร้อมเสียงร่างที่กระแทกกับผนังอย่างแรง แต่ก็ไม่ได้มีใครเป็อะไร วรุศเสียท่าเลยโดนล็อคคอจากด้านหลัง "รุศ ได้ยินเสียงพี่ไหม" วายุไม่ได้ทำอะไรรุนแรง เขาพยายามเรียกสติวรุศทุกครั้ง "พี่วายุผมเจ็บ" เด็กหนุ่มพูดออกมาทำให้วายุคลายล็อคที่คอออกทันที แต่ยังไม่ทันจะได้คุยอะไรกัน วรุศก็หันขวับมาหาแล้วก็ใช้พลังผลักเขาออกไปอีกรอบ ตาสีน้ำตาลเมื่อครู่ถูกกลืนกินจนกลายเป็สีเหลืองทองอีกครั้ง
วายุได้รู้ถึงความร้ายกาจของพลังที่วรุศอยู่ เขารีบตั้งสติตัวเองอย่างรวดเร็ว และมองไปยังแหวนที่วรุศได้วางทิ้งไว้ ก่อนจะบินไปหยิบแหวนวงนั้น วรุศที่เห็นแบบนั้นจึงบินขึ้นไปสกัดจนวายุร่วงหล่นพื้นดัง ตุ๊บ! แต่ก็ไม่ทำให้เขาลดละความพยายาม เขาพุ่งไปหยิบแหวนอีกครั้งและหยิบมันได้ทันก่อนจะรีบสวมแหวนคืนที่นิ้วของเด็กหนุ่ม ทำให้วรุศชัตดาวน์ลงทันที และการต่อสู้ก็จบลง พร้อมกับร่างกายที่นอนนิ่งอยู่บนพื้น
"แฮ่ก แฮ่ก!" เสียงหายใจเหนื่อบหอบของวายุดังขึ้นไม่หยุด เขานั่งพักหายใจจนเต็มอิ่มก่อนจะเข้าไปหาวรุศที่นอนสลบอยู่ข้างหน้า เขารีบเข้าไปช้อนตัววรุศขึ้นมาไว้ในอ้อมแขน
"รุศได้ยินไหม" เขาตบแก้มวรุศเบา ๆ เพื่อเรียกให้วรุศตื่นจากภวังค์ ร่างบางของเด็กหนุ่มเริ่มขยับ อยู่ในอ้อมแขนของวายุ ตาเริ่มเบิกกว้างขึ้น พร้อมกับเสียงร้องเบา ๆ
"อ่า เจ็บจัง" เขาพูดพลางยิ้นปนหัวเราะ
"หัวเราะอะไร!! " ชายหนุ่มพูดเสียงแข็งพร้อมทำหน้าตาขึงขังใส่
เขาไม่ได้ตอบคำถามของวายุ แต่กลับหัวเราะชอบใจแทน "ขอบคุณนะ ที่ไม่ฆ่าผมไปซะก่อน" เขาพูดก่อนจะหัวเราะดังอีกครั้ง แต่ก็ต้องทำหน้ามุ้ยเพราะความเจ็บ "ซี๊ดด! "
"เป็ไง จะหัวเราะอีกไหม ห๊ะ!! ไอตัวแสบ" วายุพูดดุ แต่กลับได้รอยยิ้มและเสียงหัวเราะของวรุศมาแทน ทำให้เขาต้องยิ้มตาม แล้วเสียงหัวเราะก็เงียบลงเขาทั้งสองจ้องตากันด้วยสายตาที่อ่อนหวานราวน้ำผึ้งเดือนห้า เหมือนพวกเขาตกอยู่ในภวังค์ ใบหน้าและแก้มขาว ๆ ของเด็กหนุ่มที่เลอะฝุ่นถูกมือข้างหนึ่งของผู้ที่กอดเขาไว้ในอ้อมแขนปัดไปมาเพื่อเช็ดฝุ่นออกให้อย่างเบามือ สายตายังคงจ้องมองเ้าของร่างที่นอนอยู่ในอ้อมอกอย่างอ่อนหวาน
เขาเลื่อนมือลงต่ำจับคางเด็กหนุ่มเชิดขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะเคลื่อนใบหน้าลงมาใกล้หน้าอีกคน และใช้ริมฝีปากบางของเขาประทับลงบนริมฝีปากที่อวบอิ่มของเด็กหนุ่มอย่างอ่อนโยน เด็กหนุ่มไม่ได้ขัดขืนแต่อย่างใด กลับใช้มือโอบคอของเขาไว้แน่น และจูบตอบรับกลับเช่นกัน
Talk : ตอนหน้ามีฉาก nc ติดเหรียญนะคะ
#ความรักจาก์
215K
