กอหญ้าเดินออกจากบ้านไม้เก่าที่ชายชราอาศัยอยู่พร้อมสะเบียงเต็มกระเป๋าเป้
แสงแดดยามบ่ายส่องลงมาอย่างแรง แต่ใจเธอกลับเต็มไปด้วยความว่างเปล่า เพราะไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเชียงใหม่ที่เธออยากไป…อยู่ทางไหน
กอหญ้า (บ่นพึมพำเบาๆ) : "เชียงใหม่…มันอยู่ทิศไหนกันแน่เนี่ย…"
เธอก้มหน้าเดินไปเรื่อยๆ จนเท้าสะดุดกับแท่งเหล็กเก่าที่โผล่ขึ้นจากพื้นคอนกรีต
เสียง ก๊องแก๊ง! ดังลั่น เธอเบิกตากว้าง หยุดหายใจทันที
เสียงครืดคราดลากเท้าดังใกล้เข้ามา — ซอมบี้เพศชายร่างผอมโซหันหัวมา กลิ่นเน่าคละคลุ้งลอยตามลม
กอหญ้า (เสียงสั่น) : "ไม่นะ…อย่าได้ยินเลย…"
แต่สายเกินไป เธอถอยหลังพลั้งเผลอส่งเสียงกรี๊ด
เสียงนั้นสะท้อนก้องไปไกล ฝูงซอมบี้ขนาดเล็กเกือบสิบตัวเริ่มเคลื่อนฝีเท้าเข้าหา
กอหญ้า : "บ้าจริง! ทำไมต้องซวยตอนนี้ด้วย!"
เธอหอบวิ่งเต็มแรง ซอมบี้ไล่ตามเป็ฝูง เสียงกรีดร้องและฟันกระทบฟันดังระงม
จนกระทั่ง ปัง! ปัง! ปัง! ะุพุ่งฝังเข้าหัวซอมบี้ทีละตัว เืดำสาดกระเซ็น
ชายชุดดำหลายคนปรากฏตัวจากตึกพังๆ พวกเขาถือปืนอัตโนมัติ ไล่ยิงจนซอมบี้ล้มกลิ้ง
ชายชุดดำคนหนึ่ง : "หัวหน้า! ตัวสุดท้ายจัดการแล้ว!"
เสียงชายอีกคนดังขึ้นเข้ม : "ดี…เก็บปืน!"
กอหญ้ายืนหอบ เหงื่อท่วมหน้า รู้สึกโล่งใจ แต่ยังไม่ทันเอ่ยขอบคุณ ชายร่างั์ผิวเข้มก้าวเข้ามา คว้าคอเสื้อเธอกระชากขึ้นจากพื้น
กอหญ้า (ดิ้นรน) : "ปล่อยนะ! ฉันไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย!"
ชายร่างั์ : "หุบปาก! กระเป๋านั่น…สะเบียงใช่ไหม"
เขาสะบัดกระเป๋าออกจากหลังเธอ แต่กอหญ้ายื้อไว้เต็มแรง
กอหญ้า : "ไม่! ของพวกนี้ฉันเสี่ยงชีวิตเอามา…อย่ามาแย่งไปนะ!"
ชายร่างั์ (หัวเราะหึๆ) : "โลกมันพังแล้ว เด็กน้อย…ของที่อยู่ในมือใคร...คือของคนนั้น"
กลุ่มชายชุดดำที่เหลือยืนมอง ไม่ได้ช่วยหยุด เพียงหัวเราะเยาะ บรรยากาศเต็มไปด้วยความกดดัน
เสียงดัง ปึ้ง! …ก้อนหินลอยมากระแทกเข้าขมับชายชุดดำเต็มแรง เขาเซถอยหลังด่าลั่น
กอหญ้าหันขวับตามเสียง พบเด็กหนุ่มวัยรุ่นร่างผอมเพรียว ผมยุ่งเล็กน้อย กำลังยืนบนหลังคารถพัง พร้อมหนังสติ๊กในมือ
เด็กหนุ่ม (ยิ้มกวนๆ ะโลงมา) : "ปืนเจ๋งดีนี่… ขอโด้ไปละกัน!"
