พี่ครับ น้องชายคนนี้กลับมาให้พี่กินเต็มที่แล้วครับ

บทที่ 77 กลับมา

​ข่าวการฟ้องร้องของนักแสดงหนึ่งในซีรีย์ที่ผู้ประพันธ์คือคนสำคัญอย่างวัสสา ผู้เป็นน้องชายของเหมันต์แห่ง TIMEs Tula นั้นยังดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง ภาพลักษณ์ของกันต์เริ่มดีขึ้นหลังจากที่มีการเปิดเผยว่าเขาคือส่วนหนึ่งของการจับขบวนการค้ายาเสพติด แม้ว่าคนๆนั้นจะเป็นพ่อเลี้ยงที่มอบเงินให้ใช้ก็ตาม

​เขาออกมาสร้างภาพว่าไม่ต้องการให้เด็กและเยาวชนตกเป็นเหยื่อของเรื่องนี้ ท้ายที่สุดด้วยการโปรโมทของค่าย ภาพลักษณ์ของเขาก็ดูดีขึ้นมา

​แน่นอนว่าที่ค่ายทุ่มทุนขนาดนี้ ก็เพราะทางนั้นเชื่อว่ากันต์นั้นคือคนสำคัญที่จะทำให้พวกเขาเข้าถึงคุณเหมันต์ได้ง่ายขึ้น เพราะอย่างไรอีกฝ่ายก็เป็นคนระบุชื่อของกันต์มาที่ค่ายเองว่าต้องการร่วมงานด้วย ดังนั้นการรักษาอีกฝ่ายไว้จึงเป็นสิ่งจำเป็นในตอนนี้

​การฟ้องร้องที่เกิดขึ้นนั้นทำให้การถ่ายทำในฉากของกันต์ต้องหยุดชะงักไป แต่ก็ยังมีฉากอื่นๆที่ถ่ายทำได้ เพราะอย่างไรกันต์ก็เป็นแค่หนึ่งในตัวประกอบอย่างเพื่อนของพระเอกเท่านั้น

​ภายในกองถ่าย บรรยากาศก็ยังเหมือนที่เคยเป็น ทุกคนพยายามทำงานหนัก ส่วนพระเอกของเรื่องก็นั่งหน้าบูดอยู่อย่างนั้น ยังดีที่เมื่อเข้าถ่ายทำ อีกฝ่ายก็ยังตั้งใจทำงานอยู่ ไม่อย่างนั้นคงจะทำให้ทุกคนปวดเศียรเวียนเกล้าอย่างแน่นอน

​ในขณะที่พีรพลกำลังนั่งดูคลิปเก่าๆที่มีคนไปสัมภาษณ์คุณเหมันต์และน้องวัสสาอยู่นั้น เสียงโทรศัพท์ของผู้กำกับก็ดังขึ้น เรียกสายตาของทุกคนให้หันไปมองได้อย่างดี เพราะปกติแล้วถ้ามีการถ่ายทำ ทุกคนจะต้องปิดเสียงเอาไว้ มีเพียงผู้กำกับเท่านั้นที่จะเปิดเสียงเอาไว้แค่สายสำคัญๆเท่านั้น เนื่องจากถ้ามีเสียงรบกวน อาจจะทำให้ต้องเสียเวลาในการถ่ายทำใหม่นั่นเอง

“หืม?” คนที่สำคัญที่สุดในกองถ่าย หลังจากที่หยิบโทรศัพท์ของตนเองขึ้นมาดู เขาก็ต้องอุทานออกมาด้วยความประหลาดใจ มือของคนทำงานหนักสั่นไหวเล็กน้อยก่อนจะกดรับ

“สะ สวัสดีครับ” แม้แต่น้ำเสียงก็สุภาพไม่น้อยเลย

“อ่อ ครับ ครับคุณวัสสา ครับ พวกเราอยู่ที่ xxx ครับ ครับ ได้เลยครับ ไม่เป็นไรครับ” เสียงของผู้กำกับนั้นไม่ดังแต่ก็ไม่ได้เบา โดยเฉพาะกับตอนที่ทุกคนกำลังแอบฟังสิ่งที่อีกฝ่ายพูดอยู่ ดังนั้นจึงกลายเป็นว่าเสียงนี้ได้ยินไปถึงหูของทุกคนเลยก็ว่าได้

