..."ก๊อกๆๆอาแอลคะตื่นยัง"เสียงเล็กๆผ่านประตูเข้ามาเรียกหาอาสะใภ้
" แกร๊ก ตื่นแล้วจ้า ไปกัน"เธอยิ้มหวานให้สาวน้อยหน้าตาจิ้มลิ้มพร้อมจูงมือกันลงบันได
"ตัวแสบมากวนอาแอลแต่เช้าเลยนะ"เสียงผู้เป็อาทำท่าดุหลานสาวแต่เธอหากลัวไม่
"อาคิณก็กอดอาแอลทั้งคืนแล้วนิตอนเช้าอาแอลเป็ของหนู ชิ!!"เด็กน้อยพูดเสร็จจูงมืออาแอลลงบันไดทันที อคิณได้แต่ส่ายหัวเอ็นดูทั้งแฟนทั้งหลานสาว
"บรื้นนนๆๆ"เสียงรถแล่นเข้ามาจอดในบ้าน ก่อนจะได้ยินเสียงแหว่ดๆๆๆใส่คนใช้ว่าไม่เตรียมลองเท้าลำลองให้เธอจนคุณย่าต้องชะโงกหน้ามอง
"สวัสดีค่ะ คุณย่าคุณลุงคุณป้า อยู่กันครบเลยนะคะ"เสียงหญิงสาวหน้าตาดีกรีนางเอกตัวท๊อปของประเทศไทยแถมครอบครัวเธอก็มีหุ้นส่วนในบริษัททางครอบครัวฝั่งนี้ด้วย
" ริต้าเพิ่งจะกบับจากถ่ายซี่รีย์ที่เมืองนอกมาค่ะเลยซื้อของฝากมาฝากทุกคนด้วยค่ะวันนี้วันหยุดคิดว่าทุกคนหน้าจะอยู่ครบพอดี ส่าแต่คิณล่ะค่ะ"สิ้นเสียงหญิงสาวเสียงฝีเท้าชายร่างสูงโปร่งแต่งตัวธรรมดาชิวๆเสื้อยืดกางเกงยืนเดินลงมาจากบันได
"คิณคะ คิดถึงจังไม่เจอหลายเดือนเลยนะ"หญิงโผลเข้ากอดเขาอย่างรวดเร็ว ในขณะที่แอลกับแวนด้าเก็บมะปรางมาเสร็จพอดี
"มะปรางเต็มตะกร้าเลยค่ะอาแอลเก่งจังสอยมะปรางได้เยอะเลยคุณปู่คุณย่าคุณทวดดูสิคะ"้เสียงเจือยแจ้วที่ไม่รู้เหตุการณ์อะไรเลยส่วนเธอยืนนิ่งมองมาที่เขาพร้อมหญิงสวยที่สวมกอดแฟนตัวเองอย่างแแ่ ใจหวิวเหมือนจะหลุดออกมากองตรงหน้าเธอเลย
"แอล"แฟนหนุ่มเธอผลักหญิงสาวหน้าตาดีที่สวมกอดเขาออกทันทีแล้วเดินดิ่งเข้ามาสวมกอดที่เอวเธอเหมือนจะรู้ชะตาจะขาด
" คุณเป็ใคร ใครเหรอคิณ?"หญิงสาวเอ่ยถามด้วยใบหน้าบึ้งตึง
"นี่แอลภรรยาผม"เขาเลื่อนสถานะเธอจากแฟนเป็ภรรยาเลยเชียวพ่อแม่และย่าพากันยิ้มอย่างพอใจก่อนหันไปส่งซิกเหมือนรู้กัน
