ตอนที่ 14 : ตัวจริงของเพื่อนร่วมชั้น
เมื่อสองปีก่อนครั้งที่ทั้งสองคนเรียนอยู่ชั้น ม.ต้น หรือก็คือ่ชั้น ม.2
นั่นเป็่หลังจากที่พ่อของทัตแต่งงานใหม่มาแล้ว 2 ปี และเป็่เดียวกันกับที่ทัตเริ่มรู้สึกถึงความแปลกแยกระหว่างตัวเองกับครอบครัวจนความรู้สึกที่อยากจะอยู่กับบ้านมีน้อยลงนั่นเอง
ทัตจึงมองหาที่อยู่ของตัวเองที่ไม่ใช่ที่บ้านเพื่อใช้เป็ที่พักใจอย่างที่โรงเรียนกับเพื่อน ๆ เป็ต้น การได้อยู่กับเพื่อนมันช่วยให้เขาสบายใจมากขึ้นก็จริง แต่นั่นก็แค่่แรกเท่านั้นเพราะในท้ายที่สุดแล้วทัตก็ตระหนักว่า ‘ไม่มีใครเลยที่เข้าใจความรู้สึกของเขา’ อยู่ดี
นั่นเลยเป็เหตุผลที่ทัตมองหาที่อยู่ใหม่... และเพราะได้รู้แล้วว่าช่องว่างในหัวใจนี้ไม่อาจเติมเต็มได้ด้วยคนอื่น เขาจึงเลือกที่จะอยู่คนเดียว แล้วพอรู้ตัวอีกทีเขาก็กลายเป็คนรักสันโดษไปแล้ว
ถ้ายังอยู่กับคนอื่นแล้วรู้สึกไม่ต่างจากอยู่คนเดียวล่ะก็ สู้อยู่คนเดียวมันสบายใจกว่าเยอะ... ด้วยความคิดแบบนั้นทำให้ทัตปลีกตัวออกจากเพื่อนร่วมชั้นนับจากตอนนั้น แน่นอนว่ามันผิดปกติจนสังเกตได้ แต่พอผ่านไปนานเข้าเพื่อน ๆ ทุกคนก็เห็นว่าเป็เื่ปกติไปแล้วที่ทัตอยู่คนเดียว นั่นเลยทำให้ทัตตระหนักได้ ว่าจริง ๆ แล้วเขาไม่เคยมีเพื่อนสนิทเลย
และในตอนนั้นเองที่เขาพบกับพิมซึ่งในตอนนั้นเป็หัวหน้าห้องของทัตเองนั่นแหล่ะ
อย่างที่รู้ว่าเธอเป็คนเข้ากับคนอื่นง่ายและชอบเข้าหาคนอื่นด้วย แต่ที่มากกว่านั้นคือความรับผิดชอบต่อบทบาทหน้าที่ของตัวเอง
ไม่ว่าจะในฐานะนักเรียน หัวหน้าห้อง พลเมือง เธอสมบูรณ์แบบไปหมดทุกอย่าง และนั่นอาจเป็เหตุผลที่ทุกคนชื่นชอบเธอ แต่ก็เพราะหน้าที่ของเธอนั่นแหล่ะเลยมองว่าการทำให้ทุกคนรอบตัวมีความสุขหรืออย่างน้อยก็เป็ไปเพื่อรักษาความปกตินั้นเอาไว้เป็หน้าที่ของเธอ
นั่นแหล่ะคือเหตุผลที่พิมเข้าหาทัตใน่ที่เขาปลีกวิเวกเพราะเห็นว่าทัตกำลังมีปัญหาและอยากจะเข้าไปช่วยตามหน้าที่ของหัวหน้าห้องที่เธอเป็
แต่ว่าสำหรับทัต สิ่งนั้นไม่ใช่เื่ที่เขา้า แถมกลับกัน... เขาััถึงใจจริงของพิมไม่ได้เลยสักนิด ซึ่งก็ไม่แปลกอะไรเพราะพิมก็ทำไปแค่เพราะมันเป็หน้าที่ของหัวหน้าห้องที่ต้องดูแลสมาชิกในห้อง เธอไม่ได้เข้าหาเขาด้วยความสิเนหาหรือเป็ห่วงเป็ใย
“เป็หุ่นยนต์รึไง? ถ้าไม่คิดอยากจะช่วยก็อย่ามาช่วยเลย” ทัตตัดพ้อไปอย่างนั้น และแน่นอนว่าพิมโกรธหนักมากที่ถูกว่าอย่างนั้น แต่ไม่ใช่เพราะทัตมองผิดหากแต่เป็เพราะคำพูดของเขามันถูกต้องแทงใจดำต่างหาก
ตัวพิมนั้นเป็ลูกของมหาเศรษฐี... แม้จะไม่ถึงขนาดติดอันดับ 1 ใน 10 ของประเทศแต่ก็นับได้ว่าเป็คนรวยอย่างไม่ต้องสงสัย และเพราะเป็คนมีชาติมีตระกูล เธอถึงได้ถูกฝึกสอนเื่ต่าง ๆ ทั้งการวางตัว มารยาท การเข้าสังคมเพื่อให้เป็หน้าเป็ตาของบ้าน เธอทำอย่างนั้นไปโดยเชื่อว่าเป็สิ่งที่ถูกต้องมาั้แ่เด็ก และเก็บความรู้สึกจริง ๆ ของตัวเองเอาไว้ลึกสุดใจ ดังนั้น คำพูดของทัตจึงแตกต่างแค่ส่วนรายละเอียดเท่านั้น แต่เนื้อความมันก็ตรงกับสิ่งที่พิมกำลังเป็และทำกับเขาไม่มีผิดเพี้ยน
ถ้าไม่ได้คิดอยากจะช่วย ก็ไม่ต้องทำ มันน่ารำคาญ... นั่นแหล่ะคือสิ่งที่ทัตจะสื่อ
แต่ว่า... สำหรับพิมที่ใช้ชีวิตอย่างนั้นมาตลอด มีหรือจะยอมรับได้ เพราะหากทำอย่างนั้นมันก็ไม่ต่างจากการยอมรับว่าตัวเองที่ใช้ชีวิตมาจนถึงตอนนี้ มันไม่ได้เป็ไปเพื่อความ้าของตัวเองเลย เื่แบบนั้นเธอไม่อาจยอมรับได้ นั่นเลยทำให้พิมเข้าหาทัตยิ่งขึ้นกว่าเดิมและพยายามจะแก้ปัญหาให้เขา
แน่นอนว่าไม่ได้ทำเพื่อช่วยทัต แต่เพื่อพิสูจน์ว่าการใช้ชีวิตที่ผ่านมาของตัวเองมันคือความ้าของตัวเธอเองไม่ใช่ของพ่อแม่ที่เชิดเธอและไม่ได้สูญเปล่าต่างหาก
นั่นแหล่ะคือความสัมพันธ์แบบพึ่งพาอาศัยกันซึ่งเป็จุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองคน
พอรู้ตัวอีกที ทั้งสองคนก็อยู่ด้วยกันเกือบจะตลอดเวลาเพื่อใช้เวลาในพิสูจน์ว่าความคิดของตัวเองต่างหากที่ถูกต้องไม่ใช่อีกฝ่าย และเมื่อได้แลกเปลี่ยนความคิดตัวเองกับอีกฝ่ายบ่อยเข้า มันย่อมทำให้ทั้งสองคนรู้จักเนื้อแท้ของกันและกันมากขึ้น
ทางทัตได้รู้ว่าจริง ๆ แล้วพิมเองก็รู้สึกว่าการเก็บความรู้สึกของตัวเองเอาไว้แล้วปฏิบัติตัวในฐานะลูกสาวคนเดียวของตระกูลมันทำให้รู้สึกเหมือนตัวเองเป็แค่ตุ๊กตาที่ถูกแต่งตัว และไม่เคยพอใจกับเื่นั้นเลย แต่เธอก็ทำอะไรไม่ได้เพราะเป็แค่ลูกสาว ไม่ได้มีอำนาจคัดค้านใด ๆ เธอเลยทำอะไรไม่ได้นอกจากเติมเต็มหน้าที่ที่ตัวเองได้รับมอบหมายให้ดีที่สุดแม้บางครั้งจะไม่ชอบก็ตามที
รวมถึงพิมเองก็ได้รู้ว่าพ่อของทัตได้แต่งงานใหม่ ทำให้เขาเกิดความคับข้องใจกับเื่ที่เกิดขึ้นจนรู้สึกไม่อยากจะอยู่บ้าน ครั้นพอหันไปพึ่งพาเพื่อนก็ไม่ได้ความเพราะไม่มีใครเติมเต็มความโดดเดี่ยวให้กับเขาได้ จึงเลือกที่จะอยู่คนเดียวแม้จะไม่ช่วยแก้ปัญหาก็ตาม
และเมื่อมาถึงจุดหนึ่ง ทั้งสองคนก็ได้ตระหนักตัวจริงของอีกฝ่าย...
