“ท่านแม่เ้าคะ ความจริงนั้นฮูหยินใหญ่ไม่ใช่โจวเว่ยตัวจริง แต่นางคือจือหม่าอี้พี่สาวของข้าเองเ้าค่ะ” หว่านชิงยอมเปิดเผยความจริง
หลังจากนั้นหว่านชิงก็เล่าเื่ราวที่พี่สาวได้วางแผนสลับตัวกับลูกสาวอดีตผู้ว่าเมืองจางฟงในวันแต่งงานตอน่ที่ทั้งสองหลบฝนอยู่ในถ้ำด้วยกันให้ท่านแม่ฟังโดยละเอียดอีกทั้งยังเล่าเื่ที่ตนและท่านน้าถูกตามฆ่ามีผลทำให้ท่านน้าของนางถูกคนร้ายสังหารจนถึงแก่ชีวิต
“ไม่น่าเชื่อว่า จือหม่าอี้จะอำมหิตเช่นนี้ นางไม่ใช่คนแล้วจิตใจของนางยิ่งกว่าปิศาจเสียอีก” ท่านแม่ใเมื่อได้ฟังวีรกรรมในทางชั่วร้ายของสะใภ้ใหญ่
“นางไม่ได้มีจิตใจชั่วร้ายมาั้แ่เกิดหรอกเ้าค่ะ ความจริงข้าและนางก็เป็เพียงมนุษย์ทั่วๆไป แต่เพราะได้รับการอบรมสั่งสอนแบบผิดๆจึงทำให้ข้าและนางต่างมีนิสัยต่ำทรามเช่นนี้” หว่านชิงเข้าใจพี่สาว
“หมายความว่ายังไง เ้าเองก็เหมือนนางงั้นหรือ” ท่านแม่อึ้งกับคำพูดนั้น
“การที่ข้ากับนางมีนิสัยเห็นแก่ตัว เอาแต่ใจตัวเอง ชอบดูถูกดูิ่ผู้อื่นและสามารถกำจัดคนอื่นได้ทุกเมื่อหากตนไม่พอใจนั่นเป็เพราะท่านแม่สอนพวกข้าว่าต้องทำทุกอย่างเพื่อให้ได้ในสิ่งที่ตน้าแม้จะต้องแลกกับอะไรก็ยอมใครที่กล้าขวางทางหรือเป็ศัตรูก็จงกำจัดพวกมันให้หมดสิ้น” หว่านชิงจำคำสั่งสอนของท่านแม่ได้ดี
“แล้วทำไมเ้าถึงไม่ร่วมมือกันกับนางล่ะ” ท่านแม่สงสัยเพราะทั้งสองเป็พี่น้องคลานตามกันมา
“ตอนข้าแปดขวบ ข้าเองก็ถูกพี่สาวผลักตกหน้าผาเกือบตายดีที่ท่านซือไท่ได้ช่วยชีวิตข้าไว้ หลังจากนั้นข้าก็ได้รับการอบรมสั่งสอนเสียใหม่จนข้ารู้จักมีจิตสำนึก เมื่อข้ากลับมาเห็นพี่สาวอีกครั้งข้าก็พบว่าจิตใจของนางได้กลายเป็ปิศาจไปแล้ว มันมืดดำจนเกินเยียวยาแล้วแต่สิ่งที่เหนือชั้นก็คือ นางสามารถสร้างเปลือกที่สวยงามโดยทำให้บุคคลภายนอกนั้นเห็นว่านางดูเป็ผู้ลาภมากดี มีการศึกษากิริยามารยาทเรียบร้อย ดูน่าเชื่อถือ ทั้งๆ ที่นางไม่ได้เป็เช่นนั้นจริงๆ เ้าค่ะ”หว่านชิงเล่า
“เ้าจึงมาช่วยข้าเพื่อหยุดการกระทำชั่วร้ายของพี่สาวสินะ” ท่านแม่เข้าใจวัตถุประสงค์ของสะใภ้รองแล้ว
“ใช่แล้วเ้าค่ะ ข้าอยากให้พี่สาวมีจิตสำนึกเหมือนข้ามันคงเป็ทางเดียวที่ข้าจะทำเพื่อพี่สาวได้” หว่านชิงคิดว่าตนต้องรับผิดชอบแทนท่านแม่บังเกิดเกล้าผู้สร้างปิศาจขึ้นมา(การเลี้ยงดูผิดๆ กลายเป็พ่อแม่รังแกฉัน)