​คนอื่นนั้นไม่เท่าไร พวกเขาคงจะแปลกใจเล็กๆน้อยๆที่มีชี่อของคุณวัสสาในบทสนทนา หากแต่พีรพลนั้นต่างออกไป หูของเขาแทบจะกางออกให้มากอีกหน่อยเพื่อฟังว่าเรื่องที่เอ่ยถึงวัสสาที่เขารอคอยนั้นคืออะไร เมื่อพิจารณาถึงคำตอบของผู้กำกับที่พูดถึงสถานที่ถ่ายทำ หัวใจของเขาก็เต้นรัวอย่างช่วยไม่ได้

​ผู้ที่ได้รับบทพระเอกคนสำคัญของเรื่องเดินตรงดิ่งเข้าไปหาผู้กำกับโดยไม่สนใจมารยาทอีกต่อไป

“ผู้กำกับ น้องวัสสาโทรมาหาคุณหรอ” พีรพลเอ่ยถามอย่างตื่นเต้น ท่าทางของเขานั้นทำให้ผู้กำกับรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย ทว่าอย่างไรเขาก็ต้องบอกคนอื่นๆอยู่ดีให้เตรียมตัวต้อนรับการมาของผู้ประพันธ์และนายทุนของพวกเขา

“ใช่ คุณวัสสาจะมาพร้อมกับคุณเหมันต์ เก็บข้าวของให้ดีอย่าให้ดูน่าเกลียดเกินไปเล่า” เนื่องจากการเร่งรีบและปัญหาที่มีไม่หยุดหย่อน ดังนั้นพวกเขาจึงถ่ายทำแบบไม่ได้มีระเบียบแบบแผนมากนัก บางครั้งต้องข้ามถ่ายตอนหนึ่งเพื่อที่จะได้ถ่ายตอนอื่น อุปกรณ์ประกอบฉากจึงวางระเกะระกะ

​หากพวกเขาเองเห็นภาพนี้นั้นไม่นับเป็นอะไร แต่ถ้าให้ผู้ลงทุนรายใหญ่มาเห็นความซกมกของพวกเขาแบบนี้ ไม่รู้ว่าทางนั้นจะยังเชื่อฝีมือและผลงานหรือไม่

“คุณวัสสากับคุณเหมันต์จะมาหรอคะ” ผู้ช่วยผู้กำกับทวนคำอีกครั้ง เธอปรายตาไปมองอุปกรณ์มากมายที่วางทิ้งขว้างอยู่ด้วยสายตาที่บ่งบอกถึงความยากลำบากที่จะเกิดขึ้น

​ทีมงานเองก็ไม่ต่างกัน พวกเขาจำเป็นต้องเคลียร์สถานที่และอุปกรณ์ให้เร็วที่สุดเสียแล้ว เวลาพักที่คิดว่าจะนั่งนอนเล่นให้หายเหนื่อย ปรากฏว่าจะไม่มีอีกต่อไปแล้ว แม้แต่ผู้กำกับเองก็ตาม เขาเองก็ยังต้องลงแรงในครั้งนี้เหมือนกัน

“ถึงจะเก็บได้ไม่เท่าไร แต่ก็อย่าให้น่าเกลียดก็พอ” คนเป็นผู้กำกับเข้าใจท่าทางเหล่านั้นดี เขาเองก็คาดว่าดีที่สุดก็แค่จัดระเบียบข้าวของเครื่องใช้เท่านั้น

​ใครใช้ให้คุณวัสสาไม่โผล่ออกมาที่กองเป็นเดือนๆกัน พวกเขาก็เลยหลงคิดไปว่าการเล่นสนุกของอีกฝ่ายคงจบลงแล้ว เรื่องแบบนี้มันก็ไม่ใช่ว่าไม่เคยเกิดขึ้นเสียหน่อย คนมีเงินนั้นจะทำอะไรก็ย่อมได้อยู่แล้ว บางคนลงทุนในซีรีย์ เสียเงินทองมากมายก็เพื่อสนองความต้องการของตนเอง

