ARC I: Sand and Grass
บทที่ 6: เื
ท่ามกลางทะเลทราย หลังสิ้นแสงสุดท้ายของวัน ความร้อนที่คล้ายจะแผดเผาถูกแทนที่ด้วยลมที่เย็นเยือก พัดผ่านร่างกายที่บอบช้ำจากาแ
ลูกศรยังคงปักอยู่ด้านหลัง บริเวณไหล่ขวาพร้อมเืที่เคยซึมผ่านเนื้อผ้าเริ่มแห้ง แต่ความเ็ปยังคงเดิม
แผลที่สีข้างด้านขวา จากการถูกแทงก่อนหน้านี้ แม้ไม่มีเืไหลออกมาเพราะการปิดแผลด้วยเหล็กร้อน แต่กลิ่นของเนื้อที่ไหม้ ยังคงติดจมูกของ Rowan อยู่
เขายังยืนอยู่ที่เดิม แม้จะยังหายใจ แต่ทว่า Rowan แทบจะไม่มีแรงขยับร่างกาย
"แบบนี้คงจะ...ดีแล้วสินะ"
Rowan กล่าวกับตัวเองเบาๆ พร้อมลมหายใจที่เริ่มขาด่ และไม่เป็จังหวะ
เขาค่อยๆนั่งลงที่พื้น เพื่อพักร่างกายอันบอบช้ำ
ท่ามกลางความเงียบ และลมทะเลทรายยามค่ำที่เข้าปะทะร่างที่ชุ่มด้วยเหงื่อ และเื
มันเป็ความรู้สึกเปล่าเปลี่ยว และหนาวจนถึงขั้วกระดูก
แม้แต่แผลที่ถูกทำให้เืหยุดไหลไปแล้วยังรู้สึกถึงความเ็ปนั้นอีกครั้ง
เพียงลำพัง ท่ามกลางทะเลทราย ความมืด ความเย็นเยือก และความเงียบ
แต่แล้วความเงียบ มันอยู่กับเขาเพียงไม่นานนัก ความรู้สึกของสายลมที่เปลี่ยนทิศทาง
ลมทะเลทรายที่เย็นเยือกกว่าที่ควรจะเป็พัดมาทางด้านหลังของ Rowan
เขาััมันได้ผ่านเสียงกีบม้า ที่ควบบนพื้นทราย
"มันคงเริ่มแล้วสินะ...."
Rowan กล่าวขึ้นมา เขาพยายามยืนด้วยขาของตัวเองอีกครั้ง แม้ไม่รู้ว่าจะยืนได้นานแค่ไหน
ทุกการขยับของกล้ามเนื้อ มันทำให้เขาเจ็บที่แผลเสมอ
เขารับรู้ได้ถึงแรงกดดัน กับเสียงของกีบม้ากระทบทรายที่ดังไล่หลังเข้ามาทีละนิด
เขาหันกลับไปด้านหลัง มือยังกำโล่ไว้แน่น สายตาจ้องมองไปยังความกดดันนั้น
ฝุ่นที่พวยพุ่ง จากความเร็วของม้าอาราเบียนที่วิ่งเต็มกำลัง มองเห็นได้ชัดจากระยะที่ Rowan ยืนอยู่
เสียงควบม้าดังชัดขึ้นเรื่อยๆ จนเริ่มมองเห็นเป็ชายชุดดำบนหลังม้า พร้อมผ้าคลุมยาว และผ้าสีดำปิดหน้า
เสียงของโลหะกระทบกัน ระหว่างดาบและเกราะขา ดังขึ้นเป็จังหวะ
"หนึ่ง...สอง...และสาม...แค่คนเดียว สภาพของข้าตอนนี้ก็เต็มกลืนแล้ว"
Rowan กล่าว พลางกัดฟันแน่น เขาเริ่มสั่น ไม่ใช่ด้วยความกลัว แต่เพราะร่างกายของเขามาถึงขีดจำกัดแล้ว
เขามองพวกมันตาไม่กะพริบ ราวกับว่ากำลังท้าทายความตายที่อยู่ตรงหน้า
พวกมันมอง Rowan อย่างเยือกเย็น นิ่ง และไม่แสดงออกถึงความรีบร้อนใดๆ
พวกมันชะลอความเร็วของม้า และขี่วนรอบๆเขาเป็วงกลม หนึ่งในพวกมันขี่ม้าออกมาช้าๆ หยุดอยู่ตรงหน้า Rowan
"เด็กอยู่ไหน.."
