ตอนที่ 1
ระริน ไปเที่ยวกับเพื่อนสนิท โดยซื้อเป็กรุปทัวร์ ที่ทะเลทางใต้ ตอนนี้พวกเธอกำลังนั่งเรือไปเพื่อที่จะดูปะการังน้ำตื้น ซึ่งต้องใช้เวลาในการนั่งเรือหลายชั่วโมงกว่าที่จะถึงแหล่งที่ดุปะการัง
ทั้งสองคนต่างก็ชื่นชอบการท่องเที่ยวโดยเฉพาะ การเที่ยวทางทะเลเป็พิเศษ เมื่อมีเวลาว่างเมื่อไร ทั้งสองคนจะต้องนัดกันมาเที่ยวทุกครั้ง และครั้งนี้ก็เช่นเดียวกัน
"ริน เธอว่าครั้งนี้เราจะได้เจออะไรสวยๆ ไหม ฉันตื่นเต้นจังเลย ครั้งนี้เป็ครั้งแรกเลยนะ ที่ฉันมาที่นี่" แวววรรณ ถามเพื่อนออกไป เพราะว่าเธอนั้นชื่นชอบการเที่ยวทะเลเป็พิเศษ แต่การได้มาดำน้ำดูปะการังนั้น เพิ่งจะเป็ครั้งแรก เนื่องจากส่วนใหญ่จะเที่ยวอยู่ใกล้ๆ กับที่ทำงานมากกว่า เพราะพวกเธอนั้นทำงานอยู่ที่กรุงเทพ เป็พนักงานทั่วไป การเที่ยวแต่ละครั้ง จึงต้องเก็บเงินให้มากถึงจะสามารถเที่ยวได้นั่นเอง
"ฉันเองก็ตื่นเต้นเหมือนกัน ในที่สุดพวกเราก็ทำสำเร็จแล้ว อาจจะได้เที่ยวอย่างนี้เป็ครั้งสุดท้ายก็ได้ เธอคิดเหมือนฉันหรือเปล่า" เธอไม่รู้ทำไมจู่ๆ ถึงได้มีความคิดอย่างนี้เหมือนกัน อาจจะเพราะว่า ราคาของทัวร์แพงก็เป็ได้ กว่าจะเก็บเงิน ต้องใช้เวลา และไม่สามารถที่จะมาได้บ่อยครั้ง
"เธอพูดอะไรของเธอ ฉันไม่อยากได้ยิน อย่างไรแล้ว เราก็ต้องได้มาเที่ยวด้วยกันอีก ถ้าไม่มีเธอฉันคงจะไม่มาเที่ยวหรอกนะ เพราะไม่มีใครรู้ใจฉันเท่าเธออีกแล้ว" เธอไม่ชอบที่เพื่อนรักของเธอพูดอย่างนี้เลยสักนิด เพราะมันทำให้รู้สึกเหมือนว่าหัวใจถูกบีบรัดอย่างไรไม่รู้เหมือนกัน
"ฉันก็พูดไปอย่างนั้นล่ะ เธออย่าไปพูดให้แฟนของเธอได้ยินเชียวนะ เดี๋ยวจะมางอนให้ฉันอีก ที่เธอรักฉันมากกว่า" พูดพร้อมทั้งยิ้มออกมา เมื่อคิดถึงพี่วุธ แฟนของเพื่อนเธอ ที่มักจะบ่นอยู่บ่อยครั้งเื่ที่เพื่อนของเธอให้ความสำคัญกับเพื่อนอย่างเธอมากกว่า ทั้งสองคนรักกันมานานแล้ว มีแต่เธอที่จนตอนนี้ก็ยังคงเป็โสดอยู่เลย
"เธอก็อย่าไปสนใจเลย เขาก็แกล้งเธอไปอย่างนั้นล่ะ แต่เธอรู้สึกหรือเปล่าว่าวันนี้อากาศเหมือนไม่ค่อยดีเลย ฉันมีความรู้สึกว่ายิ่งเข้ามาเรื่อย ท้องฟ้ายิ่งมืดครึ้มมากยิ่งขึ้น หรือว่าวันนี้จะมีพายุกัน"