​หลังจากเล่นสนุกแค่ชั่วพักชั่วครู่ก็เบื่อไป บางบทนั้นย่ำแย่กว่านี้อีกมาก พวกเขาที่รับงานมาก็ได้แต่ทำให้ดีที่สุดเท่านั้น ยังดีที่วรรณกรรมเรื่องนี้นั้นอยู่ในระดับยอดเยี่ยมราวกับเป็นฝีมือของปรมาจารย์ในวงการประพันธ์ ไม่อย่างนั้นพวกเขาคงจะคิดว่าอีกฝ่ายกำลังเล่นสนุกเหมือนกับลูกหลานคนรวยคนอื่นไปแล้ว

“แต่ว่าน่าแปลกนะคะ จู่ๆคุณวัสสากับคุณเหมันต์ก็หายไปเลย ดิฉันลองไปดูตามข่าวเศรษฐกิจก็ไม่เห็นมีข่าวเลย ไม่รู้ว่าหายไปไหน บทว่าจะกลับ ก็กลับมาง่ายๆแบบนี้เลย” ผู้ช่วยผู้กำกับสาวอดไม่ได้ที่จะชวนนินทาคนสำคัญเสียเล็กน้อย คนอื่นๆพากันพยักหน้าเห็นด้วย ไม่ใช่ว่าพวกเขาไม่สนใจการหายตัวไปของคุณวัสสาที่น่ารักหรอกนะ ปกติหากอีกฝ่ายมาเยี่ยมที่กอง อย่างน้อยๆก็จะต้องมีขนมติดไม้ติดมือมาด้วย แล้วไอ้ขนมที่ว่าก็คือขนมราคาหลักพันที่ถ้าให้พวกเขาซื้อเองก็บอกได้เลยว่าไม่มีทางล่ะนะ

​เมื่อเห็นทุกคนพยักหน้าเห็นด้วย ผู้กำกับก็ไม่รู้จะพูดอะไรอีก เขาสั่งพักกองแล้วให้ทุกคนช่วยกันทำความสะอาดเพื่อที่จะได้ปลูกผักชีโรยหน้าให้ทันการ

​จะมีก็แค่พีรพลที่เข้าไปในห้องส่วนตัวเพื่อเสริมหล่อเท่านั้น

​หากจะบอกว่าคนอื่นๆนั้นดีใจที่จะมีคนใหญ่คนโตมาเยี่ยมพร้อมกับอาหารหรือขนมที่น่ากิน พีรพลนั้นเห็นจะเป็นคนที่มีความสุขที่สุด

​เขาไม่ได้สนใจขนมนมเนยพวกนั้น เพราะถ้าเขาอยากกินก็ไปหลอกเอาจากแฟนคลับคนไหนก็ได้ เพียงแต่เขาดีใจที่จะได้เจอวัสสาเสียที หลังจากที่เขานั้นพยายามจะตามหาอีกฝ่ายไปทั่ว ขนาดในเพจแฟนคลับอันดับหนึ่งที่เขาพยายามทักไปเช้าเย็น ทางนั้นก็ไม่ตอบกลับเลยแม้แต่ประโยคเดียว

​นี่เป็นเรื่องที่ทำให้พีรพลอดที่จะร้อนใจไม่ได้

​เขากดโทรเบอร์คุ้นเคยออกไปทันที สำหรับเรื่องสำคัญอย่างนี้ อย่างไรก็ต้องปรึกษาเพื่อนร่วมอุดมการณ์ที่ตอนนี้กำลังมีชื่อเสียงในภาพลักษณ์ของคนซื่อตรงอยู่อย่าง “หนูกันต์” ที่สื่อเอาไปออกกันโครมคราม

“ไง ยุ่งอยู่ไหม” พีรพลเอ่ยถามออกไปอย่างไม่ได้สนใจมารยาท ยังดีที่เขายังถามว่าอีกฝ่ายยุ่งอยู่หรือไม่ นี่ก็เป็นแค่การป้องกันเท่านั้น เพราะช่วงนี้กันต์นั้นต้องออกข่าวบ่อยครั้ง ทำให้บางครั้งก็ต้องมีคนอื่นมารับสายแทน หากเป็นคนอื่นที่รับสาย พีรพลก็จะได้รู้แล้วไม่พูดเรื่องสำคัญออกไป

