เซียนปรสิตกิ่งไม้ถือเป็สัตว์อสูรกึ่งมนุษย์ชนิดหนึ่งซึ่งมิใช่พบกันได้ง่าย ๆ แต่เซียนปรสิตกิ่งไม้สองตัวอยู่ด้วยกันยิ่งพบยากเข้าไปอีก เสียงเผาไหม้ชายขอบวงเวทที่ผู้เฒ่าเฉินร่ายเอาไว้ หากเพ่งดูจะเห็นแมลงตัวเล็กจำนวนมากเดินเข้าหาวงเวท แมลงเหล่านี้ถูกควบคุมด้วยปรสิตตัวน้อยนิดอีกทอดหนึ่ง
การเดินเข้ามาให้วงเวทเผาไหม้ ไม่ส่งผลกับวงเวทมากนักแต่หากเป็เช่นนี้ต่อไปวงเวทก็จะถูกเผาผลาญพลังงานลงไปเรื่อย ๆ
เซียนปรสิตกิ่งไม้นี้พัฒนามาจากปรสิตที่อยู่ในร่างผู้ฝึกตนอาศัยการแพร่ขยายจากภายในยึดครองร่างกายของผู้ฝึกตนบ่มเพาะจนกลายเป็เซียน แน่นอนสำนักที่ยอมรับเซียนปรสิตกิ่งไม้นี้ย่อมเป็สำนักกุ่ยเซียนที่มีเซียนจากการบ่มเพาะที่แปลกประหลาดจำนวนมาก
หนึ่งชั่วยามต่อมา ด้วยปริมาณของแมลงปรสิตนับล้านตัวทำให้วงเวทป้องกันที่ผู้เฒ่าเฉินเตรียมไว้ป้องกันสัตว์ป่าทั่วไปถูกเผาผลาญจนค่อย ๆ ซีดจางลง กลิ่นเนื้อสัตว์อสูรหอมหวนยิ่งนัก กลิ่นเนื้อสัตว์อสูรย่างนี้กลบกลิ่นแมลงปรสิตย่างรอบวงเวทจนหมดสิ้น หลี่ซุนเดินมาถึงหลงซิน หลงซินมองหลี่ซุนอย่างงุนงง
"เข่อเจี้ยนบอกว่ามีคนแอบมองพวกเราจากในป่า"
หลงซินลุกขึ้นมองเข้าไปในแนวป่า
"ข้าไม่เห็นอะไร เ้าแน่ใจรึเปล่า”
“สงสัยข้าจะกังวลมากเกินไป” หลี่ซุนบอก เขายังไม่แน่ใจสิ่งที่สมปองบอกเพราะเขามองไม่เห็นใครในแนวป่าเช่นกัน
“วงเวทป้องกันสามารถป้องกันสัตว์ป่าแถบนี้ได้ ผู้เฒ่ากำชับอย่าออกไป เ้าอย่าลืม" หลงซินกำชับหลี่ซุน
สมปองเห็นหลี่ซุนเดินกลับมา
“หลงซินว่าอย่างไรบ้าง”
“เขามองไปในแนวป่าแล้วไม่เห็นอะไรเช่นเดียวกับข้า”
สมปองไม่รู้จะอธิบายอย่างไร เขามองออกไปแล้วถามหลี่ซุน
"พี่หลี่ท่านรู้อะไรเกี่ยวกับวงเวทบ้าง"
“เข่อเจี้ยนเ้า้าจะบอกอะไรข้า แน่นอนว่าบิดาข้าสอนมาบ้าง"