“ข้าเข้าใจแล้ว ขอบใจมากที่เ้ายอมเล่าเื่ราวทุกอย่างให้ข้าฟัง” ท่านแม่รู้สึกเห็นใจหว่านชิง
“ท่านแม่จะทำอย่างไรต่อไปเ้าคะ” หว่านชิงอยากรู้
“ตอนนี้แม้ข้าจะรู้ชาติกำเนิดที่แท้จริงของนางแต่ข้ายังไม่มีหลักฐานเอาผิดในเื่ที่นางวางยาคนในครอบครัวของข้าใต้เท้าได้ตัดสินคดีแล้วว่านางมารพิษไร้เงาเป็คนร้ายดังนั้นตอนนี้พวกเราจะต้องจับตาดูพฤติกรรมของนางเพื่อหาหลักฐานเอาผิดนางให้จงได้”ท่านแม่ยังคงคิดแผนการไม่ออก
“นางไม่ใช่ตัวคนเดียวนะเ้าคะ นางยังมีเทียนสงหรือนักฆ่าคอยเคียงข้างอีกคนชายคนนั้นพร้อมที่จะเข่นฆ่าใครก็ได้” หว่านชิงเองก็ต้องหนีหัวซุกหัวซุนเพราะนักฆ่าคนนี้
“ชู้รักของพี่สาวเ้าอย่างนั้นหรือ” ท่านแม่นึกแค้นใจแทนลูกชาย
“ท่านทราบหรือเ้าคะ” หว่านชิงอึ้ง
“จะไม่ให้รู้ได้อย่างไร ลูกข้าเป็หมัน นางกลับท้องได้” ท่านแม่กำหมัดไว้แน่นเพราะรู้สึกเจ็บแค้นแทนลูกชาย
“พี่ข้าตั้งครรภ์กับชายชู้ แล้วแบบนี้ทำไมท่านไม่ขับไล่นางออกไปล่ะเ้าคะในเมื่อนางทำเื่เสื่อมเสียถึงขนาดนี้แล้ว” หว่านชิงไม่เข้าใจ
“หากนางไปจากบ้านนี้ นางอยู่ในที่ลับและพร้อมที่จะกลับมาเล่นงานพวกเราได้ทุกเมื่อพวกเราจะไม่สามารถคาดการณ์แผนการของนางได้ถูก แต่หากนางอยู่ที่นี่คนของข้ายังพอสามารถจับตาดูนางได้บ้าง” ท่านแม่กล่าว
“ข้ามาเพื่อเปิดเผยเื่ราวของพี่ข้าให้ท่านทราบเท่านั้นดังนั้นตอนนี้ข้าขอลาเ้าค่ะ” หว่านชิงหมดธุระแล้ว
“เ้าจะไปที่ไหน เ้าต้องอยู่ที่นี่กับข้าสิ” ท่านแม่รีบรั้งตัวสะใภ้รองไว้
“ท่านแม่ไม่กลัวข้าหรือเ้าคะยังไงข้าก็เป็น้องสาวผู้ต้องสงสัยคดีฆาตกรรมนะ” หว่านชิงสงสัย
“เ้าก็ต้องรับผิดชอบการกระทำของพี่สาวเ้าด้วยการมาเป็ที่ปรึกษาของข้า”ท่านแม่ยอมเชื่อใจหว่านชิง เพราะนางยอมเปิดเผยความจริง
“ก็ได้เ้าค่ะ” หว่านชิงเองก็อยากปกป้องแม่สามีแต่อีกใจก็กลัวท่านแม่จะระแวงสงสัยนาง
“เ้าพักห้องเดิมของเ้าเถอะ ข้าอยากพักผ่อนวันนี้ข้าเจอเื่เครียดมาเยอะแล้ว” แม่สามี้าคุยกับลูกชายต่อ
“ท่านแม่มีคนคอยคุ้มกันหรือเปล่าเ้าคะ ถ้าไม่มีข้าจะให้สหายช่วยคุ้มกันท่านให้” หว่านชิงเสนอ
“ข้ามีแล้ว เขาคือคนสนิทของลูกชาย นั่นก็คือธงสือเ้าไม่ต้องเป็ห่วงข้าหรอก” แม่สามี้าให้คนรู้จักเป็ผู้คุ้มกันนาง
“งั้นข้าขอตัวเ้าค่ะ” หว่านชิงเดินออกไปจากห้องทันที
