ตอนที่ 2 อุบัติเหตุทางรถยนต์กลางดึก (4)
กู้ชิงเงียบงัน สี่เ้าสัวใหญ่แห่งนครเจียงอย่างตระกูลหยวน ตระกูลเซิน ตระกูลเซวียและตระกูลเซี่ย เป็สิ่งมีชีวิตที่เขาหลีกเลี่ยงสุดชีวิต แต่ดันมาปะทะกันอย่างไม่มีต้นสายปลายเหตุ เหตุการณ์ชักจะบานปลายเกินการควบคุมของตนไปแล้ว
“เข้าใจแล้วครับ”
เขาพยักหน้านิดๆ ก่อนจะคว้ากุญแจรถจากตู้หัวเตียง แล้วลุกขึ้นยืน คิดจะกลับไป แต่หยวนจุนคว้ามือของเขาไว้ เชิงรั้งให้เขาหยุดอยู่ที่เดิม แล้วหันหน้ามามองเขาด้วยความข้องใจ
“เสี่ยวเจวี๋ยชอบคุณมากเลยนะครับ แถมในใจก็ยังรู้สึกผิดกับเหตุการณ์เมื่อคืนอยู่ ถ้าคุณกลับไปทั้งอย่างนี้ เขาจะเสียใจเอานะครับ”
พอนึกได้ว่าเสี่ยวเจวี๋ยเฝ้าอยู่ข้างเตียง พลางพร่ำขอโทษไปเงียบๆ จิตใจของกู้ชิงก็อ่อนยวบโดยพลัน แล้วค่อยๆ พยักหน้า
“พอได้เวลาแล้ว ผมจะไปส่งคุณเองครับ” หลังปล่อยมือเขา หยวนจุนก็ยืนขึ้น แล้วเดินออกจากห้อง
เมื่อกุญแจรถถูกวางกลับไปที่หน้าโต๊ะ กู้ชิงก็ย้ายเก้าอี้มานั่งชมสวนดอกไม้นอกหน้าต่าง เขาหน้านิ่วคิ้วขมวด แสดงว่าเซ็งๆ นิดหน่อย
หลังจากเสียงดังมาจากประตู เสี่ยวเจวี๋ยก็ยกถาดเข้ามา
เขาคลายปมคิ้ว คืนสีหน้าอ่อนโยน ก่อนจะเผยยิ้มให้เด็กชาย
เมื่อถาดถูกวางลงกับโต๊ะ เสี่ยวเจวี๋ยก็ดันไปไว้ตรงหน้าของเขา “คุณอากินข้าวเช้าสิครับ”
กู้ชิงหยิบช้อนซุปขึ้นมาพลางถามว่า “ไม่าเ็ใช่ไหม”
เสี่ยวเจวี๋ยส่ายหน้าไปมาตอบว่า “ไม่ครับ” เขามองาแที่ได้รับการทำแผลบนหน้าผากของเขาด้วยความเสียใจอยู่บ้าง “คุณอารองบอกว่าคุณอากู้าเ็ อีกตั้งหลายวันถึงจะหายดีนี่ครับ”
นอกจากาแบริเวณหน้าผากที่มองเห็นได้ ก็ยังมีรอยบาดจากกระจกละเอียดตามลำคอและตามแขน รวมถึงรอยช้ำที่เกิดจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ เมื่อเปรียบเทียบกับเขาที่ได้รับการปกป้องแล้ว คุณอากู้ต่างหากที่้าความเป็ห่วง
“วางใจเถอะ อาเป็ผู้ใหญ่นะ แผลแค่นี้แป๊บเดียวเดี๋ยวก็หาย” กู้ชิงกินข้าวต้มหมูเห็ดหอมไปคำหนึ่ง แล้วเอ่ยปลอบโยน “เมื่อคืนนี้อาคิดไม่รอบคอบเอง ถึงได้เกิดเื่จนเราใ”
“ไม่ใช่ความผิดของคุณอากู้หรอกครับ” เสี่ยวเจวี๋ยกุมมือซ้ายที่เขาวางไว้บนโต๊ะอย่างระมัดระวัง “ต่อไปจะไม่ให้คุณอากู้ต้องเจออันตรายอีกแล้ว”
เด็กชายผู้อ่อนไหวและละเอียดอ่อนยังคงดันทุรัง แต่กู้ชิงกลับเป็ฝ่ายกุมมือน้อยๆ ของเขาแทน “เื่ที่เรากำลังเสี่ยงทำอยู่เป็สิ่งสำคัญกันกับเรามากๆ นี่ คนที่อยากสมหวังตามความปรารถนาอย่างเราน่ะ ไม่ผิดสักหน่อย”
ดวงตาสุกใสของเด็กชายกำลังจ้องเขา แล้วค่อยๆ พยักหน้า
“กินข้าวเป็เพื่อนอาหน่อยสิ” กู้ชิงอมยิ้มพลางส่งตะเกียบอีกคู่หนึ่งให้
เสี่ยวเจวี๋ยรับตะเกียบมา แล้วคีบพายเนื้อชิ้นเล็กจากจานใบน้อย
หลังจากทั้งสองเสร็จจากมื้อเช้า แม่บ้านก็เข้ามาเก็บถาดออกไป ขณะเดียวกันผู้ชายวัยชราท่าทางเหมือนพ่อบ้านคนหนึ่ง ก็นำเสื้อผ้าพร้อมรองเท้าเข้ามาให้เซ็ตหนึ่ง โดยบอกว่าคุณท่านเชิญคุณกู้เปลี่ยนชุด พูดจบก็เดินออกไปจากห้อง
