“งั้นคุณกับผมมาทำความรู้จักกันให้มากกว่านี้ดีมั้ย"
ด้วยเเววตาที่บ่งบอกออกมาจากเจไดทำให้ผีเห็นผีทันที กับเื่ทำนองนี้พวกเขาโชกโชนกันเหลือเกินเพราะทั้งสองคนก็ต่างกันผ่านคู่นอนมานับไม่ถ้วน
" ดีสิคะ ชั้นก็กำลังเหงาอยู่พอดี "
เพียงเเค่เจอกันวันเดียวทั้งคู่มีความสัมพันธ์กันโดยที่ไม่คิดว่ามันเป็เื่แปลก มิ้นจะไม่ขอปฏิเสธคนที่หล่อรวยเพอร์เฟคแบบเจไดเด็ดขาด
--------------
ครั้งนี้เจไดตัดสินใจติดต่อไปหามีคุณอีกครั้ง เขาคิดว่าต้องทำให้มีคุณใจอ่อนยอมกลับมาคุยกับเขาให้ได้
ร่างสูงต้องใช้เบอร์อื่นโทรไปหามีคุณ ก่อนหน้านี้ติดต่อไปกี่ครั้งร่างบางไม่ตอบกลับเขามาเลย ไม่ว่าจะโทรไปกี่สายก็ไม่รับทุกครั้ง ั้แ่เกิดเื่ทะเลาะในงานวันเกิดนักรบแอลก็ตีตราความเป็เ้าของกับมีคุณไปแล้ว ทั้งที่เจไดไม่เคยทำรุ่มร่ามกับมีคุณแท้ๆ แต่กลับเป็แอลที่ได้มีคุณไป เเละยังหึงจนต้องให้เลิกติดต่อกับตัวเอง เจไดอารมณ์เสียทุกครั้งที่นึกถึงเื่แอล อยากจะหาทางแก้เผ็ดแอลสักครั้ง เขาจึงพยายามจะหาทางเข้าหามีคุณอีกครั้งให้ได้
ทันทีที่นึกถึงก็ต่อสายหาร่างบางทันที เมื่อได้ยินเสียงใสนั้น เขารู้สึกใจชื้นขึนมาที่มีคุณรับสายเขา " ฮัลโหล สวัสดีครับ"
เจไดรีบพูดตอบกลับทันทีกล้วว่ามีคุณตัดสายเขาทิ้งเมื่อรู้ว่าเป็ตัวเอง
" มีคุณได้โปรดอย่าวางสายพี่เลยนะ " เจไดพยายามทำเสียงให้เศร้าที่สุด
เสียงมีคุณอึ้งๆ ใเล็กน้อย "คะ.ครับ "
เมื่อมองไปรอบๆ ร่างบางโล่งใจที่แอลไม่ได้อยู่ตรงนั้นด้วยกัน ไม่อย่างนั้นเขาคงได้อาละวาดเเน่ๆ
"มีอะไรเหรอครับ "
"สะดวกคุยมั้ย"
" ได้ครับ"
"ทำไมไม่ตอบข้อความ ไม่รับสายพี่เลย ใจร้ายมากนะเรา" เจไดพูดเสียงอ่อน
" ผม.ผมขอโทษครับ ผมแค่ไม่อยากให้พี่แอลเขาสบายใจน่ะครับ เเลก็ไม่อยากให้พี่เจไดต้องมาโดนต่อยแบบนั้นอีกด้วย ผมจึงจำเป็ต้องตัดปัญหาน่ะครับ"
ในใจเจไดตอนนี้นึกอยากจะซัดหน้าเเละกระทืบแอลให้หนำใจเมื่อได้ยินมีคุณตอบแบบนี้ แต่ก็ต้องพูดออกไปอีกอย่างเพื่อให้มีคุณวางใจที่จะออกมาพบเขาได้อีกครั้ง
"อย่าห่วงเลยนะ พี่แค่จะเป็พี่ชายน่ะไม่ต้องกลัว ถึงพี่จะเคยบาดหมางกับแอลแต่พี่ทนไม่ได้ที่ต้องมาตัดขาดกับเรานะ เรายังเป็พี่น้องกันได้ใช้มั้ย หืม"
" ฮ่า แน่นอนอยู่แล้วครับ ได้ฟังแบบนี้ผมก็สบายใจแล้วล่ะครับ"