มันถามขึ้นมาด้วยน้ำเสียงไร้ซึ่งอารมณ์
Rowan ไม่ตอบอะไร เขาเพียงแค่นิ่ง และจ้องมองมัน ไม่ใช่สายตาของเหยื่อที่มองผู้ล่าอย่างสิ้นหวัง
แต่เป็สายตาของนักรบ ที่เคยอยู่แนวหน้าของา ไร้ซึ่งความกลัวแม้ความตายอยู่ตรงหน้า
มันลงจากหลังม้า และเดินเข้ามาหา Rowan ช้าๆ ราวกับว่าราตรีนี้ เป็ของพวกมัน
พวกมันคนหนึ่งที่เหลือ ลงจากหลังมา และเดินเข้ามาเตะเข้าที่ขา บริเวณข้อพับ จากด้านหลังของ Rowan อย่างรุนแรง
เขาล้มลงในท่าคุกเข่า ไม่มีแม้เสียงร้องของความเ็ป
Rowan กัดฟันแน่น เงยหน้าจ้องมอง Chain Tracker ที่อยู่ตรงหน้า ด้วยสายตาของคนที่ไม่กลัวความตาย
"เด็ก...อยู่...ที่...ไหน"
มันเอ่ยถาม พร้อมใช้นิ้วแตะเบาๆ ที่บริเวณปีกท้ายของลูกศร ที่ปักอยู่ตรงไหล่ของ Rowan ตามจังหวะคำ
เขารับรู้การขยับของหัวลูกศรที่ฝังอยู่ในกล้ามเนื้อทุกจังหวะที่นิ้วถูกกดลง แต่ Rowan ยังคงกัดฟันนิ่ง ไม่ยอมปริปาก
มันจึงได้ใช้นิ้วกดไปที่ลูกศรแรงขึ้น
"อ๊าก..."
เขากัดฟันร้องออกมาด้วยความเ็ป
"แค่นี้คันๆว่ะ...ไอ้พวกเวร"
Rowan กล่าวท้าทาย พร้อมยิ้มออกมาใส่หน้าพวกมัน แม้ในใจจะเจ็บจนแทบคลั่ง
และมันทำให้พวกมันเริ่มกำไปที่ก้านลูกศร พร้อมกดมันลงอย่างเต็มแรง
"อ๊ากกกก..."
Rowan ร้องโอดครวญด้วยความทรมาน เสียงมันดังไกลไปหลายร้อยเมตร
จนกลบความเงียบของทะเลทรายยามค่ำคืน
เขารับรู้ถึงการขยับของหัวลูกศรที่ฝังอยู่ในกล้ามเนื้อ ทุกเิเที่มันขยับใต้ิั
เส้นประสาทตอบรับความเ็ปนี้ไปทั่วทั้งแผ่นหลังของ Rowan
มันทำให้หัวของเขาว่างเปล่า และถูกแทนเข้าไปด้วยเสียงกล้ามเนื้อที่ฉีกขาดทีละชิ้น
"เ้าจะเปิดปากได้รึยัง"
มันหยุดพูดขึ้นมา พร้อมปล่อยมือจากก้านลูกศร
"ข้า....ยอมแล้ว....เขยิบเข้ามาที"
Rowan กล่าว พลางหายใจเข้าออก อย่างไม่เป็จังหวะ
"ในที่สุดเ้าก็ฉลาดสักที"
มันพูดด้วยน้ำเสียงที่ไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ พร้อมทั้งขยับเข้าไปใกล้ Rowan เพื่อฟังเบาะแส
"เด็ก...."
Rowan พูดด้วยน้ำเสียงที่สั่น และหอบ
"อยู่ที่ไหน"
มันกล่าวรับด้วยความอยากรู้
"อยู่ที่....."
เขาพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่สั่นมากขึ้น ก่อนหยุดหายใจชั่วครู่
"อยู่ที่รูตูดแกไง....ไอ้พวกสารเลวเอ๊ย...."