อย่างทัตที่ชอบอยู่อย่างสันโดษและชอบเก็บอารมณ์ส่วนตัวของตัวเองไว้แม้จะไม่พอใจมากแค่ไหน ความจริงแล้วเขาเป็คนที่ห่วงใยคนใกล้ตัวมากเกินกว่าจะแสดงความเอาแต่ใจตัวเองออกมา นั่นแหล่ะคือสาเหตุที่ทำให้ทัตเป็ทุกข์
ส่วนพิมที่รายล้อมไปด้วยบทบาทที่ถูกยัดเยียด แต่ก็ยังพยายามรักษาสภาพแวดล้อมหน้าที่ของตัวเองทั้งหมดเอาไว้เพราะเชื่อว่าเป็สิ่งที่ถูกต้องอย่างดื้อดึงแม้ในความเป็จริงแล้วมันจะขัดใจตัวเองมากแค่ไหนก็ตาม เพราะหากละทิ้งบทบาทตัวเองไปความสุขที่เธอมีและถือครองก็จะไม่เหลือเช่นกัน ความครึ่ง ๆ กลาง ๆ นั่นคือคือสาเหตุที่ทำให้พิมเป็ทุกข์
ซึ่งจะว่าไปแล้ว... ทัตที่เห็นแก่ความรู้สึกคนอื่นกับพิมที่ดื้อรั้นเอาแต่ใจที่จะรักษาความสุขของตัวเองไว้ให้มากที่สุด บางทีอาจเป็ขั้วตรงข้ามกันก็ได้กระมัง นานวันเข้าพวกเขาทั้งสองคนถึงได้รู้สึกว่าตัวตนของอีกฝ่ายเป็สิ่งที่สามารถเติมเต็มตัวเองได้เพราะเป็สิ่งที่ตนไม่มี และเมื่อความรู้สึกที่ปรารถนาอีกฝ่ายให้มาเป็ส่วนเติมเต็มสิ่งที่ขาดหายไปได้เริ่มพอกพูนเติบโต
นานวันเข้ามันก็แปรเปลี่ยนเป็ความรัก
และแน่นอน... เมื่อมันผลิบาน พิมก็ไม่ลังเลสักนิดที่จะเผยความรู้สึกตัวเอง เธอถึงสารภาพความรู้สึกกับทัตใน่ที่กำลังจะเรียนจบชั้น ม.ต้น
และแน่นอนอีก ว่าทัตเองก็รู้สึกอย่างเดียวกันกับเธอ เขาเองก็รู้สึกสนุกที่มีพิมอยู่ด้วยเช่นเดียวกันกับที่พิมได้เรียนรู้และซึมซับการเห็นใจผู้อื่นได้อย่างแท้จริงแบบที่ทัตเป็ ส่วนทางทัตเองก็ได้เรียนรู้ว่าการให้ความสำคัญกับตัวเองเป็สิทธิที่ตนพึงมี จะเอาแต่ใจบ้างก็ไม่น่าเป็เื่ผิดอะไรเช่นเดียวกัน
ทว่าทัตกลับมีบางสิ่งค้างคาอยู่ในใจจนไม่อาจตอบรับความรู้สึกของพิมได้
แน่นอนว่าอย่างแรกคือสถานะ... ทัตเป็แค่เด็กหนุ่มธรรมดาที่ไม่มีอะไรพิเศษ เพียงแค่คิดแบบนั้นเขาก็รู้สึกว่าตัวเองไม่เหมาะสมกับพิมแล้ว
เพราะเมื่ออยู่ในจุดที่รักพิม เขาย่อมรู้สึกว่าอยากให้เธอได้รับสิ่งที่ดีที่สุด และทัตรู้ว่าสิ่งนั้นไม่ใช่เขา นั่นเป็อีกครั้งที่ทำให้พิมรู้ว่าจริง ๆ แล้วทัตเป็คนที่ให้ความสำคัญกับคนรอบตัวมากกว่าความรู้สึกของตัวเองมากแค่ไหน
และอย่างที่สอง คือเื่ของปัญหาส่วนตัวที่ยังแก้ไม่ตก... ทัตมองว่าคนที่ยังแก้ปัญหาและเอาชนะใจตัวเองยังไม่ได้ ไม่มีคุณสมบัติมากพอที่จะไปดูแลใคร
ความคิดเ่าั้กดทับปากไม่ให้ทัตยอมรับคำขอของพิม นั่นคือเหตุผลที่เขาปฏิเสธ
แต่ทั้งอย่างนั้นพิมกลับไม่รู้สึกโกรธเลยสักนิดในขณะที่ทัตเอาแต่รู้สึกผิด... ถึงจุดนั้นเองก็ทำให้พิมตระหนักเหมือนกันว่าตนเองก็ให้ความสำคัญกับคนอื่นมากกว่าตัวเองได้เหมือนกัน และที่เธอทำอย่างนั้นได้ก็เพราะได้พบกับทัต เธอเรียนรู้ที่จะเห็นใจคนอื่นได้อย่างแท้จริงก็เพราะเขา
เหตุการณ์นั้นจึงไม่เพียงแค่เป็การเผยความรู้สึกเท่านั้น... แต่มันยังทำให้พิมตระหนักรู้ ว่าเธอไม่อาจแยกขาดจากชายคนนี้ที่สอนอะไรหลาย ๆ อย่างให้เธอได้อีกแล้ว
นั่นคงเป็เหตุผลที่เธอปรารถนาความใกล้ชิดกับทัตมาตลอดเช่นเดียวกันกับที่ทัตเป็และรู้สึก...
...นั่นคือเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นระหว่างทั้งสองคน
❖❖❖❖❖
ไม่รู้เพราะพิมพูดอะไรแปลก ๆ หรือยังไงถึงได้ทำให้ฉันนึกถึงเื่เมื่อก่อนที่เกิดขึ้นระหว่างเรา
แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้เหมือนกันว่าเป็เพราะพิมทำอย่างนั้นก็เลยทำให้ฉันรู้สึกดีขึ้นเยอะเลย
และสิ่งที่พิมพูดเองก็มีประเด็นให้น่าขบคิดเหมือนกัน
นั่นคือเื่ที่บอกว่า “มอนสเตอร์มันออกมาทุกคืน” และ “ถ้าเอาแต่ใช้เวลาไปกับการเอาตัวรอด ก็จะสูญเสียวิถีชีวิตของตัวเองไป”
สำหรับพิมคงมองแล้วว่าเป็ตัวเลือกที่ไม่คุ้มค่า เธอถึงตัดสินใจที่จะใช้ชีวิตต่อไปตามปกติแม้ว่าจะมีมอนสเตอร์ออกมาก็ตาม
ซึ่งอันที่จริงนั่นก็ไม่ใช่เื่ผิดหรอก... เพราะจริง ๆ ฉันเองก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน
จุดประสงค์ของฉันที่อยากจะแข็งแกร่งขึ้น จริง ๆ แล้วก็เกิดขึ้นมาจากความ้าที่อยากจะใช้ชีวิตอย่างปกติสุขโดยที่ไม่ต้องกังวลพวกมอนสเตอร์ที่ปรากฏตัวออกมานี่แหล่ะ
แล้วตอนนี้ฉันเองก็แข็งแกร่งมากขึ้น... น่าจะแข็งแกร่งที่สุดแล้วด้วยถ้ามองแค่คุณสมบัติ จึงเหลือแค่เลเวลเท่านั้นที่เป็ปัญหา
ณ ตอนนี้ ถึงเป็มนุษย์ที่มีเลเวลมากกว่า ถ้าไม่มากเกินไปฉันก็เอาชนะได้สบาย
แต่ถ้าเกิดเจอพวกที่เลเวลเยอะกว่ามากกว่าสองเท่าตัวล่ะก็แย่แน่ มอนสเตอร์เองก็ทำนองเดียวกัน
ยังไม่นับเื่พวกกลุ่มทั้งหลายที่ก่อตั้งขึ้นมาอย่างเ้าพวกปลอกแขนแดงเมื่อวานหรือเซฟเวอร์ (Saver) อีก
เพราะไม่รู้ว่าพวกนั้นแข็งแกร่งขนาดไหนนี่แหล่ะเลยน่ากังวล... ถึงจะไม่ได้คิดเป็ศัตรูด้วยก็เถอะ แต่ก็ต้องแข็งแกร่งให้มากกว่าไว้ก่อนจะได้ห่ายห่วงใช่ไหมล่ะ?
เพราะงั้น ปัญหาในตอนนี้จึงมีแค่อย่างเดียว... นั่นคือการรีบอัพเลเวลให้มาก ๆ
แต่... เื่นั้นเราก็ทำทุกคืนอยู่แล้ว เพราะงั้นต่อให้ไปเที่ยวกับเพื่อนหรือไม่มันก็คงไม่แตกต่างกันหรอก
บางทีพิมเองก็คงคิดอย่างนี้แหล่ะมั้ง เธอถึงได้ไม่รู้สึกกังวลและให้ความสำคัญกับสิ่งที่สมควรจะให้
ทัตคิดแบบนั้นในขณะที่กำลังเดินลงจากตึก ดูตัวเลขนาฬิกาบนจอโทรศัพท์ก็ใกล้จะถึงเวลาที่บอกเพื่อน ๆ ไว้ว่าจะไปรวมตัวกันแล้ว และอีกไม่นานก็ใกล้จะถึงเวลาที่มอนสเตอร์จะปรากฏตัวออกมาเช่นกัน
ทั้งสองจึงต้องตามไปสมทบกับทุกคนที่กำลังเดินเล่นอยู่ในห้าง ตัวเลือกมีทั้งนั่งรถสายหรืออูเบอร์ แต่เพราะทัตมีรถจักรยานยนต์เป็ของตัวเองอยู่แล้ว ตัวเลือกพวกนั้นก็เลยไม่จำเป็
อย่างไรก็ดี... ปัญหาก็คือสิ่งที่พิมเอามาด้วยนี่แหล่ะ
“เดี๋ยวนะ... แล้วเธอจะพกดาบติดไปอย่างนี้เลยเหรอ?” ทัตเอ่ยถามหลังเห็นพิมหยิบดาบติดไม้ติดมือลงมาจากตึกด้วย บางทีการมาที่หอของทัตก็คงเพื่อกลับมาเอาอาวุธคู่ใจของตัวเองด้วยนี่แหล่ะ
“ไม่เป็ไรหรอกน่า ยัดใส่กระเป๋ามันก็โผล่ออกมาแค่นิดหน่อย เหมือนกับของเล่นนั่นแหล่ะ” พิมว่าแล้วก็ทำอย่างที่ปากบอก ส่วนที่โผล่พ้นออกมาจากซิบกระเป๋าสะพายเป็ปลายฝักดาบ นั่นทำทัตเหงื่อตกนิดหน่อย
“แล้วถ้าตำรวจถามล่ะ?”
“อืม... ถึงตอนนั้นค่อยว่ากัน”
“เธอเนี่ยนะ...”
เห็นพิมยิ้มแป้นตอบกลับเหมือนไม่ได้คิดอะไรมากทำให้ทัตถอนหายใจออกมาอย่างหน่าย ๆ และกังวล
ถึงอันที่จริง... เขาพอจะเดาได้อยู่แล้วก็เถอะ ว่าถึงพิมมีปัญหาจริง ๆ เดี๋ยวพ่อเธอก็คงช่วยได้
ด้วยเหตุนั้นก็เลยยกเื่นั้นไว้อยู่นอกเหนือปัญหาที่ต้องกังวล
หลังจากเตรียมตัวเสร็จแล้ว ทัตก็ขับจักรยานยนต์ไปยังจุดหมายโดยมีพิมนั่งซ้อนท้ายไปด้วย
ใช้เวลาไม่นานนักก็มาถึงที่จอดรถในตึก และต้องขอบคุณที่ทางเข้าไม่มีเครื่องตรวจจับโลหะไม่อย่างนั้นพิมคงซวยแน่ ๆ
หลังจากที่เข้ามาในห้างได้แล้ว ถัดไปก็คือการไปยังจุดนัดพบ... ตอนนี้ดูเหมือนทุกคนกำลังรออยู่ที่ร้านขายชานมไข่มุกที่เป็แบรนด์ดัง แล้วดูเหมือนจะสั่งน้ำกันอยู่แล้วด้วยพวกเขาก็เลยนั่งรอกันอยู่ในร้าน
ตัวร้านนั้นไม่ได้ตั้งอยู่ในห้องเช่าแต่เป็ร้านที่ตั้งอยู่ข้างทางติดทางเดินของห้าง ที่นั่งรอเองก็เป็แค่พื้นที่เล็ก ๆ เท่านั้น กลุ่มของพวกพลที่รออยู่อันประกอบด้วยกล้า หนุ่ม แพรและมิ้นจึงมีบางคนที่ต้องยืนรออยู่หน้าร้าน
“อ๊ะ มาแล้ว!” แพรเป็คนแรกที่สังเกตเห็นพิมกับทัตมาแต่ไกล อาจเป็เพราะเธอคุ้นเคยแค่กับพิมล่ะมั้งถึงได้รู้สึกเหงาเวลาที่ในกลุ่มไม่มีพิมอยู่ด้วย
“ขอโทษที่ให้รอนะทุกคน” พิมมาถึงแล้วก็ยิ้มแป้นเหมือนเคย เธอกลับเข้าสู่โหมดคุณหนูมารยาทงามอีกครั้ง
“มาช้าจังเลยน้า แอบไปทำอะไรกันสองคนรึเปล่าเอ่ย?”