"ท่านเดินมากับข้า เราไม่ออกไปด้านนอก แค่ไปดู ข้าสงสัย"
"เ้าสงสัยอะไร" แม้จะไม่ค่อยเชื่อแต่สำหรับพี่หลี่ สมปองกล่าวอะไรเขาย่อมคล้อยตามจึงลุกขึ้นเดินตามสมปองไป
"ดูนั่น"
พื้นหญ้าด้านนอกดูไม่มีอะไรแปลกประหลาดแต่พอสมปองยื่นไม้ติดไฟจ่อไปที่พื้นกลับมีการเคลื่อนถอยหลังออกไป สิ่งมีชีวิตตัวเล็ก ๆ จำนวนมากเกาะอยู่ด้านนอกวงเวทกำลังเผาไหม้ตนเอง สมปองรู้ได้ทันที
ทั้งฝูงมิมิค ฝูงแมลงมุม นิยายหลายเื่พูดฝูงแมลงอาละวาด แต่ส่วนใหญ่เป็แมลงตัวใหญ่โต ตอนนี้ต้องเจอแมลงตัวเล็กจำนวนมากทำเอาสมปองถึงกับขนลุกซู่เลยทีเดียว
"เอายังไงละทีนี้" เขาคิด
สมปองเดินกลับไปเฉือนขาสุนัขป่าท่อนหนึ่งเหวี่ยงออกไปข้างนอกวงเวท ทันทีที่ตกสู่พื้น บางสิ่งบางอย่างตัวเล็ก ๆ จำนวนมาะโไปยังขาท่อนนั้นทันที
หลี่ซุนเห็นสมปองโยนขาสุนัขป่าที่แสนอร่อยออกไปกำลังจะต่อว่าก็ตกตะลึง
"นั่นมันอะไร" หลี่ซุนร้องะโขึ้น
แมลงตัวเล็กดูคล้ายด้วงคล้ายในหนังมัมมี่ของอียิปต์แต่นี่ตัวเล็กกว่ามาก แสงไฟส่องมาไม่ถึงแต่เสียงร้องโวยวายของหลี่ซุนทำให้หลายคนเริ่มให้ความสนใจ
หลงซินเดินมาดูก็มีสีหน้าเคร่งเครียด แต่สมกับที่ได้รับมอบหมายให้ดูแลเด็ก ๆ เขาตัดสินใจให้ทุกคนรื้อกองไฟไปสร้างแนวไฟเป็วงกลมล้อมทุกคนไว้ภายใน ลูกสุนัขป่าถูกทิ้งไว้แต่ครู่เดียวแมลงฝูงหนึ่งกัดกินตายโดยไม่ทันส่งเสียงร้อง สมปองได้แต่เสียดาย
เนื้อสัตว์อสูรถูกขนมาด้วยเผื่อใช้เป็เชื้อไฟ
“ขอให้ทุกคนอยู่ในวงกลมนี้ อย่าออกไปด้านนอกเด็ดขาด” หลงซินร้องบอกทุกคน
วงเวทที่อยู่ห่างออกไปเริ่มจางลง แมลงจำนวนมากพุ่งออกมาจากแนวป่าตรงมายังข่ายเวท เด็ก ๆ ทุกคนเห็นข่ายเวทซัดจางลง เริ่มมีเสียงร่ำร้องหาผู้เฒ่าเฉิน
“ท่านผู้เฒ่าเมื่อไหร่จะกลับมา”
“ท่านผู้เฒ่าเฉินหายไปไหน?”
