ในวันที่เธอมองไม่เห็น

        เสียงกาต้มน้ำเดือดดังแผ่วจากในครัวไอน้ำลอยขึ้นปะทะหน้าต่างกระจกก่อนจะค่อย ๆ เลือนหายไปพร้อมกับแสงอ่อนของเช้าวันใหม่ นกสองสามตัวส่งเสียงทักทายกันอยู่บนกิ่งแอปเปิลหลังบ้านลมต้นฤดูใบไม้ผลิพัดผ่านสวนอย่างแผ่วเบาพาเอากลิ่นดินที่เพิ่งอุ่นขึ้นหลังผ่านฤดูหนาวเข้ามาในบ้าน

มิซากิวางชามซุปมิโสะลงบนโต๊ะอาหาร

“อาโออิ”

“ค่ะ”

หญิงสาวเดินออกมาจากห้องของตัวเองปลายนิ้วแตะกรอบประตูก่อนก้าวออกมาอย่างคุ้นเคย ผ้าพันคอสีครีมถูกพับเรียบร้อยอยู่บนคอ เสื้อโค้ตตัวเดิมที่ใส่มาตลอดฤดูหนาวยังคงอยู่แม้วันนี้อากาศจะอุ่นขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อย เธอดึงเก้าอี้ออกเองนั่งลงตรงตำแหน่งเดิมมือเอื้อมไปหาแก้วชาโดยไม่ลังเล

“วันนี้หอมจัง”

มิซากิยิ้ม “เก็บใบชาชุดใหม่เมื่อวาน”

อาโออิยกแก้วขึ้น สูดไออุ่นเบา ๆ “กลิ่นหวานกว่าเดิมนิดหนึ่ง”

“รู้ด้วยหรือ”

“ค่ะ” เธอหัวเราะ

“คุณยายฟูมิคงดีใจ”

เคนจิเดินเข้ามาจากหลังบ้านรองเท้าบู๊ตยังเปื้อนดินจากการเดินสำรวจสวนแต่เช้า เขาวางหมวกลงบนชั้นไม้

“ดอกแอปเปิลเริ่มออกแล้ว”

มิซากิหันไปมองสามี “เร็วกว่าปีที่แล้วไหม”

“นิดหน่อย”

อาโออินั่งฟังบทสนทนาเงียบ ๆ เมื่อก่อนเวลาพ่อกับแม่พูดถึงสวน เธอมักรีบวิ่งออกไปดูด้วยตัวเอง ตอนนี้เธอไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองพลาดอะไรเพราะน้ำเสียงของพ่อเวลาพูดถึงต้นไม้ทำให้เธอเห็นภาพได้เสมอ

เคนจิหันมาทางลูกสาว “วันนี้จะออกไปกับคุณคุโรคาวะหรือ”

“ค่ะ”

“กลับเย็นไหม”

อาโออิคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนยิ้ม “น่าจะค่ะ”

เคนจิพยักหน้าเพียงครั้งเดียว “งั้นเดินดี ๆ”

ไม่มีคำว่า “ระวัง” ไม่มีคำว่า “อย่าล้มอีก” เหตุการณ์เมื่อหลายวันก่อนผ่านไปแล้วไม่มีใครหยิบมันกลับมาพูดซ้ำเพราะทุกคนในบ้านรู้ดีว่าการเติบโตไม่ควรถูกผูกไว้กับความผิดพลาดเพียงครั้งเดียว

---

        หลังอาหารเช้า มิซากิเก็บจานเข้าครัวเคนจิออกไปสวนอีกครั้ง อาโออิเดินกลับเข้าห้อง เธอหยิบไม้เท้าสีขาวที่พิงอยู่ข้างโต๊ะทำงานปลายนิ้วลูบด้ามจับเบาๆ ก่อนพับเก็บอย่างเป็นระเบียบ เธอไม่ได้กางมันออก เวลาเดินในหมู่บ้านกับมาซาอากิเธอแทบไม่ได้ใช้มันแล้วแต่ยังพกติดตัวเสมอไม่ใช่เพราะกลัวแต่เพราะมันคือส่วนหนึ่งของชีวิต เธอหยิบกระเป๋าผ้าขึ้นสะพาย ตรวจดูของข้างในด้วยปลายนิ้วทีละอย่างผ้าเช็ดหน้า กระเป๋าสตางค์ กุญแจบ้านทุกอย่างอยู่ครบ เสียงนาฬิกาแขวนดังขึ้น ติ๊ก...ติ๊ก...ติ๊ก...อาโออิยืนนิ่งอยู่หน้าประตู เธอไม่รู้ว่าตอนนี้แสงแดดส่องเข้ามามากแค่ไหน ไม่รู้ว่าท้องฟ้าเป็นสีอะไรแต่เธอรู้ว่าอีกไม่นานเขาจะมา

        หญิงสาวยิ้มกับตัวเองไม่ใช่เพราะจำเวลาได้แต่เพราะทุกเช้ามาซาอากิมักมาถึงหลังเสียงรถส่งนมผ่านหน้าหมู่บ้านไม่นานและวันนี้ก็เช่นกันเสียงเครื่องยนต์คันเล็กแล่นผ่านหน้าบ้านค่อย ๆ ห่างออกไปความเงียบกลับมาอีกครั้ง ไม่นานนักเธอก็ได้ยินเสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยมั่นคง สม่ำเสมอเดินเข้ามาตามทางหน้าบ้าน อาโออิยังไม่เปิดประตู เธอเพียงยืนฟังจนกระทั่งลมอ่อนพัดผ่านช่องหน้าต่างพาเอากลิ่นกาแฟคั่วอ่อนลอยเข้ามารอยยิ้มบนใบหน้าของเธอกว้างขึ้น

“มาแล้วสินะ” หญิงสาวพึมพำเบา ๆ

เกือบจะพร้อมกันนั้นเสียงเคาะประตูไม้ก็ดังขึ้น ก๊อก ก๊อกสองครั้ง จังหวะเดิมเหมือนทุกวัน อาโออิเลื่อนประตูออกลมเย็นพัดเข้ามาพร้อมกลิ่นกาแฟที่คุ้นเคย

“อรุณสวัสดิ์ค่ะ”

มาซาอากิยิ้มบาง ๆ “อรุณสวัสดิ์”

“วันนี้กาแฟหอมกว่าปกติ”

เขาหัวเราะ “รู้ทุกที”

“ก็คุณบอกฉันเองนี่คะ” เธอเอียงศีรษะน้อยๆ “ว่าคนเรามีลายเซ็นของตัวเอง”

“สำหรับคุณลายเซ็นคือกลิ่นกาแฟ”

มาซาอากินิ่งไปครู่หนึ่งก่อนหัวเราะเบา ๆ “ผมพูดไว้ขนาดนั้นเลยหรือ”

“ค่ะ”

“งั้นคงเถียงไม่ได้”

ทั้งสองยิ้มให้กันเงียบ ๆ โดยไม่ต้องพูดอะไรอีก เช้าวันนี้เหมือนกับทุกเช้าและเพราะมันเหมือนเดิมจึงงดงามกว่าที่เคยมาซาอากิยังยืนอยู่หน้าประตู มือข้างหนึ่งถือแก้วกระดาษที่พร่องไปเกือบครึ่งอีกข้างสอดอยู่ในกระเป๋าเสื้อคลุม อาโออิสูดกลิ่นอีกครั้งก่อนขยับใบหน้าเข้าหาต้นทางของกลิ่น

“วันนี้ไม่ใช่ร้านเดิม”

เขาก้มมองแก้วในมือ “รู้ด้วยหรือ”

“กลิ่นอ่อนกว่า”

“ร้านหน้าสถานี”

“ร้านที่คุณเคยบอกว่ากาแฟเหมือนน้ำล้างแก้วน่ะหรือคะ”

มาซาอากินิ่งไปหนึ่งจังหวะ “ผมไม่ได้พูดขนาดนั้น”