ชายชุดดำอีกสองคนจับหัวตัวเอง โอดครวญด้วยความมึนงง
อาศัยจังหวะนั้น เด็กหนุ่มกระโจนลงมาอย่างคล่องแคล่ว มือไวหยิบปืนพกสองกระบอกจากซองเอวพวกนั้น
เขาหันมามองกอหญ้า ยักคิ้วแล้วพูดเสียงห้วน
เด็กหนุ่ม : "เห้ย! รีบจิ๊กปืนสิวะ แล้ววิ่งตามมาสิ ยัยโง่!"
กอหญ้ายังยืนอึ้ง ใจสั่นด้วยทั้งความใและความไม่ไว้ใจ
กอหญ้า : "หา!? นายเป็ใคร! ทำไมฉันต้องเชื่อนาย!"
เด็กหนุ่ม (ทำหน้าหงุดหงิด) : "อยากอยู่ให้พวกมันฆ่าเอาปืนคืนไหมล่ะ? เลือกเอา!"
กอหญ้ากัดฟัน ย่อตัวลง คว้าปืนกระบอกหนึ่งจากเอวชายร่างั์ที่ยังมึนงงไม่ทันตั้งตัว
เสียงพวกชุดดำเริ่มโวยวาย
ชายร่างั์ (ะโลั่น) : "จับมันทั้งคู่! อย่าให้หนีไปได้!"
เด็กหนุ่มคว้าข้อมือกอหญ้า แล้วดึงเธอวิ่งสุดแรงไปตามตรอกแคบๆ ด้านข้าง เสียงปืนไล่ยิงตามมา ปังๆๆ!
เศษปูนแตกกระจาย กอหญ้ากรีดร้องขณะถูกลากไป
กอหญ้า (หอบ) : "บ้าเอ๊ย! ฉันไม่รู้จักนายเลยนะ!"
เด็กหนุ่ม (หัวเราะหึๆ ขณะวิ่ง) : "ไม่ต้องรู้จักหรอก แค่รู้ว่าถ้าไม่วิ่ง…ก็ได้ไปนอนแดกดินกับซอมบี้แล้ว!"
ทั้งคู่พุ่งเข้าไปในซอกตึกที่แสงแดดแทบส่องไม่ถึง
เสียงฝีเท้ากับเสียงะโของกลุ่มชายชุดดำตามมาติดๆ
ทั้งคู่หอบหายใจแรงหลังหยุดในซอกตึกที่มืดชื้น กอหญ้าพยายามสะบัดมือออกจากการจับของเด็กหนุ่ม
กอหญ้า (เสียงสั่นแต่พยายามแข็งใจ) : “ปล่อย! ฉันหนีเองได้ ไม่ต้องมาช่วย!”
เด็กหนุ่ม (กดเสียงต่ำกระซิบ) : “ชู่ว์… ถ้าะโอีกนิดเดียว พวกมันก็รู้ว่าเราอยู่ที่นี่แล้ว”
เสียงฝีเท้าและเสียงโลหะกระทบพื้นใกล้เข้ามา ชายชุดดำคนหนึ่งะโขึ้น
ชายชุดดำ : “มันวิ่งมาทางนี้! หามันให้เจอ!”
กอหญ้าตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว เด็กหนุ่มก้มลงหยิบท่อเหล็กเก่าที่วางพิงกำแพงมาแนบมือ
เด็กหนุ่ม (กระซิบยิ้มมุมปาก) : “ถ้าอยากรอด…เชื่อฉันสักครั้ง”
กอหญ้า (กัดฟัน) : “…ก็ได้”
ทันใดนั้นมีแสงไฟฉายสาดเข้ามาที่ปากซอกตึก เงาของชายชุดดำ 3–4 คนปรากฏขึ้นพร้อมอาวุธครบมือ
เด็กหนุ่มออกแรงดันกอหญ้าให้หลบหลังตู้เก่า ก่อนจะก้าวออกไปข้างหน้าอย่างเงียบกริบ ท่อเหล็กในมือเงาวับด้วยแสงไฟฉายที่ส่องมา
ชายชุดดำ (ะโ) : “เจอแล้ว! อยู่ตรงนั้น!”
เสียงกรีดร้องก้องขึ้นทันทีที่ท่อเหล็กฟาดลงกับกะโหลกใครบางคน เืสาดกระเซ็น เสียงปืนลั่นสนั่นซอกแคบ
กอหญ้าใสุดขีด ใจเต้นแรงแทบทะลุอก เธอไม่รู้เลยว่าเด็กหนุ่มที่เธอเพิ่งเจอ เป็เพื่อน หรือเป็ภัยร้ายเสียเอง...
