บทที่ 11 รอดไปแล้วก็ไม่น่าจะกลับมาอีก
นินขมวดคิ้วแล้วมองไปทางด้านหลังเขาเห็นศัตรูเหมือนว่าเลื่อนเข้าอย่างรวดเร็วงราวกับว่ามันวาร์ปเข้ามาอย่างนั้นแหละ
นิน “ผีหรือ” เขาะโออกมา
นิน “ผมว่าเราเจอผีเล่นงานแล้วล่ะเหมือนว่ามันเคลื่อนที่ในพริบตาอย่างนั้นแหละ” ท่านเ้าคุณกล่าวออกมา
“นั่นมันคาถาย่นระยะเ้าบ้าแค่นี้ก็ไม่รู้จัก” นินถึงกับอึ้งไปเลยเข้าไม่คิดว่าจะมีคนทำแบบนั้นได้จริงๆ เคยเห็นแต่ในการ์ตูน
นิน” งั้นเอาไงดีมันเหมือนจะร้ายกาจมากนะ “ท่านเ้าคุณแค่นเสียง
” เอาไงก็ฆ่ามันสิวะ “นินพยักหน้า
นิน” งั้นก็ได้เลย “ทองส่งปืนขึ้นมาให้เขานินรับมาแล้วยิงสวนไปในความมืด ปัง!!! เขาไม่รู้ว่าพวกมันอยู่จุดไหนบ้างเพราะมืดมาก
นิน “โดนไหมวะเนี่ย” คนที่ไล่ตามมานั่นรวดเร็วมากหนึ่งในคนพวกนั้นวิ่งผ่านหอกที่ติดกับต้นไม้แล้วดึงมันออกไป ะุปืนของนินแน่นอนว่าไม่โดนคน
“มันยิงปืนมาแล้วต้องประชิดตัวพวกมัน…ทุกคนตามมันไป “กลุ่มคนราวๆ เกือบยี่สิบพุ่งตามพวกของเ้าพระยาเรืองไปด้วยความเร็วสูง นินเริ่มกังวลเพราะดูเหมือนคนพวกนี้รวดเร็วมากจริงๆ
นิน “ลุงทำอะไรสักอย่างสิ” ท่านเ้าคุณท่องคาถาจากนั้นก็เกิดหมอกควันขึ้นมาปกคลุมพวกเขาอีกชั้นหนึ่ง ชายคนหนึ่งที่อยู่ด้านหลังกลุ่มที่ไล่ตามมาเผยยิ้มออกมา
“แค่คาถาหลอกเด็ก” มันทองคาถาแล้วโบกมือเช่นกันม่านหมอกพลันสลายไปทันที ท่านเ้าคุณเห็นหมอกสลายไปก็ขมวดคิ้ว
“คราวนี้เราเจอกับเื่ยุ่งยากเข้าแล้ว” จอมเวทย์ของอีกฝ่ายไม่ใช่ธรรมดาเลยทำเอาเขาคิดหนัก อีกด้านจอมเวทย์พวกมันก็คิดอะไรได้
“ข้าจะเพิ่มความสนุกอีกสักหน่อย” มันท่องคาถาออกมา
“พวกเ้าจงมีตาดังสัตว์ป่าดวงตาจิ้งจอกผี” กลุ่มคนของมันก็พลันมองเห็นในตอนกลางคืนแน่นอนว่ามันจะเป็ภาพคล้ายกับการตรวจจับความร้อน พวกของมันยิ่งฮึกเหิม พวกมันเล็งธนูเข้ามาที่นินที่ยืนอยู่บนหลังคารถม้า ลูกธนูที่แม่นยำพุ่งตรงมาที่ร่างของนิน
นิน “มาแล้ว” ร่างกายเขาตอบสนองได้ทันกระบี่ของเขาตวัดออกไปปัดลูกธนูได้อย่าไม่น่าเชื่อเขารีบเอาโล่มาตั้งบนหลังคาแล้วแอบใกับตัวเองที่ปัดลูกธนูได้
นิน “ทำได้ไงวะเนี่ย” เขาหมอบต่ำแล้วเปลี่ยนไปใช้ธนูแทน
นิน “ของแค่แกง้างสายฉันจะยิงแกให้พรุนเลย” แน่นอนเสียงขึ้นสายดังมาทว่าหูของนินได้ยินชัดเจนอย่างน่าประหลาดใจ เขาง้างสายด้วยความเร็วแล้วยิงออกไป ฟี้วๆๆๆ สวบบบ ร่างคนหนึ่งตกลงมาหน้าออกมีธนูปักอยู่