Rowan กล่าวอย่างดุดันด้วยสายตาที่แข็งกร้าว พร้อมฉีกยิ้มเป็การท้าทาย
ในใจของเขารู้ดีว่านี่คือวาระสุดท้าย และเขายินดียืดอกรับมันไว้
ไม่ใช่เพราะเขายอมแพ้ แต่เพราะเขา "เลือก" ที่จะปกป้องหนึ่งชีวิตที่เตือนให้เขารู้ว่า เขายังคงเป็ "มนุษย์"
"ข้าถือว่า...ข้าให้โอกาสเ้าแล้ว"
มันพูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆ พลางตบไปที่ไหล่ซ้ายของ Rowan และลุกขึ้นยืนตรงหน้าเขา
ดาบถูกชักออกจากฝัก เสียงของใบดาบที่ครูดกับฝักดาบช้าๆ เหมือนกับว่ามันคือเสียงของคำพิพากษาแห่งความตาย
มันชี้ดาบ จ่อที่ซอกคอของ Rowan และกรีดใบดาบผ่านิัพอให้เป็แผลตื้นๆ
เืของ Rowan ไหลเล็กน้อยตามแนวแผล เขารู้สึกได้ทันทีว่าทั้งหมดมันจบแล้ว
"ข้าคงมาได้เท่านี้สินะ..."
Rowan พึมพำกับตัวเอง แล้วแหงนหน้ามองขึ้นไปบนฟ้า เหมือนกับว่าน้อมรับคำตัดสินนี้
มันง้างดาบขึ้นเหนือหัว อยู่ในท่าที่พร้อมปลิดชีพ Rowan
สายตาของมันจ้องมองเขาด้วยความเยือกเย็นไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ
Rowan หลับตาลง และสูดหายใจเข้าเป็ครั้งสุดท้าย เขาได้ยินเสียงของบางอย่าง วิ่งตัดอากาศ
เขาคิดว่ามันต้องเป็เสียงของใบดาบ ที่ตัดผ่านคอของเขาเป็แน่
แต่ทว่า สิ้นเสียงดังกล่าว Rowan ลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง และพบว่าเขายังคงหายใจอยู่
ภาพตรงหน้า ปรากฏเป็ศพของ Chain Tracker ที่ล้มลงอยู่บนพื้นทราย โดยมีลูกศรปริศนา ปักอยู่ที่หัว
พวกมันที่เหลือ ตกอยู่ในความโกลาหล
Chain Tracker คนที่ขี่ม้าอยู่ พยายาม มองหามือยิง และควบม้าออกไปในความมืดยัง ณ บริเวณเนินสันทราย
พวกมันคนที่ยืนอยู่หลัง Rowan ชักดาบออกมาตามสัญชาตญาณ
สายตามองกวาดไปทั่วบริเวณ มองหาศัตรูที่ซ่อนอยู่ในความมืด โดยที่มือหนึ่งถือคบไฟอยู่
จากนั้นไม่นานนัก ก็เกิดเป็เสียงของม้าที่ล้มลง ตามด้วยเสียงร้องของม้าที่เ็ปจากบางสิ่ง
ตรงลานโล่งตอนนี้ มีเพียง Rowan และ Chain Tracker อีกหนึ่งคน .
ที่กำลังมองไปตรงเนินสันทรายจุดที่เป็ต้นตอของเสียง
แสงสว่างเดียวที่มีอยู่ คือคบไฟในมือของมัน และจากคบไฟบนพื้น ของศพแรกที่นอนตายอยู่
เสียงโลหะกระทบกันดังขึ้น และมีดเล็ก เล่มหนึ่งกระเด็นมาตกบนพื้นใกล้ๆกับ Rowan
เขามองมันและรู้ได้ทันทีว่านี่คือมีดขว้างของ Edrin
Rowan หันหลังไปมองที่พวกมันคนสุดท้าย และสิ่งที่ปรากฏคือภาพที่ดาบถูกแทงทะลุมาข้างหลัง
ไม่นานจากนั้นดาบถูกดึงออกจากร่างที่ไร้ลมหายใจ เผยให้เห็น Edrin ที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขา
เงียบ นิ่ง และไม่พูดอะไร
Edrin เก็บดาบและเดินเข้ามาดูอาการเพื่อนของเขา Rowan พูดขึ้นมาทันใดว่า
"เ้ากลับมา...ทำบ้าอะไรวะ...Liora อยู่ที่ไหน"
Edrin ย่อตัวลงให้อยู่ในระดับเดียวกันกับ Rowan แล้วตอบเขาว่า
"เธอปลอดภัย...สำหรับตอนนี้"
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง พร้อมสำรวจความบอบช้ำบนร่างกายของ Rowan แล้วกล่าวเสริมอีกว่า