“พูดค่ะ”

“ผมคงบอกว่าอ่อน”

“คุณทำหน้าเหมือนดื่มน้ำล้างแก้วด้วย”

ชายหนุ่มก้มหน้าหัวเราะ เสียงนั้นทำให้อาโออิยิ้มตามแม้ไม่ได้เห็นสีหน้าของเขา แต่เธอจำได้ดีว่าเวลามาซาอากิหัวเราะจริงเขามักหลบสายตาและก้มมองพื้นราวกับไม่อยากให้ใครจับได้ เสียงฝีเท้าดังมาจากในบ้านมิซากิเดินเข้ามาพร้อมถุงผ้าใบเล็ก

“คุณคุโรคาวะ อรุณสวัสดิ์จ้ะ”

“อรุณสวัสดิ์ครับ”

“เอาไปกินระหว่างทางนะ” เธอยื่นถุงให้ลูกสาว

อาโออิรับมาด้วยสองมือกลิ่นถั่วแดงกับแป้งนึ่งยังอุ่นลอยผ่านเนื้อผ้า

“มันจูหรือคะ”

“แม่เพิ่งทำเสร็จ”

“กี่ลูก”

“สี่ลูก”

หญิงสาวยกถุงขึ้นชั่งน้ำหนักในมือ “หกลูกแน่เลย”

มิซากิหัวเราะเบา ๆ “รู้มากจริง”

“แม่ชอบบอกให้น้อยไว้ก่อนทุกที”

“ก็กลัวเธอหนัก”

“มันจูหกลูกไม่หนักหรอกค่ะ”

มาซาอากิรับถุงมาถือแทนโดยไม่พูดอะไรอาโออิไม่ได้คัดค้านเพียงปล่อยสายหูหิ้วออกจากมืออย่างเป็นธรรมชาติการกระทำนั้นเกิดขึ้นเร็วเสียจนไม่มีใครในบ้านหยุดมองเคนจิเดินกลับมาจากสวน เสื้อทำงานมีเศษดินติดอยู่ตรงชายแขน เขาหยุดตรงระเบียงมองลูกสาวตั้งแต่รองเท้าจนถึงผ้าพันคอ ก่อนหันไปทางมาซาอากิ

“จะขึ้นเนินหรือ”

“ครับ ช่วงบ่าย”

เคนจิเงยหน้ามองท้องฟ้า “ลมจะแรงขึ้นหลังสี่โมง”

“ผมจะดูเวลาไว้ครับ”

ชายสูงวัยพยักหน้า จากนั้นจึงถามลูกสาวด้วยน้ำเสียงเดิม

“รองเท้าคู่นั้นพื้นลื่นไหม”

อาโออิยกเท้าข้างหนึ่งถูพื้นระเบียงเบา ๆ

“ไม่ลื่นค่ะ”

“อือ”

เขาไม่ได้กำชับอะไรต่อเพียงก้มลงหยิบเศษใบไม้ที่ติดอยู่ข้างรองเท้าเธอออก แล้วเดินกลับไปทางสวน

อาโออิยืนนิ่งอยู่ชั่วครู่ “พ่อไปแล้วหรือคะ”

“อือ”

“เมื่อกี้ทำอะไร”

มาซาอากิมองเศษใบไม้แห้งในมือของเคนจิที่ถูกลมพัดตกลงข้างทาง

“ไม่มีอะไร”

หญิงสาวหันมาตามเสียงของเขา มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย

“ถ้าเป็นเรื่องที่พ่อไม่อยากให้รู้คุณจะช่วยปิดทุกทีเลยนะ”

“ผมยังไม่ได้พูดอะไร”

“นั่นแหละค่ะ ถึงรู้”

มิซากิยืนอยู่ข้างประตู มองทั้งสองคุยกันด้วยรอยยิ้มก่อนเอื้อมมือจัดปลายผ้าพันคอของลูกสาวให้เข้าที่

“กลับมากินข้าวเย็นนะ”

“ค่ะ”

“ถ้ากลับช้าก็โทรมา”

“ค่ะ”

คำตอบสั้นเหมือนวันที่อาโออิออกจากบ้านไปทำงานในสวนหรือเดินไปคาเฟ่ ไม่มีน้ำเสียงฝากฝัง ไม่มีความลังเลที่ประตู หญิงสาวกางไม้เท้าออกเสียงข้อต่อเข้าที่ดังแกร็กเบา ๆ เธอแตะปลายไม้ลงบนพื้นหน้าบ้านหนึ่งครั้งก่อนก้าวผ่านธรณีประตูมาซาอากิเลื่อนบานประตูปิดให้มิซากิ

“ไปก่อนนะครับ”

“เดินดี ๆ นะจ๊ะ”

ทั้งสองออกจากลานบ้านทาคาฮาชิพร้อมกัน อาโออิไม่ได้จับแขนเขามาซาอากิไม่ได้เดินนำ เสียงปลายไม้เท้าแตะพื้นดังอยู่ด้านหน้าเล็กน้อยส่วนเสียงรองเท้าของเขาตามอยู่ทางซ้ายในระยะครึ่งก้าว กึก กึก เสียงทั้งสองจังหวะไม่เท่ากันแต่ค่อย ๆ ประสานจนกลายเป็นจังหวะเดียวของถนนสายเล็ก ต้นแอปเปิลสองข้างทางเริ่มแตกตาอ่อนกิ่งที่เคยเปลือยเปล่าตลอดฤดูหนาวมีจุดสีเขียวเล็ก ๆ กระจายอยู่เต็มไปหมดหิมะหลงเหลือเพียงบางส่วนใต้ร่มไม้ที่แดดส่องไม่ถึงน้ำจากกองหิมะละลายไหลเป็นเส้นบางตามร่องดิน อาโออิหยุดอยู่ข้างต้นหนึ่ง ปลายไม้เท้าค้างเหนือพื้น

“มีอะไรหรือ”

“กลิ่น” เธอหันหน้าเข้าหาสวนสูดลมหายใจช้า ๆ “ดอกเริ่มออกแล้วใช่ไหมคะ”

มาซาอากิมองกิ่งใกล้ตัว ดอกส่วนใหญ่ยังเป็นเพียงตุ่มเล็กมีอยู่สองสามดอกที่กลีบสีขาวอมชมพูเริ่มแย้มออก

“เพิ่งเริ่ม”

“มากไหม”

“ต้นนี้สามดอก”

“สามดอกเองหรือ”

“ด้านที่หันรับแดด”

อาโออิยื่นมือออกไป แต่ไม่ได้เอื้อมหาเองทันที “อยู่สูงไหมคะ”

มาซาอากิขยับเข้ามาใกล้ เขาไม่ได้จับมือเธอไปวางบนกิ่งเพียงใช้นิ้วแตะหลังข้อมือเบา ๆ แล้วบอกตำแหน่ง

“สูงกว่ามือคุณนิดหนึ่ง ทางขวา”

หญิงสาวขยับแขนตามคำบอกปลายนิ้วพบกิ่งเล็กหลังค้นอยู่ครู่เดียว เธอลูบตามผิวเปลือกอย่างระมัดระวังกระทั่งสัมผัสกลีบดอกที่ยังไม่คลี่เต็มที่ นิ้วของเธอหยุดลง มาซาอากิมองอยู่เงียบๆ กลีบบางสั่นเล็กน้อยใต้ลมหายใจของหญิงสาว

“นุ่มกว่าที่จำได้”

“คุณเคยจับหรือ”

“ไม่เคยค่ะ” เธอหัวเราะเบา ๆ “เมื่อก่อนเอาแต่ถ่ายรูป”

ปลายนิ้วค่อย ๆ ถอนออกจากดอกไม้โดยไม่ทำให้กิ่งไหว “พอจับจริง ๆ เล็กนิดเดียวเอง”