“เป็ไปได้อย่างไร” พวกมันคนหนึ่งกล่าวออกมาอย่างใพวกมันสักหนังเหยียวมาไม่น่าจะโดยยิ่งเข้าง่ายๆ แบบนี้
นิน “เสียงคนตกม้าโดนสินะ” นินขมวดคิ้วแล้วเพ่งสายตาไปในความมืด
นิน” ข้าหูและสายตาดีทว่าสามารถมองเห็นในที่มืดได้ไหมนะ “เขาค้นไปในความทรงจำ นินคนก่อนล่าสัตว์ได้ในตอนกลางคืนจากนั้นนินก็พบว่านินคนเก่ามองกลางคืนได้จริงๆ ทว่าคาถาว่าอย่างไรนะ เมื่อนินท่องคาถาในใจตาของเขาก็เหมือนปรับโฟกัสได้แม้จะไม่ชัดแต่ช่วยระบุตำแหน่งได้สบาย
นิน” โคตรเจ๋งเลย “เขาเห็นกลุ่มคนวิ่งเข้ามาอย่างบ้าคบลั่ง
นิน” พวกมันจะถึงตัวเราแล้ว “ทองและท่านเ้าคุณเตรียมปืนเรียบร้อยแล้ว
” ไอ้นินเอ็งเอานี่ไป “เขาส่งปืนให้นินสองกระบอก
นิน” เยี่ยม “เขายิงออกไปพร้อมกันทั้งสองกระบอก ปัง ปัง ร่างสองคนที่ควบม้ามาร่วงลงไป ชายที่ถือหอกขมวดคิ้ว
“ข้าหยุดมันเอง” มันปาหอกไปที่ล้อรถม้า ปังงง รถม้าหยุดชะงักแล้วเสียหลักเอียงจวนจะคว่ำอยู่แล้ว ท่านเ้าคุณเป่าคาถาออกไป บูมมม กระแสลมรุนแรงพันออกมาพยุงรถม้าเอาไว้ ชายที่ปาหอกออกไปไม่อยากจะเชื่อ
กลุ่มที่ตามมานี่ไม่ใช่ใครพวกมันคือพวกของปุณยะและกำปันนั่นเอง กำปันใกับรถม้าของไม่ล้มเขาหยิบดาบออกมาจากด้านหลังแล้วพุ่งเข้าหารถม้าพวกของมันก็เข้าประชิด ทั้งสามคนงัดปืนออกมาแล้วยิงใส่พวกกำปันที่เข้าประชิด ปุณยะรออยู่แล้วท่องคาถาแคล้วคลาดออกมา ปังๆๆๆ ะุทุกเม็ดพลาดเป้าอย่างไม่น่าเชื่อ
นิน” แม่งไม่โดยได้ไงระยะหวังผลแบบนี้ “นินมองไปยังท่านเ้าคุณ
นิน “พวกมันไม่ง่ายเลยมีแผนไหมลุง “ท่านเ้าคุณคิดสักพัก
” มันมีจอมขมังเวทย์คุมหลังอยู่หาก้าชนะพวกมันต้องจัดการกับมันก่อน “นินพยักหน้า
นิน “ได้งั้นผมจัดการเอง “ทองและท่านเ้าคุณใ
” เอ็งจะไปสู้กับมันคนเดียวหรือ “นินยิ้ม
นิน” ไม่ต้องห่วงผมรู้ว่าผมทำอะไรอยู่ “ทั้งสองพยักหน้า จากนั้นนินก็มองไปด้านข้างเห็นคนควบม้าตีคู่เข้ามา นินะโถีบไปที่ร่างชายคนนั้นแบบไม่ได้ตั้งตัวก่อนจะเอาม้ามันไปแล้วควบหันม้าไปทางพวกที่ตามมา
กำปัน “เอ็งสองคนตามมันไป” คนของมันสองคนตามนินไป
นิน “ฮ่าๆ ตามเลยไอ้เวร “นินควบม้าตรงไปทางปุณยะที่มีม้าคอยคุ้มกันมันอยู่
นิน” ไม่อยากตายถอยไป “ปุณยะเห็นนินก็เผยยิ้มออกมา