“ไม่ยุ่ง กำลังอยู่บนรถตู้” กันต์ตอบกลับ น้ำเสียงของเขาอ่อนแรงไม่น้อยเลย ตัวเขาแม้ว่าจะฟื้นคืนภาพลักษณ์ที่ดีได้ ทว่าหัวใจกลับไม่ได้ดีตามเลย ถ้าบอกว่าช่วงเวลาที่ผ่านมา พีรพลนั้นร้อนรนขนาดหนัก ตัวของกันต์เองก็ไม่ได้ด้อยไปกว่ากันเลย เขานั้นทั้งเครียดและเสียใจมาก แม้ว่าพ่อเลี้ยงจะถูกจับแล้วในข้อหาทำร้ายร่างกายของมารดา แต่พี่แม็กที่เขารักก็หายตัวไปด้วยเช่นกัน ไม่ว่าจะตามสืบจากคอนโดหรือทะเบียนรถ ราวกับว่าตัวตนของพี่แม็กนั้นหายไปจากโลกใบนี้แล้ว

​ไม่เพียงแค่เรื่องของพี่แม็กเท่านั้น กันต์จำเป็นต้องทำงานให้หนักขึ้นเพราะตอนนี้มีเพียงเขาที่ต้องจ่ายเงินเลี้ยงมารดา ทรัพย์สินทั้งหมดระหว่างนั้นถูกยึดไปเนื่องจากถูกสงสัยว่าได้มาจากการค้ายาเสพติดของคนเป็นบิดา ซึ่งมันก็เป็นอย่างนั้นจริงๆเสียด้วย

​มารดาของเขาตอนนี้เหลือแค่ตัว แต่ก็ยังต้องมีค่าใช้จ่ายในการรักษาร่างกายอีกมากถึงขนาดอาจจะต้องส่งทำศัลยกรรมเพราะผลพวงของการระบายอารมณ์ของพ่อเลี้ยงสารเลว

​แล้วค่าใช้จ่ายทั้งหมดนั่นจะมาจากไหนล่ะ? หากไม่ใช่เขา

“งั้นก็คุยได้ใช่ไหม” พีรพลไม่ได้สนใจน้ำเสียงที่อ่อนแรงนั้น เขาเพียงสนใจที่จะคุยในเรื่องที่เขาสนใจเท่านั้น กันต์ไม่ได้ตอบอะไรกลับไป เขาเอนกายนั่งหลับตาอยู่ในรถตู้เหมือนต้องการพักสายตาเล็กน้อย

“วันนี้น้องวัสสาจะมาที่กอง ฉันอยากเริ่มแผนแล้ว” แต่ทันทีที่ได้ยิน กันต์ก็เด้งตัวลุกขึ้นนั่งอย่างมีพิรุธทันที

​ไม่ใช่แค่พีรพลที่ตามหาตัวของปลายฝน กันต์เองก็กำลังตามหาอีกฝ่ายด้วยเช่นกัน เขาเชื่อว่าถ้าใช้ปลายฝนเป็นเหยื่อล่อ อย่างไรพี่ชายของเขาก็ต้องปรากฏตัวเป็นแน่

​ดวงตาร้ายกาจของเขาเปล่งประกายราวกับมีแสงแห่งความหวังออกมา ตัวเขานั้นเป็นแค่เด็กกำพร้าบิดา ตั้งแต่เด็กก็ไม่ได้มีเงินมีทองมากมายนักอยู่แล้ว กับเรื่องแบบนี้ไม่ได้มีผลกระทบกับเขามากขนาดนั้น จะมีก็แค่เรื่องของพี่ชายที่เขาหลงรักตั้งแต่เด็กเท่านั้นแหละที่จะทำให้เขาว้าวุ่นใจอยู่ในตอนนี้​

​ตั้งแต่เกิดเรื่อง พี่ก็หายตัวไปเข้ากลีบเมฆ ส่วนไอ้เด็กกำพร้าปลายฝนก็ไม่ต่างกัน แล้วแบบนี้จะให้เขาหาทางออกได้จากที่ไหนอีก

​ยังดีที่จู่ๆมันก็กลับมา หากเขาวางแผนทำร้ายมันจนเกิดเป็นข่าวใหญ่โต อย่างไรพี่ก็ต้องปรากฏตัวเพราะเป็นห่วงมันแน่ๆ เขามั่นใจว่าพี่คงไม่ติดต่อปลายฝนโดยตรง เพราะไม่อย่างนั้นพี่คงทำไปแล้ว

