“พี่หญิงยามนี้คุณพี่ไม่อยู่จวนไม่ทราบว่าพี่หญิงจะไปที่ใดกับบุรุษหรือ”น้ำเสียงเหน็บแนมดังขึ้นด้านหลัง เฟยอี้หลินไม่จำเป็ต้องหันไปมองก็รู้ว่าเสียงนี้เป็ของเหมยอวี้
นางถึงกับเรียกเขาว่า พี่หญิง นามซึ่งเอาไว้เรียกภรรยาหลวงของสามีหากไม่ติดว่าเขาเป็บุรุษคำเรียกเช่นนี้คงไม่มีสิ่งใดให้ต้องใส่ใจเพียงแต่เขามิใช่คำเรียกขานเช่นนี้จึงถือได้ว่า ไม่ให้เกียรติทั้งยังเผยความเป็ศัตรูออกมาอย่างไม่ปิดบัง
เฟยอี้หลินหันหลังกลับไปรอยยิ้มประดับบนใบหน้าแต่ดวงตากับนิ่งเรียบไร้ซึ่งอารมณ์ เหมยอวี้ซึ่งถูกสายตานี้มองมาสะดุ้งอยู่บ้างแต่มีหรือที่นางจะปล่อยโอกาสดี ๆ เช่นนี้ไป
ในวันที่สิบห้าของทุกเดือนิเทียนต้องกลับบ้านไปเยี่ยมบิดามารดาและกว่าจะถึงเวลากลับจวนก็ประมาณยามเซิน(15.00 น. – 17.00 น.)เวลานี้คือยามซื่อ (09.00 น. – 11.00 น.)มีเวลาประมาณสองถึงสามชั่วยามก่อนิเทียนจะกลับนางจึงถือโอกาสนี้ออกมาสร้างความรำคาญใจให้เฟยอี้หลินเอาคืนที่วันนั้นทำให้นางอับอาย
“แม่นางอวี้ ท่านเป็เพียงอนุกิริยาเช่นนี้สมควรแล้วหรือ”เขาไม่สนใจหรอกว่าเหมยอวี้จะเป็สตรีหรือบุรุษโลกใบนี้ความแข็งแกร่งคือกฎเกณฑ์อีกอย่างิเทียนก็ไม่ชอบนางการที่เขาจะช่วยสามีกำจัดอนุผู้หนึ่งหาใช่เื่ที่เกิดกว่าแรง
ดีไม่ดีด้วยนิสัยของชายผู้นั้น หากเขาสามารถกำจัดอนุผู้นี้ออกไปได้อาจจะได้รับอะไรบางอย่างกลับคืนมา
เหมยอวี้ไร้ซึ่งท่าทางเกรงกลัว ก้าวเข้ามาใกล้ กล่าวออกมาว่า
“พี่หญิงข้าหาได้ไม่เคารพท่านข้าเพียงเป็กังวลกลัวว่าผู้อื่นจะมองท่านไม่ดีการที่พี่หญิงกล่าววาจาเช่นนี้มิใช่้าใส่ร้ายข้ากลับดำเป็ขาวหรือ” เหมยอวี้ยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นปิดหน้าก้มหัวลงเล็กน้อยท่าทางน่าสงสารหากคนที่ไม่รู้เข้ามาเห็นมีหวังเข้าใจผิดว่าเขาทำให้อนุภรรยาต้องหลั่งน้ำตาเสียแล้ว
แต่ชื่อเสียงอย่าง การเป็ภรรยาที่ดีหรือฮูหยินที่ดีเฟยอี้หลินหาได้สนใจ สิ่งที่เขาสนใจมีเพียงความสุขและความสบายใจของตนเอง
ในเมื่ออนุผู้นี้เลือกจะออกมาประชันหน้ากับเขาโดยตรงมีหรือที่เฟยอี้หลินจะอยู่เฉยให้ผู้อื่นรังแก
“แม่นางอวี้เ้ากำลังเล่นละครอะไรอยู่หรือหากไม่มีสิ่งใดแล้วข้าขอตัว”เขาเมินเฉยฉากน่าสงสารตรงหน้า
การแสดงของเหมยอวี้ถือว่าเก่งมากทีเดียว ถ้าไม่ใช่ว่าเขาดูละครมาเยอะคงจะหลงเชื่อไปแล้ว แต่ถ้าคิดให้ดีคนอะไรจะร้องไห้ได้ง่ายขนาดนั้นกล่าวคำพูดเพียงประโยคเดียวก็ะเืใจจนร้องไห้ได้เลยหรือ?