" มีคุณ พี่ขออะไรอย่างหนึ่งได้มั้ย ออกมาเจอพี่สักครั้งได้มั้ย "
"คือผม"
" นะมีคุณ แป็ปเดียวก็ได้"
" ได้ครับ งั้นอีกสองวันผมจะออกไปนะครับ แต่ผมไม่มีสถานที่นะครับ"
" ขอบคุณมากนะ พี่ดีใจที่เรายอมคุยกับพี่แล้วนะ เดี๋ยวพี่จะพาไปนั่งร้านกาแฟบรรยากาศดีๆแถวๆริมแม่น้ำนะ"
" อ่า ครับพี่เจได สวัสดีนะครับ เเล้วเจอกัน"
มีคุณเห็นใจเจไดมากที่ยังเห็นตัวเองมีความสำคัญเเละไม่คิดจะตัดขาดไป ได้ยินเสียงแบบนั้นผ่านเสียงโทรศัพท์ คนใจอ่อนแบบมีคุณก็อดไม่สงสารไม่ได้ แอลห้ามไม่ให้ติดต่อเจไดเขาก็เพราะความหึงหวงไม่ได้อยากให้อยู่ใกล้อีกคน แต่เจไดก็พยายามติดต่อเขาจนได้ ตอนนี้เจไดคิดกับเขาแค่พี่น้องมันก็ไม่ผิดที่เขาจะกลับมารู้จักพี่ชายที่เเสนดีต่อเขาอีกครั้ง มีคุณคิดว่าสักวันแอลจะเข้าใจคนแบบเจไดแน่นอนสักวัน เพราะจริงๆเเล้วเขาเป็คนดีคนหนึ่ง
นี่เราทำไม่ดีแบบนี้กับพี่เขายังอุตส่า พยายามติดต่อเราอีกเหรอเนี่ย รู้สึกผิดจังเลยนะ งั้นในเมื่อมันไม่มีอะไรอยู่แล้ว ก็ไม่ต้องบอกพี่แอลก็ได้นะ ถ้ามีเื่ขึ้นมาพี่เจไดอาจจะเดือดร้อนเพราะเราอีกก็ได้
วันนี้เป็วันที่แอลต้องเข้าบริษัททั้งวัน มีคุณจึงนัดวันให้เจไดออกมา เขาไม่ต้องกังวลเลยที่จะต้องใช้เวลาอยู่ข้างนอก ซึ่งตอนนั้นเจไดก็ยุ่งไม่แพ้กันเเต่เขายอมโดดงานออกมาหาร่างบางเพราะความคิดถึงซึ่งปกติแอลไม่เคยทำแบบนั้น
ทั้งสองคนนัดกันไปคาเฟ่ ร้านกาแฟที่หนึ่งแถวๆริมแม่น้ำ ทั้งสองคนนั่งอยู่นอกร้านบรรยากาศใกล้ริมแม่น้ำ
เป็ครั้งที่เจอกันแล้วมีคุณรู้สีกค่อนข้างอึดอัดใจมันออกมาทางสายตา แอลรู้สึกได้
“ พี่ดีใจมากนะที่เรามา เป็ยังไงบ้างสบายดีมั้ย”
“ สบายดีครับ เเล้วพี่เจไดล่ะครับ”
“ พี่ไม่ค่อยสบายใจนัก” ใบหน้าหล่อเเสดงความคิดออกมาทางสายตาจนมีคุณรู้สึกได้ ร่างบางจึงรู้สึกผิดกับการที่ตัดขาดจากเจไดทั้งๆ เขาไม่เคยทำร้ายตัวเขาสักนิด
" เเล้วผมจะอธิบายเื่นี้ให้พี่แอลฟังทีหลังนะครับ ยังไงพวกเราก็สามารถมีมิตรภาพที่ดีกันได้ เราจะได้เป็เพื่อนกันอย่างสบายใจยังไงล่ะครับ" การพูดด้วยน้ำเสียงเเละเเววตาใสซื่อที่ดูจริงใจของมีคุณมันทำให้เจได รู้สึกผิดลึกๆในใจ