หลังจากเสียงท่อเหล็กฟาดลงกับกะโหลกของชายชุดดำ เด็กหนุ่ม ก็ไม่รอช้า เขาคว้ามือกอหญ้าแล้วลากวิ่งสุดแรง เสียงปืนดังไล่หลังมาเป็ระยะ
กอหญ้า (หอบสะดุดลมหายใจ) : “เรา…จะไปทางไหน!?”
เด็กหนุ่ม (กัดฟัน) : “เชื่อฉัน! ทางนี้!”
กอหญ้าเดินออกจากบ้านไม้เก่าที่ชายชราอาศัยอยู่พร้อมสะเบียงเต็มกระเป๋าเป้
แสงแดดยามบ่ายส่องลงมาอย่างแรง แต่ใจเธอกลับเต็มไปด้วยความว่างเปล่า เพราะไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเชียงใหม่ที่เธออยากไป…อยู่ทางไหน
กอหญ้า (บ่นพึมพำเบาๆ) : "เชียงใหม่…มันอยู่ทิศไหนกันแน่เนี่ย…"
เธอก้มหน้าเดินไปเรื่อยๆ จนเท้าสะดุดกับแท่งเหล็กเก่าที่โผล่ขึ้นจากพื้นคอนกรีต
เสียง ก๊องแก๊ง! ดังลั่น เธอเบิกตากว้าง หยุดหายใจทันที
เสียงครืดคราดลากเท้าดังใกล้เข้ามา — ซอมบี้เพศชายร่างผอมโซหันหัวมา กลิ่นเน่าคละคลุ้งลอยตามลม
กอหญ้า (เสียงสั่น) : "ไม่นะ…อย่าได้ยินเลย…"
แต่สายเกินไป เธอถอยหลังพลั้งเผลอส่งเสียงกรี๊ด
เสียงนั้นสะท้อนก้องไปไกล ฝูงซอมบี้ขนาดเล็กเกือบสิบตัวเริ่มเคลื่อนฝีเท้าเข้าหา
กอหญ้า : "บ้าจริง! ทำไมต้องซวยตอนนี้ด้วย!"
เธอหอบวิ่งเต็มแรง ซอมบี้ไล่ตามเป็ฝูง เสียงกรีดร้องและฟันกระทบฟันดังระงม
จนกระทั่ง ปัง! ปัง! ปัง! ะุพุ่งฝังเข้าหัวซอมบี้ทีละตัว เืดำสาดกระเซ็น
ชายชุดดำหลายคนปรากฏตัวจากตึกพังๆ พวกเขาถือปืนอัตโนมัติ ไล่ยิงจนซอมบี้ล้มกลิ้ง
ชายชุดดำคนหนึ่ง : "หัวหน้า! ตัวสุดท้ายจัดการแล้ว!"
เสียงชายอีกคนดังขึ้นเข้ม : "ดี…เก็บปืน!"
กอหญ้ายืนหอบ เหงื่อท่วมหน้า รู้สึกโล่งใจ แต่ยังไม่ทันเอ่ยขอบคุณ ชายร่างั์ผิวเข้มก้าวเข้ามา คว้าคอเสื้อเธอกระชากขึ้นจากพื้น
กอหญ้า (ดิ้นรน) : "ปล่อยนะ! ฉันไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย!"
ชายร่างั์ : "หุบปาก! กระเป๋านั่น…สะเบียงใช่ไหม"
เขาสะบัดกระเป๋าออกจากหลังเธอ แต่กอหญ้ายื้อไว้เต็มแรง
กอหญ้า : "ไม่! ของพวกนี้ฉันเสี่ยงชีวิตเอามา…อย่ามาแย่งไปนะ!"