” อยากจะเล่นข้าก็จัดให้ “มันสะบัดมือออกไปร่างของหงพรายหกตัวก็พุ่งไปทางนิน
นิน “เชี่ยผีอีกแล้ว” นินควบคุมเหล็กไหลไปไว้ที่มือตัวเองแล้วใช้กระบี่ฟันออกไป ฉับบบ หัวของหพรายคนหนึ่งขาดกระเด็นร่างสลายไปทันที ปุญยะถึงกับตกตะลีง
“มันทำได้อย่างไร” จากนั้นมันก็เห็นแสงที่มีอักขระรอบมือของนินก็ตาโต
“เหล็กไหลไอ้เวรนี่มีของดีแบบนี้ได้ไง “หงพรายอีกห้าตัวพุ่งเข้าหานินเมื่อนินเห็นหงพรายทั้งหมดก็ใ
นิน “นั่นมันไอ้เวรสองคนนั้นนี่” จากนั้นนินก็คิดอะไรได้
นิน “แบบนี้นี่เองแกคงเป็พวกเดียวกับมันสินะตกลงใครอยู่เื้ัพวกแกกันแน่” ไอ้แดงและจีราเห็นนินพลังแค้นก็เข้าครอบงำทันที
จีรา “ไอ้สารเลวข้าจะแก้แค้นแก” นินหัวเราะ
นิน “ตอนเป็คนยังสู้ฉันไม่ได้ตอนเป็ผีอย่าหวังเลย” เขาหยิบมีดพกออกมาสามเล่มแล้วปาออกไปด้วยพลังเหล็กไหล ปึกๆๆ มีดบินสามเล่มซัดเข้าหงพรายสามตัวจนร่างมันสลายไปทันที อย่างที่ครูบากล่าวพลังของเหล็กไหลนินทำลายความชั่วร้ายได้ทั้งปวงหงพรายพวกนี้แค่ััพลังของมันก็ไป์แล้ว
ปุณยะ “สารเลวหงพรายของข้ากว่าจะเลี้ยงได้เก่งขนาดนี้ต้องมาเสียไปเพราะแก” นี่คงโทษนินไม่ได้มีอะไรเขาก็ต้องใช้ไปก่อนไหมเขามีดีที่เหล็กไหลก็งัดมาใช้จบงานยิ่งเร็วยิ่งดี ส่วนกำปันเมื่อไม่มีคนสนับสนุนเจอท่านเ้าคุณก็ตึงมือเหมือนกันมันะโขึ้นบนรถม้าแล้วเข้าสังหารท่านเ้าคุณทันที เคร้งๆๆๆ ทั้งสองดวลดาบกันอย่างดุเดือด ท่านเ้าคุณขมวดคิ้ว
“แกไม่ใช่โจรแต่เป็ทหาร” มันยิ้มออกมา
กำปัน” ไม่ว่าจะเป็อะไรมันสำคัญด้วยหรือเพราะเป้าหมายของข้าคือสังหารแก “ท่านเ้าคุณขมวดคิ้วไอ้นี่เหมือนมีความแค้นกับเขาส่วนตัวไม่ใช่แค่คำสั่งนายของมันแน่ เขามองไปและสังเกตจากวิชาการต่อสู้ของมันที่คล้ายของไทยและอังวะจากนั้นนั้นเขาก็เผยยิ้มออกมาพอจะเดาออกบ้างแล้ว
” ที่แท้แกคงเป็ลูกหลานของทหารมังรายสินะ “สีหน้ากำปันเปลี่ยนไปเล็กน้อยตอนนี้แสนจันทร์สว่างขึ้นแล้วพวกทองจึงผ่อนคลายมากขึ้นท่านเ้าคุณจึงเห็นหน้ากำปันชัดเจนมันมีสีหน้าดุร้ายมาก
“ใช่แล้วข้าเป็ลูกคนของท่านมังรายจริงเ้าฆ่าพอแม่ของข้า” ท่านเ้าคุณแสยะยิ้มออกมา
“มังรายไม่ยอมแพ้ไม่ยอมออกไปจากแผ่นดินของไทยเราจึงต้องฆ่ามันจะโทษก็ต้องโทษมังรายเถอะหากมันยอมกลับอังวะดีๆ มีหรือที่พวกเ้าจะต้องเสียเืนี้ขนาดนี้” กำปันมีสีหน้าดุร้าย