“ไม่เป็ไรหรอกนะ พี่เข้าใจเรานะ แค่ได้รู้ว่าเราไม่ได้อยากตัดพี่ออกจากชีวิตพี่ก็สบายใจแล้ว พี่ไม่รบกวนเวลาเรานานหรอกนะ นี่พี่โดดงานมาเพื่อเราเลยนะเนี่ย ”
“อ่า เอาสะผมรู้สึกผิดอีกแล้วนะครับ” มีคุณทำหน้าบูดพูดด้วยน้ำเสียงเง้างอนเขามักจะเเสดงอาการที่เป็ธรรมชาติออกมาเมื่อเขาไว้ใจคนๆ นั้น
“ ฮ่ะๆ อย่าคิดมากนะ พี่เต็มใจออกมาที่สุดเลย”
“ว่าเเต่คาเฟ่ตรงนี้บรรยากาศดีจังครับ ขนมเค้กกาเเฟก็อร่อยด้วย”
“ ถ้ามีโอกาสพี่จะพามาอีกนะ”
“ พี่ว่าเราดูน่ารักขึ้นนะ แก่มป่องขึ้นแบบนี้” เจไดหมั่นเคี้ยวจนอดไม่ได้ที่จะจับแก้มนิ้มๆนั้นดึง
“ อื้อ ฮ่ะๆ ่นี้ผมกินเก่งนะครับ” มีคุณคลำหน้าตัวเองพลางหัวเราะคอกคัก เขารู้ดีที่เขาอ้วนขึ้นก็เพราะเ้าตัวเล็กในท้องที่ทำให้เขาหิวได้ตลอดทั้งวัน
“ งั้นอาขนมไปกินนะ เดี๋ยวพี่สั่งให้”
“ ครับ” ร่างบางฉีกยิ้มจนเห็นฟันเรียงสวย ที่ได้ขนมอร่อยๆกลับไปบ้าน เดี๋ยวนี้ถ้าได้เห็นของ อร่อยๆมันทำให้ร่างบางอารมณ์ดีขึ้นมากๆ การที่เจไดพูดกับมีคุณด้วยน้ำเสียงท่าทางอ่อนโยน การที่จะเห็นเขาปฏิบัติกับใครแบบนี้มันไม่ง่ายนัก เขาไม่เคยใส่ใจใครแบบนี้ด้วยซ้ำ เเต่เขาไม่รู้หรอกว่าเขากำลังมองข้ามความดีของใครบางคนที่ยังรอคอยเเละยังรักเขาเสมอด้วยความจริงใจอยู่
“เดี๋ยวพี่ไปส่งนะ เอ่อ..บังเอิญพี่ต้องผ่านไปแถวนั้นด้วยน่ะ ” เจไดหาข้ออ้างเขาต้องห้ามตัวเองเพื่อไม่ให้แสดงออกเกินกว่าพี่น้อง
“ได้ครับ”
ขณะที่มีคุณกำลังลุกขึ้นจากเก้าอี้ ร่างบางเซเสียหลักจะล้ม เพราะจู่ๆก็อาการมึนหัวขึ้นมา เจไดรีบเข้าไปพยุงตัวเขาไว้ในอ้อมเเขนอย่างรวดเร็ว โชคดีที่ร่างสูงรับไว้ทัน ร่างบางหน้าซีดลง คิ้วบางขมวดเข้าหากันเพราะอาการมึนหัวชั่วขณะ
“มีคุณ! เป็อะไรมากมั้ย” เจไดเรียกเสียงดังเพราะเขาใมากที่เห็นมีคุณกำลังจะล้ม เจไดพยุงตัวคนตัวเล็กนั่งลงที่เดิม ร่างบางเปิดกระเป๋าใบเล็กทั้งที่ยังคงหลับตาอยู่ หยิบยาดมขึ้นมาสูดจนเต็มปอดสองสามครั้ง เเละนั่งพิงกับเก้าอี้อยู่สักครู่ โดยมีเจไดนั่งมองอยู่ตรงข้ามเก้าอี้อีกฟาก
“ฮ่าาา” สูดเอาเข้าเต็มปอดสองสามที
“ อ่าผมดีขึ้นเเล้วครับ สงสัยจะลุกเร็วไปหน่อย หน้าเลยมืดน่ะครับ”
“ ฮ่ะๆๆ ผมไม่เป็อะไรหรอกครับ หน้าซีดเชียว” ร่างบางหัวเราะคิกเพราะเจไดทำหน้ากังวลจนดูน่าตลก
“โอเค พี่ใหมดเลย ”