ชายร่างั์ (หัวเราะหึๆ) : "โลกมันพังแล้ว เด็กน้อย…ของที่อยู่ในมือใคร...คือของคนนั้น"
กลุ่มชายชุดดำที่เหลือยืนมอง ไม่ได้ช่วยหยุด เพียงหัวเราะเยาะ บรรยากาศเต็มไปด้วยความกดดัน
เสียงดัง ปึ้ง! …ก้อนหินลอยมากระแทกเข้าขมับชายชุดดำเต็มแรง เขาเซถอยหลังด่าลั่น
กอหญ้าหันขวับตามเสียง พบเด็กหนุ่มวัยรุ่นร่างผอมเพรียว ผมยุ่งเล็กน้อย กำลังยืนบนหลังคารถพัง พร้อมหนังสติ๊กในมือ
เด็กหนุ่ม (ยิ้มกวนๆ ะโลงมา) : "ปืนเจ๋งดีนี่… ขอโด้ไปละกัน!"
ชายชุดดำอีกสองคนจับหัวตัวเอง โอดครวญด้วยความมึนงง
อาศัยจังหวะนั้น เด็กหนุ่มกระโจนลงมาอย่างคล่องแคล่ว มือไวหยิบปืนพกสองกระบอกจากซองเอวพวกนั้น
เขาหันมามองกอหญ้า ยักคิ้วแล้วพูดเสียงห้วน
เด็กหนุ่ม : "เห้ย! รีบจิ๊กปืนสิวะ แล้ววิ่งตามมาสิ ยัยโง่!"
กอหญ้ายังยืนอึ้ง ใจสั่นด้วยทั้งความใและความไม่ไว้ใจ
กอหญ้า : "หา!? นายเป็ใคร! ทำไมฉันต้องเชื่อนาย!"
เด็กหนุ่ม (ทำหน้าหงุดหงิด) : "อยากอยู่ให้พวกมันฆ่าเอาปืนคืนไหมล่ะ? เลือกเอา!"
กอหญ้ากัดฟัน ย่อตัวลง คว้าปืนกระบอกหนึ่งจากเอวชายร่างั์ที่ยังมึนงงไม่ทันตั้งตัว
เสียงพวกชุดดำเริ่มโวยวาย
ชายร่างั์ (ะโลั่น) : "จับมันทั้งคู่! อย่าให้หนีไปได้!"
เด็กหนุ่มคว้าข้อมือกอหญ้า แล้วดึงเธอวิ่งสุดแรงไปตามตรอกแคบๆ ด้านข้าง เสียงปืนไล่ยิงตามมา ปังๆๆ!
เศษปูนแตกกระจาย กอหญ้ากรีดร้องขณะถูกลากไป
กอหญ้า (หอบ) : "บ้าเอ๊ย! ฉันไม่รู้จักนายเลยนะ!"
เด็กหนุ่ม (หัวเราะหึๆ ขณะวิ่ง) : "ไม่ต้องรู้จักหรอก แค่รู้ว่าถ้าไม่วิ่ง…ก็ได้ไปนอนแดกดินกับซอมบี้แล้ว!"
ทั้งคู่พุ่งเข้าไปในซอกตึกที่แสงแดดแทบส่องไม่ถึง
เสียงฝีเท้ากับเสียงะโของกลุ่มชายชุดดำตามมาติดๆ
ทั้งคู่หอบหายใจแรงหลังหยุดในซอกตึกที่มืดชื้น กอหญ้าพยายามสะบัดมือออกจากการจับของเด็กหนุ่ม
กอหญ้า (เสียงสั่นแต่พยายามแข็งใจ) : “ปล่อย! ฉันหนีเองได้ ไม่ต้องมาช่วย!”
เด็กหนุ่ม (กดเสียงต่ำกระซิบ) : “ชู่ว์… ถ้าะโอีกนิดเดียว พวกมันก็รู้ว่าเราอยู่ที่นี่แล้ว”
เสียงฝีเท้าและเสียงโลหะกระทบพื้นใกล้เข้ามา ชายชุดดำคนหนึ่งะโขึ้น
ชายชุดดำ : “มันวิ่งมาทางนี้! หามันให้เจอ!”
กอหญ้าตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว เด็กหนุ่มก้มลงหยิบท่อเหล็กเก่าที่วางพิงกำแพงมาแนบมือ
เด็กหนุ่ม (กระซิบยิ้มมุมปาก) : “ถ้าอยากรอด…เชื่อฉันสักครั้ง”
กอหญ้า (กัดฟัน) : “…ก็ได้”
ทันใดนั้นมีแสงไฟฉายสาดเข้ามาที่ปากซอกตึก เงาของชายชุดดำ 3–4 คนปรากฏขึ้นพร้อมอาวุธครบมือ
เด็กหนุ่มออกแรงดันกอหญ้าให้หลบหลังตู้เก่า ก่อนจะก้าวออกไปข้างหน้าอย่างเงียบกริบ ท่อเหล็กในมือเงาวับด้วยแสงไฟฉายที่ส่องมา
ชายชุดดำ (ะโ) : “เจอแล้ว! อยู่ตรงนั้น!”
