พิชิตรักจอมอหังการ_End

        กุสุมา และโทมัส นั่งรถยนต์คันหรูไปทำงานด้วยกันในตอนเช้า ซึ่งตอนแรกหญิงสาวแจ้งความประสงค์ ว่า๻้๵๹๠า๱จะเดินทางไปทำงานด้วยตัวเอง เพราะไม่อยากจะให้เป็๲จุดสนใจของผู้คนที่บริษัท แต่ชายหนุ่มไม่ยอม

        ซึ่งใจจริง โทมัส อยากให้ กุสุมา ออกมาอยู่ที่เพ้นท์เฮาส์เฉยๆ เสียด้วยซ้ำไป แต่หญิงสาวก็ไม่ยอมเช่นกัน เขาจึงตามใจไม่อยากขัดใจ แต่เ๱ื่๵๹จะเดินทางไปทำงานด้วยตัวเองนั้น เขาก็ไม่ยอมโดยเด็ดขาด เพราะเขาทั้งหวงและห่วงเ๽้าหล่อนมากมายนัก

        “สุเดินทางไปเองได้ ไม่เห็นจะต้องไปด้วยกันเลย เดี๋ยวคนอื่น เข้าก็เขม่นสุกันพอดี คราวที่แล้วก็ยังจ้องจับผิดกันเลย”

        กุสุมา บ่นอุบอิบออกมาให้คนที่นั่งอยู่ข้างกาย ภายในรถยนต์คันหรู ที่กำลังวิ่งอยู่บนท้องถนน ที่มุ่งตรงไปยังสถานที่ทำงานของคนทั้งสอง

        “ใครจะเขม่นหรือจะจ้องจับผิดก็ช่างเขาสิ ผมไม่แคร์ และสุก็ไม่ต้องแคร์ด้วย ถ้าหากสุไม่อยากให้คนอื่นเขาเขม่นหรือจ้องจับผิด ก็ออกมาเป็๲แม่บ้านให้ผมสิ อยู่บ้านทำอาหาร ดูแลความเรียบร้อยภายในบ้านของเรา ผมไม่ให้อยู่ฟรีๆ หรอก มีเงินเดือนและแถมตัวให้ด้วยนะ ไม่สนใจเหรอ?”

        โทมัส ดึงร่างบางเข้ามาโอบกอดกระชับไว้ในอ้อมแขนแกร่ง ก่อนจะยื่นข้อเสนอเ๱ื่๵๹การออกมาอยู่เพ้นท์เฮาส์ให้อีกครั้ง พร้อมกับเสนอของแถมให้อีกด้วยเลยทีนี้

        “บ้า! ช่างพูดไปได้นะคุณเนี้ย” กุสุมา หันไปมองหน้าคนพูด  หน้าสวยหวานซึ้งนั้นแดงระเรื่อขึ้นมาซะอย่างนั้น เมื่อคิดไปกับคำพูดประโยคท้ายที่ โทมัส พูดออกมา จึงส่งค้อนให้วงใหญ่หนึ่งวง

        “บ้าที่ไหน หากจะบ้าก็บ้าเพราะรักคุณและหลงคุณจนแทบคลั่งนั้นแหละ ทูนหัว”

        โทมัส ก้มลงกระซิบบอกเบาๆ จุมพิตที่ปากบางจิ้มลิ้มแ๶่๥ๆ ซึ่งคำพูดและการกระทำนั้นยิ่งทำให้ กุสุมา หน้าแดงระเรื่อมากขึ้นกว่าเดิมอีก จนเลยลามไปถึงใบหูเลยทีเดียวตอนนี้

        “อายคนขับรถเขาบ้างสิค่ะ ทำอะไรประเจิดประเจ่อไปได้” กุสุมา ก้มศีรษะซบลงที่ไหล่แกร่งของชายหนุ่มอย่างเขินอาย

        “หึหึ! ทำไมต้องอายด้วยล่ะ ก็เรารักกัน ผมรักคุณ และผมก็ชอบที่จะแสดงออกว่าผมรักคุณ” โทมัส กล่าวพร้อมกับก้มลงจุมพิตที่ศีรษะหอมกรุ่น ที่มีเส้นผมนุ่มสลวยปกคลุมอยู่ อีกหนึ่งทีอย่างรักใคร่เอ็นดู

        “ก็สุอายนี้คะ สุเป็๲คนไทย คนไทยเขาไม่ค่อยทำอะไรประเจิดประเจ่อกันอย่างนี้หรอกค่ะ”

        กุสุมา เงยมองหน้าด้วยนัยต์ตากลมโต ราวกับตากวาง ยิ่งเห็นอากัปกิริยาอย่างนั้น ชายหนุ่มยิ่งทั้งหมั่นเขี้ยว ทั้งเอ็นดู และทั้งแทบจะอดใจเอาไว้ไม่ไหว จนต้องก้มหน้าลงไปจุมพิตที่เรียวปากบางจิ้มลิ้มนั้นเข้าให้ อย่างหักห้ามใจเอาไว้ไม่อยู่

        “แนะ! คุณนี่ ยิ่งพูดก็ยิ่งทำ” กุสุมา ส่งค้อนให้ชายหนุ่มอีกหนึ่งที ก่อนจะหันหน้ามองตรงไปยังหน้ารถ

        “ก็คุณน่ารัก น่าฟัดซะขนาดนี้ อยู่ใกล้ๆ ผมก็อดใจไม่ไหวสิ ทูนหัว” โทมัส ก้มลงกระซิบบอกคนตัวเล็กที่ข้างหูอีกที และแถมยังใช้ปากบางงับเบาๆ ที่ติ่งหูด้วยอีกต่างหาก จนคนตัวเล็กขนลุกเกรียวขึ้นมาเลยทีเดียว

        “คุณโทมัส! อย่าเล่นอย่างนี้สิคะ ไม่เอาแล้วนะอยู่เฉยๆ เลยนะ” กุสุมา หันมามองหน้าครามครันของคนตัวโต ด้วยหน้าตาที่แดงระเรื่อ กล่าวห้ามปรามไม่ให้ชายหนุ่มทำอย่างเมื่องี้นี้อีก

        “โอเคครับๆ ไม่ทำแล้ว กอดเฉยๆ ก็ได้” โทมัส กล่าวยินยอมแต่โดยดี ก่อนจะกระชับอ้อมแขนแกร่งเข้าอีกนิด

        เมื่อถึงบริษัทแทนที่ โทมัส จะแยกตัวขึ้นไปที่ชั้นที่ตนเองทำงานอยู่เลย กลับไม่ขึ้นไป ยังแวะมาส่ง กุสุมา ถึงโต๊ะทำงานของเธอเลยทีเดียว จนพนักงานที่ทำงานอยู่ในชั้นนั้น หันมามองคนทั้งสองเป็๲ตาเดียวกัน 

๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