ชาตินี้ข้าจะไม่ยอมรักท่านอีก

 ตอนที่ 28: ไฟจากชายแดน และเงาจากหลังบัลลังก์

ณ ป้อมชายแดนเมืองกู่เป่ย

ทหารยามเป่าแตรเตือนภัยเป็๲ครั้งแรกในรอบหลายปี

กองกำลังลับที่ไม่มีธง ไม่แสดงตัวตน แต่มีอาวุธครบมือ บุกเข้าลอบโจมตีคลังอาวุธเมืองกู่เป่ยก่อนจะหายไปในเงาหุบเขา

หลี่อิ๋นหยาง ได้รับรายงานด่วนถึงเมืองหลวงในยามรุ่งสาง

เขาอ่านม้วนผ้าสารลับแล้วเงียบงัน ก่อนจะหันไปหาเหยียนซือหรง

“ในเอกสารนี้ มีตราสัญลักษณ์ของ ‘ตระกูลเจิ้ง’”

“ตระกูลที่ถูกสังหารยกบ้านเมื่อสิบปีก่อน…ด้วยข้อหา๷๢ฏ”

ซือหรงขมวดคิ้วทันที

“ไม่มีใครจากตระกูลเจิ้งเหลือรอด”

“ข้าก็คิดเช่นนั้น…จนพบชื่อหนึ่งที่ปรากฏขึ้นใหม่เมื่อสองปีก่อน”

เขาวางชื่อไว้ตรงหน้าเธอ

“เจิ้งซืออวี่” — คนหนุ่มผู้ไม่มีประวัติในราชสำนัก แต่กลับสามารถซื้อที่ดินรอบชายแดนหลายร้อยไร่ และเริ่มรวบรวมทหารรับจ้างอย่างเงียบงัน

…

“ศพที่ไม่มีใครพบ ไม่ได้แปลว่าตายไปแล้ว”

ซือหรงกล่าวเสียงเรียบ

“และความแค้นที่ถูกลืม…ก็มักกลับมาพร้อมเพลิง”

…

วันถัดมา ณ วังหลวง

องค์ชายเฉิงได้รับรายงานลับจากเครือข่ายข่าวของราชสำนัก

เขานั่งอ่านเอกสารแล้วถอนใจยาว

“ในขณะที่ภายในวังแย่งชิงหัวใจ…ข้างนอกวังกำลังสั่นคลอนบัลลังก์”

ราชครูจิ้งเหวินเข้าพบเป็๲การด่วน

กล่าวเพียงประโยคเดียว

“ข้าอยากให้พระองค์…พิจารณาเสด็จไปชายแดนด้วยพระองค์เอง”

…

ด้านเหยียนซือหรง

เมื่อได้ยินคำสั่งจากในวังว่า “องค์ชายจะเสด็จลงชายแดน”

เธอนิ่งไปนาน แล้วกล่าวเบา ๆ

“เขาจะเดินเข้าสู่สนามรบ…ในขณะที่ข้ายังไม่ได้ตอบใจเขาเลย”

เสิ่นเสี่ยวหานถาม

“ท่านจะไปด้วยหรือไม่?”

เธอยิ้มจาง ๆ

“ครั้งหนึ่งเขาเคยทิ้งข้าไปสู่บัลลังก์…”

“…ครั้งนี้ข้าจะไม่ปล่อยให้เขาเดินเข้าความตายเพียงลำพัง”

…

ฉากสุดท้ายของบท

กลางพายุหิมะบางเบาที่ชายแดน

บุรุษหนุ่มในชุดเกราะดำล้วนยืนอยู่บนยอดเขา

ข้างกายคือธงดำปักหมุดบนพื้นหิมะ รอยสลักระบุเพียงชื่อเดียว

“เจิ้ง”

เขามองลงมาทางทิศตะวันออก พลางเอ่ยช้า ๆ

“เหยียนซือหรง…ตระกูลข้าตายเพราะความเงียบของเ๯้าพ่อเ๯้า”

“และเ๽้าจะต้องชดใช้ในสิ่งที่เ๽้าไม่ได้ทำ…เพราะเ๣ื๵๪ของเ๽้ายังมีนามสกุล ‘เหยียน’”

…

จบบท

⸻

ตอนที่ 29

เหยียนซือหรงตัดสินใจออกเดินทางสู่ชายแดน พร้อมองค์ชายเฉิง

ระหว่างทาง เธอจะเผชิญอดีตของพ่อที่ไม่เคยรู้มาก่อน ขณะเดียวกัน “เจิ้งซืออวี่” ก็เริ่มเคลื่อนไหวในเมืองหลวงด้วยสายลับใหม่ที่ไม่ใช่ใครอื่น