มาซาอากิมองดอกสามดอกบนกิ่งนั้นอีกครั้งทั้งที่เดินผ่านสวนทุกวัน เขาไม่เคยสังเกตว่ากลีบดอกแรกของปีบางเพียงใด เสียงเลื่อยไม้ดังมาจากด้านหลังแนวต้นแอปเปิลครืด ครืด ชายชราร่างผอมกำลังนั่งซ่อมม้านั่งอยู่หน้าบ้านพักฮารุโอะหยุดมือเมื่อเห็นทั้งคู่เดินผ่านมา

“อาโออิจัง”

หญิงสาวหันไปทางเสียงทันที “คุณลุงฮารุโอะ อรุณสวัสดิ์ค่ะ”

“อรุณสวัสดิ์” เขาวางเลื่อยลงบนผ้าก่อนใช้ฝ่ามือปัดขี้เลื่อยออกจากกางเกง

“วันนี้ราวไม้เป็นอย่างไรบ้าง”

“ยังอยู่ดีค่ะ”

“เสี้ยนตำมือไหม”

“ไม่มีค่ะ”

ชายชราพยักหน้าอย่างพอใจ “งั้นก็ดี”

อาโออิยิ้ม “หนูลูบทุกครั้งที่เดินผ่านเลยนะคะ”

“อย่าลูบบ่อย เดี๋ยวมันเขิน”

มาซาอากิหลุดหัวเราะส่วนอาโออิเอียงหน้าเหมือนไม่แน่ใจว่าชายชราพูดจริงหรือเล่น

“ไม้เขินเป็นด้วยหรือคะ”

“คนทำเขินก่อน”

ฮารุโอะหยิบเลื่อยขึ้นมาอีกครั้งทำราวกับบทสนทนาจบลงแล้ว แต่รอยยิ้มที่ซ่อนอยู่ตรงมุมปากยังไม่หาย

ทั้งสองกล่าวลาแล้วเดินต่อ

---

เมื่อเข้าใกล้สะพานไม้ เสียงลำธารก็ดังชัดขึ้นน้ำจากหิมะละลายทำให้กระแสไหลเร็วกว่าช่วงต้นฤดูหนาว แต่ไม่แรงเท่าหลังฝนในวันก่อนอาโออิชะลอฝีเท้าปลายไม้เท้าแตะขอบพื้นไม้ กึก เสียงเปลี่ยนจากแข็งทึบเป็นเสียงกลวงเธอก้าวขึ้นสะพานโดยไม่ต้องให้ใครบอก มาซาอากิเดินตามขึ้นมาตรงจุดที่เธอเคยลื่นล้มคราบโคลนถูกล้างหายไปแล้ว พื้นไม้แห้ง มีเพียงรอยสีเข้มที่น้ำฝนเคยขังอยู่ อาโออิหยุดกลางสะพานมือซ้ายยื่นออกไปหาราวไม้ปลายนิ้วสัมผัสพื้นผิวที่ฮารุโอะขัดจนเรียบ เธอลูบไปตามแนวไม้ช้า ๆจนถึงรอยต่อเดิมที่จำได้

“ตรงนี้”

“อะไร”

“รอยตะปู”

มาซาอากิมองตาม นิ้วของเธอหยุดอยู่เหนือหัวตะปูเล็ก ๆที่ฝังเสมอเนื้อไม้แทบมองไม่เห็น

“ยังอยู่”

“ของทุกอย่างมีผิวของตัวเองนี่คะ”

ประโยคเดิมจากวันหนึ่งกลับมาโดยไม่ตั้งใจ ครั้งนั้นเธอกำลังเรียนรู้โลกผ่านปลายนิ้วส่วนเขาเพิ่งเริ่มหลับตาลองสัมผัสตาม วันนี้ไม่มีใครต้องลองอีกแล้ว มาซาอากิวางมือบนราวไม้ข้างเธอฝ่ามือรับความเย็นที่ยังเหลือจากกลางคืน ทั้งสองยืนฟังเสียงน้ำ ไม่มีคำถาม ไม่มีคำบรรยายกระแสลำธารไหลผ่านก้อนหิน ส่งเสียงกระทบกันเบาและหนักสลับเป็นช่วงนกตัวเล็กบินจากกิ่งหนึ่งไปอีกกิ่งหนึ่งเสียงรถบรรทุกดังอยู่ไกลหลังแนวบ้านก่อนค่อย ๆ จางหาย

อาโออิขยับใบหน้าไปทางต้นน้ำ “วันนี้น้ำไม่เหมือนวันฝนตก”

“อือ”

“ไหลเร็วกว่า แต่เสียงเบากว่า”

มาซาอากิมองผิวน้ำที่สะท้อนแสงแดดเป็นประกาย “เพราะน้ำตื้นลง”

หญิงสาวพยักหน้า “งั้นเหรอ”

ลมพัดผ่านสะพานพากลิ่นดินเปียกกับดอกไม้แรกฤดูเข้ามาปะปนกัน

อาโออิยิ้มบาง ๆ “ฤดูใบไม้ผลิมาถึงแล้วจริงๆ”

คราวนี้มาซาอากิไม่ได้หันมองต้นไม้หรือท้องฟ้า เขาหลับตาลงฟังเสียงน้ำสูดกลิ่นลม และปล่อยให้ความอุ่นของแดดแตะใบหน้า

“อือ”

เมื่อเปิดตาขึ้น อาโออิได้ปล่อยมือจากราวไม้แล้ว เธอแตะปลายไม้เท้าลงบนพื้นสะพานกึก ก้าวแรกผ่านจุดที่เคยล้มอย่างมั่นคง มาซาอากิเดินตามโดยไม่ยื่นมือออกไปอีกฟากของสะพานกลิ่นขนมปังอบใหม่ลอยมาตามลม กริ๊ง พร้อมเสียงกระดิ่งเหนือประตูคาเฟ่ที่ดังแผ่วอยู่ไม่ไกล

---

        เสียงกระดิ่งเหนือประตูคาเฟ่ดังขึ้นอีกครั้งเมื่อทั้งสองเดินมาถึงกริ๊ง กลิ่นชาอุ่น เนย และไม้เก่าลอยออกมาต้อนรับก่อนเสียงของยายฟูมิจะดังจากหลังเคาน์เตอร์“มาช้ากว่าทุกวันนะ”

อาโออิยิ้ม “แวะฟังลำธารค่ะ”

“ลำธารพูดอะไรบ้าง”

หญิงสาวเอียงศีรษะเล็กน้อยเหมือนกำลังนึกถึงเสียงน้ำเมื่อครู่ “บอกว่าฤดูหนาวไปแล้ว”

ยายฟูมิหัวเราะเบา ๆ “พูดเก่งขึ้นทุกปี”

มาซาอากิเลื่อนประตูปิดตามหลัง ลมเย็นด้านนอกถูกตัดออกเหลือเพียงความอุ่นจากเตาถ่านที่ตั้งอยู่มุมร้าน

โต๊ะริมหน้าต่างยังว่าง เก้าอี้ตัวเดิมวางอยู่ในตำแหน่งเดิมแจกันดอกไม้เล็กบนโต๊ะถูกขยับไปชิดขอบมากขึ้นเพื่อไม่ให้แขนของอาโออิชนโดยไม่ตั้งใจ ไม่มีใครเอ่ยถึงเรื่องนั้น หญิงสาวเดินไปยังที่นั่งของตัวเองใช้ปลายนิ้วแตะพนักเก้าอี้ก่อนนั่งลง มาซาอากิวางถุงมันจูของมิซากิไว้กลางโต๊ะ

ยายฟูมิมองถุงผ้าแล้วเลิกคิ้ว “เอาของกินมาร้านขายของกินหรือ”

“แม่ทำมาค่ะ”

“ถ้างั้นยายต้องชิม”

“แม่ใส่มาหกลูก”

“พอดีเลย”