เสียงกรีดร้องก้องขึ้นทันทีที่ท่อเหล็กฟาดลงกับกะโหลกใครบางคน เืสาดกระเซ็น เสียงปืนลั่นสนั่นซอกแคบ
กอหญ้าใสุดขีด ใจเต้นแรงแทบทะลุอก เธอไม่รู้เลยว่าเด็กหนุ่มที่เธอเพิ่งเจอ เป็เพื่อน หรือเป็ภัยร้ายเสียเอง...
หลังจากเสียงท่อเหล็กฟาดลงกับกะโหลกของชายชุดดำ เด็กหนุ่ม ก็ไม่รอช้า เขาคว้ามือกอหญ้าแล้วลากวิ่งสุดแรง เสียงปืนดังไล่หลังมาเป็ระยะ
กอหญ้า (หอบสะดุดลมหายใจ) : “เรา…จะไปทางไหน!?”
เด็กหนุ่ม (กัดฟัน) : “เชื่อฉัน! ทางนี้!”
เขาพากอหญ้าวิ่งเลี้ยวซ้ายเข้าทางแคบที่เต็มไปด้วยกองขยะและลังไม้ ชายชุดดำบางคนตามมาแต่ช่องนั้นแคบเกิน ทำให้การเคลื่อนไหวเชื่องช้า เคย์ใช้โอกาสนี้ถีบลังไม้ใส่พวกมันจนล้มระเนระนาด
ทั้งคู่พุ่งเข้าไปในตึกเก่าที่ประตูพังครึ่งบาน ข้างในมืดสลัวเต็มไปด้วยกลิ่นอับ เด็กหนุ่มกดไหล่กอหญ้าให้ก้มลงแล้วกระซิบเบาๆ
เด็กหนุ่ม : “พวกมันใช้ไฟฉาย…เราต้องเงียบกว่าเงียบ”
เสียงฝีเท้าใกล้เข้ามา แสงไฟฉายสาดผ่านหน้าต่างแตกเป็เส้นวูบวาบ เด็กหนุ่มหันไปเจอประตูหนีไฟเก่าที่ขึ้นสนิม เขาใช้ท่อเหล็กงัดอย่างแรงจนบานประตูเปิดอ้า เขาฉุดกอหญ้าออกไปสู่บันไดหนีไฟด้านนอกทันที เหล็กเก่าๆ ส่งเสียงดังเอี๊ยดอ๊าด แต่เสียงปืนที่ดังขึ้นภายในตึกกลบหมด
พวกเขาวิ่งขึ้นไปยังชั้นดาดฟ้า ก่อนที่เคย์จะถีบประตูเหล็กปิด แล้วเอาโซ่สนิมที่เจอคล้องไว้จากด้านนอก
เสียงทุบประตูดัง ปัง! ปัง! ปัง! ตามมา แต่ประตูไม่ขยับ
เด็กหนุ่มหันมามองกอหญ้าที่หอบจนเหงื่อชุ่ม พร้อมรอยยิ้มมุมปาก
เด็กหนุ่ม : “เห็นมั้ย…บอกแล้วว่าฉันพาออกมาได้”
กอหญ้า (ยังระแวง) : “แต่นายก็ทำให้พวกมันเห็นหน้าเราเต็มๆ…”
เด็กหนุ่ม (หัวเราะเบาๆ) : “ก็แล้วไงล่ะ? ถ้าจะอยู่รอดในโลกนี้ ต่อให้หลบยังไง สุดท้ายก็ไม่มีใครหนีพ้นหรอก”
กอหญ้าเงียบไป ใจเต้นแรง—เพราะแม้พวกเขาจะหนีมาได้ แต่เธอรู้สึกว่าเื่นี้ยังไม่จบง่ายๆ เลย...
