แสงพระอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องผ่านช่องหน้าต่างร่างของจื่อรั่วที่นอนนิ่งอยู่บนเตียงก่อนจะค่อยๆ ลุกขึ้นนั่งข้างกายว่างเปล่ามีเพียงผ้าห่มผืนหนาปกคลุมให้ความอบอุ่นแก่ร่างนั้น จื่อรั่วมองไปรอบๆ ห้องก็ไม่พบผู้ใดมีเพียงเ้าส้มและน้องๆ วิ่งเล่นกันไปมา
"เราคงไม่ได้ฝันไปหรอกนะ" จื่อรั่วพึมพำกับตัวเอง ความฝันที่คล้ายความจริงเสียเหลือเกินอ้อมแขนอันแข็งแกร่งโอบกอดร่างบางเอาไว้ด้วยความอ่อนโยนเธอยังคงจดจำความอบอุ่นนั้นไม่เลือนหาย จื่อรั่วรีบสลัดความคิดก่อนลุกขึ้นมาล้างหน้าล้างตาแล้วเดินออกมายังด้านนอกก็พบกับหลิวหยางที่เดินเข้ามาพอดี
"วันนี้เ้าว่างหรือไม่" หลิวหยางระบายยิ้มเมื่อเห็นว่าจื่อรั่วกำลังออกมาจากห้องพอดี หลังจากที่เธอหลับไปเขาก็ได้จัดให้เธอนอนในท่าที่สบายแล้วเขาจึงออกมา
"ท่านมีเื่อะไรจะให้ข้าทำอย่างนั้นหรือ" จื่อรั่วได้แต่หลบสายตาคมคู่นั้น
"ข้าจะพาเ้าไปยังสถานที่หนึ่ง"
"แล้วท่านไม่มีราชการที่ไหนหรือถึงจะพาข้าออกไปเที่ยวได้" เหตุใดเขาถึงได้มีเวลาว่างออกไปเที่ยวเล่นได้
"วันนี้เป็วันหยุดพักผ่อนข้าเลยอยากจะพาเ้าไปเที่ยวเปิดหูเปิดตาบ้างเดี๋ยวข้าไปรอเ้าอยู่ด้านหน้าก็แล้วกัน"
"อืม" จื่อรั่วพยักหน้ารับก่อนเดินกลับเข้าห้องเพื่อเปลี่ยนชุดใหม่แล้วจึงเดินออกมาขึ้นรถม้าที่จอดรออยู่หน้าจวนซึ่งมีหลิวหยางนั่งรออยู่ด้านใน
รถม้าเคลื่อนตัวผ่านชุมชนตลาดออกมายังท้ายตำบลมุ่งหน้าสู่ชายป่าอันกว้างใหญ่ก่อนจะหยุดลงที่ทุ่งดอกไม้แสนสวย จื่อรั่วก้าวลงจากรถม้าอย่างตื่นเต้นทุ่งดอกไม้สีเหลืองอร่ามปรากฏอยู่ตรงหน้าเธอรีบวิ่งเข้าไปใกล้ยื่นมือเข้าไปััดอกไม้ตรงหน้าอย่างเบามือสายลมโชยพัดพากลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกเก๊กฮวยปะทะจมูก
"เ้าชอบหรือไม่" หลิวหยางมองดูใบหน้าจื่อรั่วที่เปื้อนยิ้มก็พลอยทำให้เขายิ้มตามได้เช่นกัน
"ชอบสิและสวยมากด้วยข้าไม่รู้มาก่อนเลยนะว่าที่หนานลั่วมีทุ่งดอกไม้กว้างใหญ่เพียงนี้มีเพียงดอกเก๊กฮวยเท่านั้นหรือ" จื่อรั่วหลับตาพริ้มสูดเอากลิ่นหอมของดอกเก๊กฮวย
"มีหลากหลายชนิดเดี๋ยวข้าจะพาเ้าไปดูทางด้านโน้น" หลิวหยางมองข้ามไปอีกฝั่งของทุ่งดอกเก๊กฮวยแห่งนี้เขายื่นมือไปเพื่อกุมมือของจื่อรั่วให้เดินตามเขาไปซึ่งจื่อรั่วก็ไม่ได้ขัดขืนแต่อย่างไรกลับรู้สึกอบอุ่นในหัวใจที่มีคนคอยใส่ใจเธอเช่นนี้ หลิวหยางจูงมือเธอเดินผ่านทุ่งดอกเก๊กฮวยเพียงไม่นานก็มาถึงทุ่งดอกโบตั๋นที่มีหลากหลายสีส่งกลิ่นหอมตลบอบอวลห่างออกไปไม่ไกลเป็ทุ่งดอกทานตะวันที่บานสะพรั่ง
"พวกเราปูเสื่อนั่งกินข้าวใต้ร่มไม้แถวนี้ดีหรือไม่" จื่อรั่วมองเห็นต้นไม้ใหญ่ที่แผ่กิ่งก้านให้ร่มเงาเหมาะแก่การนั่งพักผ่อน
"ตามใจเ้าสิเดี๋ยวข้าไปหยิบตะกร้าอาหารมาให้แล้วกัน" หลิวหยางเดินผ่านทางเดิมเพื่อกลับไปเอาของยังรถม้าที่จอดอยู่ของอีกฝั่งเพียงไม่นานเขาก็เดินกลับมาพร้อมกับตะกร้าอาหารใบใหญ่
