โรงครัวเซียนแห่งเมืองหลิงเฉิงตั้งอยู่ใจกลางอาคารหยกที่ลอยอยู่บนฟ้ามันถูกสร้างขึ้นเพื่อรองรับแขกผู้มีเกียรติสูงสุดเท่านั้น
เ้าเมืองหลิงเฉิง ซึ่งเป็ผู้บำเพ็ญระดับสูงและปรมาจารย์ของหลายสำนักต่างเดินนำหลินเฟยด้วยท่าทางที่ประจบประแจงและนอบน้อมที่สุดขณะที่ผู้คนในเมืองต่างมองตามด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความอิจฉาและศรัทธา
“ท่านผู้บรรลุ! นี่คือห้องรับรองเต๋าว่างเปล่า ที่พลังปราณบริสุทธิ์ถูกกลั่นจนเป็ของเหลว!ท่านจะได้รับประทานอาหารด้วยความสงบสูงสุดขอรับ!” เ้าเมืองกล่าวพลางปาดเหงื่อ
หลินเฟยพยักหน้าอย่างไม่ใส่ใจ “อืม... ห้อง VIP สินะ? ดี ๆ ฉันไม่ชอบความวุ่นวาย”
ทันทีที่เขาก้าวเข้าไปในห้องโต๊ะอาหารที่แกะสลักจากหยกเย็นก็ถูกจัดวางไว้อย่างรวดเร็ว บนนั้นมีเพียง... บะหมี่หนึ่งชามวางอยู่
“นี่คือ... บะหมี่เซียนธาตุปฐี ที่ปรุงจากเส้นปราณบริสุทธิ์และน้ำซุปที่เคี่ยวจากสมุนไพรศักดิ์สิทธิ์อายุหมื่นปีขอรับ!”เ้าเมืองกล่าวอย่างภาคภูมิใจ
หลินเฟยมองบะหมี่ในชาม เขาหยิบตะเกียบขึ้นมาด้วยความตื่นเต้น
“อืม... ดูดีนะ! เหมือนราเม็งข้อสอบเลย! แต่ชามเล็กไปหน่อย...”
หลินเฟยไม่รอช้า เขาคีบเส้นบะหมี่เข้าปากทันที
รสชาติ...
“โอ้โห! อร่อยมาก! เค็ม ๆ นัว ๆ! ใช้ได้เลยนะเนี่ย!เหมือนซุปเนื้อตุ๋นบ้านเราเลย!” หลินเฟยชมเชยออกมาอย่างจริงใจ
แต่สำหรับผู้บำเพ็ญเซียนที่ยืนล้อมรอบอยู่นั้น...คำชมนั้นถูกตีความไปอีกแบบ!
“ซุปเนื้อตุ๋น...นั่นคือชื่อแห่งเต๋าที่ท่านเซียนมอบให้แก่วิถีแห่งการหลอมรวมธาตุปฐี!”
ทันทีที่หลินเฟยกลืนบะหมี่คำแรกเข้าไป...
บูมมมมมมมมมมมมม!
พลังปราณเซียนาในตัวเขาก็เริ่มเคลื่อนไหวโดยอัตโนมัติ(เป็ปฏิกิริยาต่อต้านการถูกบุกรุกโดยพลังปราณชั้นดีของบะหมี่)พลังเซียนที่ถูกล็อกไว้เพียงแค่ "สะอึก" เล็กน้อยแต่ผลกระทบนั้นยิ่งใหญ่ต่อสิ่งรอบข้าง!
พลังปราณในห้องพุ่งทะยานอย่างบ้าคลั่ง!
อาจารย์าุโหลายคนรู้สึกเหมือนมีคลื่นั์กระแทกใส่ร่างกายพวกเขานั่งขัดสมาธิเพื่อตั้งรับทันที และเริ่มรู้สึกว่า...
“ทะ...ทะลวงผ่าน! ข้าทะลวงผ่านระดับจิติญญาได้แล้ว!เพียงแค่ได้กลิ่นน้ำซุปที่ท่านเซียนบริโภค!”
“ข้าก็ด้วย! ข้าเพิ่งติดอยู่ระดับรากฐานมาสามสิบปี! แต่ตอนนี้...ข้าได้เข้าสู่ระดับก่อตั้งแล้ว!”