หลงซินได้แต่ร้องให้ทุกคนหุบปาก เขาสั่งแต่ละด้านสร้างเวทป้องกันที่ด้านหน้าของตนเอง
“พวกเราได้แต่พยายามป้องกันตัวเองเต็มที่ ข้าหวังว่าผู้เฒ่าเฉินจะกลับมาทัน”
สองเซียนปรสิตกิ่งไม้ยืนมองในเงามืดของป่า
“ช้าเกินไป ศิษย์น้องเ้าส่งแมลงออกไปอีก”
“ศิษย์พี่ แมลงของข้าหมดแล้ว ท่านต้องลงมือเองแล้ว”
เซียนปรสิตที่มีกิ่งไม้หนึ่งกิ่งบอกกับเซียนปรสิตที่กิ่งไม้สองกิ่ง พวกมันกำลังรอคอยให้วงเวทเสื่อมลง เซียนปรสิตสองกิ่งไม้แผ่คลื่นสีดำออกจากปลายนิ้ว ด้วงตัวเล็กนับล้านบินพุ่งตรงไปยังข่ายเวท
สมปองเคยดูสารคดีปรสิตชนิดหนึ่งอาศัยอยู่ในแหล่งน้ำมนุษย์รับประทานน้ำนั้นเข้าไป ปรสิตเติบโตในร่างกายมนุษย์วันหนึ่งมันเจาะออกมาจากเท้ามนุษย์สร้างความทุกข์ทรมานเป็อย่างมาก
เด็ก ๆ คิดอะไรไม่ออกเห็นข่ายเวทเผาแมลงได้จึงฉวยไม้ฟืนขนาดเหมาะมือขึ้นมาถือไว้ ทำให้กองไฟอ่อนกำลังลง แมลงประเภทด้วงย่อมกลัวไฟ แต่ถ้าไฟไม่แรงพอจะเผาไหม้แมลงจำนวนมากขนาดนี้ได้หรือไม่
วงเวทจางลงในที่สุด สมปองมองหาท่อนขาสุนัขป่าที่โยนไว้ ขณะนี้ไม่เห็นแม้แต่กระดูก ด้วงตัวเล็กจำนวนมากมายมหาศาลล้อมเข้ามาหากองไฟ สองเซียนปรสิตแลบลิ้นเลียริมฝีปาก ดวงตาสีแดงยิ้มกริ่ม ได้เวลารับประทานอาหาร มันมองตากันเองแล้วก้าวออกมาจากเงาป่า
เด็ก ๆ จ้องมองชายรูปร่างเป็มนุษย์ปรากฏกิ่งไม้กิ่งหนึ่งงอกออกมาจากศีรษะ อีกคนมีกิ่งไม้สองกิ่ง หน้าตาเหมือนมนุษย์ปกติเพียงดวงตาสีแดงเต็มไปด้วยเส้นเืเดินเข้ามาหาวงเวทพร้อมกับด้วงตัวเล็กตัวน้อย
เด็ก ๆ ในวงล้อมกองไฟแกว่งไม้ฟืนติดไฟสู้กับฝูงด้วง วงล้อมกองไฟเป็พื้นที่แคบ พอเด็กกวัดแกว่งไม้ฟืนก็ทำให้สะเก็ดไฟกระเด็นใส่กันเอง อาวุธที่พกพามาแทบไม่เกิดประโยชน์อันใด เปลวไฟในกองไฟลุกโชติ่ด้วยการเผาไหม้ฝูงด้วงที่คลานมาบนพื้น
สีหน้าเด็ก ๆ แสดงถึงอาการหวาดกลัว สมปองมีสีหน้าเคร่งเครียด ไฟจากกองไฟอ่อนเกินไปไม่สามารถเผาแมลงที่บินสูงขึ้นไป้า
การอาละวาดของฝูงแมลงโดยไม่ป้องกันเป็เื่ที่อันตราย หนังแมลงบุกโลกหลายเื่จัดการแมลงด้วยไฟ แต่ดูเหมือนจะเป็ไปไม่ได้ในตอนนี้ที่จะเผามันให้หมดสิ้นเว้นเสียแต่จะมีปืนพ่นไฟ
ขณะที่ทุกคนกำลังใและหวาดกลัว สมปองร้องะโ “ทุกคนร่ายเวทป้องกัน”
หลงซินฉุกคิดขึ้น “เมื่อวานนี้พวกเ้าฝึกร่ายเวทป้องกันแล้ว หันหลังเข้าหากันแล้วร่ายเวทป้องกันไว้ด้านหน้าตนเอง ข้าจะรับผิดชอบข้างบน”
เสียงของหลงซินปลุกทุกคนให้ตื่น เวทป้องกันถูกสร้างขึ้นตามคำแนะนำของหลงซิน แมลงเริ่มลดจำนวนลงแต่ยังมากพอสำหรับการโจมตีเด็กที่มีปราณไม่มากนัก
165
![ไม่เป็นแล้วโสมพันปี เกิดใหม่ชาตินี้ขอเป็นคุณหนูหกที่ได้แต่งงาน! [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1720408783_76325076.webp)