เสียงปืนที่ดังไม่หยุด ก้องสะท้อนไปทั่วเขตเสื่อมโทรมของเมือง ไม่นาน เสียง ครืด…ครืด… และเสียงกรีดร้องต่ำของฝูงซอมบี้ก็ดังขึ้นรอบด้าน
จากซอกมืด ซากศพเดินได้หลายสิบตัวพุ่งเข้ามายังตึกที่กลุ่มชายชุดดำกำลังทุบประตู
ชายชุดดำ (ใ) : “บ้าชิบ! มันมาแล้ว!”
ชายอีกคน : “ถอย! ถอยก่อน!”
เสียงโกลาหลดังขึ้นตามด้วยเสียงปืนยิงอย่างสิ้นหวัง แต่จำนวนซอมบี้มากเกินไป กลุ่มชายชุดดำจึงรีบถอยหนี ทิ้งไว้เพียงเสียงกรีดร้องที่ค่อยๆ หายไป
บนดาดฟ้า กอหญ้าตัวสั่นเมื่อมองลงไปเห็นฝูงซอมบี้คลานเบียดชนกันเต็มตรอก
กอหญ้า (เสียงสั่น) : “พวกมัน…เต็มไปหมด…เราจะลงไปยังไง?”
เด็กหนุ่ม (หอบหายใจ มองรอบๆ) : “อย่าเพิ่งตื่นตระหนก ถ้ามันมัวแต่ไล่พวกชุดดำนานพอ เราอาจใช้โอกาสนี้หนีไปอีกฝั่ง”
เขาชี้ไปที่ดาดฟ้าตึกถัดไปที่ห่างออกไปเพียงไม่กี่เมตร แต่ช่องว่างตรงกลางลึกน่าหวาดเสียว
กอหญ้า (เบิกตากว้าง) : “อย่าบอกนะ…นายคิดจะให้ฉันะโไปตรงนั้นน่ะ!?”
เด็กหนุ่ม (ยิ้มมุมปากแม้เหงื่อท่วม) : “ก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่ฉันทำหรอก”
เสียงซอมบี้เบื้องล่างดังขึ้นเรื่อยๆ เด็กหนุ่มจับมือกอหญ้าแน่น สายตาจริงจัง
เด็กหนุ่ม (เสียงหนักแน่น) : “เชื่อฉันสักครั้ง…ถ้าอยากรอด”
กอหญ้ากลืนน้ำลายยากลำบาก ทางเลือกเดียวที่เหลืออยู่คือ ะโ…
อยากให้ผมเขียนต่อเป็ฉากที่ทั้งคู่ เสี่ยงตายะโข้ามตึก ไปเลยไหมครับ หรืออยากให้มี ตัวละครใหม่ โผล่มาช่วยบนตึกฝั่งตรงข้าม?
ลมบนดาดฟ้าพัดแรงจนแทบทำให้ผมของกอหญ้าปะบ่าขึ้น เด็กหนุ่มมองช่องว่างที่แยกตึกสองหลัง ดวงตาเขาเหม่อแต่แน่วแน่ เสียงซอมบี้จากล่างกลายเป็เสียงคำรามไกล ๆ ที่กระตุ้นให้จังหวะหัวใจเต้นถี่ขึ้น
เด็กหนุ่ม (กระซิบหนักแน่น) : “นับสามนะ… ะโตามฉัน — อย่ารีรอ”
กอหญ้ารู้สึกเหมือนเวลาเดินช้าลง เธอมองไปยังอีกฝั่ง—ระยะไม่ไกลนัก แต่พื้นคอนกรีตที่เคยเป็สะพานเชื่อมถูกทำลายจนเหลือช่องว่างสูงกว่าหัวใจเสียอีก ปีกหนึ่งของเธอเย็นเฉียบเพราะความกลัว
กอหญ้า (เสียงสั่น) : “ฉัน… ฉันไม่แน่ใจว่า…” เด็กหนุ่ม (จับมือเธอแน่นขึ้น) : “ฉันจะจับมือเธอไว้เต็มที่—ะโตามฉัน มา!”