“ครับ เรากลับกันเถอะครับ”
" แน่ใจว่าหายดีเเล้ว "
" แน่ใจครับ ปกติเเล้วดูซิครับ" มีคุณลุกเดินไปเดินมาโชว์ว่าเขาหายดีเเล้ว
“ งั้น เดี๋ยวพี่ไปเช็คบินที่เค้าเตอร์รอพี่แปปนึงนะ”
“ ครับ”
ในตอนที่พวกเขากำลังนั่งคุยสนทนากันนั้น พวกเขาไม่ได้สังเกตเห็นเลยว่ากำลังมีคนๆหนึ่งแอบถ่ายพวกเขาอยู่ในมุมที่ไม่มีใครสังเกตเห็น
" เดินกลับเข้าบ้านดีๆนะ "
" ครับ บายๆนะครับ" ความน่ารักของมีคุณยังเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยน ยิ่งได้เข้าใกล้เจไดยิ่งอยากได้มา
—------------------
มีคุณกลับเข้าบ้าน่เวลาไม่เย็นนัก เขาเดินเเวะเข้าไปนอนเล่นในสวนคนเดียวเงียบๆ ตอนนี้บรรยากาศรอบๆ ข้างเงียบสนิทท้องฟ้าสีครามในยามเย็นไม่มีเมฆมากมองดูเเล้วสะอาดตา มีลมพัดโชยมาอ่อนๆ แสดงถึงหน้าหนาวกำลังจะมาทำให้บรรยากาศรอบข้างน่านอนเป็ไหนๆ
“ฮ่า หน้าหนาวที่นี่ดูเหมือนจะไม่หนาวเท่าที่บ้านเราเลยนะครับพ่อ”
ด้วยบรรยากาศรอบข้างเงียบสงัด มันทำให้คนท้องคิดกังวลเกี่ยวกับลูกขึ้นมาอีกครั้ง ร่างบางนอนราบไปกับพื้นหญ้าและมองขึ้นไปบนท้องฟ้าสีคราม
“ผมจะทำยังไงให้กล้าบอกเื่ลูกกับพี่แอลดีครับพ่อกลัวเหลือเกิน หรือผมจะคิดมากไป ยังไงสักวันเขาก็ต้องรู้อยู่ดี”
ตอนนี้เป็เวลาหนึ่งทุ่มแล้ว ท้องฟ้าเริ่มมืดสลัวลงเเต่ร่างบางก็ยังคงนอนอยู่ตรงนั้น ในขณะที่มีคุณกำลังนอนคิดอะไรอยู่เพลินๆนั้นก็ได้ยินเสียงเหมือนมีคนตัวใหญ่มาล้มตัวลงนอนข้างๆตัวเขา
ร่างเล็กลืมตาขึ้นมาพร้อมขยับตัวเข้าไปกอดอกคนตัวใหญ่แบบไร้คำสนทนา
"คิดถึงจัง วันนี้พี่ไม่อยู่ทั้งวันเหงามั้ย"
" วันนี้ผมออกไปข้างนอกมาครับ อยากกินขนมเค้กน่ะครับ"
มีคุณยังไม่กล้าบอกความจริงทั้งหมดกับคนรัก
"เเย่จัง พี่อดไปด้วยเลย" แอลเเกล้งหน้าบูดทำเสียงเง่างอน จนร่างบางอมยิ้ม มือเล็กปัดผมให้ผู้ชายตัวใหญ่ด้วยท่าทางเอ็นดู
" น่ารักขึ้นทุกวันเลยนะครับ ฮ่ะๆ ผิดกับที่เคยเห็นครั้งเเรกเลย ชอบทำหน้าั์ใส่ผมอยู่เรื่อย"
" ขอโทษที่เคยทำให้กลัวนะ" แอลจับตัวมีคุณเข้ามากอดและหอมหน้าผากอย่างนุ่มนวล แต่กลับเป็คนตัวเล็กเองที่รู้สึกผิดกับที่เห็นใบหน้าแอลดูหมองลงคล้ายคนที่กำลังนึกถึงความหลัง
"อย่าคิดมากสิครับ ผมแค่ล้อเล่นเองผมรักพี่มาก ไม่เคยโกรธเลยนะครับ"
