บทที่18 จิติญญากระบี่
เจียงเฉินรีบลุกขั้นรวบรวมพลังไว้ที่ปลายหอกทั้งสองข้างพลังพุ่งขั้นจากปลายเท้าหมุนเป็เกลียวพุ่งขั้นสูงส่งผล ให้เขาลอยขึ้นในอากาศตอนนี้เขาเหมือนก้อนพลังหาศาล
หอก พิพากษา !!! สิ้นเสียงเข้าพุ่งใส่เนี่ยฟงราวกับดาวตก
ลมหายใจอสูร!!!!
ลมหายใจอสูรเป็ลูกแก้วสีดำ เป็ทักษะที่ใช้สะท้อนพลังกลับไปหาคู่ต่อสู้ยิ่งพลังรุนแรงมากเท่าไรมันจะสะท้อนกลับไปสองเท่า
ซานหนิงและฟานเยว่ยังขนลุกไม่หาย ท่านี้นางทั้งสองเจอมากับตัวมันน่ากลัวมาก เหม่ยตู้ซาเองก็รู้ถึงความร้ายกาจของท่านี้ ถ้าปล่อยไว้เจียงเฉินอาจเจ็บหนักแน่ ความจริงนั้นเจียงเฉินแข็งแกร่งกว่าเนี่ยฟงแต่ว่าเนี่ยฟงมีทักษะที่แก้ทางเจียงเฉินได้ แล้วเลือกเวลาใช้ได้อย่างเหมาะเจาะ “ช่างร้ายนักเ้าเด็กนี่ “พริบตาเดียว
ก่อนทั้งสองจะปะทะกัน พลังก็สหลายไปเหม่ยตู้ซา ปรากฎตัวอยู่ระหว่างกลางทั้งสอง จับแขนพวกเขาไว้
“เอาล่ะวันนี้ถือว่าเป็การโชว์ทักษะของสำนักป่าไผ่ดำของเรา เริ่มงานต้อนรับศิษย์ใหม่ได้”ทุกคนต่างตะลึกถึงความสามารถของทั้งสองคนนั้นแต่ที่แปลกใจยิ่งกว่าเนี่ยฟงคือใครเข้าใช้ธาตุมืดได้แล้วยังสู้กับิญญาเทวะทั้งที่ตัวเองแค่ิญญาก่อกำเนิดเท่านั้น หรือว่าเขาจะเป็เด็กอัจฉริยะที่ไม่มีคนรู้จักกันเป็ไปได้หรือนอกเหนือจาก อี๋เฟย กับ ิคงจะมีอัจฉริยะอีกคน “เหม่ยตู้ซาตาท่านช่างตาแหลมนัก”
เหม่ยตู้ซายิ้ม “เจียงเฉินเ้าไหวไหมไปห้องสมุนไพรก่อน ส่วนเ้าหนุ่มน้อยตามข้ามา”
“ข้าไม่เป็ไรมาท่านอาจารย์ใหญ่ขอบคุณที่ห่วงใยศิษย์”เขาเดินลงเวทีพร้อมหลินจากกับฮาจาช่วยประคอง
หลังจากนั้นเนี่ยฟงเดินลงเวทีตามนางไป” อ่ะ... เ้าเย่หวิ๋นเ้าเข้าที่นี่หรือขาดีใจที่ได้เจอเ้าไว้ค่อยคุยกันข้าต้องไปก่อนดูเหมือนพี่สาวจะโกรธข้า”เย่หวิ๋นยิ้มอย่างนุ่มนวลให้เขา”เนี่ยฟงเ้าเก่งขึ้นมากจนข้าใจริงๆข้าจะไม่ยอมแพ้เ้า” เย่หวิ๋นคิดในใจ
“เจียงเฉินเ้าเป็อย่างไรบ้างการต่อสู้นั่นสุดยอดจริงๆไม่คิดเลยว่าเนี่ยฟงจะเก่งเพียงนี้”หลินจากพูด