"ภรรยาเหรอ คุณแต่งงานตอนไหนริต้าทำไมไม่รู้เื่คุณอำริต้าเล่นใช่มั้ยคิณไม่จริง คุณก็รู้นิว่าริต้าคิดยังไงกับคุณเรารู้จักกันมา20ปีนะคิณริต้าคิดกับคุณแบบไหนคุณรู้ดีทำไมคุณถึงทำแบบนี้กับริต้าล่ะ"หญิงสาวพูดออกมาทั้งน้ำตา
"ผมขอโทษนะริต้า แต่ทุกครั้งก็ก็แสดงออกให้คุณเห็นแล้วนิว่าเราสองคนเป็ไปไม่ได้ผมให้คุณได้แค่เพื่อนเท่านั้นมันเป็อย่างอื่นไม่ได้"
"แต่คุณก็ไม่เคยมีแฟนตลอด20ปีริต้าเองก็ไม่เคยมีใครนอกจากคุณ"หญิงสาวเอ่ยขึ้น
"ที่ผมไม่มีเพราะผมยังเจอคนที่ใช่นิแต่ตอนนี้ผมเจอแล้ว พอเถอะริต้าคุณตัดใจจากผมเถอะ เรายังเป็เพื่อนกันได้" หญิงสาวไม่ฟังพร้อมเดินไปขว้ากระเป๋าที่โต๊ะอย่างแรงบังเอิญกระเป๋าสบัดไปโดนแวนด้าที่ถือตะกร้ามะปรางล้มไปกองที่พื้นมะปรางกระจัดกระจายเกลื่อนพื้นแต่เธอก็สบัดหน้าหนีแล้วเดินออกจากบ้านไป แวนด้าร้องไห้ทำให้ทุกคนใกรูเข้ามาหาแวนด้ารวมถึงแอลวิ่งมากอดปลอบแวนด้าอย่างเร็ว
"โอ๋ๆๆไม่เป็ไรนะแวนด้าไม่เป็ไร"
"แวนด้า มาหาทวดมาลูกมา"แวนด้าลุกขึ้นเดินตรงมาเข้าอ้อมกอดของหญิงสูงวัยอย่างสอึกสะอื้น
"ครั้งนี้ดูริต้าโกรธเืขึ้นหน้าเลยนะตาคิณ หนูแอลอยู่ห่างๆริต้าไว้ก็ดีนะลูกไม่ต้องไปกับเธอหรอก" ผู้เป็แม่ห่วงว่าที่ลูกสะใภ้ขึ้นมา
"เขาเป็ใครเหรอคะ เขาเป็แฟนเก่าคุณรึเปล่าคะ"เธอหันมาถามแฟนหนุ่มเธอ
"ไม่ใช่เป็แค่เพื่อนสมัยเรียนโตมาด้วยกัน ผมคิดกับเขาแค่เพื่อน"
"แต่เขาคิดกับคุณเกินเพื่อนไปแล้ว"แฟนสาวทำหน้าบึ้งใส่เขา
"โธ่ แอล ผมปฏิเสธเธอทุกครั้งนะแต่เธอยังดื้อดึงเอง" เขาพูดพลางเข้าสวมกอดหญิงสาวอันเป็ที่รัก
"ค่ะๆแอลทราบค่ะพี่คิณเอาไม่คิดเล็กคิดน้อยขนาดนั้นหรอกค่ะแอลเข้าใจแอลแค่ล้อเล่น แต่เธอก็น่าสงสารนะคะอุตส่าห์ทุ่มเทให้พี่คิณมาตั้ง20ปีพี่คิณก็ไม่รักเธอตอบเลย"
"ห้ะ!!! นี่พี่ได้แม่ชีเป็แฟนเหรอใจดีไปมั้ยเค้าจะมาแย่งแฟนแอลนะไท่หวงไม่หึงพี่หน่อยเหรอ?คุณแฟน"
ทุกที่อยู่ตรงนั้นขำกันหมดหลังจากที่อคิณพูดจบประโยค