แล้วพอได้จังหวะ แทนที่จะถามอย่างอื่นมิ้นก็ดันโยนะเิลงมากลางดงด้วยคำถามสุดลำบากใจเสียอย่างนั้น แต่ดูเหมือนคำตอบจะเป็สิ่งที่หนุ่ม ๆ ในกลุ่ม้ารู้เหมือนกัน พวกเขาเลยจ้องจำเลยทั้งสองคนโดยเฉพาะทัตตาเป็มันเลย
“โถ่ ไม่ใช่ซะหน่อย... ฉันให้ทัตพาไปเอาพัสดุที่ตีกลับไปศูนย์ต่างหาก” พิมยิ้มแป้นตอบกลับอย่างเป็ธรรมชาติตามเคย ไม่มีใครเดาออกสักคนว่าเธอกำลังโกหกอยู่
“ตามนั้นแหล่ะนะ”
ทัตว่าแล้วก็ยักไหล่ อยากให้พวกเขาทุกคนเห็นว่าไม่มีอะไรในกอไผ่
...แม้ในความเป็จริง พอนึกถึงเื่ที่เกิดขึ้นโดยเฉพาะตอนที่ได้ซุกหน้าอกนุ่ม ๆ ของพิมเลยทำให้เขาเพิ่งจะมารู้สึกแปลก ๆ เอาป่านนี้ก็เถอะ
“แล้วสั่งน้ำกันรึยังน่ะ?” พิมเอ่ยถาม เธอพยายามเบี่ยงประเด็นอย่างแเี และแน่นอนว่ามันได้ผล
“พวกผู้ชายสั่งกันไปแล้ว แต่ฉันไม่เอาหรอกนะ” มิ้นว่าพร้อมกับแบะมือ
“งั้นเราไปสั่งด้วยกันไหมแพร?”
“อื้ม!”
ถูกพิมชวนมีหรือที่จะปฏิเสธลง ด้วยเหตุนั้นพิมกับแพรเลยมุ่งไปยังเคาน์เตอร์เพื่อสั่งเครื่องดื่มของตัวเอง ส่วนทัตนั้นไม่ได้คิดจะดื่มั้แ่แรกอยู่แล้ว
เพราะสิ่งที่เขาให้ความสนใจคือ ‘เวลา’ ที่กำลังใกล้เข้ามามากกว่าอะไรทั้งหมด ซึ่งหากคำนึงจากปัจจุบัน ก็เหลืออีกประมาณ 20 นาทีเห็นจะได้ที่มอนสเตอร์จะปรากฏตัวออกมากินคน
“นี่ ๆ ว่างป่ะ?” แต่ในระหว่างที่ทัตกำลังคิดเื่วางแผนเอาตัวรอดอยู่ มิ้นก็อาศัยจังหวะที่ทัตอยู่คนเดียวเข้ามาชวนคุยเหมือนเคย แต่ไม่ได้เปิดประเด็นขึ้นมาทันทีเหมือนหลายครั้งก่อนหน้านี้ จึงทำให้ทัตสงสัยอยู่
“ก็อย่างที่เห็นนั่นแหล่ะ มีอะไรรึเปล่า?” ทัตว่าไปตามมารยาท
“มีเื่อยากคุยด้วยนิดหน่อยน่ะ ตามมาหน่อยได้ป่ะ” มิ้นเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่จริงจังกว่าทุกที ผิดไปจากคนที่ชอบหยอกแกล้งอย่างซุกซนราวกับเป็คนละคน
แถมแว่นที่สะท้อนแสงยังทำให้รู้สึกขนลุกแบบแปลก ๆ ด้วย
“เข้าใจแล้ว”
อาจเพราะแบบนั้นทัตก็เลยไม่อาจปฏิเสธได้เพราะไม่มีเหตุผลชัดเจนพอที่จะทำอย่างนั้น
แต่ส่วนหนึ่ง... ทัตเองก็อยากรู้เหมือนกันว่ามิ้นคนนี้ข้องใจอะไรอยู่
❖❖❖❖❖
หลังจากถูกมิ้นชวนออกมาจากกลุ่มเพราะมีเื่อยากคุย พวกเราก็เดินแยกออกจากกลุ่มไป อาศัย่ที่พิมกำลังไปสั่งน้ำนั่นแหล่ะ
แน่นอนว่าพิมเองก็เห็นแหล่ะว่าฉันไปกับมิ้นสองต่อสอง... ตางี้เขียวมาเชียว โคตรน่ากลัว
เพราะงั้นก็เลยฝากบอกพวกพลไปว่าแค่อยากคุยอะไรนิดหน่อยเท่านั้น
แล้วก็ได้แต่หวังว่าพิมจะไม่มาโกรธฉันทีหลังน่ะนะ... ไม่สิ... เดิมทีก็แค่มาคุยเท่านั้นเอง ไม่ได้ไปทำอะไรไม่ดีสักหน่อย
แต่จะว่าไปแล้ว มิ้นอยากรู้เื่อะไรกันนะ? นึกไม่ออกเลยจริง ๆ
ยังสงสัยเื่ของฉันกับพิมอยู่รึไงนะ? หรือจะเป็เื่เกม?
ทัตคิดแล้วคิดอีกก็ไม่ได้คำตอบ ในขณะที่เดินตามมิ้นไปจนถึงทางออกก่อนที่จะออกไปยังลานจอดรถแต่ยังอยู่ในอาคาร ซึ่งก็ไม่ไกลจากร้านขายน้ำชานมไข่มุกที่เพื่อน ๆ รออยู่เท่าไหร่นักหรอก
พอถึงตอนนั้น... อยู่ดี ๆ ก็มีความคิดแปลก ๆ ผุดขึ้นมาในหัวของเขา โดยคำนึงจากเื่ที่มิ้นมักจะชอบเปิดประเด็นด้วยหัวข้อที่เข้าหาเขาได้ง่ายั้แ่ที่รู้จักกันวันแรก
เฮ้ย ๆ... นี่คงไม่ได้เรียกมาถามความสัมพันธ์ระหว่างฉันกับพิมแล้วมาสารภาพรักหรืออะไรทำนองนั้นหรอกนะ
ทัตเผลอคิดไปแบบนั้นอย่างช่วยไม่ได้ ความฟุ้งซ่านและจิตปรุงแต่งครอบงำไปในทางนั้นก็เพราะก่อนหน้านี้มีเื่ชุ่มชื่นหัวใจเกิดขึ้นกับเขาโดยที่มีพิมเป็สาเหตุนั่นแหล่ะ
พอคิดแบบนั้นก็ทำให้ทัตรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาชั่วครู่ไม่เบา แต่แล้วพอทำใจให้เย็นลงได้ก็ไม่มีอะไรมากกว่านั้น และถ้ามันดันกลายเป็อย่างนั้นจริง ๆ เขาก็แค่ปฏิเสธเธอไปแบบไม่ให้เสียน้ำใจก็พอ
เพราะงั้นไม่มีเื่ที่ต้องกังวลสักนิด... นั่นคือสิ่งที่ทัตคิดในตอนแรก
ทว่าเขาเดาผิดถนัด... อย่างน้อยก็ในประเด็นของหัวข้อที่มิ้นตั้งใจจะคุยกับเขา
“นายเลเวลเท่าไหร่แล้วเหรอ?”
ในตอนที่มั่นใจแล้วว่าไม่มีใครอยู่รอบ ๆ มิ้นก็เอาหลังพิงผนังแล้วเอ่ยถามทัตอย่างนั้นออกมา นั่นทำให้ทัตขมวดคิ้วนิดหน่อย
แน่นอนว่าสิ่งแรกที่ทัตคิดคือเลเวลของพลังที่เกิดจากการตื่น แต่ด้วยความที่อีกฝ่ายเป็คนธรรมดาทัตเลยไม่คิดว่าเธอพูดถึงเื่นั้น
“หมายถึงเกนชิ* อิ*แพคน่ะเหรอ?” ทัตเลยเลือกตัวเลือกที่สอง ซึ่งเป็หัวข้อที่เคยคุยกันก่อนหน้านี้
แต่ดูเหมือนว่านี่จะเป็อีกครั้งที่เขาคิดผิด... ทัตรู้เื่นั้นในตอนที่มิ้นเริ่มกอดอกเหมือนคำตอบที่ออกมาจากทัตไม่ใช่สิ่งเดียวกับที่เธออยากจะรู้
“ฉันหมายถึงเลเวลของ ‘ตัวนาย’ ต่างหาก... นายเองก็น่าจะเป็คนที่เกิด ‘การตื่น’ แล้วเหมือนกันไม่ใช่เหรอ?”
มิ้นย้ำแบบนั้น... ไม่รู้เป็เพราะก่อนหน้านี้ทัตเข้าใจว่าเป็เื่เกมหรืออย่างไร มิ้นเลยพยายามทำให้ทัตเข้าใจว่าสิ่งที่เธอหมายถึงคือเลเวลในความเป็จริง
แต่สำหรับทัต... น้ำเสียงนั่นดูเหมือนคุกคามมากกว่า รวมกับความจริงที่ไม่อาจปฏิเสธได้ว่ามิ้นรู้เื่พวกนี้เหมือนกับตนทำให้ทัตตะลึงพรึงเพริดจนเก็บอาการใจนเบิกตาโพลงเอาไว้ไม่อยู่
โกหกน่า... ยัยนี่เองก็มีพลังเหมือนกันเหรอ?
ั้แ่เมื่อไหร่? ไม่สิ... หรือว่าั้แ่แรกเลย!?
ความคิดของทัตเริ่มวิตกจริต แต่นั่นก็ทำให้เขาดึงความทรงจำใน่แรกสุดที่ได้พบกับมิ้นออกมาได้
ในวันแรกของวันเปิดเทอม... เธอตั้งใจจะกลับบ้านก่อนเวลาหกโมงเย็นซึ่งเป็เวลาที่มอนสเตอร์จะออกมาโจมตีผู้คนพอดิบพอดี
ทัตเองก็เคยคิดว่ามันคงเป็เื่บังเอิญ แต่พอมาตอนนี้... จะให้คิดอย่างนั้นเห็นทีจะไม่ได้แล้ว
“เดี๋ยวก่อน ๆ!!!”