หากจริง เหตุใดก่อนหน้านี้ที่ถูกเขาเหน็บแนมถึงไม่อกแตกตายละอีกทั้งก่อนหน้าไม่กี่นาทีนางยังใช้น้ำเสียงเสียดสีพูดใส่เขาอยู่เลย
ไม่ใช่ว่าอนุผู้นี้ก็สติไม่ดีใช่ไหม ?
“พี่หญิงรอเดี๋ยว!!” เหมยอวี้เปลี่ยนสีหน้าจากน่าสงสารมาเป็แข็งกร้าวเสียงที่ถูกส่งออกมาไร้ซึ่งความเคารพ ทั้งยังสอดแทรกมาด้วยน้ำเสียงเชิงสั่งการคราวนี้เฟยอี้หลินไม่ได้หยุดตามเสียงเรียกของนาง หากยังมัวแต่มาเสียเวลาอยู่เช่นนี้เขาไม่มีทางไปถึงที่ดินของตนได้แน่นอนและแผนการที่อยากทำให้ครอบครัวร่ำรวยก็จะล่าช้าออกไปอีก
“ข้าบอกให้ท่านหยุดไง!!”ครั้งนี้น้ำเสียงเต็มไปด้วยความโมโหไม่พอใจ เหมยอวี้เดินเข้าไปหาเฟยอี้หลิแสดงออกเหมือนว่า้าจะหยุดเขาแต่ความจริงแล้วไม่ใช่
รอยยิ้มชั่วร้ายปรากฏบนใบหน้างดงาม ดวงตาวาวโรจน์ ในตอนที่เฟยอี้หลินกำลังยกขาขึ้นเพื่อก้าวข้ามธรณีประตูเหมยอวี้ก็รีบก้าวมาประชิดด้านหลังผลักเขาเต็มแรง
จากนั้นก็แกล้งทำเป็ว่าตนเองสะดุดล้มลงบนพื้น ก้มหน้าลงซ่อนรอยยิ้มสะใจเอาไว้
สมน้ำหน้า นี่คือเวรกรรมที่แกกล้าทำให้ข้าต้องขายหน้าขอให้แกล้มหน้าทิ่มจนกระทั่งหมดซึ่งความงาม ท่านพี่จะได้เกลียดแกและหันมาสนใจข้า
“ท่านมาได้ทันพอดีเลย...สามี” คำเรียกขานของเฟยอี้หลินทำเหมยอวี้แข็งข้างไปชั่วขณะหนึ่ง
นางเงยหน้าขึ้นมองอย่างรวดเร็วจนลืมกระทั่งซ่อนความรู้สึกสะใจเย้ยหยันในดวงตา
“ทะ...ท่านพี่” น้ำเสียงกระตุกขาดห้วงเหตุใดท่านพี่ถึงได้กลับจวนในยามนี้มิใช่ว่ายังมีเวลาอีกหลายชั่วยามก่อนจะถึงเวลากลับหรอกหรือ
“เหตุใดเ้าถึงได้เกือบล้มหน้าคะมำเช่นนี้” ิเทียนขมวดคิ้วจ้องมองเฟยอี้หลินไม่ได้สนใจเสียงเรียกของอนุผู้น่ารำคาญ
เฟยอี้หลินได้ทีคิดแผนเอาคืนอย่างรวดเร็วล้มตัวเข้าไปในอ้อมอกิเทียน
ข้าจะสอนให้เ้ารู้ว่าอะไรคือการแสดงที่แท้จริง
“สามีข้า...” พูดเพียงแค่นั้นก็หันหน้าไปมองแม่นางเหมยอวี้ซึ่งล้มอยู่บนพื้นก้มหน้าลงไม่พูดจาร่างกายสั่นเทา
คนผู้หนึ่งที่มักจะแสดงความเข้มแข็งออกมาเสมอมาครั้งนี้ร่างกายกับสั่นไหวราวลูกนก้าความอบอุ่น น้ำเสียงซึ่งเอื้อนเอ่ยออกมายังเจือไปด้วยความหวาดกลัวปนเสียงสะอื้น
ใครได้เห็น ได้ยินมีหรือที่จะไม่สงสารไปกับท่าทางเช่นนี้
“ข้าเพียง้าออกไปข้างนอกพร้อมบ่าวรับใช้แต่แม่นางอวี้กลับกล่าวหาว่าข้าจะออกไปทำเื่...” เฟยอี้หลินหยุดคำพูดไม่น่าฟังเอาไว้แต่คนที่ฟังอยู่สามารถเข้าใจได้ทันที
ใบหน้างดงามเงยขึ้นสบดวงตาสีดำทรงเสน่ห์ ในตอนที่น้ำตากำลังจะไหลรินก็ก้มหน้าซบอกสามีอีกครั้ง
