ในค่ำคืนแสนเงียบสงบทามกลางความมืดไร้แสงจันทร์ มีเพียงแสงสว่างจากโคมไฟที่ห้อยไว้ตามหน้าบ้านเรือนเท่านั้นที่พอส่องให้เห็นว่าบนพื้นถนนยามนี้ถูกปกคลุมด้วยหิมะแรกของปี จนท้องถนนได้เริ่มกลายเป็สีขาวโพลนตอกย้ำว่าได้เข้าเหมันตฤดูอย่างแท้จริงแล้ว
ทว่าในความมืดทามกลางหิมะโปรยปรายนั้นยังมีรถม้าขนาดกลางเคลื่อนที่อย่างรวดเร็วอยู่กลางท้องถนน สารถีรีบฟาดแส้เฆี่ยนม้าอย่างรีบเร่ง ด้วยใจผู้เป็นายอยากกลับไปถึงจวนให้ได้เร็วไวโดยไม่สนใจว่าถนนที่เปียกจากหิมะแรกนั้นอาจทำให้เกิดเหตุร้ายเอาได้
ั์ตาสีดอกท้อเงยขึ้นมองป้ายหน้าจวนหลังใหญ่มองตัวอักษรคำว่า 'จาง' ที่ถูกเขียนขึ้นอย่างวิจิตรก่อนจะพ่นลมหายใจออกมาเมื่อเหลือบเห็นรถม้าประจำตำแหน่งของผู้เป็ใหญ่ของจวนจอดนิ่งอยู่ด้านข้าง
หญิงสาวคิดว่านางกะเวลาให้พอดีก่อนที่อีกฝ่ายจะกลับมาแล้วแต่เหตุใดคนที่ควรอยู่กินเลี้ยงสังสรรค์ยังจวนท่านแม่ทัพใหญ่ถึงกลับมาก่อนนางได้เช่นนี้เล่า
ร่างบางเงยหน้าขึ้นสูดลมหายใจเข้าแรงๆ เพื่อเรียกขวัญกำลังใจแก่ตน ก่อนจะรีบก้าวเท้าเข้าไปยังเรือนใหญ่ของจวนพร้อมเผชิญหน้ากับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น
แต่ดูเหมือนกำลังใจที่นางเรียกมานั้นจะสูญเปล่าเมื่อความหนาวจากหิมะแรกในค่ำคืนเช่นนี้ยังไม่ทำให้เรือนร่างบางรู้สึกหนาวเหน็บได้เท่ารัศมีความครุ่นโกรธจากร่างหนาเบื้องหน้า
ทั้งที่เขาไม่ได้จับจ้องมองนางอยู่แต่หญิงสาวกลับรู้สึกเหมือนกำลังถูกเขาเอาเหล็กร้อนทิ่มแทงให้ตื่นตัวอยู่ก็ไม่ปาน
ั์ตาสีดอกท้อก้มมองสาวใช้คนสนิทที่รีบหมอบแนบพื้นด้วยความสั่นกลัวต่อร่างหนาทำให้หญิงสาวพลันรู้สึกตื่นตระหนกไม่ต่างกัน ด้วยไม่รู้ว่าจะถูกอีกฝ่ายลงโทษหนักเพียงใดกับความผิดครั้งนี้
"ท่านอา" เสียงหวานกระจ่างใสเรียกขานชายหนุ่มเบื้องหน้าแ่เบาริมฝีปากบางฝืนยิ้มเข้าสู้จนเห็นรอยบุ๋มข้างแก้มเนียน
"ถิงเอ๋อร์ไม่ได้ไปไหนไกลเลยนะเ้าคะ แค่แถว ๆ นี้เอง"
"วันนี้คุณหนูของเ้าไปที่ใดมาบ้าง"
ริมฝีปากบางขบเม้มเข้าหากันในทันทีเมื่อชายผู้ที่นางเรียกว่า 'ท่านอา' หาได้อยากฟังคำแก้ตัวจากนางแต่เปลี่ยนไปถามสาวใช้คนสนิทที่ติดตามไปด้วยกัน โดยที่ดวงตาคมกริบยังคงจับจ้องตำราในมือคล้ายไม่ได้ใส่ใจกับเื่ตรงหน้า
น้ำเสียงทุ่มต่ำที่นางมักเอ่ยชมอยู่บ่อยครั้งว่ามีเสน่ห์ยามนี้นางกลับไม่อยากได้ยินเท่าใดนัก เมื่อน้ำเสียงนั้นคล้ายมีกระแสไม่พอใจเจือปนอยู่หลายส่วน
หญิงสาวสบสายตากับสาวใช้ที่เงยขึ้นมามองนางอย่างน่าเวทนาเพราะกำลังกลัวว่าหากตอบคำถามไปแล้วจะกลายเป็การขายนาย นางจึงพยักหน้าให้สาวใช้ตอบคำถามตามตรงไปเพราะทราบดีว่าอย่างไรเขาย่อมรู้คำตอบนั้นหมดแล้วอยู่ดี
"คุณหนูไปเดินตลาดยามสาย นั่งดูละครงิ้วที่โรงน้ำชาตอนบ่ายแล้วถึงไปสนทนากับคุณชายโจวที่ร้านแพรพรรณก่อนกลับเ้าค่ะ"