"Liora ไม่ยอมให้เ้าตาย...เธออยากให้เ้ากลับไปทำตามสัญญา"
Edrin กล่าวจบ ก็เตรียมอุปกรณ์สำหรับทำแผลให้เพื่อนของเขา
Rowan นิ่งไปสักพัก น้ำตาของเขาไหลออกมาโดยที่ไม่รู้ตัว มันเป็ครั้งแรกในรอบหลายปีที่เขาร้องไห้ออกมา
มันไม่ใช่น้ำตาแห่งความโศกเศร้า แต่เป็ความรู้สึกที่โล่งใจอย่างประหลาด
"ยัยหนู...เ้านี่ขี้โกงจริงๆ"
Rowan ปาดน้ำตาหนึ่ง
"Edrin เราจะกลับไปหานางด้วยกัน"
Rowan กล่าวพร้อมน้ำเสียงที่หนักแน่น
"แน่นอน...แต่ก่อนอื่นข้าต้องจัดการกับลูกศรนี่ก่อน...มันจะนำพวก Chain Tracker มาพบเราได้"
Edrin กล่าว พร้อมนำหินเวทไฟ มาใช้งาน เกิดเป็กองไฟขนาดย่อมขึ้นบนพื้นทราย
เขาวางมีดลงโดยให้ใบมีดนั้นรับความร้อนจากกองไฟ เพื่อให้มันร้อนพอจนเหล็กเป็สีแดง
"เราจะทำแบบเดิมอีกรอบ....แต่รอบนี้มันจะเจ็บยิ่งกว่า...."
Edrin กล่าวกับเพื่อนของเขา ด้วยน้ำเสียงที่เริ่มสั่นเล็กน้อย พร้อมยื่นเศษผ้าพันแผลที่ยังไม่ได้ใช้
ม้วนมันเป็มัดให้หนา และยาวพอที่จะให้ Rowan กัดได้
"กัดนี่ไว้....รอบนี้ข้าเชื่อว่าเ้าต้องใช้มัน"
Rowan รับผ้าจาก Edrin กัดมันเอาไว้ในปาก และหันหลังให้เพื่อน ก่อนเหลือบไปมองเขา และพยักหน้า
"ข้าขอโทษนะเพื่อน...."
Edrin กำก้านของลูกศรด้วยมือที่สั่นมากขึ้น
ในชีวิตของเขา การจับดาบเพื่อปลิดชีวิตเป้าหมายมานานกว่าหลายสิบปี
มันควรทำให้ใจของเขามันนิ่ง และไร้ซึ่งความรู้สึก
แต่กับตอนนี้ มันไม่ได้เป็อย่างนั้น มือคู่นี้ที่เคยจบชีวิตนับร้อย กำลังจะช่วยให้หนึ่งชีวิตรอดตาย
โดยแลกกับความเ็ปที่มากเกินกว่าเขาจะจินตนาการได้
เขาดันก้านลูกศรที่โผล่ออกมา ด้านหลังของ Rowan ดันมันอย่างเต็มแรง และเร็วให้มันพุ่งทะลุไปข้างหน้า
เสียงร้องร้อง Rowan มันดังออกมา แม้ว่าเขาจะกัดผ้าเอาไว้แน่นแค่ไหนก็ตาม
เขารับรู้ถึงการขยับของหัวลูกศรที่ค่อยๆพุ่งออกมาทีละนิด ทุกครั้งที่มันขยับเข้า
ความเ็ปมันแผ่ซ่านจากด้านหลังผ่านกล้ามเนื้อ มาทางด้านหน้ามากขึ้นเรื่อยๆ
จนกระทั่งหัวลูกศรโผล่พ้นเนื้อของ Rowan ออกมา
เืของเขาไหลมาตามหัวลูกศรมากขึ้นเรื่อยๆ เขารับรู้ว่ามันแค่พึ่งเริ่มต้น
Edrin ยังคงดันมันออกมาข้างหน้า มือของเขาสั่น และเต็มไปด้วยเืของ Rowan
"อดทนไว้เพื่อนข้า...ต่อจากนี้ข้าจะดึงมันออกมาข้างหน้าในทีเดียว"
Edrin กล่าวพร้อมเปลี่ยนมานั่งอยู่ด้านหน้าของ Rowan เขากำปลายลูกศรและดึงมันออกมาอย่างรวดเร็ว
Rowan ร้องอย่างเ็ปจนถึงที่สุด มันดังไกลไปกว่าหลายร้อยเมตร รอบบริเวณทะเลทรายอันมืดมิด
Edrin นำมีดที่ใบเหล็กแดงร้อน กดทับไปที่แผลด้านหน้าของ Rowan ท่ามกลางเสียงร้องอันทรมาน
กลิ่นเนื้อไหม้คละคลุ้งจนทั้งคู่ได้กลิ่นมันอย่างชัดเจน
"มันจะจบแล้ว...อดทนไว้เพื่อนข้า"
Edrin ลุกไปด้านหลัง พร้อมกดใบมีดที่แดงชาดด้วยความร้อนลงบนแผลอีกครั้ง
ผ้าในปากของ Rowan หลุดออกมา เขาร้องเสียงดังที่สุด จนความรู้สึกเ็ปนี้ทำให้หัวของเขาขาวโพลน
Rowan ล้มลงหน้าคว่ำอยู่บนพื้นทราย หลังเสียงสุดท้ายสิ้นสุดลง.