ิเทียนโอบคนเข้าแนบตัว
“หากท่านมาไม่ทันข้าอาจจะเสียโฉมไปแล้ว” น้ำเสียงเต็มไปด้วยอารมณ์ตัดพ้อและหวาดกลัว ิเทียนซึ่งใจแข็งดั่งหินเห็นคนตัวน้อยเผยท่าทางเช่นนี้ออกมา ใจที่มักจะทำเป็ไม่แยแส้าปฏิเสธตลอดพลันอ่อนนุ่มลง
เหมยอวี้รู้ตัวแล้วว่ากำลังจะโดนเอาคืนนางรีบคลานเข่าเข้าไปใกล้้าเรียกร้องความยุติธรรมท่าทางที่แสดงออกมาน่าสงสารไม่แพ้กันเพียงแต่ในสายตาิเทียนการกระทำเช่นนี้ช่างน่ารังเกียจเขาทันได้มาเห็นตอนที่อนุผู้นี้ผลักเฟยอี้หลิน ความไม่ชอบใจซึ่งมีอยู่ก่อนแล้วเพิ่มมากขึ้นกว่าเดิม
“วันนี้เ้าถึงขั้นกล้าลงมือทำร้ายฮูหยินของข้าแล้วหรือเ้าไปไปได้ความกล้าเช่นนี้มาจากที่ใดกัน” น้ำเสียงหนักแน่นพลังกดข่มอันมหาศาลทำคนซึ่งคุกเข่าอยู่บนพื้นกลัวจนตัวสั่นแต่นางไม่ได้รู้สึกสำนึกในสิ่งที่ทำลงไป
คนผู้นี้เข้ามาแย่งความโปรดปรานไปจากนางนางไม่ใช่มีดฆ่าให้ตาเสียั้แ่วันนี้ก็ดีแค่ไหน
“ท่านพี่ข้าไม่ได้ทำนะเ้าคะข้าเพียงหวังดีต่อฮูหยินการที่พี่หญิงจะออกไปข้างนอกพร้อมบ่าวรับใช้ชายมากมายเช่นนี้มิใช่ว่าเป็เื่ไม่สมควรหรือเ้าคะ”เหมยอวี้ลนลานพยายามแก้ตัว หาเหตุผลมาสนับสนุนการกระทำของนาง
ทำไมทุกอย่างถึงได้ผิดแผนไปเสียหมดนาง้าให้บ่าวรับใช้ในเรือนเห็นว่าภรรยาใหม่ของสามีไม่ใช่คนดีเป็เกอที่ชอบใช้อำนาจรังแกผู้อื่น
แต่เฟยอี้หลินไม่้าให้นางพ้นผิดคิดที่จะมาทำร้ายเขาก็ต้องยอมรับการถูกเอาคืน
“สามีท่านต้องจัดการให้ข้านะ...แม่นางอวี้ผู้นี้ถึงขั้นผลักข้า้าให้ข้าเสียโฉมอีกทั้งยังกล่าวหาข้า” ลาดไฟเข้าไปอีกครั้งเขาเชื่อว่าิเทียนไม่มีทางปล่อยโอกาสที่จะได้หาเหตุผลมาลงโทษอนุผู้นี้ไปอีกทั้งบ่าวรับใช้ทั้งหลายต่างก็เห็นการกระทำของนาง
มือซึ่งกอดเอวเล็กไว้กระชับแน่นขึ้น
“เหมยอวี้เ้าเป็เพียงอนุไม่ว่าฮูหยินของข้า้าทำสิ่งใดเ้าไม่มีสิทธิ์เข้าไปยุ่งหรือเ้าลืมไปว่าตนอยู่ในฐานะใด” ิเทียนกล่าวออกมาอย่างติดรำคาญ
วันนี้วางแผนผลักเฟยอี้หลิน วันหน้าไม่รู้ว่านางจะวางแผนทำอะไรอีกดีมาก ตอนนี้สิ่งที่เขาคิดไว้กำลังดำเนินไปตามทางที่ควรจะเป็
ส่วนคนที่กำลังถูกปกป้องอยู่ในอ้อมแขนนั้น...
สองครั้ง ิเทียนเรียกเขาว่า ฮูหยินของข้า ถึงสองครั้งวันนี้เฟยอี้หลินมีความสุขจนสามารถนอนหลับสนิทได้แล้ว!!
บ่าวรับใช้ที่เห็นเหตุการณ์หรือกระทั่งผู้ที่มาเพราะได้ยินเสียงดังต่างหันไปกระซิบกระซาบกันไม่หยุด
เหมยอวี้เห็นอย่างนั้นก้มหน้ากัดฟันพยายามกักเก็บความโกรธเกลียดและอัปยศเอาไว้
เกอหน้าด้าน สักวันข้าจะต้องฆ่าเ้าให้ได้!!
