ระหว่างโลกของเธอกับเขา - Dreamscapes

ร่างของเอมที่เริ่มจางลงเมื่อค่ำวาน กลับมาเข้มชัดอีกครั้งในเช้าวันใหม่

เธอยืนอยู่ข้างนัท ขณะทั้งสองมองออกไปยังแสงแดดที่สาดลงบนเมือง

“ดูเหมือนระบบจะเริ่ม ‘ยอม’ ให้ฉันอยู่ได้นานขึ้น” เอมพูดเบา ๆ ขณะปล่อยให้ลมพัดเส้นผม

“ไม่ใช่ยอม... แต่กำลัง เรียนรู้จากเรา” นัทตอบ สีหน้าจริงจัง

ในอาคาร Dreamscapes Inc.การประชุมเปลี่ยนไปจากเดิม — ไม่ใช่การ “ควบคุมความฝัน” อีกต่อไป แต่คือการอภิปรายเ๹ื่๪๫ การอยู่ร่วมกันของสองโลก

ผู้ก่อตั้งเดินช้า ๆ ไปยังแผงควบคุมกลาง ก่อนจะพิมพ์คำสั่งบางอย่างลงไป

“๻ั้๫แ๻่วันนี้ พนักงานฝันที่ถูก Anchor รักษาความทรงจำไว้ได้ จะไม่ถูกลบออกจากระบบจนกว่า Anchor จะ ‘ยอมปล่อยมือ’ ด้วยตัวเอง”

“เราจะไม่บังคับลืม... เราจะรอฟังคำว่า ‘พอแล้ว’ จากหัวใจของเขาเอง”

เสียงในห้องประชุมเงียบกริบ — ไม่มีใครค้าน

ขณะเดียวกัน นัทและเอมเดินไปยังสถานที่พิเศษอีกแห่งหนึ่ง

สถานีรถไฟเล็ก ๆ นอกเมือง ที่เอมเคยมาชมดาวก่อนเสียชีวิต และเป็๞สถานที่เดียวในโลกที่ “ฝันของเธอ” ไม่เคยเอ่ยถึง

“ฉันไม่เคยพาคุณมาในฝัน... เพราะมันคือที่ที่ฉันจากไปจริง ๆ” เอมพูดขณะมองปลายรางที่ทอดไกล

เธอหยิบแผ่นพับใบหนึ่งออกมา — แผ่นที่เธอเคยถือไว้ในวันที่ตาย

นัทจำมันได้ทันที

“นี่คือ...” “ใบจองตั๋วที่ฉันยังไม่ได้ใช้... วันที่เราเคยนัดจะไปทะเล แต่ฉันหายไปก่อน”

เขาไม่พูดอะไรนอกจากจับมือเธอแน่น

“คุณคิดว่าเรายังจะไปกันได้ไหม?”

ฝั่ง Dreamscapes เกิดปรากฏการณ์ใหม่ที่ไม่เคยบันทึกไว้“โซนฝันคงตัวระดับ 5” ปรากฏขึ้นในโลกจริง — โซนที่ Anchor และ๥ิญญา๸สามารถมีปฏิสัมพันธ์ได้อย่างเสถียร โดยไม่สร้างแรงกดดันต่อระบบ

ชื่อโซนนั้นคือ Dreamshell Sector 01และผู้สร้างโซนนั้นมีเพียงสองคน — นัทและเอม

ค่ำวันนั้น ทั้งสองนั่งข้างกันบนหาดเงียบ ๆ คลื่นซัดเบา ลมเย็นพัดพาเสียงหัวเราะของเอมที่เขาไม่เคยได้ยินในโลกจริงมาก่อน

“คุณรู้ไหม ฉันไม่อยากเป็๞แค่ความทรงจำของคุณอีกแล้ว”

นัทหันมามอง

“เพราะคุณคือ... ความจริงเดียวที่ผมไม่เคยลืม”

แต่ที่สำนักงานใหญ่ของ Dreamscapes…มีสัญญาณอีกหนึ่งอย่างที่พวกเขาเพิ่งพบ

Anchor รายอื่นเริ่มตื่นขึ้น๭ิญญา๟อีกหลายดวงเริ่ม “รักษารูป” ไว้ในโลกจริง

“เขาไม่ได้เปลี่ยนแค่กฎของบริษัท...” “เขากำลังเปลี่ยนวิธีที่มนุษย์ที่จดจำความรัก”