"น่าสงสารแกนะตาคิณ สงสัยหนูแอลเขาไม่ได้รักแกขนาดนั้นหรอกมั้ง555ใช่มั้ยหนูแอล" คนเป็พ่อก่อไฟสุมความน้อยใจลูกชายที่รัก
"พ่อ!!!ไม่ต้องตอกย้ำขนาดนั้นก็ได้ผมช้ำในหมดแล้วเนี่ย"พูดจบทำท่าออดอ้อนแฟนสาวทันที
" โอเคค่ะหึงแล้วๆ555"แอลหยอกล้ออคิณ
...หลายวันถัดมา
"แอลกลัยเองได้ค่ะ พี่คิณประชุทเสร็จก็รีบกลับบ้านพักผ่อนนะคะ แอลกำลังออกมาเรียกแท๊กซี่แล้วค่ะถึงคอนโดแอลโทรรายงานค่ะ วางนะคะจุ๊ฟฟฟฟ"หลังจากที่เธอกดวางสายเธอเหลือบมองนาฬิกาข้อมือ4ทุ่มครึ่ง
"ดึกขนาดนี้แท๊กเริ่มหายากแล้วสิ"เธอบ่นพึมพำพร้อมกับรู้สึกว่ามีใครแอบจ้องมองสะกดรอยตามเธอลงมาั้แ่ออกจากลิฟท์ที่ตึกแล้วเธอหันหลังกลับก็ไม่มีใครเธอจึงเดินไปหาที่สว่างๆเพื่อรอแท๊กซี่ สักพักเสียงฝีท้าวเร่งมาข้างหลังเธอเธอรีบกดโทรศัพท์หานิชาเพื่อนรักเพื่อที่จะให้เธอคุยเป็เพื่อนก่อนขึ้นแท๊กซี่แต่นิชาน่าจะยุ่งกับการเลี้ยงลูก่นี้ไม่รับสายเธอสักทีผ่านไป10นาทีทีเธอยืนรอแท๊กซี่ด้วยึวามกลัวเสียวโทรศัพท์เธอดังขึ้นปลายสายคือแฟนหนุ่มเธอเอง
"พี่อคิณประชุมเสร็จรึยังคะมารับแอลหน่อยแอลกลัวเหมือนมีคนสะกดรอยตามแอบคะ" ปลายพอได้ยินรีบจับรถมาอย่างไวโดยไม่ให้เธอวางสาย
"รอพี่5นาทีนะแอลไม่จะรับไปให้เร็วอย่าวางสายจากพี่นะพูดเรื่อยๆแอล"
"ค่ะพี่คิณ" เธอเริ่มรู้สึกว่าผู้ชายที่อยู่ข้างๆดริ่มขยับเข้ามาหาเธอเรื่อยๆๆพร้อมมีดพก1เล่มที่ถอดออกจากฝักพุ่งมาที่เธอ ประจวบเหมาะที่อคิณมาถึงแต่จอดรถอยู่ฝั่งตรงข้ามไม่สามารถกลับรถได้เพราะจุดกลับรถต้องเลยไปอีก600เมตรเขาจอดเพื่อจะข้ามมารับเธอแทนแต่ไม่ทันที่จะข้ามแฟนสาวที่เห็นเขารีบวิ่งข้ามเพื่อไปหาเขาไม่ทันระวังว่ารถกำลังมาชนเข้ากับร่างเธออย่างจัง อคิณยืนช็อคไปสักครู่ก่อนจะะโเรียกชื่อเธอพร้อมวิ่งเข้าไปช้อนร่างที่เือาบเต็มไปทั้งตัวของเธอขึ้นมากอดและดขาเหลือบมองไปเห็นผู้ชายใส่ชุดสีดำที่ถือมีดวิ่งไล่แฟนสาวเขามาแต่เห็นน่าไม่ชัด
