เชือกเชื่อมัั : น้องสาวปากร้าย (1)
หลังจากผ่าน่เวลาอันเร่าร้อนกับแม่เลี้ยงคนสวยไป
เจก็ค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมามองรุ้งที่ยังคงหลับใหลอยู่ข้างกาย เขาจูบลงบนหน้าผากของเธอเบา ๆ เป็การบอกลา ก่อนจะค่อย ๆ ลุกขึ้นจากเตียงอย่างเงียบเชียบ ปล่อยให้รุ้งได้นอนพักผ่อนบนเตียงต่อไป
เจเดินออกมาจากห้องนอนของรุ้ง ปิดประตูเบา ๆ แล้วลงมาชั้นล่าง เขาเดินไปทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาในห้องรับแขก รอยยิ้มกรุ้มกริ่มยังคงปรากฏบนใบหน้าของเขา ความสุขสมที่ได้รับเมื่อครู่ยังคงตราตรึงอยู่ในใจ
แต่ความปรารถนาในราคะของเจยังไม่หยุดเพียงเท่านี้ เขามองไปยังประตูหน้าบ้านอย่างใจจดใจจ่อ รอคอยเวลาที่เป้าหมายอีกคนของเขาจะกลับมา ซึ่งก็คือ น้ำฟ้า น้องสาวต่างสายเื ของเขานั่นเอง
ไม่นานนัก เสียงบิดลูกบิดประตูก็ดังขึ้น น้ำฟ้าเดินเปิดประตูเข้ามาในบ้าน เธอสวมชุดนักเรียน หน้าตาดูเหนื่อยเล็กน้อยจากการเรียนมาทั้งวัน น้ำฟ้าเดินผ่านเจที่นั่งอยู่บนโซฟาไปอย่างไม่สนใจใยดี
แต่สำหรับเจแล้ว สายตาของเขากลับจับจ้องไปที่น้ำฟ้าอย่างไม่ละสายตา เสื้อนักเรียนสีขาว ที่รัดรูปจนเน้นทรวงอกที่กำลังจะโตเต็มที่ของเธอ และกระโปรงนักเรียนสีกรมท่าที่สั้นจู๋เผยให้เห็นเรียวขาขาวเนียนที่ทอดน่องลงไป ช่าง ยั่วยวนเหลือจะทนในสายตาของเจ
รอยยิ้มเ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขาอีกครั้ง พลางคิดถึงเชือกเชื่อมััที่ยังคงอยู่ในกระเป๋า เจจ้องมองตามแผ่นหลังของน้ำฟ้าที่กำลังเดินเข้าไปในห้องครัวเพื่อหาน้ำดื่ม
เจที่เห็นน้ำฟ้ากำลังยืนดื่มน้ำในครัว ภาพเสื้อนักเรียนที่รัดรูปจนเห็นสัดส่วนชัดเจน ยิ่งกระตุ้นความกระหายในตัวเขาให้พุ่งสูงขึ้น
เจพยายามข่มอารมณ์ เดินเข้าไปหาน้ำฟ้าในครัว
“วันนี้เป็ไงบ้างน้ำฟ้า”
เขาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่เป็มิตรที่สุดเท่าที่จะทำได้
น้ำฟ้าตวัดสายตามามองเขาอย่างหงุดหงิด
“เื่ของฟ้า ไม่ต้องมายุ่ง”
เธอตอบเสียงห้วน
“ห่วงเื่ตัวเองไปเถอะ รีบ ๆ ไปหางานทำได้แล้ว อย่าเอาแต่อยู่บ้านเฉย ๆ ไปวัน ๆ”
พูดจบ เธอก็เดินผ่านเจไปอย่างไม่สนใจ แล้วทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาในห้องนั่งเล่นอย่างไม่ไยดี
เจกำมือแน่นด้วยความโมโห แต่ก็พยายามข่มอารมณ์ไว้ เขาต้องอดทนไว้ก่อน
“คอยดูเถอะ เดี๋ยวจะสั่งสอนให้หนักเลย ยัยน้ำฟ้า”
เจคิดในใจอย่างเดือดดาล