ในระหว่างที่ความคิดหลาย ๆ อย่างเริ่มเกาะกุมสมองของทัต มิ้นก็ชิงพูดแบบนั้นออกมาอย่างลนลานพร้อมกับสะบัดมือไปมา
“อย่าเพิ่งเข้าใจผิดนะ ฉันไม่ใช่ศัตรูของนายหรอก ไม่ได้จะมาหาเื่ด้วย” มิ้นรีบแก้ตัวไปแบบนั้นพร้อมกับที่ดันคานแว่นให้กลับเข้าที่
เพราะสำหรับเธอ... ทัตที่กำลังใช้เวลาประมวลผลความคิดนั้นดูเคร่งเครียดจนน่ากลัวมากเลยทีเดียว และนั่นแหล่ะคือเหตุผลที่เธอทำท่าทางลุกลี้ลุกลนเมื่อครู่
คำพูดของมิ้นไม่ใช่สิ่งที่จะเชื่อได้ในทันทีก็จริง... แต่ก็มีความเป็ไปได้สูงที่เธอจะไม่ได้โกหก เพราะหากเธอเป็ศัตรูจริง ก็คงไม่มีเหตุผลที่ต้องเผยตัวออกมาก่อนหรอก
แต่นั่นก็ทำให้เกิดข้อสงสัยตามมาเหมือนกัน...
“้าอะไร?” ทัตจึงเอ่ยถามสิ่งที่คาใจ เพราะการที่มิ้นทำอย่างนี้ย่อมต้องหวังผลอย่างใดอย่างหนึ่งไว้แน่ และทัตก็อยากรู้ให้เร็วที่สุดเพื่อที่จะรับมือได้ถูก
“หวา... นายเนี่ยเครียดน่าดูเลยนะ คงเจออะไรมาเยอะล่ะสิ” พอเห็นแบบนั้นมันทำให้มิ้นรู้สึกว่าทัตเ็าก็คงไม่ผิด
ทัตเองก็ไม่ได้โต้ตอบกลับเพราะถึงมิ้นจะกลัวก็คงไม่แปลกอะไร เนื่องจากตัวเขาตอนที่พูดถึงเื่ที่เกิดขึ้นในตอนกลางคืนนั้นแตกต่างจากตัวเขาตอนปกติคนละระดับ กล่าวคือจริงจังมากกว่าปกติราวกับเป็คนละคน
“แล้วรู้ได้ยังไงว่าฉันมีพลังน่ะ?” ทัตเริ่มจากเื่นั้น
“เดาเอาจากที่เห็นนายตอนเล่นบาสน่ะ... แล้วที่จริงฉันก็ตามดูนายมาสักพักแล้วล่ะนะ หมายถึงคอยดูแลอยู่ห่าง ๆ น่ะ” มิ้นว่าแบบนั้น ท่าทางของเธอเหมือนไม่ได้แฝงเจตนาร้ายก็จริง แต่ก็นำมาซึ่งคำถามเหมือนกัน
“ทำไมถึงต้องทำอย่างนั้น?”
“ก็... พอดีมีคนขอร้องให้ทำอย่างนั้นน่ะนะ”
“แล้วใครล่ะ?”
ทัตเริ่มหงุดหงิดว่าทำไมมิ้นถึงไม่ตอบให้ตรงประเด็น แต่เห็นท่าทางลำบากใจของเธอเลยทำให้พอจะรู้ว่าการบอกเื่นั้นอาจไม่ง่ายสำหรับเธอ
ไม่ใช่ในเชิงกลัว แต่เป็กังวลมากกว่า
“ขอโทษนะ เ้าตัวไม่อยากให้นายรู้น่ะ... แต่คิดว่าอีกไม่นานนายคงรู้นั่นแหล่ะ”
“หมายความว่ายังไงน่ะ?”
มีคำถามอยู่เต็มหัวทัตไปหมดเลยตอนนี้ แถมคำตอบที่ได้มาก็ยิ่งทำให้เกิดคำถามต่อไปเรื่อย ๆ เพราะทัตไม่เข้าใจเลยว่ามันจะมีเหตุผลอะไรที่จะทำให้เขารู้ตัวจริงของคนที่ขอร้องมิ้นให้มาตามดูเขา
อย่างไรก็ดี เหมือนว่ามิ้นเองก็ไม่ได้ใจไม้ไส้ระกำขนาดนั้น เธอสังเกตเห็นสีหน้าสับสนของทัตออก บางทีเธอคงรู้ว่าตอนนี้ทัตคงกังวลมาก ซึ่งนั่นคงเป็เื่ปกติเมื่อได้รู้ว่ามีใครบางคนแอบตามเขาอยู่ แถมยังไม่รู้ด้วยว่าคนที่ตามอยู่นี่ไว้ใจได้รึเปล่า นั่นจึงยิ่งแล้วใหญ่
“งั้น...” เพราะแบบนั้น... เธอจึงพยายามจะบอกทัตเท่าที่เธอสามารถบอกได้โดยที่ไม่ทำลายน้ำใจของคนที่ขอร้องเธอ
“ก่อนอื่น นายเคยเห็นพวกที่สวมปลอกแขนสีแดงไหม”
แต่ดูเหมือนมิ้นเองก็มีเื่ที่สงสัยอยู่เหมือนกัน เธอถึงได้อยากยืนยันอะไรบางอย่างให้แน่ใจก่อน น้ำเสียงเธอดูจริงจังมากทีเดียว
อย่างไรก็ดี คนพวกนั้นเป็ตัวอันตรายสำหรับทัตอย่างไม่ต้องสงสัย
หากมิ้นไม่ใช่พวกนั้นก็ถือได้ว่ามิ้นไม่ใช่ศัตรู แต่ถ้าใช่ก็แค่ต้องระวังตัวเธอเอาไว้
ไม่สิ... ไม่ว่ายังไงก็ต้องระวังตัวไว้อยู่ดี เพราะไม่รู้ว่ามิ้นจะพูดโกหกหรือไม่นั่นแหล่ะ แต่เื่นั้นจะกลายเป็อย่างไรก็ต้องฟังจากเธอก่อน
“ก็เคยเห็นอยู่... เมื่อวานเจอกลุ่มนึง พอปฏิเสธที่จะเข้ากลุ่มพวกนั้นก็ตั้งใจจะฆ่าฉันทิ้งทันทีเลย”
“อย่างนี้นี่เอง เข้าใจสถานการณ์แล้ว” มิ้นพยักหน้ารับงก ๆ หลังได้ยินอย่างนั้น ก่อนจะเอ่ยถามต่อ
“แล้วนายได้ฆ่าพวกนั้นไปรึเปล่า?” มิ้นถามด้วยน้ำเสียงธรรมดาจนน่ากลัว ราวกับเื่ที่พูดเป็ปกติยังไงอย่างงั้น
“หนีไปได้คนนึง ที่เหลือถูกมอนสเตอร์ฆ่าตายไปแล้ว”
“...แบบนั้นก็แย่แล้วสิ แล้วยิ่งเป็คืนที่พระจันทร์เต็มดวงแบบนี้ด้วยอีก”
พอมิ้นได้ยินแบบนั้น คิ้วของเธอก็ขมวดเข้าด้วยกันในทันที เธอเริ่มกอดอกยกนิ้วััคางครุ่นคิดอะไรบางอย่างอยู่คนเดียว แต่เหมือนเธอจะไม่ได้รู้สึกโกรธจึงเดาได้ว่าเธอไม่รู้จักหรือเป็พวกเดียวกันกับพวกนั้น
หรือหากไม่ได้เป็เช่นนั้น มิ้นก็คงจะเป็คนประเภทที่เก็บอาการเก่งมากกว่าพิมเสียอีกทัตถึงมองไม่ออก
“อีกอย่างหนึ่ง... นายเคยได้ยินเื่องค์กรที่ชื่อ ‘เซฟเวอร์ (Saver)’ ไหม?”