แอลถูกนำส่งโรงบาลพร้อมเข้าห้องไอซียูด่วน อคิณยืนตัวสั่นพนมมืออ้อนวอนอยู่น่าห้องผ่าตัดเพื่อนรักเขาที่เป็หมอผ่าตัดถูกเรียกตัวด่วนมาให้ทำการผ่าตัดครั้งนี้
"ไอ้คิณมึงทำใจดีๆเดี๋ยวกูจะพยายามช่วยแฟนมึงให้ได้เพื่อน"หมอตะวันเพื่อนรักอคิณพูดพร้อมกับตบบ่าเบาๆ
"มึงต้องช่วยแฟนกูให้ได้นะไอ้หมอมึงช่วยกูด้วย"อคิณร้องไห้หนักมากเป็ครั้งแรกของเขาที่เสียน้ำจาเยอะขนาดนี้
"บอสคะๆแอลเป็ไงบ้าง"นิชาเมื่อรู้ข่าวรีบตรงมาที่โรงพยาบาลใส่รองเท้าข้างละสีเพราะความในิชาร้องไห้จะเป็ลมล้มทั้งยืนแต่ดีที่เอกสามีเธอมาด้วย
"รอฟังข่าวอีกทีหมอที่ผ่าตัดแอลกำลังเข้าไปนะนิชาคุณตั้งสติให้ดีแล้วโทรแจ้งคุณน้าแอลทีว่าให้กลับไทยแต่อย่าเพิ่งบอกคุณตาคุณยายนะเดี๋ยวท่านจะใรอให้แอลพ้นขีดอันตรายก่อนค่อยบอกท่าน" อคิณกำชับนิชา
"ค่ะ บอสเดี๋ยวนิชาจะโทรหาน้าเจนเดี๋ยวนี้
เวลาผ่านไป4ชั่วโมง...
หมอตะวันเดินออกมาจากห้องผ่าตัดพอดี
"ไอ้หมอ แฟนกูปลอดภัยแลัวใช่มั้ย" อคิณใจร้อนรีบถามอาการแฟนสาวทันที
"ใจเย็นไอ้คิณ คุณแอลพ้นขีดอันตรายแล้ว แต่ต้องอยู่ในห้องไอซียูอีกคืนเพื่อดูอาการก่อนนะเว้ยพรุ่งนี้บ่ายถ้าอาการดีก็ย้ายไปห้องพิเศษได้เลย"หมอตะวันพูพลางตบบ่าเพื่อนเพื่อปลอบใจ
"ขอบใจมึงนะหมอ"
"มันหน้าที่กู แต่กูต้องบอกอะไรมึงไวนะ อาการคุณแอลตอนนี้จะว่าพ้นก็ยังไม่ขนาดนั้น คุณแอลกระดูกหักที่แขนขวาผ่าตัดสมองส่วนหลังที่ได้รับแรงกระแทกอย่างแรงทำให้เืออกอาจจะเป็ความจำเสื่อมชั่วขณะว่ะ" อคิณได้ยินถึงกับทรุดไปกองที่พื้นน้ำตาไหลเพราะสงสารแฟนอันเป็ที่รักของเขา
"แค่สักพักอาจจะไม่ถึงเดือนก็ได้เพื่อนมึงทำใจดีๆ"หมอตะวันปลอบใจเพื่อน
วันต่อมา..
แอลย้ายมาอยู่ห้องพิเศษโดยมีอคิณเฝ้าตลอด24ชม.ก็ว่าได้ทุกคนต่างมาแวะเวียนเยี่ยมแอลเกือบทุกชม.
