บทที่ 24
นกที่ไม่เชื่อง
ท้องฟ้าดูสดใสขึ้นเล็กน้อย และป่าทรายเหลืองยังคงรกร้าง ลั่วอู๋ขมวดคิ้วและมองไปที่ชายลึกลับคนนั้น "อย่าเพิ่งไปไหน ข้าได้มอบของมีค่าแก่ท่านไปแล้ว ช่วยดูสภาพการเงินของข้าก่อนได้ไหม ก่อนที่ท่านจะไปลักพาตัวใครและข่มขู่ผู้อื่น"
วันนี้ ลั่วอู๋ได้มอบยารวบรวมพลังิญญาทั้งหมดที่เขาสร้างขึ้นให้แก่ชายลึกลับคนนั้น
"ทำไมท่านยัง้าช่วยชีวิตคนอื่นอีกล่ะ" ชายลึกลับดูเหมือนจะหัวเราะ
ลั่วอู๋นั้นไม่รู้วิธีการพูดคุยดีๆ เขาจึงตอบแบบตัดรำคาญไปว่า "ถามไร้สาระน่า"
"ข้าเข้าใจว่า ท่าน้าช่วยผู้หญิงคนนั้นก่อน นางเป็สาวใช้ที่อยู่กับท่านตลอดทั้งกลางวันและกลางคืน นางเป็สาวงามคนหนึ่ง ต่อไปในวันหน้า นางอาจเป็สาวใช้อุ่นเตียงให้เ้าได้ แต่คนพวกนี้ท่านไม่จำเป็ช่วยพวกเขาหรอก ถ้าพวกเขาตาย ท่านก็รับสมัครคนเข้ามาใหม่ได้อยู่ดี" ชายลึกลับพูดขึ้นเหมือนให้คำแนะนำอีกฝ่ายกลายๆ
“มันไม่ใช่เื่ของท่าน แม้ว่าพวกเขาจะเป็ผู้ชาย แต่ก็เป็คนของข้าอยู่ดี และเพราะเป็คนของข้า ข้าจะนิ่งเฉยและไม่สนใจพวกเขาไม่ได้” ลั่วอู๋พูด
ถ้าหากพวกเขาฟื้นขึ้นมาแล้วได้ยินคำนี้เข้า น้ำตาของพวกเขาคงจะไหลพรากด้วยความซาบซึ้งแน่
แต่ชายลึกลับยังคงเฉยและกล่าวด้วยน้ำเสียงไร้อารมณ์ว่า "น่าเสียดาย ที่ท่านไม่มีเงิน"
"ท่านรอสักสองสามวันก่อนได้ไหม ข้ามีฝูงแมงป่องทรายอยู่ในกำมือ ตราบใดที่พวกมันถูกขายออกไป ข้าก็จะได้เงินมา จากนั้น... "
"ไม่มีทาง! ข้า้าเงินตอนนี้เลย" ชายลึกลับขัดจังหวะลั่วอู๋
ลั่วอู๋โกรธมาก "เ้าคนร้ายนี่ ช่วยให้เวลากับคนทำมาหาเงินก่อนจะได้ไหม"
"ถ้าท่าน้าช่วยล่ะก็ ท่านต้องตัดนิ้วมือของท่านสองนิ้ว และข้าจะปล่อยสองคนนี้ไป" ชายลึกลับพูดอย่างช้า ๆ
นิ้วของข้างั้นหรือ
เป็ครั้งแรก ที่ลั่วอู๋พบว่านิ้วของเขามีค่ามากขนาดไหน
ใบหน้าของลั่วอู๋ดูเ็ป "ท่านเป็อะไรไป หรือว่าท่านชอบสะสมนิ้วมือคนงั้นเหรอ"
“ถ้าท่านไม่ทำ ทั้งสองคนนี้จะต้องตาย”
“เฮ้ย! ท่านไม่ให้เวลาข้าคิดเื่นี้เลยรึไง” ลั่วอู๋มองที่นิ้วของเขา ใบหน้าของเขาดูเศร้า
ลืมมันไปเถอะ
หลังจากนี้ ทุกชีวิตมันสำคัญมาก
หลังจากคิดสักพัก เขาสามารถนำเงินไปซื้อผลไม้ชนิดหนึ่งที่เรียกว่าผลไม้หยกขาว ผลไม้ิญญานี้มีพลังชีวิตที่แข็งแกร่ง และสามารถฟื้นฟูอวัยวะได้
อย่างไรก็ตาม ผลไม้หยกขาวนั้นมีราคาแพงเล็กน้อย ประมาณล้านหินิญญาเลยทีเดียว
ลั่วอู๋กัดฟันแล้วะโว่า "ท่านมีดาบสั้นให้ข้าไหม"
แพล้ง!