“มันเก่งมากจริงๆถึงพลังมันสู้ข้าไม่ได้แต่มันหาทางโต้ตอบข้าได้ทุกกระบวนท่าแถมมันไม่ใช้อาวุธิญญาอีกด้วยการโจมตีของมันใช้แค่แขนัแถมร่างกายของมันยังแข็งแกร่งมากในท่าสุดท้ายถ้าอาจารย์ใหญ่ไม่มาห้ามไม่ข้าก็มันต้องเจ็บหนักไปหลายเดือนขอบคุณอาจารย์ใหญ่จริงๆ” ทั้งสองคนอึ่งเจียงเฉินผู้นี่ไม่เคยชมใครมาก่อนแค่เด็กสิบปีร้ายถึงเพียงนี้เชียวหรือ
เมื่อเนี่ยฟงเดินเข้ามาในห้องอาจารย์ใหญ่”เ้าเป็เช่นไรบ้างกระอักเืไปหนึ่งครั้ง”
“ข้าไม่เป็ไร”
“ไม่เป็ไรก็ดีแล้วเหตุใดเ้าไม่ใช้อาวุธิญญา เ้าถูกเจียงเฉิน อย่างนั้นหรือ”
“พี่สาวข้ามิได้ดูถูกเขาแต่กระบี่ข้ามันมีอะไรแปลกๆหลังข้าตัดผ่านขั้นเก้าแล้ว” นางทำหน้านิ่งหลี่ตา “ ใหนเ้าว่ามามันมีอาการเป็เช่นไร “
“หลังข้าตัดผ่านกระบี่มันสั่นไม่หยุดตอนนี้มันเหมือนมีผ้าสีแดง สีดำ สีฟ้า สีม่วง พันรอบกระบี่แล้วข้าจะใช้ได้อย่างไร” “ เ้าว่าอะไรนะ เอาออกมาให้ข้าดูหน่อยสิ” เนี่ยฟง หงายฝ่ามือ กระบี่ก็ปรากฎ” นี่มัน!!!...กระบี่เ้ากำลังพัฒนา...เป็ไปได้อย่างไรทั้งที่ไม่ได้ใช้หินอสูรพัฒนาแต่ว่าเหตุใดไม่พัฒนาเลยทำไม่เป็เหมือนหนอนที่พัฒนาเป็ผีเสื้อล่ะ”นางคิดหนักหรือว่านี่เป็จิติญญากระบี่
กระบี่ที่มีจิติญญานั้นการพัฒนาจะแตกต่างกับอาวุธิญญาทั่วไปคือมันจะพัฒนาเองไม่สามารถใช้หินพัฒนาได้
“ไม่น่าเชื่อ...หนึ่งในหมื่นปีปรากฎแล้วจิติญญากระบี่ที่ตามหากันมานานเป็เ้านี่เองกระบี่นี้พัฒนาได้ไม่มีขีดจำกัดข้าเป็คนเจอ ฮ่า...ฮ่า. ศิษย์ของข้าเขาเป็ศิษย์ของข้า”นางหัวเราะจนลืมตัว
“พี่สาวท่านเป็อะไร...อาวุธข้าจะหายหรือไม่เป็แบบนี้ข้าจะฝึกทักษะอย่างไร”เนี่ยฟวงุนงงกันท่าทีของเหม่ยตู้ซา
“เนี่ยฟงต่อไปนี้เรียกข้าว่า พี่เหม่ย ข้าจะเรียกเ้าว่าเนี่ยฟง ส่วนกระบี่เ้าให้ใช้กระบี่าาเต่าฝึกไปก่อนและห้ามตัดผ่านพลังใน่นี้จนกว่ากระบี่ิญญาเ้าจะใช้ได้ ต่อแต่นี้เ้าพยายามฝึกร่างกายให้แข็งแกร่งกว่านี้ เพื่อรองรับกระบี่ใหม่ของเ้า”
“ข้าทารบแล้วพี่เหม่ย แต่ว่าข้าไม่เข้าใจทำไมต้องให้ข้าเรียกว่าพี่เหม่ยด้วยล่ะพี่สาว”เพราะเ้าเป็ศิษย์ส่วนตัวข้ายังไงล่ะหนุ่มน้อย นางพูดหลับตาและเหลือบมองเนี่ยฟงนิดนึง “เอาล่ะเ้าไปได้แล้ว”
เนี่ยฟงเดินลับตา นางยังคงนั่งยิ้มข้าช่างโชคดีนักไม่นึกเลยว่าข้าจะสามารถมีลูกศิษย์ส่วนตัวได้ข้าตามหามาตลอดชีวิตคนที่มีธาตุมือแบบข้าและคนที่มีพร์สูงขนาดนี้แต่เข้าเหนือความคาดหมายของข้านัก ภายในสามปีเ้าต้องถึงิญญาเทวะเป็แน่
