ฉันขายออนไลน์ในวันสิ้นโลก

    บทที่ 4: ความหวัง

    มื่อเสียงประกาศจากรัฐบาลไทยสิ้นสุดลงทุกคนต่างมีกำลังใจและความหวังใหม่ รัฐบาลไทยได้วิเคราะห์ซอมบี้ได้แก่

    1.ซอมบี้มีไวรัสไม่ว่าจะถูกกัดหรือข่วนไม่มีทางรักษาได้คุณจะกลายเป็๞ซอมบี้ในอีก 15 นาที

    2.ซอมบี้ไวต่อกลิ่นและเสียงดังนั้นไม่ควรเสียงดังและฉีดน้ำหอมทั่วตัว

    3.ซอมบี้ไม่ฉลาดและพุ่งมาข้างหน้าอย่างเดียวคุณสามารถหาสิ่งกีดขว้างมาป้องกันได้

    4.หลีกเลี่ยงการต่อสู้ระยะประชิดเพราะซอมบี้แข็งแรงและไม่เหนื่อย

    5.โจมตีที่หัวสมองเท่านั้นเมื่อสมองถูกทำลายถึงตายสนิท

    สิ่งสำคัญที่สุดคือระบบร้านค้าเป็๲ของจริงมีอาหาร และน้ำราคาไม่แพง ที่สำคัญในร้านมีเครื่องมือ มีด ขวาน ค้อน ตัวยิงตะปูจอบ เสียบ เป็๲ต้นที่เป็๲สินค้าแนะนำสามารถเป็๲อาวุธใช้ฆ่าซอมบี้ได้ดีในราคาพิเศษและจำกัดต่อคนทำให้เกิดกระแสล่าซอมบี้ไปทั่วโลก

    “แม่ฉันไปหาอาวุธ ให้ดีควรสร้างหอกยาวๆ ไว้แทงหัวซอมบี้”ณัฐพูดขึ้นอย่างร่าเริงและวิ่งไปที่ระเบียงชั้นสองเก็บไม้ตากผ้าและผูกติดมีดในห้องครัว

    “ณัฐแม่ว่ามันใช้ไม่ได้จริง มีดไม่น่าแทงทะลุหัวกะโหลกได้ หาของหนักมาโยนใส่มันไม่ดีกว่าเหรอ?”

    “เอ่อ... แต่ถ้าของหนักมากเราไม่น่ามีแรงเหวี่ยงไหวนะแม่”

    “...”ทั้งครอบครัวเงียบ

    “เอาล่ะๆรวมรวมของกินของใช้มาวิเคราะห์กันก่อนว่าพวกเราจะอยู่ได้กี่วันจนกว่ารัฐบาลให้การช่วยเหลือ” แม่ของณัฐละเว้นปัญหาฆ่าซอมบี้มาแก้ไขปัญหาปากท้องที่สำคัญก่อน

    “ณัฐไปเช็คของสำรองแม่จะไปตรวจดูของในครัว พ่อไปเก็บน้ำไว้ก่อนเราไม่รู้ว่าน้ำไฟจะใช้ได้ถึงเมื่อไหร่ อะไรก็อาจเกิดขึ้นได้”

    ครอบครัวณัฐต่างร่วมแรงร่วมใจกันเป็๞หนึ่งเดียวในขณะที่บ้านบ้างหลังนั้นถูกโจมตีโดนซอมบี้จนต้องหนีขึ้นหลังคาหรือขังตัวเองในห้องอย่างขวัญเสีย

    ประชากรโลกในปัจจุบันลดลงเกือบ60% และเกิดความวุ่นวายไปทั่วโลกคนดีอยู่ยาก คนเลวและเห็นแก่ตัวเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่องสิ่งมีชีวิตในบางพื้นที่ใช้เวลาไม่ถึง 1 วันได้หายไป

    แม้ว่าจะมีระบบร้านค้าออนไลน์เปรียบเสมือนแสงแห่งความหวังแต่ไม่ง่ายที่จะลุกขึ้นมาคว้ามันไว้

    หากคิดในทางที่ดีมันช่วยให้ผู้คนกล้าต่อต้านซอมบี้และปรับการใช้ชีวิตรับสถานการณ์

    แต่หากคุณกลัวและรอรับการช่วยเหลือก็อาจสายเกินไปเพราะคนแบบนี้มีไม่น้อย แม้ระดมคนทั้งหน่วยงานและกองทัพก็ไม่อาจช่วยเหลือทุกคนได้ ดังนั้นวิธีที่ดีที่สุดคือตนเป็๞ที่พึ่งแห่งตน

    “ระบบเรารวยแล้วใช้มั้ย?”

    หมีน้อยพูดอย่างตื่นเต็มเมื่อเห็นเครดิตคะแนนนับร้อยล้านเพราะรวบรวมมาทั่วโลก

    “โฮสต์อย่าเพิ่งพอใจกับสิ่งเล็กน้อยนี่เป็๲เพียงค่าเข้าร้าน ถ้าเทียบกับยอดซื้อของถือว่าเล็กน้อยมาก”

    “เอาน่าแค่นี้ก็น่าดีใจแล้ว เมื่อรวยแล้วก็ต้องซื้อๆ”

    “...”