"ข้าจะพาเ้ากลับไปหา Liora เ้าขึ้นม้าไหวนะ"
Edrin กล่าวจบ จากนั้นเขานำหัวลูกศรที่พึ่งแทงมันทะลุร่างของ Rowan
ใส่ในกระเป๋าสัมภาระด้านข้างของอานม้า ที่พวก Chain Tracker กลุ่มนี้ขี่มา
พร้อมทำเสียงดัง และตีมันสุดแรง เพื่อให้มันวิ่งหนีไปในความมืด ตรงไปยังทิศตะวันตกเฉียงเหนือ
ทิศตรงข้ามกับที่พวกเขาจะมุ่งหน้าออกจากทะเลทราย Ash Desert
จากนั้น Edrin เข้ามาพยุงร่างอันบอบช้ำของ Rowan ให้ลุกขึ้นยืนข้างเขา
พร้อมผิวปากสุดเสียงเพื่อเรียกม้าที่ซ่อนอยู่หลังเนินสันทราย ให้ออกมา
"ข้าจะช่วยประคองเ้าขึ้นหลังม้านะ....ฮึบ!!"
"อ๊าก...!"
Rowan ร้องเสียงหลงขึ้นมาด้วยความเ็ป
จากนั้น Edrin ก็ขึ้นหลังม้า เขาใช้เชือกผูก Rowan กับตัวเขาไว้ด้วยกัน เพื่อกันไม่ให้เพื่อนของเขาตกลงไป
และในทันใด เขาก็ควบม้าออกไป เพื่อกลับไปยังซากวิหารโบราณ ที่ซ่อนตัวของ Liora
"Rowan คุยกับข้า...เ้าห้ามหลับเด็ดขาด..."
"ข้าไม่รู้...จะคุย...อะไร"
Rowan พยายามพูดแม้ร่างกายของเขาจะทรมานจนแทบคลั่ง
ตาของเขาพร้อมที่จะปิดอยู่เสมอจากการเสียเืมาตลอด
"'เ้าแค่บ่นข้า...หรือพูดคำโง่ๆออกมาก็พอ"
"หรือไม่เ้าลอง...นึกถึงคำพูดของ Liora ไว้"
Edrin กล่าว เพื่อให้เพื่อนของเขายังประคองสติเอาไว้ได้
"เค้ก...ข้าสัญ...ญา"
Rowan กล่าวถึงเื่เค้กที่เขาเคยสัญญากับเด็กสาว ด้วยน้ำเสียงที่เบาลงทีละนิด
"ใช่แล้ว Rowan เ้าสัญญากับเธอเอาไว้"
"ตอนนี้เรากำลังไปหาเธอ....พูดต่อไปเรื่อยๆเลย"
Edrin พยายามชวนเพื่อนของเขาคุยเพื่อไม่ให้เขาหมดสติ
"ข้า...ขอโท...ษ...ยัย..หนู"
Rowan พูดออกมาแม้เขาแทบจะไม่เหลือสติ
"เธอรับรู้ความรู้สึกของเ้าแล้ว Rowan"
Edrin พูดขึ้น และเร่งความเร็วของม้าจนถึงที่สุด
หนึ่งที่ชีวิตที่ถูกช่วย และอีกหนึ่งที่ชีวิตที่ไม่ยอมหมดหวัง กำลังมุงไปยังจุดหมาย ที่อีกหนึ่งหัวใจเล็กๆอันแสนอ่อนโยน เฝ้ารอการกลับมาของพวกเขาอยู่
ณ ซากวิหารโบราณ กลางทะเลทราย Ash Desert
Liora ซ่อนตัวท่ามกลางความมืด ด้านในวิหาร เงียบ และหนาว แต่ยังไม่ไร้ซึ่งความหวังว่า Edrin และ Rowan จะกลับมา
ภายในซากวิหารโบราณนั้น แสงจันทร์สาดส่องผ่านช่องโหว่ที่เปิดโล่ง ปรากฏให้เห็นผนังของวิหาร ที่ถูกสลักด้วยอักษรโบราณมากมายเต็มไปหมด Liora พยายามมองมัน เพื่อไม่ให้ความเงียบ และความสิ้นหวังเข้ากัดกินความอบอุ่นของเธอ Liora นั่งหลบอยู่หลังรูปปั้นโบราณ ที่สูงราวๆ 7 เมตร เป็รูปทรงของมนุษย์เพศชายที่มีหัวเป็อินทรีย์ เธอไม่เข้าใจความหมาย และไม่รู้ว่ารูปปั้นั์นี้นั้นกำลังสื่อถึงใคร หรือมันเก่าแก่แค่ไหน