“อา... ได้ยินมาจากพวกเมื่อวานนั่นแหล่ะ แต่ไม่รู้รายละเอียดหรอก”
ทัตพยักหน้ารับ แต่ในใจก็สงสัยอยู่ว่าทำไมมิ้นถึงยกเื่นี้ขึ้นมาพูด เป็จังหวะเดียวกับที่ตัวมิ้นยกมือขึ้นทาบอกตัวเอง เสมือนแนะนำตัวเองซ้ำเป็หนที่สอง
“ที่จริงแล้ว ฉันเองก็เป็คนของเซฟเวอร์เหมือนกัน”
ได้ยินมิ้นบอกแบบนั้นทำให้ทัตเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แต่ในขณะเดียวกัน หากว่าสิ่งที่เธอพูดเป็ความจริง มันก็จะทำให้อะไรหลาย ๆ อย่างชัดเจนขึ้นเช่นกัน
แต่ก่อนหน้านั้นย่อมมีเื่ที่ต้องยืนยันก่อน
“เห... นี่คงไม่ได้กะจะบังคับให้ฉันเข้าเป็พวกเดียวกันแบบพวกนั้นหรอกใช่ไหม?” ทัตกล่าวด้วยน้ำเสียงติดตลกแต่ไม่ได้เผยยิ้ม เห็นชัดว่าเขาจริงจังอยู่
“พวกเราไม่ทำอย่างนั้นหรอกน่า แต่ถ้ามาร่วมด้วยก็จะดีใจมากเลยล่ะนะ”
อย่างไรก็ดี... คำตอบของมิ้นทำให้ทัตพึงพอใจมาก เพราะเขาไม่ชอบถูกบังคับและเชื่อว่าไม่มีใครชอบด้วย
“เพราะย้ายมาเรียนที่นี่ ฉันก็เลยต้องมาเป็คนคอยสังเกตการณ์แถว ๆ นี้ด้วยความที่ขอบเขตการสอดส่องของเซฟเวอร์ยังครอบคลุมมาไม่ถึง ในละแวกนี้ก็มีแค่ฉันคนเดียวด้วยซ้ำ... แต่บอกเลยว่าตึงมือสุด ๆ โดยเฉพาะเ้าแก๊งปลอกแขนแดงที่นายเจอนั่นแหล่ะ” มิ้นว่าแล้วก็ยักไหล่อย่างเหนื่อยหน่าย ดูท่าการมีอยู่ของกลุ่มดังกล่าวจะสร้างปัญหาให้เธอไม่ต่างจากที่ทัตกับพิมโดนเลย
“พวกนั้นเป็พวกหัวรุนแรงที่ตั้งใจเป็ปฏิปักษ์กับเราเลย เพราะงั้นแหล่ะพวกนั้นถึงไม่ปล่อยให้คนที่ไม่อยู่ฝ่ายตัวเองมีชีวิตรอด... เพราะงั้นฉันคิดว่าตอนนี้ นายคงโดนพวกนั้นหมายหัวแล้วแน่ ๆ”
“ไม่ต้องย้ำหรอกน่า”
แต่แบบนี้... ก็พอจะเข้าใจแล้วล่ะว่าทำไมเ้าพวกนั้นถึงได้รีบร้อนอยากหาคนมาเป็พวกขนาดนั้น
เพราะถ้ามีอริกับอีกกลุ่ม มันก็เป็ธรรมดาที่อยากจะสร้างความเหนือกว่าด้วยจำนวนให้มาก ๆ เข้าไว้ก่อนอยู่แล้ว
ด้วยเหตุนั้น... ถ้าเอามาเข้ากลุ่มของตัวเองไม่ได้ก็ต้องชิงฆ่าคนที่ปฏิเสธซะ เพื่อไม่ให้ฝ่ายศัตรูอย่างเซฟเวอร์มีโอกาสเพิ่มจำนวนสมาชิกมากไปกว่านี้
นี่คงเป็เหตุผลที่พวกนั้นจะไม่ปล่อยให้เรากับพิมรอดแน่
ทัตได้ยินอย่างนั้นก็ถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่าย ไม่สิ... กังวลต่างหาก
เพราะเขาพอจะคาดเดาได้อยู่แล้วว่าอีกฝ่ายเป็กลุ่มที่มีขนาดใหญ่พอสมควร แต่ประเด็นหลักคือคนพวกนั้นเป็พวกอันตรายต่างหาก ดังนั้น หากเ้าเด็กหนุ่มถือมีดสั้นที่หนีเอาตัวรอดไปก่อนนั่นเอาข่าวไปบอกพวกที่เหลือล่ะก็ มันย่อมไม่มีผลลัพธ์อื่นนอกจากการที่ทัตกลายเป็เป้าหมายให้ถูกพวกนั้นไล่ล่าแน่อยู่แล้ว
“เหลืออีก 8 นาทีแล้วแฮะ”
ในระหว่างที่ทัตกำลังคิดอะไรหลาย ๆ อย่างอยู่ มิ้นเองก็ดูนาฬิกาข้อมือตัวเองเหมือนกัน และสิ่งที่เธอพูดก็ไม่ได้หมายความอื่นใดนอกจากเวลาที่เหลือก่อนที่พวกมอนสเตอร์จะปรากฏตัวออกมา
“ที่เรียกมาคุย จริง ๆ ก็เพราะอยากจะชวนนายเข้าเซฟเวอร์นี่แหล่ะ เพราะเห็นว่านายน่าจะถูกหมายหัวหรอกนะ... ตอนนี้นายก็ดันมีพลังไปแล้วด้วย เพราะถ้านายตายขึ้นมาหัวหน้าที่น่ารักของฉันจะเสียใจเอาน่ะนะ” ในที่สุดมิ้นก็เผยความตั้งใจตัวเองออกมา แต่นั่นก็ไม่ได้เกินความคาดเดาของทัตนักหรอก
แม้จะไม่รู้ว่าใครกันแน่ที่ขอให้มิ้นต้องคอยตามดูเขาก็เถอะ...
“ฉันต้องรีบตอบรับคำชวนนั้นเลยรึเปล่า?” ทัตถามอย่างเกรง ๆ เพราะการถูกชวนให้เข้ากลุ่มมันกลายเป็แผลใจไปแล้วนิดหน่อยหลังจากที่เกิดเื่เมื่อคืน
“ไม่ ๆ! เื่นั้นแล้วแต่นายเถอะ แต่ถึงยังไงฉันก็ต้องคอยตามดูแลพวกนายอยู่ดีล่ะนะ”
แต่ทางด้านของมิ้น พอได้ยินอย่างนั้นเธอก็รีบสะบัดมือปฏิเสธในทันที บรรยากาศนั้นเป็กันเองแตกต่างอย่างสิ้นเชิงกับกลุ่มของพวกปลอกแขนแดงเมื่อวานที่ข่มขู่แม้กระทั่งตอนที่เอ่ยชวน
ถ้านับแค่เื่นั้นก็ฟังดูเป็กลุ่มที่น่าอยู่ด้วยอยู่หรอกนะ
แต่ว่าเื่นั้นก็ส่วนเื่นั้น... แถมตอนนี้เวลาก็ใกล้เข้ามาแล้วด้วย
“เรากลับไปรวมตัวกับทุกคนก่อนดีไหม? จะถึงเวลาแล้วด้วย” ทัตเสนอแบบนั้น แต่จริง ๆ แล้วเขาก็แค่อยากรีบกลับไปอยู่กับพิมก่อนที่จะมีมอนสเตอร์ออกมามากกว่า
“นั่นสินะ เอาแบบนั้นก็แล้วกัน”
มิ้นเองก็ไม่มีเหตุผลให้ปฏิเสธเธอก็เลยทำตามนั้น ทั้งสองคนจึงเดินกลับไปยังร้านขายเครื่องดื่มชานมไข่มุกที่เดิม
“นี่... กลุ่มของพวกเธอใหญ่ระดับประเทศจริงเหรอ?” แต่ในระหว่างนั้นทัตก็ยังมีเื่ที่สงสัยอยู่จึงเอ่ยถามขึ้นมาในระหว่างที่เดินกลับไป
“ใช่ ก็เป็องค์กรที่ตั้งขึ้นให้สามารถดูแลความเรียบร้อยครอบคลุมได้ทั้งประเทศล่ะนะ แต่ไม่ได้ขึ้นตรงกับรัฐบาลหรอก”
“เป็งั้นก็ดีแล้ว ไม่งั้นน่ารำคาญตายชัก”
“อะฮะฮะ” ได้ยินอย่างนั้นมิ้นก็หัวเราะแห้ง ๆ จนแว่นเธอตกกรอบไปนิดหน่อยเธอถึงได้ดันมันขึ้นมาใหม่
อย่างไรก็ดี... เป็เพราะจุดที่ย้ายไปคุยกันไม่ได้ไกลจากร้านขายชานมมากนักจึงใช้เวลาไม่นาน
แล้วพอมาถึงที่ร้าน คนที่ปรี่เข้ามาหาทัตกับมิ้นก่อนใครเพื่อน ก็คือพิมที่ขมวดคิ้วแน่นด้วยความหงุดหงิดพร้อมกับทำแก้มป่องใส่อย่างน่ารักน่าชัง... ล่ะมั้ง
“ไปคุยอะไรกันเหรอ?”
“อึก...”
ถูกพิมถามด้วยน้ำเสียงเย็นะเืทำให้ทัตรู้สึกขนลุกซู่จนเผลอกลืนน้ำลาย
แต่อย่างไรก็ดี... ทัตไม่มีเื่ให้ต้องปิดบังพิมอยู่แล้วเขาเลยไม่ค่อยกลัว?เท่าไหร่
“เอาหูมาแปปนึง”
“...อะไรเล่า”
ทัตคิดได้ดังนั้นก็กวักมือเรียกให้พิมเข้ามาใกล้ ๆ แต่เหมือนเธอจะยังอารมณ์เสียอยู่ ถึงได้แสดงน้ำเสียงเกรี้ยวกราดออกมาอย่างนั้นในขณะที่จ้องทัตไม่วางตา
“มิ้นเป็พวกมีพลังเหมือนกันน่ะ... แถมยังอยู่กลุ่มเซฟเวอร์ที่เป็ศัตรูกับกลุ่มเมื่อวานด้วย”
“เอ๊ะ”
พอทัตสรุปความแถลงไขให้ฟัง สีหน้าของพิมก็เปลี่ยนไปในบัดดล
สีหน้าแปลกใจเป็จังหวะแรก แต่ความเคลือบแคลงปรากฏออกมาเป็จังหวะที่สองก่อนที่จะค่อย ๆ เหลียวไปมองมิ้นด้วยความกังวลและจริงจัง
“ไว้ใจได้แน่เหรอ?” พิมเอ่ยแบบนั้น แต่มิ้นกลับไม่เสียรอยยิ้มบนใบหน้าตัวเองไปเลย
“แหม... ใจร้ายจังเลยนะ แต่ฉันก็ไม่ได้บอกให้เชื่อหรอก ให้เวลาเป็ตัวพิสูจน์ก็ได้”
กระนั้นมันก็เป็รอยยิ้มแห้ง ๆ ไปในทางเสียดายอยู่ดี เช่นเดียวกันกับน้ำเสียงของเธอ
แต่อย่างไรเสีย... สิ่งที่มิ้นพูดก็มีประเด็นและเป็ความจริง เพราะการจะไว้ใจคนได้อย่างแท้จริงมันย่อมต้องใช้เวลาเป็ของคู่กันเป็ธรรมดาอยู่แล้ว
และจังหวะเวลาสำหรับการพิสูจน์เื่นั้น ก็มาถึงเร็วมากเสียด้วย...
กรี๊ด!!!
เสียงกรีดร้องดังขึ้นมาจากส่วนหนึ่งในห้างของชั้นเดียวกันกับที่ทัตและทุกคนอยู่ เสียงนั่นจึงดึงดูดความสนใจให้ทุกคนหันไปมองตามอย่างไม่อาจเลี่ยง
และสำหรับทัต พิมและมิ้น... มันคือสัญญาณบ่งบอกว่าค่ำคืนสุดหฤโหดได้เริ่มขึ้นแล้ว ทัตยืนยันอีกครั้งด้วยการดูเวลาบนหน้าจอโทรศัพท์สมาร์ทโฟนจึงคิดว่าไม่ผิดแน่
เริ่มจนได้... ค่ำคืนของวันนี้!
ั้แ่นี้ไปต้องระวังตัวให้ทุกฝีก้าวแล้ว
แต่ว่าก่อนหน้านั้น ต้องเพิ่มความแข็งแกร่งของอาวุธก่อน
“พิมเอาดาบออกมา”
“อื้ม! ทุกคนอยู่ด้วยกันไว้นะ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ห้ามแยกกันเด็ดขาด!”
“เดี๋ยวก่อนสิ! นี่มันเื่อะไรกัน”
พิมทำตามคำสั่งของทัตอย่างว่าง่ายเหมือนเคย แต่ก็ไม่ลืมที่จะจ่ายข้อมูลให้กับพล กล้า หนุ่มและแพรที่ไม่รู้เื่รู้ราวด้วยเหมือนกัน
หลังจากที่ทัตรับดาบคาตานะประจำตัวของพิมมาแล้ว พิมจึงหันไปดูแลพวกเขารอให้ทัตทำเื่ที่ควรทำ ในขณะที่ทัตนั้น...