หลังจากที่ฮูหยินรองเดินออกไปแล้วซูเฉินก็เดินออกมาจากหลังฉาก
“นางไว้ใจได้งั้นหรือขอรับ” ซูเฉินได้ยินได้ฟังเื่ราวทั้งหมดแล้ว
“ก็ไหนว่านางคือคนรักของเ้าไม่ใช่หรือ” ท่านแม่เห็นว่าเป็คนกันเองก็เลยเชื่อใจนาง
“ใช่ขอรับ แต่นางมีชายอีกคนคอยคุ้มกันด้วย แถมนางนั้นก็เป็ถึงน้องสาวของจือหม่าอี้อีกต่างหาก”ซูเฉินยังคงไม่ไว้ใจ
“แต่แม่เชื่อใจนาง ถึงแม้ที่ผ่านมาแม่จะไว้ใจคนผิดมาโดยตลอดก็ตาม” ท่านแม่คิดว่าตนมองคนไม่ออกแต่ถึงอย่างไรนางก็จะยอมเชื่อใจหว่านชิงสักครั้ง
“ลูกคงต้องคอยจับตาดูนางอีกคน” ซูเฉินกล่าว
“ไม่ใช่เ้ากำลังหึงหวงนางอยู่หรือ” ท่านแม่แอบยิ้ม
“ข้า…” ซูเฉินกำลังจะแก้ตัวแต่ท่านแม่พูดตัดบท
“ข้าเองก็จะคอยจับตาดูพฤติกรรมของหว่านชิง จะไม่ไว้ใจคนง่ายๆ ก็แล้วกัน”ท่านแม่กล่าวเพื่อความสบายใจของลูกชาย
“ขอรับ งั้นลูกขอตัว” ซูเฉินเดินออกไปจากห้องท่านแม่โดยสั่งให้ลูกน้องคอยคุ้มกันท่านแม่อย่าให้คลาดสายตา
***************************
ณโรงเกลือ
สองวันต่อมาฮูหยินใหญ่เข้ามาคุมงานปกติ นางได้สั่งการว่า “ลูกค้าต่างเมืองได้สั่งซื้อเกลือพวกเราคงต้องรีบขนเกลือไปส่งลูกค้าในวันพรุ่งนี้ ข้าเองก็ต้องดูแลบ้านเนื่องจากท่านแม่กำลังโศกเศร้าเพราะสูญเสียลูกชายดังนั้นข้าจะมอบหมายให้เทียนสงเป็คนคุมขบวนสินค้าไปส่งลูกค้าก็แล้วกัน”
“ไม่ต้องรบกวนผู้ช่วยของเ้าหรอก” ท่านแม่กล่าวเสียงดัง
“ท่านแม่! ท่านมาได้อย่างไรเ้าคะ” ฮูหยินใหญ่ใ
“ข้าดีขึ้นมากแล้ว ข้าก็เลยอยากมาคุมงานด้วยตัวเอง” ท่านแม่้าทวงอำนาจคืน
“ท่านแม่ไม่ต้องลำบากหรอกเ้าค่ะ ข้าจะพยายามบริหารโรงเกลือให้ดีที่สุด”ฮูหยินใหญ่เองก็ไม่ยอมแพ้
“เ้ากำลังท้องกำลังไส้แบบนี้ หากเ้าโหมงานหนักลูกที่เกิดมาอาจไม่แข็งแรงได้ ข้าจะดูแลที่นี่เอง” ท่านแม่ยืนยันที่จะบริหารงานด้วยตัวเอง
“แต่ว่า….” ฮูหยินใหญ่กำลังจะแย้งแต่ถูกพูดตัดบท
“ส่วนเื่คนคุมขบวนสินค้าไปส่งลูกค้าข้าจะมอบหมายให้หว่านชิงทำหน้าที่นี้ก็แล้วกัน” ท่านแม่รีบพูด
“อะไรนะเ้าคะ! ข้างั้นหรือ” หว่านชิงเดินมาทีหลังและใที่ท่านแม่กล่าวไปเช่นนั้น
“เ้าไม่ต้องกลัวนะหว่านชิง เสิ่นหานจะเป็ที่ปรึกษาให้เ้าเอง” แม่สามีมองไปที่หัวหน้าคนงานหรือเสิ่นหาน
