ภานุขมวดคิ้วจนแทบจะติดกันเมื่อเห็นบิลค่าใช้จ่ายบัตรเครดิตเดือนล่าสุดที่ส่งมา
“นี่มันอะไรอะแม่” เขาถามด้วยเสียงเครียด
คนเป็แม่ก็ทำเป็ไม่รู้ไม่ชี้ ยกแก้วกาแฟคาปูชิโน่ใส่น้ำแข็งขึ้นมาดูดเอาน้ำขมๆ หวานๆ ลงคออย่างไม่ยี่หระ
“แม่...ไม่ได้ยินผมถามเหรอ”
“นี่...แกอย่ามาขึ้นเสียงกับแม่นะ” จริยาถลึงตาใส่ลูกชาย
“จะไม่ให้ผมขึ้นเสียงได้ยังไง นี่ค่าใช้จ่ายเท่าไหร่? เกือบล้านนะแม่”ภานุพูดเสียงสูง
“โอ๊ยย ขนหน้าแข้งเราไม่ร่วงหรอก”
ใบหน้าของชายหนุ่มร้อนผะผ่าว “แม่ เงินตั้งเกือบล้านนะแม่”
“ฉันรู้ ฉันไม่ได้ตกเลขนี่”
“เออ แล้วแม่ใช้เงินยังไง ยอดบัตรเครดิตเดือนนี้ถึงตั้งเกือบล้าน”
จริยาบุ้ยปาก เธอเป็ลูกคุณหนูมาั้แ่เด็กติดนิสัยใช้เงินมือเติบจนเคยตัว ่แรกๆ ที่สามีของเธอหาเงินเก่ง นิสัยใช้เงินสุรุ่ยสุร่ายของจริยาก็ถูกให้ท้ายมาตลอดยิ่งจริยาเป็ผู้หญิงรักสวยรักงามจะใช้เครื่องสำอางก็ต้องเป็เครื่องสำอางราคาแพงลิบลิ่วแต่งเนื้อแต่งตัวก็ใช้ของแบรนด์เนมมาตลอด ทว่าชีวิตผาสุขของหล่อนก็ไม่ยืนยาวสามีของเธอเส้นเืในสมองแตกเมื่อภานุอายุได้สิบขวบเท่านั้น
จริยาจากนางฟ้า ที่ใช้ชีวิตสุขสบายก็กลายเป็แม่เลี้ยงเดี่ยวตกยากเก็บสมบัติเก่าของสามีส่งเสียภานุจนเติบใหญ่ เื่เรียนหนังสือน่ะภานุทำได้ไม่เท่าไหร่หรอก แต่เื่ที่ภานุทำได้ดีคือเื่หาเงินหาทองเด็กหนุ่มคนนี้มองการณ์ไกลั้แ่เด็กๆ หาเงินไปลงทุนในสินทรัพย์ที่ไม่มีใครเขาแลเห็นคุณค่าพอรู้ตัวอีกที มูลค่าของมันก็ขยายตัวหลายร้อยหลายพันเท่าพอรู้ตัวอีกทีว่าภานุเป็มหาเศรษฐีเด็กหนุ่มก็ซื้อรถหรูให้กับคุณแม่เป็ของขวัญวันแม่ไปแล้ว
จริยาจำได้ วันนั้นที่หน้าบ้านมีปอร์เช่คาเยนสีขาวมาจอดอยู่ที่หน้าบ้านโดยมีภานุยืนยิ้ม มือข้างหนึ่งชูกุญแจรถขึ้นสูงข้างรอยยิ้มของเขารอเธออยู่
วันนั้นจริยาแทบจะกรี๊ดออกมาดังๆ ความหรูหรา ความฟู่ฟ่าและการใช้เงินจับจ่ายใช้สอยอย่างที่เธอเคยอยากได้มานานก็กลับมาเป็จริงอีกครั้งจริยาไม่ต้องพะวงเื่ค่าใช้จ่ายใดๆ อีกแล้ว ไม่ต้องมานั่งหนักใจว่าเงินในบัญชีเธอมีเหลือเท่าไหร่เพราะเงินสดต่อเดือนที่ภานุให้เธอเดือนละสามแสนบาทกับบัตรเครดิตวงเงินสิบล้านที่ภานุมอบให้เธอใช้นั้นมันทำให้ชีวิตของเธออยู่ใน์อีกครั้ง
ทว่า ทั้งที่ภานุให้เงินเธอใช้ไม่เคยขาด วงเงินบัตรเครดิตก็ไม่เคยลด พอรู้ตัวอีกทีจริยาก็รู้สึกขึ้นมาว่า รายได้ที่เธอคิดว่ามากมายมหาศาล มันชักจะไม่พอใช้แล้วแถมภานุก็ชักส่งสัญญาณความไม่พอใจกับนิสัยใช้เงินของเธอมากขึ้น