​เขาที่เติบโตมากับพี่แม็กย่อมรู้ดีว่าพี่นั้นเป็นคนปากดีไปอย่างนั้น แต่จริงๆแล้วพี่นั้นขี้อายจะตายไป ถ้าเขาไม่เป็นแบบนี้ อีกฝ่ายคงจะรุกเข้าหาปลายฝนตั้งแต่ยังเด็กแล้ว มีโอกาสไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง ทว่าพี่ก็ทำแค่แอบมองมันหัวเราะอย่างมีความสุขเท่านั้นเอง

​ไม่ใช่แค่นั้น แต่พี่ก็ยังกลัวว่ามันจะเกลียดเป็นชีวิตจิตใจ ตอนที่ไม่รู้ว่ารสนิยมทางเพศของปลายฝนเป็นยังไง พี่ก็มักจะวางตัวเป็นพี่ชายที่แสนดีอยู่ห่างๆแค่นั้น พอรู้ว่าปลายฝนชอบผู้ชายด้วยกัน พี่ก็เหมือนมีความหวังมากขึ้น พูดเสียดิบดีว่าอยากจะเข้าไปแย่งชิงตำแหน่งคนรักกับพี่ต้นหนาว ทว่าท้ายที่สุด...สิ่งที่เขาเห็นก็มีแค่พี่ชายที่นั่งแอบดูข่าวเกี่ยวกับสองพี่น้องนั้นเงียบๆ เหมือนแค่เห็นว่าอีกฝ่ายมีความสุข พี่ก็มีความสุขได้

​ไอ้ท่าทางแบบนั้นเองที่เพิ่มความเกลียดชังของเขาเพิ่มสูงขึ้นจนอยากจะทำลายปลายฝนให้แหลกคามือ!

​แต่ตอนนี้มันมีประโยชน์ขึ้นมาแล้ว....

“ก็เอาสิ ถ้าปลายฝนอยู่ห่างจากพี่ชายของมันเมื่อไร นายก็เรียกคนมาได้เลย” กันต์อนุญาติ อย่างไรถ้าแผนผิดพลาด เขาก็ไม่ได้เป็นหนึ่งในคนที่เกี่ยวข้องอยู่แล้ว ยิ่งตอนนี้ที่ทุกคนรู้ว่าเขามีงานทำที่อื่น ไม่แม้กระทั่งอยู่ใกล้ๆกับกองถ่าย หากเกิดเรื่องอะไรก็ให้พีรพลหน้าโง่นั่นแหละรับผลไป

​รอยยิ้มแสยะปรากฏขึ้นที่มุมปาก แม้ว่าจะบอกอีกฝ่ายว่าเป็นเพื่อนร่วมอุดมการณ์ แต่เขาก็มีหน้าที่แค่บอกเท่านั้น ไม่ได้ลงมือทำอะไรให้ถูกจับได้และต้องรับผลร้ายที่ตามมาเสียหน่อย

“ได้ งั้นแกก็นัดคนเอาไว้ให้ด้วย” พีรพลเหมือนรู้สึกดีใจอย่างมาก ตัวเขานั้นแทบจะรอไม่ไหวแล้วกับการที่จะทำให้ปลายฝนหลงรักตนเอง

​โดยที่เขาไม่ได้รู้เลยว่าที่จริงแล้วมีคนที่หลอกใช้งานพวกเขาอีกทีหนึ่ง

​หากเป้าหมายของพีรพลคือการใช้สิ่งที่ปลายฝนจำฝังใจมากที่สุดมาเป็นเครื่องมือให้ตนเองกลายเป็นคนสำคัญ ก็มีใครคนอื่นที่วางแผนจะไม่ให้พีรพลได้ประสบผลสำเร็จ เพราะพวกเขามีเป้าหมายที่ใหญ่กว่านั้น

​เป้าหมายที่จะทำลายหัวใจของศัตรูให้แหลกละเอียด!!