เขาดึงเธอให้เขามาชิดขอบดาดฟ้า เด็กหนุ่มก้าวถอยหลังสองก้าว เก็บแรง ลมหายใจเข้าเต็มปอด ฝืนทุกความกลัวให้กลายเป็พลัง ขาของเขายืดออกพร้อมกันแล้วพุ่งตัวไปข้างหน้า
กอหญ้าที่ยังไม่พร้อมเต็มที่ถูกแรงดึงพาไปด้วย ร่างทั้งสองลอยขึ้นเหนือช่องว่าง รู้สึกเหมือนหัวใจจะหลุดออกมาจากอก ข้างล่างเป็ความมืดและเสียงกรีดร้องของซอมบี้ที่แผดเข้ามาเหมือนทับถมทุกความกลัว
ลมตีกระชากแรงจนทุกเสี้ยววินาทีกลายเป็นิรันดร์ เด็กหนุ่มยกมือขวาจับข้อมือกอหญ้าแน่น มือซ้ายยืดไปข้างหน้าเพื่อหาจุดยึด อีกฝั่งเป็ขอบคอนกรีตที่มีเศษเหล็กยื่นออกมาเล็กน้อย พวกเขาจะต้องเกาะและดึงขึ้นไปให้ได้
เมื่อเท้าแตะขอบคอนกรีตครั้งแรก ทั้งสองแทบจะล้มลง — พื้นแตกร้าวเล็กน้อย เศษหินงับเท้า เด็กหนุ่มกะพริบตาแล้วใช้แรงทั้งหมดดึงกอหญ้าขึ้นพร้อมกับดึงตัวเองตามไป เสียงเอี๊ยดอ๊าดของเหล็กและฝุ่นผงปลิวฟุ้งจนตาแทบมองไม่เห็น
กอหญ้าร้องออกมาอย่างแรงขณะเขากระชับการจับ ดวงใจเธอจะหลุดออกจากอก แต่มือที่จับเธอแน่นไม่ปล่อย ใบหน้าของเด็กหนุ่มบิดด้วยความพยายาม เหงื่อผสมเืจากตาที่แตกเพราะเศษแก้วหรือฟ้ากระแทกไม่รู้ แต่เขายังยิ้ม — รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความตั้งใจจะไม่ปล่อยเธอไป
ในที่สุด แขนทั้งสองพยุงร่างขึ้นมาจนสำเร็จ กอหญ้านอนหอบบนพื้นคอนกรีต อีกฝั่งดังเสียงลั่นของฝีเท้าที่พวกซอมบี้และชายชุดดำวิ่งขึ้นมาไม่ทันไร เด็กหนุ่มดึงเธอเข้าไปหลบหลังเครื่องปรับอากาศเก่า ๆ หัวใจของทั้งคู่เต้นแรงจนแทบทะลุอก แต่พวกเขารอด — อย่างน้อยในตอนนี้
กอหญ้า (น้ำตาคลอ ร่างสั่น) : “เรา…รอดแล้วเหรอ?”
เด็กหนุ่ม (ถอนหายใจลึก ยิ้มเจือความเหนื่อย) : “รอดแล้ว… ขอบคุณที่เชื่อฉัน”
ทั้งสองมองกัน เงียบเป็ครูด สายลมพัดเอากลิ่นควันและฝุ่นปลิวเข้ามา เด็กหนุ่มค่อย ๆ ลุกขึ้น เขามองมือตัวเอง — มีเืเปรอะที่นิ้วและรอยขีดข่วน แต่สายตาเขายังคงนิ่ง อยู่ในนั้นมีความลับบางอย่างที่กอหญ้ายังอ่านไม่ออก
เสียงกรีดร้องจากด้านล่างค่อย ๆ ห่างออกไปเมื่อฝูงซอมบี้ถูกขวางทางและพวกชายชุดดำหนีไป คนบนดาดฟ้าทั้งสองมีเวลาไม่มาก พวกเขาต้องตัดสินใจว่าจะไปต่อหรือซ่อนรอความช่วยเหลือ
เด็กหนุ่ม (กระซิบ เสียงจริงจัง) : “เราไม่ปลอดภัยที่นี่นาน… ลงไปทางถนนย่อยอีกฝั่งมีซุ้มเก่า—ฉันเห็นทางหนีไฟที่นั่น อาจพาเราไปที่ปลอดภัยชั่วคราว”
กอหญ้า (พยักหน้า หายใจช้าลง) : “โอเค… ฉันไปด้วย”
กอหญ้านั้นยังไม่ไว้ใจเด็กหนุ่มแต่ว่าเธอนั้นก็ไม่มีทางเลือก...
1K