ชายหนุ่มโกรธจนเืขึ้นหน้าเมื่อเขาชักไม่แน่ใจว่าความกตัญญูที่เขามีให้กับแม่นั้นเป็เื่ที่ไม่ถูกต้องหรือเปล่าในเมื่อคุณแม่ไม่เคยบันยะบันยังเื่การใช้เงินเลยพูดออกมาได้ยังไงว่ายอดค่าใช้จ่ายบัตรเครดิตเดือนละเก้าแสนกว่าบาทมันเป็เื่ธรรมดาๆ
“เดือนก่อนแม่ก็ใช้ไปตั้งห้าล้าน แม่ไปซื้ออะไรนักหนา”
จริยาไม่กล้าพูดว่าเธอไปเผลอใช้เงินมือเติบในการซื้อรองเท้าคอลเล็กชั่นใหม่ของบาลองเซียก้าเพราะเดือนที่แล้วเธอเพิ่งบินไปนิวยอร์กเพื่อซื้อกระเป๋าของเด๊บบี้วิงแฮมรุ่นลิมิตเต็ดมา
สาวใหญ่เชิดริมฝีปากขึ้น กลีบปากแดงอวบอิ่มของเธอยื่นออกมาอย่างไม่รู้ตัว“เงินแค่นี้เอง อะไรกันนักกันหนา”
ภานุตาเหลือกขึ้นมาในทันที เฉพาะค่าใช้จ่ายของแม่เขาสองเดือนมานี้มันราคาพอๆ กับบิตคอยน์สองเหรียญเชียวนะ แม่เขาพูดขึ้นมาได้ยังไงว่าเงินแค่นี้เอง!
จริยาก็รู้สึกได้ถึงความโกรธเกรี้ยวของลูกชายแต่ทิฐิมานะก็ทำให้จริยาไม่ยอมแพ้ ยังทำท่าดึงดันต่อไป
“ผมว่าที่ผ่านมาผมให้แม่มากพอแล้วล่ะ”
สาวใหญ่หันหน้าไปมองลูกชาย
“บัตรเครดิตของแม่ผมจะยกเลิกทั้งหมดส่วนค่าใช้จ่ายต่อไปนี้แม่ใช้เดือนละห้าหมื่นก็พอ”
จริยาหน้าถอดสี “นี่ เดือนละห้าหมื่น มันจะพอใช้อะไร”
“แม่ เดือนละห้าหมื่นนี่เรียกว่าน้อยเหรอ? รายได้ขนาดนี้นี่มันได้มากเกิน70% ของคนไทยในวัยแรงงานอีกนะ”
“ฉันไม่รู้เื่ ฉันไม่สน จู่ๆจากฉันใช้เดือนละสามแสนแกมาลดให้ฉันเหลือเดือนละห้าหมื่นแกคิดถึงฉันบ้างไหมว่าฉันจะอยู่ยังไง”
ภานุอยากตะคอกออกมาดังๆ นี่แม่เขาไม่ต้องรับผิดชอบค่าใช้จ่ายอะไรแล้วเงินเดือนละห้าหมื่นนี่พูดมาได้ยังไงว่าอยู่ไม่ได้
“ผมไม่สน ต่อไปนี้แม่ใช้แค่นี้ก็พอ”
“นี่ คิดถึงหัวอกแม่บ้างสิ แม่เคยใช้เดือนละสามแสนนะ”
“ไม่ แม่ไม่ได้ใช้เงินแค่เดือนละสามแสนค่าใช้จ่ายของแม่หลายเดือนที่ผ่านมานี่ผมซื้อบ้านเงินสดที่ชานเมืองได้หลายหลังเลยแม่รู้ตัวรึเปล่า” ภานุพยายามอธิบายด้วยเหตุผล แต่ที่ไหนได้ มันกลับเหมือนราดน้ำมันลงกองไฟ
จริยาโกรธจนตัวสั่น เธอเป็ลูกคุณหนูเอาแต่ใจั้แ่เด็กโตขึ้นมาถึงมีลูกก็ไม่ได้รับผิดชอบอะไรนักหนา ที่ผ่านมาอยู่ดีกินดีได้ก็เพราะเธอโชคดีมีลูกชายเก่งกาจแบบภานุ จึงมีความรั้นราวกับเด็กสาวที่ไม่รู้จักโต
“ได้...งั้นถ้าเงินไม่พอใช้ แม่จะไปขายตัว!”
1K