เมื่อคืนกู้ชิงสวมชุดนอนสำหรับอยู่บ้าน พร้อมรองเท้าแตะอีกคู่ แล้วขับรถซิ่งบนท้องถนนในชุดนั้น ความไม่เหมาะทางภาพลักษณ์ส่งผลถึงหน้าตาของเทศบาลนครได้เลยทีเดียว
เสื้อผ้าที่หยวนจุนนำมาให้ ท่อนบนเป็เสื้อเชิ้ตคอตั้งผ้าลินินสีเขียวน้ำทะเลทรงหลวมๆ พร้อมกับกางเกงลำลองสีเทาเข้มอีกตัวหนึ่ง
การสวมชุดนอนแบบนี้กลับบ้านมันไม่เข้าท่าเลยจริงๆ เขาจึงถอดชุดนอน แล้วเปลี่ยนมาสวมเซ็ตเสื้อผ้าที่นำมาให้ เสี่ยวเจวี๋ยซึ่งอยู่ด้านข้างนำเสื้อผ้าที่ผลัดเปลี่ยนมาพับอย่างเป็ระเบียบ ก่อนจะหาถุงหิ้วสีน้ำตาลสกรีนรูปการ์ตูนแล้วเก็บเข้าไป
พอบอกขอบใจเด็กชายเสร็จ กู้ชิงก็หิ้วถุงเดินออกจากห้อง แล้วเดินไปหาหยวนจุน คุยเื่การเดินทางกลับ
เมื่อหยวนเยี่ยนที่กำลังคุยกับพี่รองในห้องโถงหรูหราสไตล์ยุโรปอันสว่างไสวเห็นเขาเดินออกมา ก็คว้าตัวเสี่ยวเจวี๋ยมาอุ้ม แล้วลงมือจักจี้ไปหนึ่งยก
“ฮ่าๆๆๆ...อาสามปล่อยผมเถอะ...ฮ่าๆๆๆๆ...” เสี่ยวเจวี๋ยโดนจักจี้จนกลิ้งไปกับโซฟา
“โน นี่คือบทลงโทษของเมื่อคืน” หยวนเยี่ยนบีบพวงแก้มน้อยๆ ของเขา “คุณอากู้ของเรามีธุระต้องคุยกับอารอง เราไปคอยที่สวนดอกไม้กันเถอะ โอเคไหม”
เสี่ยวเจวี๋ยผู้โดนบีบพวงแก้มน้อยๆ ไม่อาจพูดจาได้ตามปรกติ หากแต่น้ำตาเล็ดพลางตอบว่า “โอเค” ก่อนจะถูกแบกออกไปอย่างไร้ปรานี
ภายในห้องโถงเหลือเพียงกู้ชิงกับหยวนจุน
กู้ชิงนั่งลงแล้วมองหน้าผู้นำตระกูลหยวน ผู้เป็หนึ่งในสี่เ้าสัวใหญ่อีกครั้ง เขาเอ่ยปากว่า “ถึงจะต้องหลวมตัวเข้าไปยืนอยู่ระหว่างตระกูลหยวนกับตระกูลเซี่ยเพราะเสี่ยวเจวี๋ยก็ตาม แต่ผมก็ยังไม่เข้าพวกใครทั้งนั้นครับ”
“ตระกูลเซี่ยไม่คิดแบบนี้หรอกนะครับ” หยวนจุนเลื่อนหนังสือพิมพ์บนโต๊ะไปยังด้านหน้าเขา “ทายาทรุ่นต่อไปของตระกูลเซี่ย คือคนเสียสติเชียวนะครับ”
พาดหัวข่าวหนังสือพิมพ์ระบุถึงเซี่ยคังไท่ผู้นำตระกูลคนปัจจุบัน รวมถึงเซี่ยเจี่ยนอี้ผู้ที่มีความเป็ไปได้สูงสุดว่าจะได้เป็ทายาทรุ่นต่อไป
“คนเสียสติคนนี้ก็คือน้าแท้ๆ ของเสี่ยวเจวี๋ย” หยวนจุนชี้ไปที่ใบหน้าของเซี่ยเจี่ยนอี้ “พวกที่ไล่ล่าคุณเมื่อคืน ก็คือคนที่เ้าหมอนี่ส่งตัวมา”
แม่ของเสี่ยวเจวี๋ยเป็คนของเ้าสัวตระกูลเซี่ย กู้ชิงถึงได้แปลกใจนิดหน่อย “เสี่ยวเจวี๋ยบอกจะกลับบ้าน งั้นหมายความว่าอยากกลับไปหาแม่เหรอครับ”
“เปล่าครับ” หยวนจุนงอนิ้วกลับที่ แล้วบอกนายกเทศมนตรีผู้มีสีหน้าสุขุมตรงหน้าว่า “พ่อของเสี่ยวเจวี๋ยคือพี่ใหญ่ของผมชื่อหยวนชิง ส่วนแม่คือพี่สาวของเซี่ยเจี่ยนอี้ หรือก็คือคุณหนูรองเซี่ยอวี๋เวย ที่ได้ตัดญาติกับตระกูลเซี่ยไป พวกเขาสองคนเสียชีวิตในเหตุการณ์สะพานฮั่นสุ่ยถล่ม ต่อมาผมก็พาเสี่ยวเจวี๋ยมาดูแลใกล้ชิด การกลับบ้านที่เขาว่า คืออยากกลับไปหาที่ที่เคยอยู่กับพ่อแม่ แต่ที่นั่นโดนคนตระกูลเซี่ยยึดไปตั้งนานแล้ว”
นี่ก็คือสาเหตุที่เขาไม่อนุญาตให้หลานชายไปที่นั่น
678
![เพลิงพราย[จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1690086952_60837157.webp)