เพราะเลเวลของอาชีพ ‘Supporter’ พ้นเลเวล 10 ไปแล้ว ทำให้ฉันได้รับสกิลของอาชีพนี้ครบหมดทุกสกิลแล้ว
น่าใเหมือนกันที่พอเลเวลของอาชีพ ‘Supporter’ ถึงเลเวล 7 แล้วจะได้รับสกิลมาถึงสองสกิล แต่ว่ามันก็เป็สกิลที่เรามีอยู่แล้วนั่นแหล่ะ
สกิลที่ว่าก็คือ ‘เสริมพลังกาย’ กับ ‘เสริมพลังเวท’ นั่นเอง... ซึ่งจะว่าไปแล้วมันก็เป็สกิลเดียวกันกับที่ได้รับจากอาชีพ ‘Fighter’และ ‘Mage’ นั่นแหล่ะ
แต่ข้อแตกต่างก็มีอยู่... นั่นคือสกิลอันเดียวกันนี้ของอาชีพ ‘Supporter’ จะสามารถใช้ให้ผลเกิดขึ้นกับคนอื่นได้ด้วย แตกต่างกับของอาชีพ ‘Fighter’ และ ‘Mage’ ที่ใช้ได้แค่กับตัวเอง
ข้อได้เปรียบคือ สกิลที่เหมือนกันของทั้งสองคลาสนี้มันซ้อนทับกันได้... นั่นคือจะทำให้สเตตัสหรือผลของเวทมนตร์ที่ออกมาเพิ่มขึ้นเป็สองเท่าเมื่อเทียบกับตอนที่ใช้สกิลแค่ครั้งเดียวนั่นเอง!
กับอีกสกิลที่ได้มาตอน ‘Supporter’ ถึงเลเวล 10 คือสกิลที่มีชื่อว่า ‘เสริมแกร่ง’ โดยเป็สกิลที่สามารถเพิ่มความแข็งแกร่งให้กับอาวุธของตัวเองและคนอื่น
พูดง่าย ๆ... มันคือสกิลที่เอาไว้ใช้ตีบวกให้อาวุธมีความรุนแรงเพิ่มขึ้นนั่นเอง
โดยเลเวลของสกิลจะระบุจำนวนที่สามารถตีบวกได้ทันที... อย่างตอนนี้ที่ของฉันเป็สกิล ‘เสริมแกร่ง LV-7’ ก็จะสามารถทำให้อาวุธชิ้นที่ถูกตีบวกกลายเป็อาวุธเลเวล 7 ทันที
ส่วนถ้าอยากจะตีบวกมากกว่านั้น โอกาสจะลดลง 10 เท่าในทุก ๆ ครั้ง เช่น ถ้าอยากให้เป็เลเวล 8 โอกาสสำเร็จจะอยู่ที่ 10% ส่วนเลเวล 9 อยู่ที่ 1% เป็อย่างนี้ไปเรื่อย ๆ
นั่นแหล่ะคือเหตุผลที่ฉันขอดาบมาจากพิม
ทัตที่ถือดาบคาตานะตัวเก่งของพิมเริ่มใช้สกิลดังกล่าวกับตัวดาบ พริบตานั้นลำแสงสีเขียวก็อาบดาบเล่มนั้นในมือของทัตไปชั่วขณะหนึ่งก่อนจะหายไป
ทัตยืนยันผลลัพธ์ด้วยสกิล ‘วิเคราะห์’ เพื่อความแน่ใจตามเคย
ดาบคาตานะ (LV-7)
เ้าของ : ณิศรา ศิริการกุล
ความสามารถทางกาย: 78
อืม... อาวุธพวกนี้เองก็มีสเตตัสเป็ของตัวเองเหมือนกันสินะ
ถ้าจะให้อธิบาย มันก็คงเหมือนกับความคมนั่นแหล่ะ... แล้วดูเหมือนการตีบวกเพิ่มขึ้นให้ 1 เลเวลจะทำให้สเตตัสนี้เพิ่มขึ้น 10 แต้ม
“ได้แล้วพิม!” ทัตยืนยันผลลัพธ์แล้วก็ยื่นดาบให้พิม ดูเหมือนเธอจะพยายามทำให้พวกพลสงบจิตสงบใจอยู่
แต่ถึงแบบนั้น มันก็แน่นอนอยู่แล้วว่าพวกเขายังคงตกตะลึงกันอยู่
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ในตอนที่มองลงไปยังข้างนอกตัวห้างผ่านกระจก ซึ่งเห็นได้ชัดเลยว่ามีมอนสเตอร์จำนวนมากมายปรากฏตัวขึ้นและเริ่มออกกินคนอย่างไม่สนนกสนกาใด ๆ นอกจากความกระหายของตัวเอง
แต่ข่าวร้ายก็คือ... มอนสเตอร์มันไม่ได้อยู่แค่ข้างนอก
ก๊าซ!!!!
ในจังหวะเดียวกันนั้น เสียงคำรามคล้ายกับสัตว์เลื้อยคลานก็ดังขึ้นมาจากร้านขายอุปกรณ์กีฬา มีผู้คนจำนวนมากหนีออกมาจากโซนร้านดังกล่าว
และตัวที่ตามมาทีหลังสุด คือกิ้งก่าผิวสีเขียวที่มีขนาดใหญ่กว่ารถยนต์ มันคลานต้วมเตี้ยมออกมาจากโซนร้านนั้นโดยที่ปากกำลังเคี้ยวแขนของมนุษย์อยู่ด้วย เห็นภาพแบบนั้นพวกพลก็ถึงกับขาสั่นไปเลย
...คงจะมีแค่ทัต พิมและมิ้นเท่านั้นที่รู้สึกชินกับมันไปแล้ว
“พิม เธอคอยปกป้องทุกคนทีนะ คงต้องใช้เวลาสักหน่อยกว่าที่จะเข้าใจสถานการณ์” ทัตว่าแบบนั้นก่อนจะเดินนำหน้าทุกคนมาหลังเห็นว่าเ้ากิ้งก่าั์ที่มีเลเวลอยู่ที่ 60 ไม่ใช่ศัตรูที่เอาชนะไม่ได้
และอันที่จริง... หากเป็มอนสเตอร์ประเภท ‘Common’ ในตอนนี้ พวกมันก็ไม่ครณามือทัตอีกต่อไปแล้วตราบเท่าที่ไม่ใช่บอส
“เข้าใจแล้ว”
ทางพิมนั้นแน่นอนว่าไม่ได้ทำอะไรนอกเหนือคำสั่งของทัต เธอชักดาบออกจากฝักพร้อมกับยืนอยู่ด้านหน้าของทุกคนตามที่เขาบอก
“เดี๋ยวสิ นายจะสู้เหรอ!?”
“เป็อะไรกันไปหมดแล้วเนี่ย! แล้วพิมไปเอาดาบมาจากไหนกันเนี่ย?”
“ใจเย็น ๆ หน่อยสิพวกนาย... สติแตกไปได้”
กับพลและกล้าที่ะโออกมาอย่างสับสน มิ้นกลับไม่ใยดีพวกเขาเลยสักนิด แต่ก็ไม่ได้รู้สึกรำคาญเหมือนกัน อาจเป็เพราะเธอผ่านเื่พวกนี้มามากพอควรแล้วกระมัง
“ว่าแต่ทัต... นายเป็ ‘Supporter’ ไม่ใช่เหรอ? คิดจะสู้จริงดิ?” แถมยังรู้เื่มากพอที่จะรู้ด้วยว่าสกิลที่ทัตใช้ก่อนหน้านี้เป็ของอาชีพ ‘Supporter’ เธอถึงเตือนด้วยความเป็ห่วง
ส่วนทัตนั้นไม่ได้ตอบกลับไปด้วยคำพูด... เพราะมันคงเสียเวลาโดยใช่เหตุ
หมัดของเขาจึงปรากฏเปลวเพลิงห่อหุ้มในพริบตาถัดมา เป็คำตอบแก่ทั้งสองคำถามก่อนหน้านี้ว่าเขาไม่ได้เป็แค่ ‘Supporter’
...รวมถึงเป็การยืนยันเจตนาที่จะสู้ด้วยเช่นกัน
“อาชีพผสาน... หมอนั่นจะไหวแน่เหรอ?”
มิ้นเอ่ยอย่างกังวลนิดหน่อย ดูท่าเธอเองก็รู้จักอาชีพผสานเหมือนกัน
อย่างไรก็ดี เพราะรู้อย่างนั้นเธอถึงได้กังวล เพราะอย่างที่ทุกคนรู้ว่าอาชีพผสานนั้นอ่อนแอกว่าคนที่เน้นอัพอาชีพเดียวโดยเฉพาะใน่แรก ๆ และยิ่งอ่อนแอเมื่อจัดสรรแต้มไม่ดีอย่างทัตที่เลือกอัพถึง 3 อาชีพพร้อมกัน
แต่ว่า...
“ไม่ต้องห่วงหรอก ทัตในตอนนี้น่ะแข็งแกร่งที่สุดเลยนะจะบอกให้” พิมที่อยู่ข้าง ๆ กลับพูดแบบนั้นออกมาได้หน้าตาเฉยทั้งที่รู้ข้อเสียของอาชีพผสานดีอยู่แล้ว
ได้ยินพิมพูดด้วยน้ำเสียงและแววตาเชื่อมั่นในตัวทัตขนาดนั้น มิ้นก็ไม่รู้จะพูดอะไรอีก
ดังนั้น แม้จะกังวลแต่ก็ทำได้แค่ดูท่าที มิ้นจึงปล่อยให้ทั้งสองคนทำตามใจโดยคิดไว้ว่าถ้าเกิดเหตุคับขันอะไรขึ้นมาเดี๋ยวค่อยแทรกเข้าไปช่วยดีกว่าออกตัวตอนนี้
แต่ดูเหมือนมิ้นจะคิดผิดถนัด... อย่างน้อยก็เป็เื่ความแข็งแกร่งของทัต
ซุ่ม!!!
ในพริบตาถัดมา... ทัตร่ายเวทที่ผสานธาตุทั้งสองระหว่างธาตุสายฟ้าและธาตุไฟเข้าไว้ที่หมัดทั้งสองข้างด้วยเวทยิง ปรากฏเป็เปลวเพลิงที่มีประกายสายฟ้าสีเหลืองส่งกระแสไปทั่วทั้งลำแขนสองข้าง
เท่านั้นไม่พอ เท้าทั้งสองข้างของทัตยังอาบด้วยสายฟ้าอีกด้วย
ในขณะเดียวกัน... บรรดาคนที่วิ่งหนีเ้ากิ้งก่า มีจำนวนไม่น้อยเลยที่วิ่งหนีไม่ทัน
และตอนนี้ก็มีอยู่คนนึงที่เป็ผู้หญิงวัยทำงานถูกผลักจนล้มลงกับพื้น และการที่ถูกทิ้งท้ายนั่นเลยทำให้เ้ากิ้งก่ามันตามมาทัน
เ้ากิ้งก่าเห็นเหยื่ออันโอชาน้ำลายก็เริ่มไหลอย่างกระหาย
“ยะ อย่าเข้ามานะ”
และแน่นอนว่านั่นทำให้หญิงสาวรู้สึกหวาดกลัวจนหลั่งน้ำตา แต่ก็หวาดกลัวเกินกว่าจะโต้ตอบอะไรได้ ขนาดจะลุกขึ้นยังไม่มีแรงขยับเขยื้อนเลยด้วยซ้ำ
ในพริบตาถัดมาที่เ้ากิ้งก่าพุ่งเข้ามาหวังตะครุบ เธอถึงได้ทำอะไรไม่ได้นอกจากนั่งตัวสั่นปิดตา จนกระทั่งถูกมันใช้เขี้ยวฉีกกระชากกิน
ก๊าซ!!!