เ้าเมืองหลิงเฉิงถึงกับทรุดลงกับพื้นด้วยความปลื้มปิติ
“นี่คือวิถีแห่งการ 'กินเต๋า'! ท่านเซียนกำลังมอบโชคลาภให้พวกเราเพียงแค่การรับประทานอาหาร!”
หลินเฟยที่กำลังตั้งใจซดน้ำซุปอยู่มองเห็นภาพผู้คนรอบตัวเขากำลังนั่งสมาธิอย่างบ้าคลั่ง โดยมีไอร้อนสีต่าง ๆ พุ่งออกจากศีรษะ
“เฮ้ย! เป็อะไรกันไปหมดวะเนี่ย? กินบะหมี่แล้วธาตุไฟเข้าแทรกเหรอ?หรือว่าน้ำซุปเผ็ดไป?”
เขาไม่สนใจมากนัก และก้มหน้าก้มตากินต่ออย่างเอร็ดอร่อย
“อืม... น้ำซุปข้น ๆ แบบนี้ ต้องเพิ่มตัวช่วย!”
หลินเฟยล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อ แล้วหยิบซองเล็ก ๆสีแดงส้มออกมา... ซองผงปรุงรสที่เหลือจากบะหมี่สำเร็จรูปยี่ห้อหนึ่งจากโลกเดิม!
เขากำลังจะฉีกซองเพื่อโรยลงในชาม แต่ระบบในหัวก็ดังขึ้นเตือน
∗ติ๊ง!คำเตือน!สารปรุงแต่งรสชาติจากโลกเดิมมีความขัดแย้งกับพลังงานเซียนา∗
∗หากใช้งาน:อาจเกิดปฏิกิริยาทางเคมีที่ไม่สามารถคำนวณได้∗
“ช่างมันเถอะ! ชีวิตขาดผงชูรสไม่ได้!”
หลินเฟยฉีกซองแล้วเทผงปรุงรสสีส้มลงไปในชามบะหมี่อย่างไม่ลังเล(ซึ่งผงปรุงรสนั้นได้ัักับพลังเซียนที่รั่วไหลและสมุนไพรหมื่นปีในชาม)
ทันใดนั้น...
แสงสีรุ้งเจิดจ้าก็พวยพุ่งออกมาจากชามบะหมี่!
บะหมี่เซียนธรรมดา ๆ กลายเป็... ของวิเศษแห่งจักรวาล! กลิ่นหอมฟุ้งที่ลอยออกมาไม่ใช่กลิ่นซุปเนื้อตุ๋นแต่เป็กลิ่นหอมหวานที่ทำให้ิญญาสงบ!
เหล่าผู้บำเพ็ญเซียนที่กำลังทะลวงระดับอยู่ถึงกับช็อก!พวกเขาเงยหน้าขึ้นมองด้วยความหวาดกลัวและเลื่อมใส!
“นั่นคือ... ผงปรุงรสเต๋า!”
“ผงชี้แนะวิถี์! ท่านเซียนกำลังแสดงให้เราเห็นว่าแม้แต่เครื่องปรุงรสก็สามารถกุมความลับของเต๋าไว้ได้!”
เ้าเมืองหลิงเฉิงถึงกับคุกเข่ากราบพื้น
“ช่างเป็ภูมิปัญญาที่ลึกล้ำ! การเติมผงแห่งความโลภลงในบะหมี่แห่งความบริสุทธิ์!ท่านเซียนกำลังสอนให้เราดำรงอยู่ในโลกด้วยกิเลสและปล่อยวางไปพร้อมกัน!”
หลินเฟยไม่สนใจการตีความที่บ้าบอเ่าั้เขากินบะหมี่ที่เพิ่มผงปรุงรสด้วยความฟิน
“อื้มมมม! รสชาติเข้าที่แล้ว! อย่างงี้สิถึงจะอร่อย!”
ขณะที่หลินเฟยกำลังมีความสุขกับการกินอยู่นั้น...เขาก็หยิบโทรศัพท์มือถือที่แบตหมดออกมาจากกระเป๋า
“โอ๊ย! ลืมโทรศัพท์ไม่ได้! ต้องพยายามชาร์จอีกครั้งเผื่อฟลุก!”