“ฮูหยินรองกลับมาแล้วงั้นหรือ ไปไหนมาตั้งนานทำไมเ้าไม่กลับมาเคารพศพท่านพี่ล่ะ” ฮูหยินใหญ่กล่าวด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ
“แหม ท่านเองก็รู้ว่าข้าเป็อัมพาต ข้ากำลังรักษาตัวกับท่านหมอเทวดาอยู่เลยมาไม่ได้เ้าค่ะ” หว่านชิงกล่าวอ้าง
“เ้าหายป่วยนานแล้วไม่ใช่หรือ” ฮูหยินใหญ่รับรู้เื่ราวทั้งหมดจากเทียนสงแล้ว
“ตายจริง! ฮูหยินใหญ่รู้ได้ยังไงเ้าคะ เหมือนส่งใครติดตามข้า ไม่ใช่สิตามสังหารข้ามากกว่า” หว่านชิงจงใจว่ากระทบ
“เ้าพูดอะไรออกไป ใครจะกล้าฆ่าเ้า เ้าเองก็เห็นว่าข้าใจกว้างแค่ไหนที่ยอมรับเ้ามาเป็ภรรยาน้อย”ฮูหยินใหญ่ไม่้าให้ตนดูไม่ดีในสายตาบุคคลภายนอก
“นั่นสินะเ้าคะ เปลือกของท่านนี่ช่างดูดีเสียเหลือเกินจนคนภายนอกต่างเคารพนับถือท่าน” หว่านชิงยังคงว่ากระทบต่อไป
“นี่เ้า!” ฮูหยินใหญ่ควบคุมอารมณ์ไว้ไม่อยู่นางเริ่มตะคอก
“เอาล่ะ อย่าทะเลาะกันเอาเป็ว่าฮูหยินใหญ่กับที่ปรึกษาจงกลับไปที่บ้านเสียเถิดข้าและสะใภ้รองจะดูแลที่นี่เอง” แม่สามีตั้งใจกลับมาคุมอำนาจนางจะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาฮุบกิจการของตระกูลซูไป
“ก็ได้เ้าค่ะ” ฮูหยินใหญ่จำเป็ต้องฟังแม่สามีเพราะท่านแม่มีสิทธิ์อย่างเต็มที่ความจริงนั้นท่านพ่อยังไม่เขียนพินัยกรรมยกกิจการให้ลูกชายดังนั้นสิทธิ์การดูแลกิจการต้องตกเป็ของท่านแม่ซึ่งท่านแม่ก็ได้มอบหมายให้ลูกชายดูแลกิจการแทนนางเท่านั้นโรงเกลือจึงเป็ของท่านแม่
***************************
ณห้องนอนของฮูหยินใหญ่
จือหม่าอี้ทำลายข้าวของในห้องเพื่อระบายอารมณ์
“อย่าทำเช่นนั้นสิเ้าคะ เดี๋ยวมีใครมาเห็นเข้า” หงเหม่ยรีบห้าม
“ข้าอุตส่าห์ไว้ชีวิตแม่ย่าแล้ว นางยังจะมาทำแบบนี้กับข้าอีก ว่าแต่ทำไมนางถึงเปลี่ยนไปแบบนี้ แทนที่ข้าตั้งครรภ์ นางจะรักและเอ็นดูข้ามากขึ้น แต่นางกลับทำตัวเ็ากับข้าแถมเข้าข้างน้องสาวข้า ทั้งๆ ที่หว่านชิงก็เป็แค่เมียน้อยเหตุใดเหตุการณ์ถึงกลับตาลปัตรเสียได้” จือหม่าอี้ไม่เข้าใจ
“ข้าจะไปสืบดูเดี๋ยวนี้เ้าค่ะ” หงเหม่ยเองก็อยากรู้เหตุผลนางจึงรีบเดินออกไปจากห้องเพื่อดำเนินการสืบทันที
“ไม่เอาน่า! อย่าอารมณ์เสียไป มันไม่เป็ผลดีกับลูกของพวกเรานะ” เทียนสงเข้าไปกอดคนรักจากทางด้านหลังและจับไปที่ท้องของนางเบาๆ
“ข้าคงต้องกำจัดแม่ย่าซะแล้วสิ” จือหม่าอี้้าเป็ใหญ่ในตระกูลซู