ไม่นานจากนั้น เธอได้ยินเสียงควบม้าดังขึ้นมา ต้นเสียงนั้นมุ่งหน้ามายังจุดที่เธออยู่ ใกล้ขึ้นเรื่อยๆ
Liora จดจำที่ Edrin บอกเอาไว้ได้ทุกอย่าง
เธอซ่อนตัวในเงามืดหลังรูปปั้น เงียบ ไม่ส่งเสียง และเฝ้ารอ
ในใจของเธอภาวนาเอาไว้ว่า อย่าให้เป็คนใจร้ายที่น่ากลัว พวกที่ทำให้ลุง Rowan เืไหล
เธอเริ่มกอดเข่าตัวเองแน่นขึ้น มือน้อยๆเริ่มมีเหงื่อไหลออกมาด้วยความประหม่า
เธอหลับตาในความมืด และร่างกายเริ่มสั่นมากขึ้นเรื่อยๆ เพราะเสียงควบม้าใกล้เข้ามาทุกที
จนกระทั่งเสียงนั้นหยุดลงตรงหน้าทางเข้าซากวิหารโบราณ
เสียงหายใจของม้า ที่ดังชัด พร้อมเสียงของดาบที่กระทบเกราะขา ดังเป็จังหวะการย้ำเท้าของม้า
"Liora ข้ากลับมาแล้ว...ออกมาได้แล้ว !!!"
เด็กสาวเมื่อได้ยินเสียงที่เธอคุ้นเคย ก็วิ่งออกมาอย่างรวดเร็ว โดยไม่ลังเล
"พี่ Edrin !!"
Liora เรียกชื่อของเขา พร้อมวิ่งออกมาด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มและน้ำตาที่ไหลออกมาโดยที่เธอไม่รู้ตัว
ในใจของเด็กสาว ได้คลายความกลัว ความกังวลลง เธอรู้สึกโล่งใจ และดีใจที่เสียงตรงหน้าคือ Edrin
"เอาล่ะจับมือข้า...ฮึบ!!"
Edrin ยื่นมือมา เพื่อช่วยให้เด็กสาวขึ้นมานั่งบนหลังม้า
"ลุง Rowan!!!"
เด็กสาวพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่ดีใจและโล่งใจ
"ข้ามีเื่ให้เ้าช่วย...Liora"
"คุยกับ Rowan และอย่าให้เขาหลับเด็ดขาด..."
Edrin ย้ำกับ Liora
"ได้ค่ะพี่ Edrin"
จากนั้นทั้ง 3 ก็ควบม้าออกไปจากซากวิหารโบราณ มุ่งไปยังทิศตะวันออกเฉียงเหนือ มุ่งหน้าสู่ป่า Elder Woods โดยหวังว่าจะทันก่อนที่ Rowan จะหลับไป...และไม่ตื่นขึ้นมาอีกเลย
พวกเขามุ่งหน้าเข้าใกล้ชายแดนของทะเลทราย Ash Desert และป่า Elder Woods มากขึ้นเรื่อยๆ สายตาของ Edrin มองเห็นแสงไฟจากกองไฟกองหนึ่ง จากระยะไกล เขาชะลอม้าให้ช้าลงเล็กน้อย และพูดกับ Liora ว่า
"ข้างหน้านี้มีคนอยู่...ข้าไม่ไว้ใจ...เราจะเลี่ยงไปอีกทาง เพื่ออ้อมพวกมัน"
Edrin กล่าวกับเด็กสาวก่อนที่จะเปลี่ยนทิศทางด้วยบังเหียนม้า
"ถ้าข้างหน้ามีคน...หนูคิดว่าเราต้องไปขอความช่วยเหลือค่ะ!"