กำปัน “ข้าไม่สนหรอกว่าต้นเหตุเกิดจากอะไรแต่เ้าเป็คนฆ่าพ่อแม่ข้านั่นเป็เื่จริง” ท่านเ้าคุณยิ้มออกมา
“รอดไปแล้วก็ไม่น่าจะกลับมาอีกการที่เ้ารอดตายวันนั้นน่าจะตระหนักแล้วนี่ว่าอย่าได้มาเจอกับข้าอีกเพราะไม่งั้นเ้าจะกลายเป็ศพทันที “แรงกดดันของเทพาออกมาจากตัวท่านเ้าคุณทำให้กำปัดกดดันยิ่งนักคนที่ผ่านามาอย่างท่านเ้าคุณแค่ทหารปลายแถวอย่างกำปันจะต้านได้อย่างไรแม้ว่าเขาจะได้รับฉายาว่าอัจฉริยะการต่อสู้แต่เยาว์วัยยังต้องใกับพลังกดดันของท่านเ้าคุณ
จิตสังหารของท่านเ้าคุณแหลมคมมากพลังดาบของท่านเ้าคุณอยู่ๆ ก็เพิ่มขึ้นอย่างไม่น่าเชื่อ เคร้งๆๆๆ ร่างของกำปันถึงกับสะท้านเมื่อรับดาบของท่านเ้าคุณ
“เกิดอะไรขึ้นกับข้าทำไมอยู่ๆ ข้าถึงได้เสียเปรียบแบบนี้” ท่านเ้าคุณเผยยิ้มร้ายออกมา
” แกยังไม่เคยเจอสิ่งที่เรียกว่าการข่มขวัญงั้นสินะ “ใช้แล้วท่านเ้าคุณสร้างภาพให้มันเห็นว่าเขาเป็จอมทัพผู้ยิ่งใหญ่ให้มันเกิดความรู้สึกด้อยกว่าโดยไม่รู้ตัวเมื่อตัวเองรู้สึกด้อยกว่าไม่ว่าจะออกดาบมากี่ครั้งมันก็จะไม่เต็มที่แล้ว เคร้งๆๆๆ
” บ้าจริงจะไปกลัวมันทำไมข้ามาเพื่อแก้แค้น” ดาบของเขาฟาดฟันไปที่ท่านเ้าคุณอย่างรุนแรง เคร้งๆๆ คนของมันก็ควบม้ามาเพื่อหวังจะช่วยทว่าทองก็ยิงธนูสกัดเอาไว้ไม่ให้พวกมันขึ้นรถม้าและยังต้องปกป้องแสนไปด้วย ฝีมือของแสนในการขับรถม้าสามารถสร้างความได้เปรียบให้แก่ฝ่ายเขาได้เป็อย่างมาก
แสน “คิดจะตามข้าพวกแกยังอ่อนหัดโว้ย เมื่อปุณยะเห็นสถานการณ์ไม่ดีมันจึงส่งเสือดำออกไปช่วยพวกของกำปัน เสือดำพุ่งโถมเข้าใส่ท่านเ้าคุณอย่างรุนแรง
ท่านเ้าคุณ” ิญญาเสือหรือ “อย่างไรก็ตามของที่ท่านครูบาให้มาก็สำแดงทันที บูมมมม มันส่งแสงออกมาส่งผลให้ร่างเสือดำกระเด็นออกไป กล่าวได้ว่าของนี้มีผลกับสัตว์และิญญาของสัตว์ทั้งปวง สีหน้าของปุณยะบิดเบี้ยวไม่น่าเชื่อว่าของวิเศษของเขาทั้งหมดพวกท่านเ้าคุณจะมีของแก้ทางทั้งหมด
ปุณยะ “นี่มันโคตรซวยเลย” มันหยิบหุ่นพยนต์ออกมาแล้วส่งไปยังท่านเ้าคุณ นินโดนจีราและไอ้แดงขวางอยู่จึงขัดขวางมันไม่ได้
นิน” ไอ้เลวเอ๊ยตายไปแล้วก็ไปอยู่ส่วนตายสิวะ “ต้องบอกว่าการต่อสู้บนหลังมาเขาไม่ค่อนถนัดมากนักแม้ว่าเขาจะเคยเรียนขี่ม้ามาบ้างแต่นั่นเพื่อความสนุกแต่นี่มันต่างไปทุกวินาทีมันคือชีวิต กระบี่ของเขาโจมตีไปยังศัตรูที่อยู่รอบๆ ของปุณยะ รวมไปถึงต้องรับมือกับหงพรายอีกสองตัวด้วย