“ตอนนี้ยากเสียหน่อยเพราะแม่ย่าเ้ามีธงสือคอยคุ้มกัน” เทียนสงเคยพ่ายแพ้ธงสือมาแล้ว
“กลัวอะไรกับธงสือ ขนาดสามีข้ามีธงสือคอยคุ้มกัน เขายังตายได้เลย” จือหม่าอี้วางแผนฆ่าสำเร็จมาแล้ว
“อย่าบอกนะว่าเ้าจะใช้วิธีเดิม” เทียนสงสงสัย
“คราวนี้ต้องวางแผนให้รัดกุมมากขึ้น เอาแบบไม่ให้ใครสงสัยเอาผิดข้าได้”จือหม่าอี้ยังคง้าให้คนอื่นยกย่องนับถือในตัวนางเช่นเดิม
ระหว่างนี้พวกเรามาเสพสุขกันดีกว่าเทียนสงอุ้มจือหม่าอี้แบบไม่ทันตั้งตัว
“เดี๋ยวสิ! เดี๋ยวมีใครมาเห็นเข้า” จือหม่าอี้ใและพยายามห้ามปราม
แต่ไม่ทันเสียแล้วเทียนสงรีบวางคนรักบนเตียงและถอดเสื้อของตัวเองจนเห็นกล้ามเป็มัดๆ
“เ้าน่ะ ข้ามีลูกแล้วนะ” จือหม่าอี้เตือน
“ลูกของข้าแข็งแรง แค่นี้ไม่กระทบกระเทือนต่อเขาหรอกน่า” เทียนสงไม่ฟัง
และแล้วทั้งสองก็กอดกันนัวเนียตอนนี้ทั้งสองนั้นตกอยู่ในห้วงพิศวาสที่มิอาจหยุดได้ทำได้เพียงปล่อยใจไปตามแรงปรารถนาเท่านั้น
***************************
ตกกลางคืนเทียนสงอารมณ์ร้อนอยากกำจัดน้องสาวของคนรัก ดังนั้นเขาก็เลยจะลอบสังหารนางในคืนนี้
เทียนสงในชุดดำได้วิ่งไปตามหลังคาบ้านแต่เขาก็ต้องเจอเข้ากับชายชุดดำอีกคน
“เ้าก็คือว่านหลงสินะข้าสืบมาแล้วว่าเ้าเป็เพื่อนของหว่านชิงั้แ่สมัยเด็กแล้วแต่ปัจจุบันคงจะเป็ชู้รักของนาง” เทียนสงพูดเหยียด
“ว่านหลงงั้นหรือ” ชายชุดดำทวนชื่อ
“ครั้งก่อนข้าพลาดท่าเสียทีเ้า แต่วันนี้ข้าจะมาแก้มือ” เทียนสงจะสังหารคนตรงหน้าให้จงได้
ทั้งสองชักดาบและเข้าโจมตีกันทันทีเสียงดาบกระทบกันสนั่นหวั่นไหว แต่คราวนี้ฝีมือของเทียนสงกลับด้อยกว่ามาก เพราะไม่ทันไรเทียนสงก็ถูกดาบจ่อที่คอเสียแล้ว
“เ้าเป็ใครกันแน่ ทำไมฝีมือของเ้าถึงเหนือชั้นแบบนี้เ้าไม่ใช่ว่านหลงนี่” เทียนสงใที่ได้ต่อสู้กับชายมีวรยุทธ์สูง
“ข้าเป็ใครก็ช่าง แต่ตอนนี้ข้าจะจับเ้าส่งทางการ” ชายปริศนาไม่ตอบ
“ฝันไปเถอะ” เทียนสงไม่ยอม จึงเล่นลอบกัด
เทียนสงรีบซัดเข็มพิษใส่ศัตรูทำให้ชายชุดดำที่ทำหน้าที่ปกป้องหว่านชิงต้องรีบดึงดาบกลับและรีบะโหนีให้พ้นแนววิถีของเข็มนับสิบเล่มจากนั้นเทียนสงก็ถือโอกาสนี้หลบหนีไป
ชายชุดดำเปิดหน้าเป็ซูเฉินเขาพึมพำว่า “บ้าจริง!เกือบจับได้แล้วเชียว ว่าแต่ว่านหลง เขาเป็หมอไม่ใช่หรือเขาใช่คนรักของหว่านชิงหรือเปล่านะ”
4K