หลินเฟยจิ้มก้นโทรศัพท์ลงในน้ำซุปบะหมี่ที่เพิ่งเติมผงชูรสลงไป!
“ในเกมพวกนี้มันต้องมีแหล่งพลังงานนะ!น้ำซุปศักดิ์สิทธิ์แบบนี้อาจจะใช้ชาร์จได้!”
∗ติ๊ง!ตรวจพบของเหลวที่มีส่วนผสมของพลังเซียนา+สมุนไพรหมื่นปี+โซเดียมคลอไรด์∗
∗ระบบทำการวิเคราะห์...สารละลายนี้มีคุณสมบัติเป็...แบตเตอรี่ปราณิญญาระดับเทพ!∗
ทันใดนั้นเอง หน้าจอโทรศัพท์มือถือของหลินเฟยก็สว่างวาบขึ้นมา! แบตเตอรี่เต็ม100%!
แสงสีรุ้งเจิดจ้าพุ่งออกมาจากโทรศัพท์มือถือ! มันไม่ได้เป็แค่โทรศัพท์แต่กลายเป็ศาสตราเทพที่แผ่รังสีแห่งการสื่อสารไปยังทุกภพ!
ผู้บำเพ็ญเซียนที่เห็นภาพนั้นถึงกับตาพร่ามัว!
“ชาร์จเต็มแล้ว! เพียงแค่จุ่มลงใน 'น้ำซุปแห่งเต๋า'!”
“ยันต์เทพสื่อสารข้ามมิติ... ได้รับการเติมพลังเซียนแล้ว!”
หลินเฟยยิ้มอย่างดีใจ
“เยส! ชาร์จได้แล้ว! สุดยอด! บะหมี่เซียนมันดีจริง ๆ!”
เขาเพิ่งจะเริ่มดีใจกับโทรศัพท์ที่ใช้งานได้ แต่ระบบก็ส่งข้อความแจ้งเตือนสำคัญทันที
∗ติ๊ง!ตรวจพบสัญญาณจากดาวเคราะห์สีฟ้า!∗
∗ผู้ส่ง:องค์กรผู้กอบกู้นานาจักรวาล∗
∗ข้อความ:โฮสต์หลินเฟย...ดำเนินการผิดแผน!พลังงานรั่วไหลเกินกำหนด!∗
∗ภารกิจใหม่:โปรดสร้าง∗∗′สำนักเซียนที่ไม่สนใจอะไรเลย′∗∗เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของทุกภพ!∗
หลินเฟยอ่านข้อความนั้นแล้วขมวดคิ้ว
“อะไรวะเนี่ย! ให้ฉันสร้างสำนัก? ไม่สนใจอะไรเลย?นี่มันภารกิจอะไรกันเนี่ย!”
เขาเงยหน้าขึ้น... และเห็นว่าผู้บำเพ็ญเซียนนับพันคนรวมถึงเ้าเมืองและปรมาจารย์ต่าง ๆ กำลังคุกเข่าอยู่หน้าเขาด้วยความศรัทธาสูงสุด
“ท่านผู้บรรลุ! โปรดชี้แนะต่อ!ท่านกำลังบอกอะไรกับพวกเราผ่านยันต์เทพของท่านหรือขอรับ!”
หลินเฟยถอนหายใจเฮือกใหญ่
“โอเค! โอเค! เข้าใจแล้ว! ถ้าอยากให้ฉันไป ฉันจะไป! แต่...ฉันต้องตั้งสำนักบ้า ๆ นี่ก่อนสินะ?”
หลินเฟยตัดสินใจพูดตามข้อความในระบบทันที
“ฟังนะทุกคน! ฉันตัดสินใจแล้วว่าฉันจะตั้ง... สำนัก!”
ทุกคนในห้องถึงกับกลั้นหายใจด้วยความตื่นเต้น
“และชื่อสำนักของฉันก็คือ... สำนักไม่สนใจอะไรเลย!”
โปรดติดตามตอนต่อไป...
518
![ฟางหลิงหรง บุปผาหลากสี [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1682610091_96939666.webp)