ชายลึกลับโยนดาบสั้นบนพื้น
ใบหน้าของลั๋วอู๋เปลี่ยนเป็สีดำทะมึน เ้าคนนี้เตรียมพร้อมขนาดนี้เลยเหรอ
เขาหยิบดาบสั้นขึ้น ใบหน้าของลั่วอู๋ดูหนักอึ้ง และเขาก็ค่อย ๆ นำดาบสั้นไปไว้ที่ปลายนิ้ว
ดวงตาของชายลึกลับแคบลง และดูเหมือนจะยิ้มออกมา "ไม่จำเป็แล้ว... "
"ใช่ล่ะ!" ดวงตาของลั่วอู๋เบิกกว้าง และเขาก็ไม่ได้ยินเสียงของชายลึกลับ
ชายลึกลับใเล็กน้อย
เขาเห็นลั่วอู๋ตรงหน้าเขา จากนั้นได้มีนกิญญาขาวปรากฏตัวขึ้น นกิญญาบินวนไปมาในอากาศและร่วงลงกับพื้น มันชูคอของมันขึ้นอย่างภาคภูมิ ท้าทายคนบางคน
หงส์น้ำเหรอ
เดี๋ยวก่อน มันไม่ใช่
ทำไมนกตัวนี้ถึงมีลักษณะเหมือนแร้งทราย
ในทันทีที่สัตว์ิญญานั้นได้ปรากฏตัวออกมา แต่ลั่วอู๋้าทำอะไรกับมันกันล่ะ
ชายลึกลับเงียบไปครู่หนึ่ง: "เ้า้าทำอะไร"
"แร้งทรายกลายพันธุ์ตัวนี้เกิดมาพร้อมหกทักษะ แม้ว่า คุณสมบัติของมันจะเป็แค่ระดับทองแดง แต่มันก็สูงกว่าแร้งทรายทั่วไปอีก" ลั่วอู๋พูดอย่างจริงจัง "แร้งทรายตัวนี้มีมูลค่าสูงมาก ข้าใช้หินิญญาที่เหลือกับมัน"
แร้งทรายนั่นคืออะไรกันแน่!
ชายลึกลับใเล็กน้อย
นกที่กลายพันธุ์งั้นเหรอ นี่มันหายากมากเลยนี่นา
เขาเคยได้ยินเกี่ยวกับการมีอยู่ของสัตว์ิญญากลายพันธุ์บนโลกนี้ แต่เขาไม่เคยได้เห็นด้วยตาของเขาเองเลย เพราะพวกมันได้ถูกเก็บสงวนเอาไว้
ความแข็งแกร่งของสัตว์ิญญากลายพันธุ์นั้นไม่จำเป็ต้องมากกว่าพวกญาติพี่น้องของมันตามปกติ แต่มันจะมีคุณสมบัติที่เป็เอกลักษณ์ของตัวมันเอง เช่นเดียวกับแร้งทรายมันเกิดมาพร้อมหกทักษะ ซึ่งเรียกว่ามันน่าใอย่างมาก
นอกจากลักษณะที่เป็เอกลักษณ์แล้ว มันคงจะเป็ที่นิยมอย่างมาก
ทำไมกัน ไม่ว่าจะเป็สายพันธุ์ไหน หากมีการกลายพันธุ์ สุดท้ายมันจะถูกประเมินได้ว่าเป็สิ่งที่หายากมาก
แล้วเ้าของร้านหนุ่มคนนี้ เขามีมันได้อย่างไร
กล่าวกันว่า ขุนนางในเมืองหลวงของจักรวรรดิชอบที่จะใช้สิ่งนี้เพื่อเปรียบเทียบกัน พวกเขานั้นมีสัตว์ิญญากลายพันธุ์ ซึ่งเป็เื่ดีสำหรับการโอ้อวดเงินทุนกัน หากท่านมีเงินมากพอ ท่านไม่จำเป็ต้องซื้อสัตว์ิญญากลายพันธุ์เลย
"ข้าทำอะไรได้บ้าง ข้าใช้เ้านกโง่ตัวนี้จ่ายแทนได้ไหม" ลั่วอู๋ะโออกมา ขณะที่ ชายลึกลับมองดูแร้งทรายกลายพันธุ์ตัวนี้อย่างตกตะลึง
แร้งทรายกลายพันธุ์ตัวนี้เหมือนจะเข้าใจที่ทั้งสองคนพูดกัน มันกระพือปีกอย่างแรง ดูเหมือนว่ามันจะไม่พอใจมากกับคำว่า "นกโง่"
ลั่วอู๋จ้องไปที่เ้าแร้งตัวนั้น
เ้านกโง่ มันชื่อว่าอะไรนะ
“ แน่นอน ว่าสัตว์ิญญากลายพันธุ์นั้นมีมูลค่าอย่างมาก มันอาจจะมากกว่า 200,000 หินิญญาเลยก็ได้ ท่านแน่ใจงั้นหรือว่าท่าน้าแลกเปลี่ยนสิ่งนี้กับคนสองคน” ชายลึกลับถามในทันที
ลั่วอู๋เดินไปยังชายลึกลับคนนั้น แร้งทรายกลายพันธุ์ได้จิกเขาขณะที่พูด "แน่นอน"
"ซู่!" แร้งทรายกลายพันธุ์โกรธมาก
มันเป็สัตว์ิญญา แม้ว่าข้าจะว่ามันเป็นกโง่ มันก็กล้าที่จะจิกข้าอยู่ดี
ตึก ตึก ตึก ตึก!