...ต้องขอบคุณที่ทัตถีบพื้นเข้ามาอยู่เบื้องหน้าแล้วจัดการอัดกรามของกิ้งก่าที่พุ่งเข้ามางับได้ก่อน หญิงสาวคนดังกล่าวเลยไม่ต้องถูกมันกินไป ส่วนเ้ากิ้งก่าก็ทำได้แค่ร้องเสียงแหลมด้วยความเ็ปในขณะที่ถูกต่อยจนหงายท้องกลับไปด้านหลัง เรียกว่ามาทางไหนก็ต้องกลับไปทางนั้น
ความเร็วในการเคลื่อนที่ของทัตด้วยสเตตัสความสามารถทางกายเพียงอย่างเดียวก็ว่าน่าทึ่งแล้ว แต่พอผนวกเข้ากับเวทสายฟ้าที่มีคุณสมบัติในการเพิ่มความเร็วจึงยิ่งทำให้ทัตเหมือนกับวาร์ปไปยังจุดที่้าได้ทันทียังไงอย่างงั้น
“เร็วชะมัดเลย” ความเร็วของทัตในตอนที่ใช้เวทสายฟ้าผสานแม้แต่พิมเองก็ยังมองตามการเคลื่อนไหวของเขาไม่ทันจนได้แต่อ้าปากค้าง
ในขณะที่ทางด้านของมิ้นเองก็ใเหมือนกัน... ในแง่ที่ว่าทัตสามารถใช้งานเวทมนตร์ผสานเข้ากับทักษะการต่อสู้ของคลาสหลักอย่างอาชีพนักสู้ได้อย่างชำนาญทั้งที่เพิ่งเกิดการตื่นมาเมื่อไม่กี่วันนี้เองแท้ ๆ
บวกกับเื่ที่ว่าเขาอัพเลเวลให้กับอาชีพถึง 3 คลาสจึงไม่น่าจะอยู่ในจุดสูงสุดได้ด้วยเลเวลที่เก็บมาได้ใน่ไม่กี่วัน...
ความสงสัยนั่นเลยทำให้มิ้นใช้สกิล ‘วิเคราะห์’ กับทัตไป...
สเตตัสพวกนั้นมันอะไรกัน!? แล้วยังเลเวลสกิลที่สูงผิดปกตินั่นอีก!?
เลเวลแค่ 61 แต่ทำไมทั้งสเตตัสทั้งเลเวลสกิลถึงได้มากขนาดนี้กันเนี่ย!?
แล้วผลลัพธ์ของมันก็ทำให้มิ้นต้องเบิกตาโพลง สบถในใจซ้ำถึงสองหน เหงื่อที่ผุดบนใบหน้าเกิดขึ้นเพราะสับสนส่วนหนึ่ง
แต่ถึงจะผิดปกติอย่างไรมิ้นก็มั่นใจได้อย่างหนึ่ง... ว่าที่พิมโอ้อวดไว้ก่อนหน้านี้ว่าทัตเป็คนที่แข็งแกร่งที่สุด มันไม่ได้เกินจริงไปเลยแม้แต่น้อยแม้จะยังไม่รู้สาเหตุก็ตามที
“เห็นไหม บอกแล้วว่าทัตน่ะเก่งจะตาย”
แถมพอได้ยินพิมยืนยันอย่างนั้นอีกครั้งยิ่งทำให้มิ้นปฏิเสธไม่ได้เข้าไปใหญ่ เมื่อได้เห็นผลลัพธ์เชิงประจักษ์ทั้งจากที่ทัตอัดเ้ากิ้งก่า และที่เป็เชิงตัวเลขอย่างสเตตัสของเขา
แต่ถึงเื่พวกนั้นจะเป็ความจริง... มันก็ยังติดใจมิ้นอยู่เื่หนึ่ง
“จะว่าไปเธอเนี่ย เป็ประเภทเห่อแฟนสินะ”
“หะ หา!!!?”
แต่ดูเหมือนมิ้นจะสงสัยดังเกินไปหน่อยเลยเผลอหลุดปากพูดอย่างนั้นออกมา และนั่นก็ทำให้พิมหน้าแดงก่ำอย่างที่ไม่เคยเป็มาก่อน แถมยังลนลานยังกับอะไรดี ถึงขนาดที่มิ้นไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าจะได้เห็นพิมแสดงอาการอย่างนี้ออกมา
“พะ พูดอะไรของเธอเนี่ย! พวกเรา... ยังไม่ได้เป็อย่างนั้นสักหน่อย...”
ยิ่งพูดความประหม่าก็มีแต่จะยิ่งเพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ ทำให้เสียงของพิมเบาลงเบาลง ท่าทางเอียงอายนั่นทำให้พวกพล กล้า หนุ่มและแพรสงสัยเหมือนกัน
แหม... แค่ ‘ยัง’ สินะ
มิ้นที่คิดว่าพูดต่อไปเดี๋ยวพิมก็จะอายม้วนต้วนมากกว่าเดิม หนนี้เลยทำแค่แซวในใจเป็พอ
“เฮ้ย! ตรงนั้นก็มี!”
แต่เวลาพักผ่อนก็ไม่ค่อยมีให้ตามสถานการณ์อันตรายที่กำลังเกิดขึ้น... เสียงะโของกล้าคือคำยืนยันถึงเื่นั้น เขาชี้ไปที่ร้านค้าอีกฝั่งที่มีกิ้งก่าแบบเดียวกับที่ทัตเพิ่งอัดไปก่อนหน้านี้อยู่
ทางนั้นเองก็มีคนหนีอยู่เหมือนกันแต่ก็น้อยเต็มทีแล้วเมื่อเทียบกับตอนแรก คนที่รวมเป็กระจุกมีแค่กลุ่มของพิมเท่านั้น เ้ากิ้งก่าเลยเมินกลุ่มคนที่กำลังหนีแล้วเลือกจะเดินเข้าไปหาเหล่าก้อนเนื้อที่เป็เป้านิ่งอย่างพวกพิมแทน
เห็นอย่างนั้นพิมเลยรู้สึกว่าต้องทำอะไรสักอย่าง
“หนอย... เดี๋ยวฉันจะ————!!?”
แต่ก่อนหน้าที่จะได้ถีบพื้นเข้าไปประชิดตัวเ้ากิ้งก่าั์ เธอก็เพิ่งจะมารู้สึกตัวว่ามิ้นที่อยู่ข้าง ๆ หายตัวไปั้แ่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ เหลือไว้แค่กระเป๋าสะพายทิ้งไว้ต่างหน้า
และคำตอบที่ว่าหายไปไหน... ก็ปรากฏถัดจากพริบตานั้นเอง
“มองไปทางไหนเหรอ เ้ากิ้งก่า”
พอรู้ตัวอีกที มิ้นก็เหยียบอยู่บนหลังของเ้ากิ้งก่าไปแล้ว ขนาดเ้ากิ้งก่าเองยังแปลกใจจนชะงักไปแวบนึงเลยที่มารู้สึกตัวทีหลังว่ามีคนยืนอยู่บนหลังตัวเอง
แต่พอมันรู้ตัวมันก็รีบสะบัดตัวทันที หางของมันปัดไปโดนทั้งกระจกร้านและกระจกระเบียงของห้างจนแตกเละไปหมด
ทว่ามันไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่ามิ้นะโขึ้นออกไปก่อนแล้ว มันเลยสะบัดตัวให้เสียแรงเปล่า
มิ้นที่ะโขึ้นสูงจนเท้าติดเพดานเหมือนกับแมงมุมเกาะฝ้า ก่อนที่จะถีบฝ้าพุ่งลงมาแล้วหยิบมีดทำครัวมาจากไหนก็ไม่รู้แทงเข้าไปที่ตาของมันอย่างแรงทั้งจากสเตตัสและแรงโน้มถ่วงจนทำให้มันร้องออกมาดังลั่น
“เสียงหนวกหูชะมัดเลยนะแกเนี่ย”
หลังแทงมันเสร็จ มิ้นก็ะโตีลังกาลงพื้นออกมาอยู่ด้านหน้าก่อนจะตั้งท่าโจมตีอีกครั้ง เป็ตอนที่ทัตจัดการกิ้งก่าั์ฝั่งตัวเองเสร็จพอดี เขาเลยหันมาให้ความสนใจกับมิ้นแทน
แม้จะเป็ระยะที่ห่างกันหลายสิบเมตรขนาดนี้ เขาก็มองเห็นความสามารถของเธอได้เป็อย่างดี
จะทั้งตอนที่ถีบพื้นกระทบเสาค้ำอาคาร ผนังหรือฝ้าไปมาพร้อม ๆ กับเคลื่อนที่ผ่านเ้ากิ้งก่าแล้วโจมตีไปพร้อมกันเหมือนกับแสงไฟฉายวาบไปมา เห็นแล้วก็รู้สึกอดไม่ได้ที่จะชื่นชมว่ามันแข็งแกร่ง รวดเร็วและดุดัน
เพราะแบบนั้นทัตเลยอยากรู้ว่ามิ้นแข็งแกร่งมากขนาดไหนจึงลองใช้สกิลวิเคราะห์กับเธอดู...
เลเวล 80... ไม่เคยเห็นใครเลเวลเยอะขนาดนี้มาก่อนเลย
สมแล้วที่เคลื่อนไหวและโจมตีได้รุนแรงขนาดนั้น
แถมอาชีพที่เธอเลือกอัพยังเป็อาชีพผสานของ ‘Assassin’ กับ ‘Supporter’ ด้วย
แบ่งพอดี ๆ อย่างละ 40 แต้ม... นี่เป็การจัดสรรแต้มที่ทำให้ได้รับผลประโยชน์สูงสุดของอาชีพผสานแล้ว
เป็เพราะมีข้อมูลจากเซฟเวอร์... หรือตัดสินใจทำอย่างนี้ด้วยตัวเองกันนะ
ทัตอดคิดอย่างนั้นไม่ได้หลังได้เห็นผลลัพธ์จากการอัพเลเวลอย่างมีประสิทธิภาพ ตัวมิ้นนี่แหล่ะคือสิ่งยืนยันอย่างดีถึงความแข็งแกร่งในระดับสูงสุดที่ควรจะเป็จากการที่ใช้แต้มเลเวลทั้งหมดโดยไม่สูญเปล่าแม้เพียงแต้มเดียว
แม้เทียบกันแล้ว ในกรณีของทัตจะออกไปในทางบังเอิญครึ่งหนึ่งคิดอย่างถี่ถ้วนครึ่งหนึ่งก็เถอะ...