มาซาอากิมองคนสองวัยที่ตกลงแบ่งขนมกันโดยไม่ถามความเห็นเขาสักคำ

“ของผมล่ะครับ”

อาโออิหันไปตามเสียงทันที “คุณดื่มกาแฟมาแล้ว”

“มันคนละอย่าง”

“คุณยายคะ เหลือให้เขาลูกหนึ่งก็พอ”

ยายฟูมิพยักหน้าอย่างจริงจัง “เห็นด้วย”

มาซาอากิถอนหายใจ “ผมไม่น่าถือถุงให้เลย”

เสียงหัวเราะดังขึ้นพร้อมกันในร้านที่ยังไม่มีลูกค้าคนอื่นยายฟูมิเดินกลับไปหลังเคาน์เตอร์ ไม่นานเสียงเปิดฝาก็ดังขึ้นตามด้วยเสียงน้ำร้อนเทลงในกา ไอน้ำลอยเหนือกาน้ำชา กลิ่นใบชาใหม่ค่อย ๆแผ่ออกมาทีละน้อย

อาโออิสูดลมหายใจเข้า “ใบเดียวกับเมื่อเช้า”

มาซาอากิหันมองเธอ “ที่บ้านคุณ?”

“อือ แม่คงได้มาจากคุณยาย”

ยายฟูมิยกถาดมาวางบนโต๊ะ “แม่เธอแวะมาเมื่อวาน”

หญิงสูงวัยจัดถ้วยชาไว้ตรงหน้าอาโออิโดยวางหูจับเอียงออกทางขวาเหมือนทุกครั้ง

“วันนี้หวานเหมือนเดิมไหม”

อาโออิยกถ้วยขึ้นจิบ เธอปล่อยให้รสชาอยู่บนปลายลิ้นครู่หนึ่งก่อนยิ้ม “เหมือนเดิมค่ะ”

ยายฟูมิพยักหน้า ไม่มีใครพูดต่อคำตอบธรรมดานั้นลอยอยู่ระหว่างคนทั้งสามพร้อมกับไออุ่นที่ค่อย ๆ จางจากขอบถ้วย นอกหน้าต่างเสียงจักรยานของเด็กในหมู่บ้านแล่นผ่านไป กระดิ่งดังหนึ่งครั้งก่อนหายลับตามถนน มาซาอากิหยิบมันจูออกจากถุงวางหนึ่งลูกลงในจานของอาโออิ หญิงสาวแตะขอบจาน แล้วคลำพบขนมตรงกลาง

“ลูกถั่วแดงหรือเกาลัดคะ”

“ถั่วแดง”

“คุณรู้ได้ยังไง”

เขาหยิบอีกลูกขึ้นมาดูรอยแต้มสีเล็กบนผิวแป้ง

“มีจุดสีแดง”

อาโออิยิ้ม “เมื่อก่อนฉันแยกจากสี”

“ตอนนี้ล่ะ”

เธอยกมันจูเข้าใกล้จมูก “กลิ่นถั่วแดงแรงกว่าเกาลัดนิดหนึ่ง”

“จริงหรือ”

“ลองดูสิคะ”

มาซาอากิหยิบอีกลูกขึ้นมาสูดกลิ่น เขานิ่งอยู่พักหนึ่งก่อนวางกลับลงจาน

“แยกไม่ออก”

“น่าสงสารจัง”

“คำนี้ควรเป็นของผมหรือ”

หญิงสาวหัวเราะจนไหล่สั่น ยายฟูมิยืนเช็ดแก้วอยู่หลังเคาน์เตอร์แอบยิ้มโดยไม่หันมา มาซาอากิมองรอยยิ้มของอาโออิอยู่ครู่หนึ่งก่อนก้มลงกัดมันจูของตัวเอง แป้งยังอุ่น เนื้อถั่วแดงหวานน้อยกว่าที่คิด เขาไม่แน่ใจว่าเป็นเพราะสูตรของมิซากิหรือเพราะเช้านี้ทุกอย่างดูอ่อนโยนกว่าปกติ เสียงประตูร้านดังขึ้นอีกครั้ง

ยูโตะโผล่หน้าเข้ามาก่อนตัว “พี่อาโออิอยู่ไหมครับ”

“อยู่จ้ะ” ยายฟูมิตอบ

เด็กชายเดินเข้ามา รองเท้ามีดินติดอยู่ตรงขอบกางเกงสั้นเกินข้อเท้าไปเล็กน้อยจนเห็นได้ชัดว่าเขาสูงขึ้นจริง

อาโออิหันไปตามเสียง “ยูโตะ”

“ครับ”

“วันนี้ไม่ปั่นจักรยานหรือ”

“ยางแบนครับ”

“อีกแล้วเหรอ”

เด็กชายหัวเราะแห้ง ๆ “คราวนี้ไม่ได้ชนอะไรนะ”

มาซาอากิมองหัวเข่าที่มีรอยเปื้อนดินใหม่ “แน่ใจหรือ”

ยูโตะรีบดึงชายกางเกงลง “แน่ครับ”

อาโออิหัวเราะ เด็กชายเดินเข้ามาใกล้โต๊ะก่อนหยุดอยู่ห่างออกไปหนึ่งก้าว

“พี่จะไปดูซากุระไหม”

“ว่าจะไปค่ะ”

“ต้นหน้าสถานีบานเยอะแล้วนะ”

“เต็มต้นหรือยัง”

ยูโตะเงยหน้าคิด “เกือบครับ”

“เกือบแปลว่าเท่าไร”

“ก็เกือบเต็ม”

“ตอบเหมือนคุณคุโรคาวะเลย”

มาซาอากิเลิกคิ้ว “ผมเกี่ยวอะไรด้วย”

อาโออิหันหน้าไปทางเขา “คุณชอบตอบกว้างๆ”

“ผมตอบตามที่เห็น”

“นั่นแหละค่ะ”

ยูโตะหัวเราะ ก่อนล้วงบางอย่างออกจากกระเป๋าเสื้อ

“พี่อาโออิ”

“หือ”

“ผมเอานี่มาให้” เด็กชายวางของชิ้นเล็กลงบนฝ่ามือของเธอ

อาโออิใช้นิ้วคลำเบา ๆ เป็นพวงกุญแจไม้ขนาดเล็กผิวเรียบแต่ยังมีรอยขัดด้วยมืออยู่บางจุด รูปร่างคล้ายผลแอปเปิล

“อะไรเอ่ย”

“แอปเปิลครับ”

“นึกว่าส้ม”

เด็กชายชะงัก ก่อนหันไปมองยายฟูมิอย่างเสียหน้า เสียงหัวเราะดังขึ้นรอบร้านอาโออิใช้นิ้วลูบใบไม้เล็ก ๆ ที่แกะติดอยู่ด้านบน

“ยูโตะทำเองหรือ”

“ลุงฮารุโอะช่วยนิดหน่อย”

มาซาอากิมองรอยตัดที่ยังไม่เท่ากัน คำว่า “นิดหน่อย”ของยูโตะคงหมายถึงเกือบทั้งหมด

“สวยมาก” อาโออิพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

เด็กชายยืดตัวขึ้นทันที “ผมทำให้ไว้ติดไม้เท้า”

เขาชี้ไปยังห่วงโลหะเล็กด้านบนก่อนนึกได้ว่าอาโออิมองไม่เห็น จึงเดินเข้าไปแตะปลายไม้เท้าเบา ๆ

“ตรงนี้ครับเวลาวางไว้จะได้รู้ว่าเป็นของพี่”

อาโออินิ่งไปนิ้วมือค่อย ๆ กำพวงกุญแจไว้ “ไม้เท้าก็มีของพี่อันเดียวอยู่แล้วนะ”

“แต่แบบนี้สวยกว่า” เด็กชายตอบอย่างมั่นใจ

อาโออิหัวเราะเบา ๆ “งั้นช่วยติดให้หน่อยได้ไหม”