​ในเมื่อพวกเขาเคยทำได้ครั้งหนึ่งแล้ว ทำไมครั้งนี้จะทำไม่ได้อีกเล่า

​หลังจากที่วางสายกับกันต์ พีรพลก็เตรียมตัวเอง ส่วนกันต์ก็ได้โทรนัดหมายกับใครบางคนที่อยู่ไกลออกไป ซึ่งคนเหล่านั้นก็ได้รอเวลาอยู่ก่อนแล้ว พวกเขาเตรียมพร้อมมานานแล้ว รอก็แค่สัญญาณการเคลื่อนไหวเท่านั้น

​ในบ้านพักที่ไกลออกไป ชายชราผู้มีหนวดเครายาวจนถึงหน้าอกนั่งหัวเราะลั่น ในมือยังถือจี้ที่มีรูปหนุ่มน้อยน่ารักอยู่สองคน คนหนึ่งคือตัวของเขา และอีกคนนั้นคือคนที่อยู่ในความทรงจำ เป็นคนที่เขารักมากที่สุด...

“พี่ ผมกำลังจะแก้แค้นพวกชาร์ลีย์ให้พี่อีกครั้งแล้วนะครับ ขอโทษที่ผมพลาดในการฆ่าไอ้อาเธอร์ก่อนพ่อแม่ของมันจะตาย แต่ว่าบาปกรรมที่พวกมันทำ ผมจะทำให้ตระกูลชาร์ลีย์ทุกรุ่นจะต้องเสียใจที่พวกมันยังมีชีวิต” เสียงนิ่งเรียบแต่มีร่องรอยของความเสียใจอย่างหนักของคนพูดดังขึ้น

​ดวงตาของเขาแดงก่ำทุกครั้งที่จะได้ทำลายคนของชาร์ลีย์ หลังจากที่เมื่อหลายสิบปีก่อนพวกมันกล้าทำร้ายพี่ชายที่เขารักที่สุดไป ในเมื่อพวกมันไม่เคยมอบโอกาสให้เขาร้องขอความเมตตา ดังนั้นเขาก็จะทำแบบเดียวกัน

​ยิ่งเขาเจ็บปวดมากเท่าไร พวกมันก็ต้องเจ็บมากกว่าเขาเป็นร้อยเท่าพันเท่า!

​อย่าหาว่าเขาใจร้ายเลย ก่อนหน้านี้พวกมันก็ใจร้ายกับพี่ของเขาเหมือนกัน ในตอนที่เสียพี่ไป พวกเขาอายุได้แค่ 5 – 6 ปีเท่านั้น แต่เพราะพวกมันเห็นว่าพวกเขาสองคนนั้นเป็นลูกของอริ พวกมันก็ไม่คิดละเว้นเลย

​ที่จริงเขาก็ควรจะตายไปพร้อมกับพี่แล้วเหมือนกัน ทว่าเพราะวันนั้นพี่ได้ช่วยชีวิตของเขาเอาไว้ พี่ของเขาจากไปตลอดกาล ทิ้งให้เขาต้องอยู่กับความทุกข์เพียงลำพังเท่านั้น

​ภาพที่พี่ล้มตรงหน้าเขายังจำได้ในหัวใจจนถึงตอนนี้ บอกได้เลยว่าเขาไม่มีความสุขแม้เพียงครั้งเดียวที่ยังหายใจ ทุกครั้งที่นอนหลับก็จะเห็นภาพที่พี่ทุรนทุรายอย่างเจ็บปวดก่อนจะหลับไป

​ตั้งแต่ตอนนั้น ตรงหน้าหลุมศพของพี่ เขาสาบานไว้แล้วว่าจะสร้างความชิบหายวายวอดต่อตระกูลชาร์ลีย์ให้สมกับที่พวกมันได้ทำเอาไว้ แม้ว่าไอ้ผู้นำตระกูลคนปัจจุบันจะไม่ได้รู้เรื่องรู้ราวอะไรก็ตาม แต่แค่พวกมันมีสายเลือดของชาร์ลีย์....เขาก็พร้อมที่จะทำลายมันแล้ว

​ออร่าของความเจ็บปวดและจิตสังหารที่แผ่ออกมาจากผู้นำตระกูล มันทำให้เหล่าลูกน้องทั้งหลายต่างก็หวาดกลัว พวกเขานั้นรู้ตนเองแน่ชัดแล้วว่าได้ทำงานให้กับยมทูตแห่งความตาย และครั้งนี้ก็เป็นอีกครั้งที่เคียวของพวกเขากำลังกระหายเลือด

...................