นิน” ใครขวางข้าตาย” เขาควบม้าฝ่าเข้าไปที่แนวป้องกันของปุณยะ เคร้งๆๆๆ ทว่าพวกมันสู้แบบไม่กลัวตายเลยตีโอบนินไว้
นิน “พวกนี้มันน่ารำคาญจริงๆ “กระบี่ของเขาฟันไปที่ร่างชายที่ขวางหน้าของเขาหัวของมันขาดกระเด็นไม่ว่าจะเกราะเพชรหรือยันต์หนังเหนียวใดๆ ต่อหน้าของนินมันก็ไร้ผล ฉับบ ร่างของมันรวงลงไปทันทีอีกสองคนก็โจมตีมาพร้อมกัน เคร้งๆๆๆ นินยกมีดสั้นขึ้นมากันเอาไว้เขาตั้งรับถึงสองคนเปิดช่องว่างเต็มที่ จีราและไอ้แดงก็พุ่งเข้าใส่ร่างของเขา
นิน” ถอยไปไอ้สารเลว “นินเอนตัวไปด้านหลังแล้วยกเท้าขึ้นมาถีบไปที่หงพรายทั้งสอง ปังงง ก่อนจะพลิกตัวลงจากม้าแล้วพุ่งไปที่ม้าของปุณยะ
“ตามมันไปแล้ว” ชายสองคนควบม้าตามมา
ปุณยะ “แกตาย” มันหัวเราะออกมาก่อนจะท่องถาถา ครืนนนน ท้องฟ้าส่งเสียงร้องออกมาสายฟ้าฟาดลงมาที่ร่างของนิน ตูมมมม ร่างนินกระเด็นออกไปหลายสิบเมตรอย่างไรก็ตามมันต้องใเมื่อเห็นว่านินมีแค่รอยดำๆ แต่ร่างกายไม่าเ็เลย
” นี่มันเป็ไปได้ไงเนี่ย “พรวดด มันกระอักเืออกมาสีหน้ามันแปลกประหลาดมนต์ของมันสะท้อนกลับมานี่ทำเอามันใมาก มันมองไปที่นินอย่างสงสัยแล้วท่องบางอย่างดวงตาของมันเรืองแสงแวบหนึ่งจากนั้นมันก็ตกตะลึง
” เป็ไปได้อย่างไรคนคนเดียวจะมียันต์มากขนาดนี้ได้อย่างไรอีกทั้งร่างกายของเ้านี่ฝังตะกุดใว้ในร่างเท่าไหร่กันแน่ “มันมองไปที่นินแล้วความโลภก็ก่อตัวขึ้น ใช่แล้วมัน้าของทั้งหมดในร่างของนิน
” ฆ่ามันให้ข้าเดี๋ยวนี้ “ทหารสี่คนพุ่งเข้าไปที่นิน
นิน “จะฆ่าใครนะ” นินพนมมือแล้วคาถาที่ครูบาให้มามันคือคาถาปลุกเทพ บูมมมม ร่างของเขามีมวลพลังสีเขียวออกมามิติรอบตัวบิดเบี้ยว นินะโขึ้นไปถีบทหารที่วิ่งเข้ามาจนมันตกจากหลังม้าเขาก็ะโขึ้นมาขี่มันแทนก่อนจะพุ่งไปยังปุณยะ
ปุณยะ “ไอ้สารเลวนี่มันใช้คาถาอะไรกันแน่” มันรีบท่องคาถาเกิดดวงไฟิญญาขึ้นมาแล้วพุ่งเข้าใส่ร่างนิน อย่างไรก็ตามตอนนี้นินอยู่ในสภาวะปลุกของแล้วร่างกายนี้ของเขาพลังอาคมทุกชนิดไม่อาจทำอันตรายเขาได้เลย เขาควบม้าฝ่าไปที่ปุณยะ
นิน” ถึงเวลาตายของแกแล้วไอ้สารเลว “ปุณยะหัวเราะออกมา
ปุณยะ “ใครตายก็ยังไม่รู้” มันชักดาบอาคมออกมาแล้วควบม้าไปทางนินกระบี่และดาบฟาดใส่กัน เคร้ง!!! กระบี่ของนินถูกตัดออกดาบอาคมฟันลงมาที่หน้าอกของนินอย่างแรง…