ยูโตะนั่งยองลงทันทีเขาใช้เวลานานกว่าที่คิดกว่าจะสอดห่วงเข้ากับสายรัดตรงด้ามไม้เท้ามือเล็กทำงานอย่างระมัดระวังจนคิ้วขมวด เมื่อเสร็จ เขายกไม้เท้าขึ้นเล็กน้อยพวงกุญแจไม้แกว่งกระทบด้ามกึก เสียงเบาและแห้ง

อาโออิยกมือขึ้นแตะมันอีกครั้ง “ขอบคุณนะ”

“ครับ” ยูโตะยิ้มกว้าง “คราวหน้าผมจะทำรูปกล้องให้ด้วย”

คำพูดนั้นทำให้ร้านเงียบลงเพียงชั่วขณะ เด็กชายไม่ทันสังเกต

อาโออิลูบพวงกุญแจแอปเปิลต่อไป ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงเดิม “เอาสิ”

มาซาอากิมองเธอ รอยยิ้มของหญิงสาวไม่ได้จางลง มันเพียงเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มที่สงบกว่าเดิมยายฟูมิยกถ้วยชาขึ้นจิบเงียบ ๆ ไม่นานยูโตะก็วิ่งออกจากร้านไปเสียงกระดิ่งประตูดังขึ้นแล้วหายไปพร้อมเสียงฝีเท้าของเด็กชาย

กริ๊ง หลังจากนั้นร้านกลับมาเงียบอีกครั้ง

อาโออิยังจับพวงกุญแจไม้ไว้ในมือ “เขาโตขึ้นนะ”

มาซาอากิพูด “อือ”

“แต่ยังโกหกไม่เก่ง”

“เรื่องจักรยานหรือคะ”

“เข่ามีดิน”

หญิงสาวหัวเราะ “สักวันคงเก่งขึ้น”

“ไม่แน่ใจว่าเป็นเรื่องดี”

ยายฟูมิหันมาจากเคาน์เตอร์ “เด็กไม่ต้องโตจนเก่งทุกเรื่องหรอก”

มาซาอากิมองหญิงสูงวัย “แล้วควรเก่งเรื่องอะไรครับ”

ยายฟูมิวางแก้วที่เช็ดเสร็จลงบนชั้น

“รู้ว่าใครสำคัญก็พอ”

เธอพูดเพียงเท่านั้น ก่อนหันกลับไปจัดของต่อ มาซาอากิไม่ได้ตอบอาโออิเองก็เงียบ เสียงนาฬิกาไม้เหนือประตูเดินต่อไปทีละจังหวะ แสงแดดสายเคลื่อนผ่านหน้าต่างตกลงบนโต๊ะเป็นแถบยาว กลีบซากุระหนึ่งกลีบถูกลมพัดเข้ามาติดตรงขอบหน้าต่างก่อนร่วงลงบนพื้นไม้

อาโออิหันหน้าไปทางหน้าต่าง “มีอะไรตกหรือเปล่าคะ”

มาซาอากิก้มลงเก็บกลีบดอกไม้ขึ้นมา “ซากุระ”

เขาวางมันลงบนฝ่ามือของเธอ กลีบดอกบางจนแทบไม่มีน้ำหนัก อาโออิใช้นิ้วโป้งลูบตามขอบโค้งอย่างเบามือ

“สีอะไร”

“ชมพูอ่อน”

“อ่อนแค่ไหน”

มาซาอากิมองกลีบดอกบนฝ่ามือเธอแสงจากหน้าต่างส่องผ่านจนเห็นเส้นบาง ๆ ภายใน เขาใช้เวลาอยู่ครู่หนึ่งก่อนตอบ

“เหมือนสีที่กำลังจะหายไปในแสง”

หญิงสาวยิ้ม “ฟังดูเหมือนคุณแล้ว”

“ตรงไหน”

“เริ่มตอบเหมือนคนถ่ายรูป”

มาซาอากิก้มหน้าหัวเราะ

อาโออิกำกลีบดอกไว้หลวม ๆ แล้วพูดขึ้น “ไปดูกันเถอะค่ะ”

ยายฟูมิหันมาทางทั้งคู่ “ยังเช้าอยู่เลย”

“แวะสถานีก่อน”

“แล้วจะขึ้นเนินเมื่อไร”

มาซาอิากิมองนาฬิกา “หลังบ่ายสามครับ”

หญิงสูงวัยพยักหน้า “ทันพระอาทิตย์ตก”

อาโออิลุกขึ้น เก็บไม้เท้าจากข้างเก้าอี้พวงกุญแจแอปเปิลแกว่งเบา ๆ ตรงด้าม เธอหันไปทางยายฟูมิ

“คุณยายคะ”

“หือ”

“พรุ่งนี้ยังเปิดร้านไหม”

ยายฟูมิขมวดคิ้ว “ถามอะไรแปลกๆ”

“ก็ถามไว้ก่อน”

หญิงสูงวัยมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหัวเราะ “เปิดสิ”

“แล้ววันมะรืนล่ะคะ”

“เปิด”

“สัปดาห์หน้าด้วยไหม”

“ถ้ายายยังตื่นไหวก็เปิด”

อาโออิยิ้มกว้าง “ดีจัง”

ยายฟูมิเดินเข้ามาหยุดตรงหน้าเธอ ยกมือแตะไหล่เบา ๆเพียงครั้งเดียว

“ชาไม่หนีไปไหนหรอก”

หญิงสาวพยักหน้า “ค่ะ”

มาซาอากิถือถุงมันจูที่เหลือขึ้นมา ก่อนกล่าวลา ทั้งสองเดินออกจากคาเฟ่กระดิ่งเหนือประตูดังตามหลัง กริ๊ง ลมด้านนอกอุ่นขึ้นกว่าเมื่อเช้าเล็กน้อยเสียงรถไฟเที่ยวสายดังมาจากปลายหมู่บ้าน อาโออิหยุดฟังจากนั้นจึงแตะปลายไม้เท้าลงบนพื้นพวงกุญแจไม้แกว่งกระทบด้ามเบาๆ กึก เธอยิ้มแล้วออกเดินไปทางสถานี มาซาอากิเดินอยู่ข้าง ๆโดยมีถุงมันจูของมิซากิอยู่ในมือและกลีบซากุระอีกหนึ่งกลีบติดอยู่ตรงแขนเสื้อโดยที่เขายังไม่รู้ตัว

---

        เสียงรถไฟค่อย ๆเบาลงหลังแล่นผ่านสถานีเหลือเพียงเสียงล้อเหล็กที่ค่อย ๆ ห่างออกไปจนกลืนหายกับสายลมของบ่ายต้นฤดูใบไม้ผลิ อาโออิหยุดยืนอยู่ริมทางเดินเธอไม่พูดอะไรเพียงเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยราวกับกำลังฟังว่าความเงียบหลังรถไฟผ่านนั้นแตกต่างจากก่อนหน้าหรือไม่ มาซาอากิยืนอยู่ข้างๆ เขาเองก็ไม่ได้พูดจนกระทั่งหญิงสาวยิ้มออกมา

“รถไฟเที่ยวนี้คนไม่เยอะ”

“รู้ได้ยังไง”

“เสียงประตูปิดเร็ว”

เขาหันไปมองขบวนรถที่กำลังเลี้ยวลับแนวต้นไม้เมื่อก่อนเขาคงตอบเพียงว่า“ใช่” แต่ตอนนี้เขากลับลองย้อนนึกถึงเสียงเมื่อครู่ประตูปิด เสียงฝีเท้า เสียงพูดคุย เสียงเด็กหัวเราะ ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วจริงอย่างที่เธอว่าเขาหัวเราะกับตัวเองเบา ๆ

อาโออิหันมาตามเสียง “หัวเราะอะไรคะ”

“ผมเพิ่งรู้”

“อะไร”