Liora แย้งขึ้นมาหลัง Edrin กล่าวจบเพียงไม่นาน
"ไม่...เราจะไม่เสี่ยง"
Edrin ปฏิเสธเด็กสาวทันที
"ลุง Rowan เืออก....คนที่อยู่ตรงนั้นอาจช่วยได้...หนูรู้สึกได้ค่ะ!!"
Liora ตอบอย่างมั่นใจ และยืนยันว่าจะให้ Edrin เข้าไปที่กองไฟนั่น
"มันอันตรายเกินไป...เราต้องเลี่ยงไปอีกทาง....พวกเราไม่มีเวลาแล้ว"
Edrin ยังคงยืนยันคำเดิม
"ถ้าเราอ้อม....แล้วไปไม่ถึงเมือง...แล้ว Rowan หลับไประหว่างทางล่ะคะ..."
Liora แย้งขึ้นมาด้วยเหตุผลที่เป็ Liora
Edrin มองหน้าเด็กสาว แล้วมองไปยัง Rowan ที่ลมหายใจอ่อนลงทุกที
เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดออกมากับตัวเองว่า
"ถ้าข้าอ้อมไป...แล้วมันเป็แบบที่เ้าพูด...ข้าคงไม่ต่างจากพวกคนใจร้ายที่ทำ Rowan เืออก Liora"
จากนั้น Edrin ก็ควบม้า ตรงไปยังกองไฟ
"แต่ข้าต้องสอดแนมพวกมันก่อน...ว่าพวกมันอันตรายหรือไม่"
เขากล่าวกับเด็กสาว เพื่อย้ำถึงแผนการ
"ค่ะ พี่ Edrin"
เมื่อพวกเขาเข้าใกล้จนมองเห็นได้ชัดเจนขึ้น ภาพตรงหน้าปรากฏเป็ กระโจมใหญ่ 2 หลัง และบริเวณโดยรอบ คือ Oasis ขนาดย่อม ที่ต้นปาล์มหลายต้นขึ้นเรียงรายล้อมรอบ แหล่งน้ำขนาดใหญ่ ที่นั่นมีพื้นหญ้าขึ้นบาง เป็สีเขียวรอบบริเวณ มันช่างเป็ภาพที่แตกต่างจากสิ่งที่พวกเขาเผชิญมาตลอดวัน ความว่างเปล่าของทะเลทราย ความร้อน ความแห้งแล้ง
Edrin ค่อยๆหยุดม้าและอุ้ม Liora ลง จากนั้น เขาปลดเชือกที่มัดตัวเขากับ Rowan
เปลี่ยนมามัดเขา ให้ยึดอยู่บนหลังม้าอย่างมั่นคง
"Liora เ้าอยู่ที่นี่กับ Rowan เข้าใจไหม"
"ค่ะ พี่ Edrin"
หลังจากว่าจบ Edrin ค่อยๆก้าวเข้าไปใกล้กับแคมป์ไฟตรงหน้า สิ่งที่เขาเห็น เป็ชายร่างเตี้ย หัวโล้น พร้อมสายคาดแว่นตา กำลังขะมักเขม้นอยู่กับการประดิษฐ์สิ่งของบางอย่าง เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวเก่า และกางเกงสีดำขายาว ด้านหลังมีรอยคาดของเสื้อหนังกันเปื้อน ไม่ไกลจากชายร่างเตี้ย มีหญิงสาวในผ้าคลุมยาวสีม่วงเข้ม หูของเธอยาวออกมาด้านข้างที่ผ้าคลุมปิดไม่มิด ยืนบ่นอะไรบางอย่างอยู่ไม่ไกลกัน มือข้างหนึ่งของเธอถือแก้วชา ลายขอบทองที่ชนชั้นสูงใช้กันในมหานคร
"ข้าบอกเ้าแล้วว่าต้องควบคุมพลังเวทให้เสถียรก่อนการบรรจุ"
นางกล่าวขึ้น เมื่อเห็นควันไหม้บางๆ ลอยพุ่งขึ้นมาตรงหน้าของชายร่างเตี้ย
"ก็ถ้าเ้าช่วยข้าบรรจุพลังเวท มันคงไม่ะเิใส่หน้าข้าแบบนี้ ยัยแ..."