"ตาคิณหนูแอลเป็ไงบ้างรู้สึกตัวรึยังแม่ให้บัวต้มข้าวต้มมาให้ลูกด้วยทานอะไรหน่อยนะลูกถ้าแกป่วยอีกคนมันจะแย่เอานะ"ผู้เป็แม่ห่วงลูกชายที่ทั้งอดหลับอดนอนไท่ยอมกินยอมดื่มอะไรเลย2วันมานี้
"แอ่ดดดด"เสียงเปิดประตูเข้ามาพร้อมกับเสียงร้องให้ของหญิงสูงวัยและชายผมขาวสูงวัยหน้าตาดีพร้อมหญิงกลางคนที่สวยคมหน้าตาคล้ายกับแอลมาก
"ยัยหนูๆของยายทำไมถึงเป็แบบนี้ล่ะลูกฟื้นมาหาตากับยายกับน้าเจนสิลูกยัยหนู"เสียงหญิงสูงวัยพร่ำเรียกหลานสาวสุดที่รักแทบขาดใจ
"ยัยแอล น้าพาตากับยายมาแล้วนะตื่นได้แล้ว"โทนเสียงหวานนุ่มคล้ายกับเสียงของแอลก็ว่าได้เรียกหลาน
"สวัสดีครับน้าเจนคุณตาคุณยาย"อคิณยกมือไหว้ทั้ง3
"จ้ะ คุณอคิณใช่มั้ยคะ"ผู้เป็น้าเอ่ยถาม
"ครับ นี่คุณแม่กับคุณย่าของผมครับ"ทั้ง2ฝ่ายต่างยกมือไหว้สวัสดีกันและกัน
"สวัสดีนะคะ/ครับ ขอบคุณที่ช่วยดูแลยัยแอลแทนพวกเรานะครับ" คุณตาเอ่ยปากขอบคุณอีกฝ่าย
"ไม่เป็ไรเลยค่ะเรายินดีหนูแอลก็เป็เหมือนคนในครอบครัวเราค่ะ"
"คุณน้าคุณตาคุณยายทานข้าวกันรึยังครับเดี๋ยวผมให้เขาเตรียมอาหารมาให้ทานที่นี่ได้เลย"
"ไม่เป็ น้ากับตายายทานมาจากสนามบินแล้วล่ะ"
"แล้วที่พักล่ะคะ ไปพักที่บ้านเราก่อนมั้ยคะจะได้สะดวก"
"ไม่รบกวนดีกว่าค่ะ เดี๋ยวเจนว่าจะเช่าห้องใกล่้นี่ละค่ะไปมาสะดวกเวลามาเฝ้ายัยแอล"คนเป็น้ากล่าว
"ไม่รบกวนค่ะ ไปพักที่บ้านเถอะนะคะห่างจากรพ.แค่ไม่กี่กิโลเองนะคะ"
ทั้ง3เกรงใจไม่กล้สปฏิเสธคำเชิญเลยต้องตกปากรับคำเป็มรรยาท
"งั้นขอรบกวนจนกว่ายัยหนูฟื้นนะคะ พอดีเลยจะให้คนไปทำความสะอาดบ้านรอค่ะพอยัยหนูพื้นกะจะให้พักต่ออีกสักเดือนแล้วค่อยกลับนิวซีแลนด์"คุณยายเอ่ยขึ้น
"คุณยายมีบ้านที่ไทยด้วยเหรอครับไม่เคยเห็นแอลพูดถึงเลยครับ"อคิณเริ่มสงสัย
"มีจ้ะอยู่แถวสมุทรปราการ ั้แ่เสียพ่อแม่ยัยแอลไปพวกเราเลยตัดสินใจย้ายตามยัยเจนน้ายัยแอลไปอยู่ที่โน่น เพราะยัยแอลเสียใจเกินกว่าจะเห็นอะไรเดิมๆที่พ่อแม่เขาอยู่กับเขายัยหนูเคยเป็ความจำเสื่อมชั่วขณะมาครั้ง1แล้วค่ะเกือบ2เดือนกว่าจะจำอะไรได้แต่จำคนในครอบครัวได้คนสนิทได้แต่จะลืมแค่บางเื่บางคนเท่านั้นค่ะพอสักพักก็เริ่มกลับมาจำได้เหมือนตอนนี้ค่ะ หวังว่ายัยหนูจะเป็ไม่นานนะลูก"คนเป็ยายจับที่เท้าหลานสาวแบบอ่อนโยน....(ขอบคุณที่ติดตามค่ะ????❤️ต่อEp.10กัน)