“คุณทำให้ผมเริ่มฟังโลกมากกว่ามอง”

หญิงสาวนิ่งไปก่อนหัวเราะเบา ๆ “คุณเองก็ทำให้ฉันเห็นโลกมากกว่าที่เคย”

---

ทั้งสองเดินต่อถนนสายเล็กทอดผ่านหน้าสถานี ต้นซากุระต้นใหญ่ยืนอยู่เงียบๆ ข้างอาคารไม้หลังเก่า วันนี้กิ่งทุกกิ่งเต็มไปด้วยดอกสีชมพูอ่อน ลมพัดเพียงครั้งเดียวกลีบดอกจำนวนหนึ่งก็ปลิวลงมาราวกับหิมะที่เปลี่ยนสี มาซาอากิหยุดเดินอาโออิสัมผัสได้ว่าเขาหยุดจึงหยุดตาม

“ถึงแล้วหรือ”

“อือ”

“ซากุระ” เธอยิ้ม “เต็มต้นแล้วใช่ไหม”

เขาใช้เวลาอยู่ครู่หนึ่งก่อนตอบ “เต็มต้น”

“สวยไหม”

มาซาอากิมองขึ้นไป แสงแดดยามบ่ายลอดผ่านกลีบดอกไม้เป็นประกายอ่อนเด็กสองคนวิ่งลอดใต้ต้นซากุระ เสียงหัวเราะดังแทรกผ่านสายลม หญิงชราคนหนึ่งกำลังยกกล้องถ่ายรูปสามีข้างต้นซากุระเจ้าของร้านข้างสถานียืนกวาดกลีบดอกไม้หน้าร้านไปยิ้มไป ภาพทั้งหมดเรียบง่าย ธรรมดาและงดงามอย่างประหลาด

เขาจึงตอบเพียงว่า “สวย”

อาโออิหัวเราะ “แสดงว่าครั้งนี้คุณหาคำอื่นไม่เจอจริงๆ”

เขาหันมายิ้ม “อือเพราะมันสวย”

หญิงสาวยื่นมือออกไปช้า ๆ ไม่ได้เพื่อสัมผัสต้นไม้แต่เพื่อรับสิ่งที่ลอยอยู่ในอากาศไม่นานนักกลีบซากุระกลีบหนึ่งก็ตกลงบนฝ่ามือของเธอเบาเสียจนแทบไม่มีน้ำหนัก เธอใช้นิ้วลูบมันอย่างทะนุถนอม

“บางจัง”

“อือ”

“เหมือนจะปลิวหายไปได้ทุกเมื่อ”

มาซาอากิพยักหน้าแล้วเอ่ยขึ้นเบา ๆ “แต่ทุกปีมันก็กลับมา”

อาโออิยิ้มก่อนค่อย ๆปล่อยกลีบดอกนั้นให้ลอยไปกับลมอีกครั้ง ทั้งสองเดินผ่านต้นซากุระต่อไป ไม่มีใครหันกลับไปมองเหมือนต่างรู้ว่าความงดงามบางอย่างไม่จำเป็นต้องครอบครองเพียงได้พบก็เพียงพอแล้วทางเดินเริ่มลาดขึ้นบ้านเรือนค่อย ๆ เหลือน้อยลง เสียงผู้คนเบาลงแทนที่ด้วยเสียงลมที่พัดผ่านยอดหญ้า

มาซาอากิชะลอฝีเท้า “เหนื่อยไหม”

อาโออิส่ายหน้า “ไม่ค่ะ”

เธอหัวเราะนิด ๆ “ฉันจำทางนี้ได้”

“จำจากอะไร”

“จำนวนก้าว”

เธอเริ่มนับในใจเหมือนเคย ก้าวหนึ่ง ก้าวสอง ก้าวสาม มาซาอากิไม่ได้ขัดเพียงเดินเคียงอยู่ข้างๆ จนเมื่อทางเริ่มชันขึ้นอีกเล็กน้อย อาโออิหยุดนับเอง

เธอหันมายิ้ม “อีกไม่ไกลแล้ว”

มาซาอากิยิ้มตอบ เบื้องหน้าศาลาไม้หลังเดิมค่อย ๆปรากฏขึ้นเหนือเนิน หลังคาสีเข้มยังเหมือนวันแรก ม้านั่งตัวเดิมยังอยู่ ลมพัดผ่านชายคาเกิดเสียงไม้เสียดสีกันเบาๆ เขาหยุดมองอยู่ครู่หนึ่ง สถานที่แห่งนี้เคยเป็นจุดเริ่มต้นของคำสัญญาหลายอย่างและวันนี้มันกำลังจะเป็นสถานที่ที่ความเงียบจะพูดแทนทุกคำที่เหลือทั้งสองก้าวขึ้นบันไดศาลาพร้อมกันโดยไม่มีใครพูดอะไรอีกมีเพียงสายลมของยามเย็นที่พัดผ่านระหว่างคนสองคนอย่างอ่อนโยน

---

        พื้นไม้ของศาลาส่งเสียงเบาๆ ใต้ฝ่าเท้า อาโออิพับไม้เท้าเก็บก่อนวางไว้ข้างตัวพวงกุญแจแอปเปิลที่ยูโตะเพิ่งให้แกว่งกระทบด้ามหนึ่งครั้ง แล้วหยุดนิ่ง มาซาอากิวางถุงมันจูไว้ตรงกลางม้านั่งทั้งสองนั่งลงในตำแหน่งเดิมตำแหน่งที่อาโออิเคยนั่งยกกล้องขึ้นหาพระอาทิตย์ตก ตำแหน่งที่มาซาอากิเคยยืนอยู่ข้างหลังห่างออกไปเล็กน้อย ราวกับยังไม่แน่ใจว่าตัวเองควรอยู่ใกล้เธอได้แค่ไหน วันนี้ไม่มีระยะห่างแบบนั้นแล้วหัวไหล่ของทั้งคู่เกือบแตะกัน ลมบนเนินพัดอุ่นกว่าด้านล่างกลิ่นหญ้าอ่อนกับดินที่เพิ่งพ้นฤดูหนาวลอยปะปนมากับกลิ่นดอกไม้จากต้นไม้ตามทางเสียงเด็กเล่นดังอยู่ไกลออกไป ก่อนค่อย ๆ เบาลงเมื่อพวกเขาวิ่งกลับบ้าน นกหลายตัวบินผ่านเหนือศาลาเสียงปีกกระพือดังเพียงครู่เดียวจากนั้นความเงียบก็กลับมา

        อาโออิวางมือไว้บนตักไม่ได้ถามว่าพระอาทิตย์อยู่ตรงไหนไม่ได้ขอให้เขารีบบรรยาย เธอเพียงนั่งรับลมเหมือนคนที่รู้ว่าบางสิ่งควรใช้เวลาของมันเอง มาซาอากิมองท้องฟ้าทางตะวันตกดวงอาทิตย์ยังอยู่เหนือสันเขาเล็กน้อยแสงสีทองคลุมยอดไม้และหลังคาของหมู่บ้านดอกซากุระหน้าสถานีมองเห็นเป็นกลุ่มสีชมพูอ่อนอยู่ไกล ๆลำธารสะท้อนแสงเป็นเส้นบางคดผ่านแนวบ้าน เขาเคยมองภาพนี้หลายครั้ง

ครั้งแรก มองเพราะอาโออิพามา

ครั้งต่อมา มองเพราะเธอขอ

หลังจากนั้นเขากลับมาที่นี่เพราะไม่อยากให้เธอต้องมองเพียงลำพัง

แต่วันนี้ เขาเพิ่งรู้ว่า ตลอดเวลาที่ผ่านมาตัวเองไม่ได้มองแทนเธอเลยอาโออิต่างหากที่สอนให้เขาเห็นสิ่งเหล่านี้

“ตอนนี้เป็นยังไงคะ”