แอลจับดวงหน้าเล็กนั้นเข้ามาจูบอย่างดูดดื่มเเละแอลเริ่มที่จะมือไม้ซุกซนจน
" เดี๋ยวครับ "
มีคุณมองหน้าแอลและพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง "่นี้เรางดมีอะไรกันไปก่อนนะครับ"
" ทำไมล่ะ" แอลทำหน้าแปลกใจ
" ผม.ผมแค่ไม่อยากน่ะครับ"
ด้วยความที่ยังไม่ได้บอกเื่ลูกมีคุณเพียงเเค่บอกไปอย่างนั้นเเละไม่กล้าที่จะสบตาเขา
---------------
ร่างกายเพรียวบางของมิ้นตอนนี้เต็มที่เปียกชื้นไปด้วยเหงื่อ เธอกำลังใส่ชุดอาบน้ำ เพื่อจะเข้าไปชำระล้างร่างกาย หลังจากที่ผ่านาบนเตียงกันมาอย่างโชกโชน
เจไดรู้สึกติดใจรสเซ็กส์ของมิ้นไม่น้อย มิ้นทั้งคล่องเเคล่วเเละโชกโชน เจไดผ่านผู้หญิงแบบมิ้นไม่น้อยเขาจะมีอะไรกับผู้หญิงพวกนี้ในยามที่เขาอยากปลดปล่อยเท่านั้น
เจไดนั่งจิบวายอยู่บนนอกระเบียง เวลาผ่านไป่นับชั่วโมงระหว่างที่มิ้นจะธุระส่วนตัวเสร็จ เพิ่งจะมีอะไรกับมิ้นมาเเต่ในหัวกลับนึกถึงเเต่สายลมถึงมิ้นจะโชกโชนมากแค่ไหน เเต่เขาก็ไม่ติดใจเซ็กซ์เท่าคนอีกคน
" คุณ " มิ้นเดินเข้ามาใกล้เเต่เจไดเอาแต่เหม่อ เธอจึงเรียกเขาดังขึ้นจนเขาสะดุ้งเล้กน้อย
" คุณเจได! นั่งเหม่อคิดอะไรอยู่เหรอคะ "
" ผมคิดถึงมีคุณน่ะครับ "
หึ อีเด็กคนนี้นี่มันเป็กวนใจชั้นจริงๆ ผู้ชายคนนี้ที่เพิ่งมีอะไรกับชั้นแท้ๆกลับนั่งคิดถึงแต่มัน
มิ้นได้แต่แอบคิดอยู่ในใจ เเละทั้งคู่ก็นั่งสนทนากัน เพื่อกำลังร่วมมือทำอะไรบางอย่างกับแอลแต่จุดประสงค์ของพวกเขานั้นต่างกันเจไดถึงแม้ว่าจะอยากแยกแอลและมีคุณให้ออกจากกัน เเต่ก็ไม่ได้มีความคิดชั่วร้ายเหมือนกับมิ้น
"เป็อย่างไรบ้างคะ"
" ตอนนี้มีคุณยอมออกมาเจอผมแล้ว"
" ดีใจด้วยค่ะ คุณแค่ทำให้เขากลับมาคุยกับคุณเหมือนเดิม ยิ่งสนิทขึ้นยิ่งดี ส่วนชั้นจะจัดการแอลเอง "
" คุณจะทำอะไร"
" ชั้นจะทำคุณสมหวังไงคะ ชั้นจะทำให้แอลลิ้มรสความผิดหวังที่เขาทิ้งชั้นไป มีเด็กนั้น คุณหาทางนัดเขามาข้างนอกอีกครั้งนะคะ ชั้นอยากเจอเขาจะได้ยิ่งง่ายต่อการเข้าถึงแอลไงคะ "
" โอเค เเล้วผมจะบอกคุณถ้าผมนัดเจอเขาอีกครั้ง หวังว่าไอ้แอลมันคงไม่คลั้งซะก่อน"
" หึ" มิ้นไม่ได้เเสดงออกว่าเกลียดมีคุณเข้าไส้จนอยากจะทำให้ร่างบางย่อยยับ เพราะคนตรงหน้าเธอก็คลั้งใคร้ เขาไม่ต่างกัน
20K