เนี่ยฟงเดินออกมามองหาเย่หวิ๋นแต่เย่หวิ๋นมองเขาอยู่ก่อนแล้ว “เนี่ยฟงเ้าเป็อย่างไรบ้างโดนอาจารย์ดุหรือไม่” “ฮ่าๆๆๆ ข้าไม่เป็ไรแต่ดูเหมือนนางจะดูแปลกๆนะข้าว่า” นี่เ้าระวังนางได้ยินเ้าจะลำบาก”
“นางไม่ได้ยินหลอกอย่างที่ข้าบอกนางแปลกๆวันนี้”เย่หวิ๋นนิ่งเงียบตัวแข็ง”เ้ายังเห็นข้าเป็พี่สาวหรือไม่เนี่ยฟงหะ”
“พี่เหม่ยมาั้แ่เมื่อไหร่ข้าไม่ทันรู้ตัวเลย”เหม่ยตู้ซายิ้ม แล้วนางก็เดินไปรวมกับอาจารย์ท่านอื่นๆ
“เ้าฝึกธนูเป็อย่างไรบ้าง ครั้งก่อนข้าไม่ได้เห็นความร้ายกาจเลยเราหลงกัน”เนี่ยฟงถาม
“ข้าและิคงฝึกกันหนักมากก่อนแยกกันไปสำนักแม้ข้าจะใช้การโจมตีระยะไกลแต่ข้าเรียนการใช้มีดสั้นด้วยเพื่ออุดจุดด้อย” เนี่ยฟงประทับใจนางยังคงรอบคอบเหมือนเคย”เ้าช่างสุดยอดจริงๆข้าว่าเ้าคงเก่งขึ้นมากอีกไม่กี่เดือนจะมีการแข่งล่าอสูรเ้าจะลงหรือไม่” “ข้าไม่แน่ใจหลอกเพราะข้าเพิ่งมาสำนัก แล้วอสูรที่นี่ไม่ได้เป็อสูรเลี้ยงเหมือนการทดสอบด้วย เ้าจะลงรึ”
“ข้าเองก็อยากลงแต่ว่ามีเหตุผลบางประการที่ข้าลงยังไม่ได้” อาวุธเนี่ยฟงยังใช้งานไม่ได้เขาจึงกังวลว่าจะไม่ทันงานแข่ง
“เ้าคงติดการฝึกฝนอยู่เป็แน่”
“ก็ประมาณนั้น”ทันใดนั้น
“เนี่ยฟงเ้ามาหลบพวกข้าสองคนอยู่นี่เองเ้าคิดจะหนีรึ” “โอ้....ศิษย์พี่ท่านจะทำอะไรข้า ข้าอยู่เฉยๆแถมข้ายังาเ็อยู่ด้วย” “อย่ามาทำเป็แกล้งทีคุยกับหญิงคนนี้เ้าทำหน้า ละลื่น “
“เนี่ยฟงเ้าอยู่ที่นี้มีคนชอบเ้าเยอะเลย” เย่หวิ๋นยิ้มอย่างอ่อนโยน”
“นี่เ้าตาบอดหรือไงพวกเราเนี่ยนะชอบหมอนี่เ้าบ้านี่มันเคยทำร้ายเรากระอักเื”
“ซางหนิงแต่ข้าชอบเขานิดๆนะเขาหล่อมากเลยนะซานหนิง”
”ฟานเยว่เ้าบ้าไปแล้วหรือหะ” เย่หวิ๋นหัวเราะที่ทั้งสองคนนั้นเถียงกัน”
“แล้วเ้าชื่ออะไรศิษย์น้องรู้จักเนี่ยฟงด้วยหรือ”
“ข้าชื่อเย่หวิ๋นเคยทดสอบพร้อมกับเนี่ยฟงเลยเป็เพื่อนกัน”
“ข้าชื่อฟานเยว่ส่วนคนที่ตระโกนอยู่นั่นซานหนิงมีอะไรก็บอกพวกเราได้”
“ขอบคุณศิษย์พี่”
งานเลี้ยงดำเนินไปอย่างสนุกสนาน แล้วเช้าวันใหม่ก็ผ่านเข้ามา.....
1K