เมื่อคิดอย่างนั้นก็รู้สึกไม่สบายใจขึ้นมาทันที เพราะว่ามองไปทางไหนบรรยากาศเริ่มที่จะมืดครึ้มไปหมด นั่นหมายความว่าจะมีฝนตกในไม่ช้า แต่ถ้าอย่างนั้นจะไม่อันตรายอย่างนั้นหรือในเมื่อ ตอนนี้ทุกคนอยู่กลางทะเล และเรือก็ไม่ได้ใหญ่มาก ถ้าฝนตกธรรมดาก็ไม่เป็ไร แต่ถ้าเป็พายุล่ะ จะปลอดภัยอย่างนั้นหรือ ยิ่งคิดความรู้สึกกลัวยิ่งมีมากขึ้น
"ไม่มีอะไรหรอก น่าจะเป็ฝนตกเท่านั้นเอง เรือลำนี้น่าจะเอาอยู่" เรือที่มานั้นเป็เรือประมงลำไม่ใหญ่มาก และคนที่มานั้นประมาณสักห้าสิบคนได้
"แต่ฉันกลัวนี่นา ดูฟ้ามืดมากเลย ถ้าเป็อย่างนี้เราจะได้ดำดูปะการังอย่างนั้นหรือ ฉันเสียเงินมาแล้วนะ ฉันรับไม่ได้ ที่ต้องเสียเงินมากมาย โดยไม่ได้ทำในสิ่งที่ฉันรอมานานหรอกนะ" บอกกับเพื่อนเสียงเศร้า เพราะรู้ว่าตัวเองกว่าจะเก็บเงิน เพื่อที่จะมาเที่ยวนั้น ใช้เวลานาน แม้แฟนของเธอจะออกให้เธอก็ไม่ยอมเพราะว่า้าใช้เงินของตัวเอง
แต่ยังไม่ได้คุยกันมากกว่านั้น เพราะว่าฝนตกลงมาเสียก่อน ตอนนี้เรือได้จอดอยู่กลางทะเลแล้ว เนื่องจากไม่ใช่แค่ฝนแต่ว่ายังมีคลื่นลมแรงเป็อย่างมากด้วย เรือไม่สามารถที่จะต้านทานคลื่นที่สูงอย่างนี้ได้ ทั้งสองคนตอนนี้กำลังใจเต้นแรงเป็อย่างมาก และทุกคนบนเรือต่างก็หาเสื้อชูชีพกันจ้าละหวั่น
ในที่สุดทั้งสองคนก็ได้เสื้อชูชีพมาคนละตัว เพื่อนของเธอใส่ได้แล้ว และเธอกำลังที่จะใส่มัน แต่แล้วเื่ที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้นกะทันหัน เนื่องจากมีพายุพัดคลื่นลูกใหญ่ เข้าใส่เรืออย่างจัง ทำให้ทั้งสองคนล้มลง เสียงหวีดร้องทั่วทั้งเรือดังไปหมด ต่างคนก็ต่างใและร้องด้วยความกลัว แต่แล้วไม่นานคลื่นลูกแล้ว ลูกเล่าก็เข้าโจมตีเรือ จนเรือพลิกคว่ำจนได้ เสียงหวีดร้องจึงมากขึ้นไปด้วย
"ริน เธออยู่ไหน เธอใส่เสื้อชูชีพได้หรือยัง" แวว เมื่อเห็นว่าไม่ปลอดภัยแล้ว จึงร้องหาเพื่อนด้วยความเป็ห่วง ตอนนี้ไม่รู้ว่าใครเป็ใครแล้ว เนื่องจากแรงปะทะ แต่กลับไร้เสียงตอบจากเพื่อนของเธอ จึงพยายามที่จะมองหา