ชายเตี้ยเถียงกลับด้วยน้ำเสียงที่หงุดหงิดเล็กน้อย เขายังไม่ทันว่าจบ หญิงในผ้าคลุมก็สวนกลับว่า
"เ้าจะพูดอะไรไม่ทราบ...เ้าแคระเฒ่า...หืมมม"
เธอพูดด้วยน้ำไเสียงที่เยือกเย็น และสุขุม
"ก็ได้...ความผิดข้าเอง...แต่ว่าครั้งหน้าถ้าเ้าพอจะกรุณา...ได้โปรดให้ความช่วยเหลือข้าด้วย"
เขากล่าวด้วยน้ำเสียงที่แอบกลัวเล็กน้อย
Edrin แอบมองพวกเขาทั้งสองอยู่หลังดงหญ้าท่ามกลางความมืด พรางสงสัยว่าพวกเขาเป็ใครกันแน่
"หนูคิดว่า ผู้หญิงคนนั้นต้องช่วยลุง Rowan ได้"
เสียงเด็กสาวกระซิบขึ้นมาไม่ดังมากนักข้างๆ Edrin
"เดี๋ยวก่อน...ข้าบอกว่าให้เ้าเฝ้า Rowan ไว้ไง...ตรงนี้มันอันตราย"
Edrin กล่าวพร้อมความรู้สึกใเล็กน้อย
"หนูบอกคุณม้าให้ช่วยดูแลแล้วค่ะ"
"และลุง Rowan ยังหายใจอยู่...เราต้องรีบขอความช่วยเหลือค่ะ"
เด็กสาวตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่มั่นใจ ด้วยความใสซื่อ
"แต่เราไม่มีเวลาแล้ว...เดี๋ยวลุง Rowan จะหลับนะคะ..."
เด็กสาวตอบเดี๋ยวความมั่นใจ
และทันใดนั้น หญิงสาวในผ้าคลุม ก็หันมาทางพวกเขา เธอจ้องมองในเงาของต้นปาล์มที่ทอดผ่านพงหญ้าตรงที่ Edrin และ Liora ซ่อนตัวอยู่ และพูดขึ้นมาว่า
"พวกเ้าแสดงตัวออกมาได้แล้ว ข้ารับรู้ได้ั้แ่เ้าผูกม้าแล้ว...ไม่มีประโยชน์ที่จะต้องซ่อนอีก"
เมื่อกล่าวจบ เธอร่ายเวทไว้ในมือเพื่อเตรียมพร้อมจะจู่โจม มันเป็ไอเวทสีดำเข้ม ค่อยๆก่อตัวเป็วงบนฝ่ามือเธอ
ชายร่างเตี้ยหันมาพร้อมอุปกรณ์บางอย่างในมือ มันคล้ายกับหน้าไม้ แต่มันไม่มีลูกศร
เพียงแต่ว่าเป็คริสตัลเวท ที่ติดอยู่บริเวณด้านล่างของปากกระบอก
Edrin ลุกขึ้น และชักดาบออกมาตามสัญชาตญาณ เขาดึง Liora ให้มาอยู่ด้านหลังเขา
พร้อมค่อยๆก้าวออกมาในแสงไฟ
สายลมพัดผ่านแรงกว่าปกติ จนทำให้พรงหญ้าด้านหลังไหวตัว ต้นปาล์มที่ยืนต้นสูงรอบ Oasis ไหวเอนไปตามทิศทางของสายลม
มันเป็ความเงียบที่น่าอึดอัด จนได้ยินเสียงของเนื้อไม้ที่ลั่นออกมาเล็กน้อย เกิดเป็บรรยากาศตึงเครียดท่ามกลาง Oasis แห่งหนึ่งในทะเลทราย Ash Desert
ต่างฝ่ายต่างคิดว่า ฝั่งตรงข้ามคือศัตรูและภัยคุกคาม ไม่มีใครยอมลดอาวุธ เหมือนกับว่าในค่ำคืนนี้ จะต้องมีการสังเวยเื และชีวิต
2K