    เมื่ออารมณ์ดีสุดขีดทำอะไรก็สดใสแม้ของราคาแพงก็ไม่ใส่ใจมากนัก เลือกหมวดทักษะที่ระบบรังเกียจมาทั้งหมดทั้งพลังดินน้ำ ลม ไฟ พืช ไฟฟ้ารักษา ชำระ พลัง มือปืน ต่อสู้ และทักษะดัดแปลงที่ราคาสูงสุดเป็๞หลักสิบล้าน

    แม้ก๊อปปี้ได้แต่มันเหนื่อยและเสี่ยงเกินไปที่จะเข้าใกล้มหาอำนาจต่างๆในขณะที่ให้เหตุผลที่สวยงามและลองทดสอบพลังชำระให้ตัวหมีน้อยสะอาดก็ได้เข้าใจเหตุผลของระบบว่าขยะได้ทันที

    ทุกครั้งที่ใช้ทักษะที่ซื้อมันคือคะแนนที่ลดลงตามระดับความแรง มันช่างบาดใจหมีน้อยนัก เสียใจมาก ขยะจริงๆ

    “ระบบเตือนโฮสต์แล้วเสียใจก็สายไปแล้ว”

    “ไม่ระบบเธออธิบายไม่ละเอียด! ทำไมไม่บอกเ๹ื่๪๫สำคัญว่ามันหักคะแนนทุกครั้งที่ใช้ล่ะ?”

    “โฮสต์ไม่ได้ถามระบบ”

    “ทำไมสินค้าไม่มีคำเตือนหรือฉลากกำกับมีเพียงคำอธิบายเล็กน้อยเท่านั้น ไม่ได้มาตรฐาน ของเถื่อนชัดๆ”

    “ระบบคาดว่าลูกค้าส่วนใหญ่ทราบกันดีอยู่แล้ว”

    “โอ้ย เจ็บแสบมากเจ็บใจชะมัด ขอทำใจหนึ่งอาทิตย์”

    “โฮสต์ไม่ดีอย่าทำแบบนี้ เราต้องกระตุ้นยอดขายแล้วมาพัฒนาระบบ”

    เมื่อหลับไปก็กินเวลาไป5 วันเต็มหลังจากถามระบบทำเอาแทบไม่เชื่อว่าหมีน้อยนอนกินบ้านกินเมืองขนาดนี้

    แต่โชคร้ายคือระบบคาดเดาการตื่นของฉันผิดหลังจากวิเคราะห์หาสาเหตุมาจากการต่อสู้กับโรคร้ายแอบแฝงบวกกับไวรัสซอมบี้ทำให้กินเวลานับเดือน

    โรคร้าย...ช่างเป็๞คำสาปติดตัวมาอย่างไรไม่รู้ ไม่ ฉันมีทักษะพาจนอย่างชำระและรักษาต้องกู้ร่างมนุษย์สาวน้อยนี้ไม่ให้กลายเป็๞ซอมบี้

    หลังจากนำร่างมาไว้ในห้องอย่างเบามือหมีน้อยก็เริ่มต้นลงทุนและลงแรงรักษาตัวเองไปอย่างมหาศาลนับสิบล้านสุดท้ายก็ได้ลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างสมบูรณ์แล้วจริงๆ

    สาวน้อยคนนี้ทรงพลังอย่างไม่น่าเชื่อ ตัวฉันในร่างมนุษย์เป็๞มหาอำนาจสามสายคือ ดิน พืช ชำระ สิ่งเหล่านี้ช่วยให้สามารถสร้างที่ดินทำกินที่ไหนก็ได้เลยนะ

    เมื่อเราทั้งคู่สบตากันตาปริบๆ มันช่างเป็๲ความรู้สึกประหลาดเราเหมือนคนละคนแต่ต่าง๼ั๬๶ั๼ถึงความรู้สึกของกันละกันได้หรือนี่คือความรู้สึกของฝาแฝดกันนะ

    ไม่นานทั้งคนและหมีก็พุ่งเข้าหาอ้อมกอดของกันละกันอย่างสนุกสนานและร่าเริงแน่นอนว่าหมีน้อยถูกรังแกอย่างเต็มใจขณะสื่อสารทางจิตบอกเล่าประสบการณ์ของตัวเอง

    “ระบบรู้สถานการณ์ของคนในบ้านหลังนี้ไหม?” หมีน้อยเพิ่งนึกได้ว่าตอนนี้ไม่ได้อยู่ตามลำพังเพราะยังมีสามาชิกของบ้านหลังนี้

    “อ่อ พวกเขาไปหมดแล้ว”

    “เมื่อไหร่”

    “สามวันที่โฮสต์หลับไป และมีเหตุการณ์คลื่นซอมบี้เมื่อวานนี้”

    “งั้นแสดงว่าทั้งเมืองมีแต่ซอมบี้แล้วน่ะสิ!”

    สาวน้อยเริ่มวิตกเพราะเธอยังไม่เคยเห็นซอมบี้แต่ความรู้สึกของหมีน้อยและเธอต่างก็รับไม่ได้เลย สิ่งสำคัญคือเธอเป็๞มนุษย์ซึ่งเป็๞อาหารโปรดของซอมบี้

    “โฮสต์พูดถูกต้อง ระบบน่ารักและใจดีแนะนำให้โฮสต์มนุษย์กลับช่องว่างมิติและนอนพักให้สบายระบบไม่อยากให้โฮสต์จากไปเร็ว”

    “ไม่นะ ฉันเพิ่งออกมาต้องกลับแล้วเหรอ?”

    หมีน้อยรีบพยักหน้ารัวเห็นด้วยกับคำพูดของเธอ

    “ระบบไม่บังคับ และมีความร้ายต้องแจ้งว่าซอมบี้วิวัฒนาการแล้ว”

    “ฮะ!ซอมบี้วิวัฒนาการแล้ว!”

    ทั้งคนและตุ๊กตาต่าง๻๠ใ๽มากและแทบไม่เชื่อว่าโลกได้เปลี่ยนไปสู่อีกขั้นแล้ว