"ข้าให้ท่าน" จื่อรั่วยื่นช่อดอกโบตั๋นสีขาวให้หลิวหยาง ดอกโบตั๋นสีขาวหมายถึงความสงบสุขและอ่อนโยน
"มีแต่บุรุษที่มอบดอกไม้ให้สตรีนี่เ้ากลับมอบดอกไม้ให้บุรุษเช่นนั้นหรือ" เธอใช่่เวลาที่เขาเดินกลับไปเอาตะกร้าอาหารเก็บดอกโบตั๋นสีขาวมัดรวมกันเป็ช่อ
"ไม่เห็นจะเป็ไรเลยใครมอบให้ก็เหมือนกันนั่นแหละหรือว่าท่านจะไม่รับดอกไม้ของข้าอย่างนั้นหรือ" น้ำเสียงบ่งบอกว่านางกำลังน้อยใจเขา
"ไม่ใช่อย่างนั้นสักหน่อยข้าเต็มใจรับดอกไม้ของเ้าอยู่แล้ว" หลิวหยางรีบรับดอกไม้ในมือของจื่อรั่วอย่างรวดเร็วก่อนที่เธอจะปามันทิ้งไป จื่อรั่วยิ้มอย่างพอใจก่อนเดินไปปูเสื่อนั่งกินมื้อกลางวันใต้ต้นไม้ใหญ่ หลิวหยางและจื่อรั่วใช้เวลาเที่ยวชมทุ่งดอกไม้สองชั่วยามก็เดินทางกลับ ระหว่างทางกลับจื่อรั่วนึกอยากแวะดื่มน้ำชาในตลาดสักหน่อยจึงได้เอ่ยขออนุญาตเขา
"ข้าอยากดื่มน้ำชาแล้วเดินตลาดเล่นสักหน่อยได้หรือไม่"
"ได้สิ" หลิวหยางยิ้มตอบอย่างอ่อนโยนเป็วันที่เขามีความสุขไม่น้อยที่ได้ใช้เวลาอยู่กับสตรีที่ชอบ เมื่อรถม้าเคลื่อนตัวผ่านเขตชุมชนและตลาดหลิวหยางจึงจอดแวะพักที่หอ ซินเยว่ เป็ร้านน้ำชาอันดับหนึ่งของอำเภอหนานลั่วหลิวหยางเดินนำจื่อรั่วเข้าไปยังด้านในหอซินเยว่เขาเลือกนั่งในมุมที่ไม่มีคนมากนักก่อนจะสั่งอาหารและเครื่องดื่มสองสามอย่าง
"เ้าลองชิมอันนี้ดูเป็เมนูขึ้นชื่อของที่นี่เลยนะ" หลิวหยางตักซี่โครงอ่อนตุ๋นยาจีนส่งให้จื่อรั่วได้ลองชิม
"อืม น่ากินมากเลย" จื่อรั่วรับมาก่อนจะลองชิมก้ยิ้มออกมาอย่างพอใจในรสชาติ
"เสร็จแล้วเดี๋ยวข้าจะพาเ้าไปเดินเล่นในตลาดดีหรือไม่"
"ดีเลยข้ากำลังนึกอยากกินขนมอยู่พอดี" จื่อรั่วเห็นด้วยกับความคิดของหลิวหยาง เสร็จจากดื่มน้ำชาหลิวหยางและจื่อรั่วก็ออกมาเดินเที่ยวชมตลาดทั้งสองเดินไปตามถนนที่สองข้างทางมีร้านค้าขายของหลากหลายชนิด จื่อรั่วเดินมาหยุดที่ร้านขายถุงหอมก่อนจะมองดูอยู่นาน
"เ้าอยากได้อย่างนั้นหรือ" หลิวหยางเห็นนางยืนดูถุงหอมร้านนี้อยู่ครู่หนึ่งเขาจึงได้เดินเข้ามาถามจื่อรั่วจึงพยักหน้ารับก่อนจะเลือกหยิบถุงหอมสีฟ้าลายปักนกยูงขึ้นมาอันหนึ่งภายในบรรจุสมุนไพรที่ให้กลิ่นหอมไว้หลากหลายชนิดส่งให้หลิวหยางได้ดูก่อนจะเขาเป็คนจ่ายเงิน
"เ้าอยากได้อันไหนเลือกเอาสักอันสิ" หลิวหยางบอกเมื่อเห็นนางยืนมองอยู่นานสองนาน
"ไม่ดีกว่ามันคงราคาแพงมากแน่เลย" ถึงแม้มันจะดูสวยมากหากแต่ว่านางต้องตัดใจเพราะไม่อยากรบกวนเงินของหลิวหยางจึงเลือกที่จะเดินหนีไปดูอย่างอื่น
"นี่เรียกว่าขนมอะไรหรือ"
"นี่เรียกว่าน้ำตาลปั้น ที่เรียกเช่นนี้เพราะทำมาจากน้ำตาลเราสามารถบอกให้พ่อค้าปั้นเป็รูปต่างๆ ตามที่เรา้าได้" หลิวหยางอธิบายเพิ่ม
"เช่นนั้นข้าขอลองชิมดูสักอันได้หรือไม่"
"ตามใจเ้าสิ" หลิวหยางส่งยิ้มหวานมองดูจื่อรั่วเลือกสีน้ำตาลปั้นและบอกพ่อค้าให้ทำตามที่นาง้าจนได้เป็รูปแมวสีส้มตัวอ้วน
"เป็อย่างไรเหมือนเ้าส้มหรือไม่" จื่อรั่วฉีกยิ้มกว้างก่อนถามความคิดเห็นจากหลิวหยาง
461