ตอนนี้เมื่อเรือพลิกคว่ำ ทุกคนพยายามที่จะหาที่ปลอดภัย ผิดกับแวววรรณ ที่พยายามมองหาเพื่อนของตัวเอง ที่ยังไม่ได้เสื้อชูชีพ แม้จะรู้ว่าเพื่อนของเธอว่ายน้ำเป็ แต่นี่มันในทะเล ถ้าไม่มีเสื้อชูชีพ กว่าเรือที่จะมาช่วยจะมา จะไม่เป็อันตรายอย่างนั้นหรือ ถ้าได้เห็นว่าปลอดภัยแล้ว เธอถึงจะสบายใจ
ส่วนคนที่เพื่อนตามหานั้นตอนนี้ได้รับาเ็จากแรงกระแทกอะไรไม่รู้ แม้ไม่มีเสื้อชูชีพ แต่เธอคว้าห่วงยางมาได้ และพยายามมองหาเพื่อนของเธอเช่นเดียวกัน แต่เหมือนว่าคนจะกระจัดกระจาย และถูกพัดไปไหนต่อไหน ไม่ได้รวมกลุ่มกัน จึงไม่รู้ว่าเพื่อนของเธอปลอดภัยหรือเปล่า แต่ก็ได้แต่ภาวนาให้ปลอดภัย
"แวว เธออยู่ตรงไหน แวว ฉันอยู่ตรงนี้" ร้องเรียกเพื่อนของตัวเอง
ส่วนแวว ที่ได้ยินเสียงของเพื่อนก็ยินดีเป็อย่างมาก เพราะนั่นหมายความว่าเพื่อนยังปลอดภัยอยู่
"ริน เธออยู่ตรงไหน ฉันจะไปหาเธอเดี๋ยวนี้ล่ะ"
"ฉันอยู่นี่ โอ๊ย" กำลังเรียกเพื่อนอยู่นั้น กลับมีอะไรมาวัดทางด้านหลัง และเหมือนจะถูกแย่งห่วงยางไป ความรู้สึกเหมือนว่ากำลังจะจมน้ำ เธอคงจะไม่ได้เจอกับเพื่อนแล้วสินะ ความเห็นแก่ตัวของคนในการเอาตัวรอด คงจะมีใครสักคนที่้าห่วงยางของเธอเพื่อที่เขาจะได้เอาชีวิตรอด โดยการทำร้ายเธอแทน เธอรู้สึกเหมือนสติใกล้จะดับแล้ว ได้แต่คิดในใจ 'ลาก่อน เพื่อนรัก'
"ริน ริน เธออยู่ตรงไหน แล้วเธอเป็อะไร ริน ส่งเสียงหน่อย เธอเป็อะไร"
แวววรรณ ส่งเสียงเรียกเพื่อนด้วยความร้อนรน เมื่อได้ยินเสียงเพื่อน แต่เสียงร้องนั้นไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมถึงได้ร้องเหมือนเ็ปอย่างนั้นกัน จึงรีบมองหาตามเสียงด้วยความเป็ห่วง แต่กลับไม่เห็นใครสักคน ยิ่งมองไปรอบๆ ก็เห็นแต่คนอื่นๆ ที่มีห่วงยางและเสื้อชูชีพกันทุกคน แต่กลับไม่เห็นเพื่อนอของเธอเลย แต่เมื่อสักครู่เป็เสียงเพื่อนของเธอไม่ผิดแน่ แล้วตอนนี้ไปไหนกัน มันต้องไม่ใช่อย่างที่เธอคิดสิ ไม่นะ เธอต้องปลอดภัย ร้องบอกตัวเองอย่างมีความหวัง ทั้งๆ ที่ตอนนี้น้ำตาอาบไปทั่วใบหน้า จนมองไม่ออกว่าเป็น้ำฝนหรือว่าน้ำตากันแน่
( ฝากตอนต่อไปด้วยนะคะ )
7K