“เรียบร้อย...”
ถัดจากที่ทัตคิดอย่างนั้นไม่นานแล้วกลับมารวมตัวกับพิม มิ้นก็กลับมารวมกลุ่มด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ ในขณะที่บิดี้เี ท่าทางนั่นเหมือนไม่ได้รู้สึกลำบากเลยสักนิดที่เพิ่งจัดการกิ้งก่าั์ตัวเท่ารถไป
“อะไรกันเนี่ย! ทั้งสองคนสุดยอดไปเลย!”
“ถึงจะไม่รู้ว่าเป็ไงมาไงก็เถอะ แต่โคตรเจ๋งเลย!”
“อย่างนี้ต่อให้มีตัวอะไรออกมาก็ไม่น่ากลัวหรอกมั้งเนี่ย!”
พละโออกมาอย่างตื่นเต้น ตามด้วยกล้าและหนุ่มที่แสดงออกอย่างเดียวกัน ไม่แม้แต่แพรที่นิ่งเงียบมาตลอดด้วยสีหน้าหวาดกลัวจนตัวสั่นเองก็ยังยิ้มออกมาได้หลังเห็นว่าสถานการณ์ผิดแปลกที่เกิดขึ้นไม่ใช่สิ่งที่รับมือไม่ได้
เห็นอย่างนี้มันก็ทำให้ทัตอดคิดถึงครั้งแรกที่เกิดเื่ไม่ได้... เขาจำได้ว่าสถานการณ์ในตอนนั้นมันทั้งโกลาหล สับสน วุ่นวายและสิ้นหวังสำหรับพวกทัตมาก แต่ท่าทีของทุกคนกลับกลายเป็คนละอย่างไปเลยเมื่อได้เห็นว่ามีคนที่พึ่งพาได้อยู่เบื้องหน้า ซึ่งคนที่ว่าก็คือพวกทัตนี่แหล่ะ
มันจึงแสดงให้เห็นได้อย่างชัดเจน... ว่าที่ทุกคนรู้สึกยอมแพ้ต่อชะตากรรม มันเป็เพราะพวกเขาไม่รู้สึกถึงความหวังที่จะมีชีวิตรอดมากกว่า และเมื่อมีความหวังอยู่ต่อหน้าอย่างนี้ พวกเขาย่อมไม่รู้สึกว่าจะพ่ายแพ้และสิ้นหวังเป็ธรรมดา
“ว่าแต่... แบบนี้ฉันก็ไม่ได้ออกโรงน่ะสิ” พิมว่าแล้วก็ถอนหายใจอย่างเสียดาย เพราะเธอเพิ่งจะปลดล็อคอาชีพดาบเวทมนตร์มาได้เลยคิดอยากลองมาตลอดแท้ ๆ
“นี่ไม่ใช่ครั้งสุดท้ายซะหน่อย”
“อือ... จะว่าไปก็ใช่อยู่หรอก” ได้ทัตพูดปลอบทำให้พิมรู้สึกดีขึ้น แต่ไม่ใช่เพราะเนื้อความแต่อย่างใด เป็เพราะผู้พูดต่างหาก
“พวกเธอนี่แปลกกันชะมัด...”
ในทางกลับกัน มิ้นกลับยิ้มแห้ง ๆ ให้กับความตื่นเต้นและกระตือรือร้นของทัตกับพิม เพราะไม่ว่าจะในแง่ไหน มันก็สื่อให้เห็นว่าพวกเขากระหายการต่อสู้
“อย่าเข้าใจผิดสิ...” แต่มีอย่างหนึ่งที่มิ้นมองผิดไปหน่อย
“พวกเราก็แค่อยากแข็งแกร่งให้มากที่สุดเพื่อเอาตัวรอดต่างหาก”
แม้ผลลัพธ์ของการกระทำจะเป็การอยากโค่นมอนสเตอร์เหมือนกัน แต่จุดประสงค์นั้นแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง ทัตอยากยืนยันเื่นั้นทั้งกับตัวเองแล้วก็พิม เขาถึงพูดอย่างนั้นกับมิ้น ในคำพูดของเขาไม่ได้มีความรู้สึกอื่นใดนอกจากความจริงจังแน่วแน่ในสิ่งที่พูด
อาจเพราะแบบนั้น มันถึงน่าเชื่อถือ มิ้นถึงได้ยิ้มออกมาหลังได้ยินคำพูดของทัต
ให้ตายสิ... เหมือนกันไม่มีผิดเลยนะ
แม้ว่าสำหรับมิ้น เธอจะยิ้มออกมาเพราะมีสาเหตุอื่นร่วมด้วยก็ตามที
และอย่างไรก็ดี... การเริ่มต้นได้ดีใน่แรกเป็สิ่งที่ทัตปรารถนา เพราะอย่างน้อยก็ไม่ได้เจอมอนสเตอร์ระดับบอสหรือัตัวที่เคยเจอวันแรก ทัตเลยค่อนข้างรู้สึกโล่งอก
ถึงวันนี้จะมีเื่ที่มิ้นเผยตัวให้รู้ว่าเป็คนของเซฟเวอร์เลยทำให้กังวลไปบ้างก็เถอะ
แต่ถ้าเริ่มได้ดีอย่างนี้ วันนี้ก็อาจจะราบรื่นก็ได้
ทัตคิดอย่างนั้น... เรียกว่าหวังไว้แบบนั้นก็คงไม่ผิดนัก
แต่มีหลายอย่างที่เขายังไม่รู้... อย่างแรกคือความผิดปกติที่กำลังจะเกิดขึ้นใน ‘คืนนี้’ ที่ไม่เหมือนกับคืนก่อน ๆ
และอย่างที่สอง... คือการตามจองล้างจองผลาญที่ทัตคิดว่าน่าจะมีเวลาให้พักหายใจอยู่บ้างมันไม่น่าจะเกิดขึ้นในคืนนี้ หรืออย่างน้อยก็ไม่ควรจะเกิดขึ้นใน่หัวค่ำที่มอนสเตอร์เพิ่งเริ่มปรากฏตัวออกมาอย่างนี้
...แต่ดูเหมือนความหวังนั่นจะไม่เป็จริงเสียแล้ว
ณ ตอนนั้นไม่มีใครรู้ด้วยซ้ำ ว่ามีชายร่างั์คนนึงยืนอยู่บนตึกข้าง ๆ ห้างสรรพสินค้าแห่งนี้ เขาะโไปมาในเมืองหลายต่อหลายครั้งเพื่อตามหากลุ่มที่มีลักษณะตรงกับที่รู้มา
จนสุดท้ายก็มาหยุดยืนอยู่ที่ดาดฟ้าตึกตรงนี้ เมื่อได้เห็นว่ามีเด็กหนุ่มที่ใช้เวทมนตร์ผสานเข้ากับวิชาหมัดมวยซึ่งเป็ลักษณะพิเศษของอาชีพ ‘Mage Fighter’ ตรงตามที่ได้ยินมา
เห็นดังนั้นเขาก็ไม่รอช้าที่จะกระโจนเข้ามาในห้างสรรพสินค้าผ่านฝ้ากระจกบริเวณกลางห้างเข้ามาโดยไม่สนความเสียหายที่เกิดขึ้นก่อนจะลงไปกระแทกกับพื้นตรงชั้นที่เหนือกว่าพวกทัตไปหนึ่งชั้น
ตู้ม!!!
“เกิดอะไรขึ้นอีกวะเนี่ย!?”
เสียงดังลั่นตามด้วยฝุ่นคละคลุ้งราวกับะเิลงบนระเบียงที่อยู่ชั้นบน มองไปด้วยระยะห่างราว 30 เมตรเห็นจะได้ นั่นถึงทำให้ทุกคนสะดุ้งใโดยเฉพาะพลที่ะโออกมา
แต่นั่นยังไม่มากเท่ากับตอนที่ฝุ่นค่อย ๆ บางลงจนกระทั่งเห็นตัวต้นเหตุ... ซึ่งเป็มนุษย์ และนั่นแหล่ะที่ทำให้ทัตเบิกตาโพลง
ชายหนุ่มชาวต่างชาติร่างั์กำยำกว่าสองเมตร ผิวสีดำคล้ำผมสีเงินโดดเด่นดูเป็เอกลักษณ์มาแต่ไกล แต่ที่ทำให้ทัตเลิกคิ้วขึ้นด้วยความประหลาดใจและอีกนัยนึงคือความกลัว เป็เพราะเขาสวมปลอกแขนสีแดงต่างหาก
โกหกน่า... พวกเดียวกับเมื่อวานงั้นเหรอ!
นี่มันเร็วเกินไปแล้ว! นี่เพิ่งจะเริ่ม่กลางคืนได้ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงเลยนะ!?
ทัตเห็นดังนั้นจึงรีบตั้งท่าพร้อมโจมตีได้ทุกเมื่อ มือทั้งสองข้างของเขาอาบด้วยเปลวเพลิงขึ้นมาในทันทีเมื่อตระหนักได้ว่าอีกฝ่ายเป็ศัตรู เช่นเดียวกันกับพิมที่ใช้ไฟอาบใบดาบในมือไว้เพื่อป้องกันตัวจากเื่ที่อาจจะเกิดขึ้นจนเหมือนกับเมื่อคืนวาน
เพราะถึงจะยังไม่ได้ตรวจสอบ แต่ด้วยรูปลักษณ์อันน่ายำเกรงของชายคนนั้น มันก็เผลอคิดไปแล้วว่าอีกฝ่ายต้องแข็งแกร่งมากแน่ ๆ
และข่าวร้ายในข่าวดีก็คือ... ทัตกับพิมคิดถูก
“โกหกน่า... ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่...”
ทัตกับพิมยิ่งรู้สึกไม่ดีขึ้นมาทันตาเมื่อได้เห็นสีหน้าหวาดกลัวของมิ้น จากที่กังวลอยู่แล้วก็ยิ่งทำให้พวกเขากังวลมากยิ่งขึ้นไปอีก
“ไอ้หมอนั่นมัน... หัวหน้าของพวกปลอกแขนแดง! ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่กัน!?”
แล้วคำพูดถัดมาของมิ้นก็ยิ่งทำให้ทัตกับพิมตระหนักถึงความอันตรายของสถานการณ์เข้าไปใหญ่
แม้ว่าฝันร้ายที่แท้จริง... มันจะยังไม่เริ่มขึ้นด้วยซ้ำก็ตาม
❖❖❖❖❖
2K