“อาเฉวียน”
“จะ...เ้าคะ” อาเฉวียนที่ไม่กล้าขยับั้แ่เห็นนายท่านใหญ่เดินเข้ามาตอบรับด้วยท่าทางหวาดกลัวก้มหน้าลงไม่กล้าสบตา
“เ้าเป็บ่าวที่ทำหน้าที่ได้ดีทีเดียว”พูดแค่นั้นก่อนจะหันไปหาหัวหน้าพ่อบ้านซึ่งยืนอยู่ไม่ไกล
“นำตัวอนุผู้นี้ไปโบยยี่สิบไม้โทษฐานวางแผนทำร้ายฮูหยินรวมถึงบ่าวรับใช้ของนางด้วย!!”
“ขอรับ”
“มะ...ไม่นะเ้าคะท่านพี่ท่านจะโบยข้าไม่ได้ข้าไม่ได้ทำอะไรผิด เป็คนผู้นั้นที่สะดุดเท้าตนเองแล้วล้มลง!!ข้าไม่ผิด ข้าไม่ได้ทำอะไรผิด” เหมยอวี้ะโลั่นดวงตาเผยความเกลียดชังออกมาอย่างไม่ปิดบัง
“นายท่านข้าไม่ได้ทำนะเ้าคะ ข้า” แค่ได้รับสายตาเย็นะเือาเฉวียนก็ไม่กล้าพูดอะไรออกมาอีกได้แต่หลั่งเหงื่อเย็นปิดปากเงียบ
“เ้าคิดว่าข้าโง่หรือ นำตัวพวกนางออกไป!!” บ่าวรับใช้ชายสองคนพาอนุและบ่าวรับใช้ของนางออกไปเหมยอวี้ดิ้นรนขัดขืนปากก็เอาแต่พูดว่านางไม่ผิด ๆ อยู่อย่างนั้น ส่วนอาเฉวียนนางยอมรับชะตากรรมของตนได้อย่างรวดเร็ว
ไม่นานเสียงกรีดร้องของความเ็ปซึ่งผสานไปกับเสียงฟาดของไม้ก็ดังขึ้น
“ไม่เป็ไรแล้ว” กล่าวกับคนที่ยังคงซุกหน้าอยู่กับออก
เฟยอี้หลินขยับตัวออกมา “ขอบใจท่านมาก”เขาเปลี่ยนท่าทางที่แสดงออกอย่างรวดเร็ว พร้อมทั้งแย้มยิ้มออกมา
“สมแล้วที่เป็เ้า” ตอนแรกที่เห็นเกอผู้นี้แสดงความอ่อนแอออกมาิเทียนยอมรับว่าตนรู้สึกใจกระตุกแต่ไม่นานก็นึกไปถึงเหตุการณ์ที่เฟยอี้หลิ้นแกล้งร้องไห้จึงได้ดึงสติกลับมาถึงกระนั้นก็ยังยอมเล่นไปตามแผนที่ส่งมาให้
“หวังว่านางจะจดจำไปได้อีกหลายวัน ข้าขอตัว” ไม่รอให้ิเทียนตอบรับเฟยอี้หลินก็เดินห่างออกไปไกลพร้อมบ่าวรับใช้หลายคนทั้งยังได้ยินเสียงกระดิ่งดังกระทบกันทุกครั้งที่เคลื่อนไหวเป็เสียงของกระดิ่งข้อเท้าซึ่งเอาไว้บ่งบอกว่าคนผู้นี้เป็เกอหากเป็เกอที่ยังไม่แต่งงานกระดิ่งข้อเท้าจะถูกสวมเอาไว้ทั้งสองข้างแต่หากแต่งงานแล้วกระดิ่งนั้นจะถูกถอดออกข้างหนึ่งเหลือเพียงข้างเดียว
แต่ที่ิเทียนไม่เคยรู้ก็คือ ก่อนวันที่เขาจะได้พบเฟยอี้หลินเกอผู้นี้ไม่เคยสวมกระดิ่งข้อเท้าออกนอกจวนเลยสักครั้งที่วันนั้นเขาสวมออกมาด้วยเพราะรีบร้อนอยากออกมาดูร้าน ถึงได้ลืมถอดเก็บเอาไว้ไปเสียสนิทด้วยสาเหตุนี้จึงได้มีการแต่งงานเกิดขึ้น
ิเทียนมองตามหลังเฟยอี้หลินออกไปก็ได้แต่ส่ายหัว เกอที่ทั้งซุกซนและเ้าเล่ห์ถึงเพียงนี้คงมีเพียงภรรยาของตน
![ย้อนเวลามาเป็นท่านอ๋องน้อย [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738727312_79083986.webp)
931K