คำถามของเธอดังขึ้นเบา ๆ มาซาอากิไม่ได้ตอบทันที เขาถอดแว่นออกเช็ดเลนส์ด้วยชายเสื้อ แล้วสวมกลับตามนิสัยเดิมแม้ไม่มีฝุ่นหรือไอน้ำติดอยู่เลยก็ตาม

อาโออิยิ้ม “คิดนานจัง”

“กำลังดูอยู่”

“ฉันถามว่าตอนนี้เป็นยังไงไม่ได้ถามว่าสีอะไรนะคะ”

มาซาอากิหันไปมองเธอ ใบหน้าของหญิงสาวรับแสงเย็นอยู่ครึ่งหนึ่งดวงตายังคงเปิดตามธรรมชาติ แต่ไม่ได้ทอดไปยังสิ่งใดเขาหันกลับไปทางหมู่บ้านอีกครั้ง

“ลมอุ่นขึ้น”

อาโออิพยักหน้า “อือ”

“กลิ่นหญ้าชัดกว่าตอนเช้า”

เธอสูดลมหายใจเข้า “จริงด้วย”

“นกกำลังกลับรัง”

เสียงนกร้องดังขึ้นจากแนวสนพอดี

หญิงสาวหัวเราะเบา ๆ “ข้อนี้ฉันรู้ก่อนคุณ”

“งั้นไม่นับ”

“นับค่ะ”

มาซาอากิยิ้ม ก่อนพูดต่อ “แสงกำลังอ่อนลงหมู่บ้านเริ่มเงียบ ควันจากบ้านสองสามหลังลอยขึ้นตรง ๆ เพราะลมบนพื้นเบาลงแล้ว”

อาโออินั่งฟังโดยไม่แทรกมือข้างหนึ่งค่อย ๆเลื่อนไปวางบนพื้นไม้ รับความอุ่นที่สะสมจากแดดทั้งวัน

“แล้วพระอาทิตย์ล่ะคะ”

มาซาอากิมองดวงกลมสีส้มที่กำลังแตะขอบภูเขา “กำลังกลับบ้าน”

อาโออิหัวเราะ “ฟังดูเหมือนคุณยายฟูมิเลย”

“ผมคงอยู่กับคนหมู่บ้านนี้นานเกินไป”

“เพิ่งรู้หรือคะ”

“อือ”

เธอยิ้มกว้างขึ้น ลมพัดผ่านศาลาอีกครั้งเส้นผมบางส่วนหลุดจากหลังใบหู ปลายผมแตะแก้มเบา ๆอาโออิยกมือขึ้นทัดไว้ตามความเคยชิน มาซาอากิมองการเคลื่อนไหวนั้น สิ่งเล็กน้อยที่เขาเคยเห็นนับครั้งไม่ถ้วนแต่ไม่เคยรู้ว่าตัวเองจำได้ละเอียดถึงเพียงนี้วิธีที่เธอเม้มปากเวลาคิด วิธีที่หัวเราะก่อนเปลี่ยนเรื่อง วิธีจับถ้วยชาด้วยปลายนิ้วทั้งสองข้างวิธีชอบเงยหน้าเมื่อได้กลิ่นฝนและวิธีที่ยิ้มกว้างขึ้นทุกครั้งที่ได้ยินเขาเดินมา เขาจำได้ทั้งหมดโดยไม่เคยตั้งใจท่องจำ

อาโออิเอียงหน้า “คุณกำลังมองฉันอยู่ใช่ไหม”

มาซาอากิชะงัก “รู้ได้ยังไง”

“เงียบแบบนี้ทีไร คุณมองทุกที”

เขาหัวเราะในลำคอ “คุณนี่น่ากลัวขึ้นทุกวัน”

“ขอบคุณค่ะ”

“ไม่ได้ชม”

“รับเป็นคำชมแล้ว”

ประโยคเดิมจากวันเก่า ๆ กลับมาอีกครั้งโดยไม่มีใครตั้งใจทั้งสองหัวเราะพร้อมกัน เสียงหัวเราะลอยออกจากศาลาไปกับลม ก่อนจางหายเหนือเนินเขา มาซาอากิยกถุงผ้าขึ้นมาวางบนตักหยิบมันจูออกมาสองลูก

“กินไหม”

“คุณยายฟูมิกินไปกี่ลูกคะ”

“สอง”

“ยูโตะล่ะ”

“หนึ่ง”

“เหลือเท่าไร”

“สาม”

อาโออิแบมือออก

“งั้นของฉันสอง”

“ทำไม”

“แม่ทำให้ฉัน”

“ผมเป็นคนถือ”

“ค่าถือหนึ่งลูกพอค่ะ”

มาซาอากิวางมันจูสองลูกลงบนมือเธออย่างไม่เต็มใจนัก

“เผด็จการ”

“ขอบคุณค่ะ”

ทั้งคู่กินขนมท่ามกลางแสงเย็น แป้งนึ่งเริ่มเย็นแล้วแต่เนื้อถั่วแดงยังนุ่ม กลิ่นหวานลอยเจืออยู่ในอากาศ อาโออิกินช้ากว่าปกติเหมือนพยายามแยกรสชาติทีละส่วนเมื่อกินหมด เธอปัดเศษแป้งออกจากปลายนิ้ว

“อร่อยจัง”

“อือ”

“พรุ่งนี้แม่คงทำอีก”

“แน่ใจหรือ”

“ถ้าบอกว่าอร่อย แม่จะทำอีกค่ะ”

มาซาอากิพยักหน้า วันพรุ่งนี้ คำธรรมดาที่ไม่มีใครพูดถึงบ่อยนักแต่เพียงได้ยินก็ทำให้ภาพพระอาทิตย์ตกตรงหน้าดูแตกต่างออกไป เขาล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อคลุมปลายนิ้วแตะขอบซองกระดาษของที่พกติดตัวมาตลอดหลายวันทั้งที่ไม่เคยหาเวลาที่เหมาะสมยื่นให้เธอได้

มาซาอากิหยิบซองออกมาวางบนตักเสียงกระดาษเสียดสีกับผ้าดังเบาๆ

อาโออิหันหน้าเข้าหาเสียง “อะไรคะ”

เขานิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยื่นซองให้ หญิงสาวรับไปปลายนิ้วลูบตามขอบกระดาษอย่างช้า ๆ

“จดหมาย?”

“อือ”

“ของฉันหรือคะ”

“ครับ”

อาโออิยิ้ม “คุณเขียนจดหมายเป็นด้วย”

“ผมเคยทำงานโฆษณา”

“โฆษณากับจดหมายไม่เหมือนกันนะคะ”

“ถึงได้เขียนไม่จบ”

ปลายนิ้วของเธอหยุดอยู่บนซอง “ยังไม่จบหรือ”

“อือ”

“แล้วเอามาให้ทำไม”

“ไม่รู้เหมือนกัน”

คำตอบตรงไปตรงมาทำให้อาโออิหัวเราะ

เธอยื่นซองกลับมา “อ่านให้ฟังหน่อยค่ะ”

มาซาอากิรับจดหมายคืน เขาเปิดซองดึงกระดาษที่พับอยู่ข้างในออกมา บนหน้ากระดาษมีข้อความเพียงไม่กี่บรรทัด ลายมือช่วงแรกเรียบร้อยส่วนบรรทัดท้ายมีรอยขีดฆ่าสองสามแห่ง เหมือนคนเขียนลองหาคำที่เหมาะสมแต่สุดท้ายหาไม่พบ เขากระแอมเบา ๆ อาโออิหันหน้ามาทางเขาอย่างตั้งใจ

มาซาอากิอ่านประโยคแรก “ถึงคนที่พยายามเดินเองเสมอ”

เขาหยุดลมพัดมุมกระดาษให้ไหว

อาโออิรออยู่ครู่หนึ่ง “ต่อสิคะ”