ชายหนุ่มได้คำตอบที่้าแล้วจึงสะบัดมือไล่สาวใช้คนสนิทหญิงสาวออกไปกลางห้องจึงเหลือเพียงเรือนร่างบางยืนก้มหน้าอยู่ผู้เดียวเท่านั้นมือใหญ่วางตำราที่ถือลง ช้อนดวงตาคมกริบขึ้นมองสำรวจร่างบางตรงหน้า
"เมื่อคืนมิใช่เ้าว่าหมดแรงหรือ ถึงร้องขอให้ข้าหยุด ไฉนเช้ามาถึงมีแรงออกไปวิ่งเล่นได้อีกทั้งวัน หากข้าไม่กลับมาคาดว่าย่ำเช้ากระมัง เ้าถึงยอมกลับจวน"
คำกล่าวของชายหนุ่มทำให้ขนอ่อนซูเหยี่ยนถิงลุกชันร่างเล็กรีบทิ้งกายนั่งลงก่อนจะคลานเข่าเข้าหาผู้เป็อาฝ่ามือนุ่มบีบนวดต้นขาแกร่งอย่างเอาใจ
"ท่านอากล่าวหนักไปแล้ว ถิงเอ๋อร์คิดจะกลับจวนตั้งนานแล้วเ้าค่ะแต่เพราะหิมะตกลงมากระทันหัน ทำให้ม้าไม่ยอมเดิน เลยล่าช้าอย่างที่เห็นแล้วก็เมื่อคืนถิงเอ๋อร์เหนื่อยจนเจียนหมดแรงจริง ๆ นะเ้าคะแต่พอได้กินข้าวเช้าเข้าไปกลับรู้สึกดีขึ้น เลยอยากออกไปเดินหาซื้อของในตลาดเท่านั้นแต่ระหว่างทางกลับได้ยินว่าในโรงน้ำชามีละครงิ้วเื่ใหม่เล่นถิงเอ๋อร์เลยลองแวะไปดู ปรากฎว่างิ้วนั้นสนุกจนดูเพลินไปหน่อยพอจะกลับออกจากโรงน้ำชา ก็บังเอิญเจออาซวนเข้า เขาบอกว่าที่ร้านมีแพรพรรณเข้าใหม่โจวฮูหยินอยากให้ถิงเอ๋อร์ไปเลือกพอดี ถิงเอ๋อร์ก็เลยเสียเวลาไปเลือกผ้าที่ร้านอาซวนต่ออีกนิด แล้วต่อมาก็เป็อย่างที่ถิงเอ๋อร์บอกเื่ม้าเ้าค่ะ"เหยี่ยนถิงอธิบายยาวเยียนเล่าเื่ราวทั้งหมดให้ฟังหวังว่าเขาจะไม่ทำโทษนางเพราะเื่นี้
แล้วเมื่อคืนก็มิใช่เื่โกหกสักเพียงนิดนางเหนื่อยจวนเจียนจะขาดใจจริง ๆ
ผู้ใดจะคาดคิดเล่าว่าเพียงแค่นางเดินเท้าเปลือยเปล่าออกจากห้องนอน จะถูกเขาลงโทษหนักหน่วงเร่าร้อน (?) ถึงเพียงนั้นได้
ช่างเป็ความผิดที่ไร้สาระยิ่งนัก
"ดีจริง เื่ของเ้าช่างมีแต่พอดีกับบังเอิญ" จางตงหยางยกยิ้มมุมปากให้กับคำแก้ตัวของหญิงสาวนางช่างสรรหาคิดคำให้ความผิดพ้นตัวเก่งนัก
"ท่านอาอย่าได้เคืองโกรธเลยนะเ้าคะ ถิงเอ๋อร์นำผ้ากลับมาด้วยหลายพับเช่นนั้นถิงเอ๋อร์จะตัดเย็บชุดให้ท่านอาใหม่ ไถ่โทษในความผิดวันนี้นะเ้าคะ"เหยี่ยนถิงรีบยื่นข้อเสนอให้ชายหนุ่มไม่คิดลงโทษนางแม้จะไม่รู้ว่าแค่ออกไปนอกจวนจะเป็ความผิดได้เช่นไรก็ตาม
"ไปเถอะ"
"ขอบคุณเ้าค่ะท่านอา"ริมฝีปากบางคลี่รอยยิ้มกว้างด้วยความดีใจจนเห็นรอยบุ๋มข้างแก้มอีกครั้งก่อนจะรีบลุกขึ้นยืนหลังได้ยินคำจากผู้เป็อา
เรือนร่างบางรีบย่อกายทำความเคารพพร้อมหันหลังเตรียมออกจากห้องอย่างรีบเร่งพรางนึกลิงโลดดีใจ ไม่คิดว่าวันนี้ท่านอาจะยอมปล่อยนางไปโดยง่าย
ทว่าหญิงสาวยังไม่ทันก้าวเท้าข้ามผ่านธรณีประตูคำจากเสียงทุ้มทางด้านหลังทำให้นางถึงกลับหยุดชะงักกลับไปตัวรีบหัวใจห่อเหี่ยวอีกครั้ง
"ไปพบท่านย่าแล้วเตรียมตัวกลับมารับโทษ"
"เ้าค่ะ"
หลังเห็นร่างบางตอบรับเสียงแ่พร้อมเดินคอตกออกจากห้อง ใบหน้าหล่อเหลาชายหนุ่มจึงปรากฎรอยยิ้มบางชั่ววูบก่อนจะจางหายไป
178
![[มี E-book]ทะลุมิติมาเป็นนางร้ายในนิยายยุค 70](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1720873913_19531445.webp)