มาซาอากิก้มมองข้อความที่เหลือ “ยังเขียนไม่จบ”

หญิงสาวเงียบ ก่อนหัวเราะออกมาเบา ๆ “ดีแล้วค่ะ”

เขาหันมอง “ดีตรงไหน”

อาโออิวางมือบนซองจดหมายที่อยู่ระหว่างทั้งสอง

“เพราะถ้าเขียนจบ”

เธอลูบขอบกระดาษเพียงครั้งเดียว

“คุณก็จะไม่เขียนอีก”

มาซาอากิมองใบหน้าของเธอ ไม่มีความเศร้าอยู่ในน้ำเสียง ไม่มีการขอคำสัญญามีเพียงความเชื่อมั่นเรียบง่ายว่ายังมีวันพรุ่งนี้ และยังมีเรื่องราวอีกมากที่ยังไม่เกิดขึ้น เขาพับจดหมายกลับตามรอยเดิมสอดเข้าไปในซอง

“งั้นคงต้องใช้กระดาษอีกเยอะ”

อาโออิยิ้ม “คุณมีเงินซื้อค่ะ”

“มั่นใจจัง”

“อดีตผู้อำนวยการบริษัทโฆษณานี่คะ”

“ตอนนี้ไม่มีงานแล้ว”

“งั้นเขียนช้าลงหน่อย”

มาซาอากิก้มหน้าหัวเราะ เขาเก็บซองกลับเข้าไปในกระเป๋าเสื้อจดหมายยังไม่จบและเป็นครั้งแรก เขาไม่รู้สึกว่าต้องรีบหาคำมาต่อให้สมบูรณ์ บนท้องฟ้าดวงอาทิตย์แตะขอบภูเขาแล้ว แสงสีทองค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นสีส้มเมฆบางเหนือสันเขาถูกย้อมจนปลายขอบเป็นสีชมพูกลีบซากุระจากต้นที่อยู่ด้านล่างปลิวขึ้นมาตามกระแสลม ก่อนหมุนช้า ๆ ผ่านหน้าศาลา

อาโออิยกใบหน้ารับลม “ใกล้ตกแล้วใช่ไหมคะ”

“อือ”

“ตอนนี้สีอะไร”

มาซาอากิมองท้องฟ้า “สีส้ม”

เขาหยุด ก่อนกล่าวต่อ “ตรงขอบเมฆเป็นสีชมพูเหนือภูเขายังมีแสงสีทองอยู่บาง ๆ หิมะบนยอดเขาสะท้อนแสงจนดูเหมือนกำลังละลาย”

หญิงสาวนั่งฟังเงียบ ๆ ริมฝีปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มหยดน้ำใสไหลผ่านแก้มหนึ่งหยดเธอไม่ได้ยกมือเช็ด

มาซาอากิเองก็ไม่ได้แตะต้องมัน เขาเพียงบรรยายต่อช้า ๆ จนแสงสุดท้ายค่อยๆ หายลงหลังแนวภูเขา เขาทำสิ่งที่เคยรับปากไว้ในวันหนึ่ง วันที่หญิงสาวยังมองเห็นเขาแต่กลัวว่าสักวันจะมองไม่เห็นโลกทั้งใบ

ช่วยดูพระอาทิตย์ตกแทนฉันหน่อยได้ไหม

วันนี้ เขาดูพระอาทิตย์ตกแทนเธอแล้วและอาโออิก็ยังยิ้มได้เมื่อดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้า เสียงระฆังจากศาลเจ้าด้านล่างดังขึ้นหนึ่งครั้งกังวานผ่านหมู่บ้านที่เริ่มเปิดไฟทีละหลัง

อาโออิปล่อยลมหายใจออกยาว “สวยจัง”

มาซาอากิหันมองเธอ “อือ”

หญิงสาวยกมือขึ้นแตะอากาศตรงหน้าเหมือนกำลังหาตำแหน่งของเขา มาซาอากิขยับเข้ามาใกล้โดยไม่ได้พูดอะไรปลายนิ้วของอาโออิแตะแก้มเขาการสัมผัสเบาจนแทบไม่มีน้ำหนักนิ้วโป้งลูบผ่านรอยย่นข้างดวงตา ไล่ลงมาตามสันแก้มจนหยุดตรงมุมปาก มาซาอากินั่งนิ่ง ไม่หลบ ไม่ขยับ ปล่อยให้มือของเธอทำหน้าที่แทนดวงตา

อาโออิยิ้ม “คุณกำลังยิ้ม”

“อือ”

“กว้างไหม”

“ไม่มาก”

“เหมือนเดิมเลย”

มือของเธอค่อย ๆ ลดลงกลับมาวางบนตัก ทั้งสองนั่งเงียบต่ออีกครู่หนึ่งท้องฟ้าส่วนที่เคยเป็นสีส้มค่อย ๆ เข้มขึ้นหมู่บ้านด้านล่างกลายเป็นจุดแสงอุ่นกระจายตามแนวถนน

อาโออิหันมาทางเขา “ขอบคุณนะ”

มาซาอากิไม่ถามว่าเรื่องอะไร

เธอหัวเราะเบา ๆ “รู้ไหมคะ”

เขารอ

อาโออิวางมือลงบนพื้นไม้ข้างตัวรับสัมผัสสุดท้ายของความอุ่นที่แดดทิ้งไว้ จากนั้นจึงพูดด้วยน้ำเสียงธรรมดาที่สุด

“ฉันไม่เคยมองคุณด้วยตาอยู่แล้ว”

มาซาอากินิ่งไป คำพูดนั้นไม่ได้ดัง ไม่มีน้ำตาเพิ่ม ไม่มีเสียงดนตรีมีเพียงลมที่พัดผ่านชายคา และเสียงใบไม้เสียดสีกันอยู่ไกลออกไป

เขายิ้มไม่ตอบเพราะไม่มีคำใดจำเป็นอีกแล้ว มาซาอากิลุกขึ้นก่อนเขายื่นมือออกไปตรงตำแหน่งเดิม อาโออิแตะปลายนิ้วลงบนฝ่ามือเขาแล้วจับไว้เพื่อพยุงตัวลุกขึ้น เมื่อยืนมั่นคงแล้ว เธอหยิบไม้เท้ามากาง พวงกุญแจแอปเปิลแกว่งเบาๆ ทั้งสองเริ่มเดินลงจากศาลามือยังจับกันอยู่ในก้าวแรก ก้าวที่สอง ก้าวที่สาม เมื่อมาถึงทางเดินเรียบอาโออิค่อย ๆ คลายมือออกเอง มาซาอากิหันมามองหญิงสาวยิ้มปลายไม้เท้าแตะพื้นด้านหน้า

กึก เธอก้าวต่อโดยมีเสียงฝีเท้าของเขาอยู่ข้างกายทางลงจากเนินเริ่มมืดลง แต่แสงจากบ้านในหมู่บ้านทอดขึ้นมาตามถนนเป็นระยะเสียงลำธารดังอยู่ด้านล่าง เสียงรถไฟเที่ยวเย็นแล่นผ่านเชิงเขาเสียงระฆังลมจากบ้านหลังหนึ่งดังรับกับสายลม

เมื่อถึงพื้นต่างระดับ มาซาอากิพูดเบา ๆ

“อีกก้าว”

อาโออิหัวเราะแล้วก้าวต่อ ทั้งสองเดินเคียงกันลงไปตามถนนไม่เร็ว ไม่ช้า ถุงมันจูที่เหลือแกว่งอยู่ในมือมาซาอากิ กล้องของอาโออิห้อยอยู่ข้างลำตัวของเขาสายคล้องเคลื่อนไปตามจังหวะฝีเท้า ตัวกล้องแกว่งกระทบสะโพกเบา ๆ กึก กึก เสียงฝีเท้าของคนสองคนยังคงดังต่อไปช้า ๆ พร้อมกัน

-จบบริบูรณ์ -