แร้งทรายกลายพันธุ์โมโหรุนแรง มันพุ่งเข้าไปใช้ปากจิกลั่วอู๋ทันที
ลั่วอู๋ก้มหลบ
เกิดอะไรขึ้นกับนกตัวนี้กัน สัตว์ิญญาที่ถูกสังเคราะห์ขึ้นและถูกทำให้เชื่องแล้ว ข้าคือนายของเ้านะ เ้ากล้าทำร้ายข้าได้ยังไง
ลั่วอู๋รู้สึกได้ทันที
ใช่แล้ว เป็ที่ชัดเจนว่าแร้งทรายตัวนี้ถูกผูกไว้กับ พันธสัญญาของแผ่นควบคุมสัตว์ิญญา
มันอาจจะเป็...
"เฮ้ย! เ้านกโง่ ลงไป!" ลั่วอู๋ออกคำสั่ง
แร้งทรายกลายพันธุ์ชูคอขึ้นและไม่สนใจลั่วอู๋
กล่าวกันว่าสัตว์ิญญากลายพันธุ์มักจะไม่ซ้ำกัน แร้งกลายพันธุ์ตัวนี้ไม่ได้มีเกิดมาพร้อมกับทักษะทั้งหก เพียงแต่เป็พันธสัญญาโมฆะ
ลั่วอู๋ผงะไปเมื่อคิดถึงเื่นี้ขึ้นมาได้
พันธสัญญาโมฆะ น่าอับอายชะมัด
มีพันธสัญญาอยู่สองประเภท คือพันธสัญญาแผ่นควบคุมสัตว์ิญญา และพันธสัญญาิญญา
พันธสัญญาิญญา มิติแต่ละแห่งสามารถทำพันธสัญญาด้วยสัตว์ิญญาเท่านั้น และไม่สามารถกลับใจ ผู้คนและสัตว์ิญญาต่างเติมเต็ม มีอิทธิพลซึ่งกันและกัน
หลังจากทำพันธสัญญาิญญา พวกเขาจะมีความเข้าใจร่วมกันและความเข้าใจโดยปริยายเมื่ออยู่ในการต่อสู้ และพวกเขาได้รับการเลื่อนระดับขึ้นหนึ่งขั้น ผู้ใช้พลังิญญาและสัตว์ิญญาสามารถใช้ทักษะิญญาที่น่าเหลือเชื่อได้
พันธสัญญาแผ่นควบคุมสัตว์ิญญาเป็สัญญาระยะสั้น ซึ่งจำเป็ต้องเสริมความแข็งแกร่งให้กับผู้ทำพันธสัญญาด้วยตลอดเวลา และแผ่นควบคุมสัตว์ิญญาก็สามารถควบคุมสัตว์ิญญาที่ต่ำกว่าระดับทองเท่านั้น
ไม่ว่าพันธสัญญาประเภทใด ควรเป็ไปตามเงื่อนไขของสัตว์ิญญาที่โดดเด่นและยินดีที่จะยอมรับพันธสัญญานั้น
แต่ว่าเ้านกโง่ตัวนี้ ดูเหมือนมันจะไม่ได้ทำพันธสัญญาใดๆ ทั้งสิ้น
"เอาล่ะ! สองคนนี้เป็ของท่าน" ชายลึกลับที่มองดูอยู่ได้โยน อาฟูและเสี่ยวชากลับไปให้ลั่วอู๋
ลั่วอู๋หัวเราะและส่ายหัว "ข้ายังไม่ได้ยกมันให้กับท่านสักหน่อย"
"ไม่้าแล้ว" ชายผู้นั้นวางดาบลง และยกมือเขาขึ้นอย่างช้าๆ
ลั่วอู๋หลุบตาลงและเสียงของเขาสงบนิ่งลง "เอาล่ะ! ผ่านการทดสอบครั้งที่สามแล้ว เรากลับไปด้วยกันเถอะท่านเ้าของร้านคนเก่า"
บรรยากาศค่อนข้างตึงเครียด
มือของชายลึกลับนั้นแข็งตัวใน ขณะที่เขาเตรียมที่จะถอดหน้ากากออก
"เ้า... " ชายลึกลับเงียบไปสักครู่
"ข้าไม่ใช่คนโง่ ข้าไม่ได้จะกลั่นแกล้งหรือขัดขวางใครในเมืองแห่งความพินาศเลย แล้วใครกันที่อยากข่มขู่ข้าเป็พิเศษ" ลั่วอู๋ยิ้มให้กับชายลึกลับ
"ท่านมีดาบ แต่ท่านไม่ได้ตั้งใจจะลงมือฆ่า"
"ท่านบุกเข้ามายังศาลาไป่หยู่ แต่ยาอายุวัฒนะและสมุนไพรกลับไม่หายไปเลย หรือท่านปล้นหินิญญา แต่มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่ถูกพาออกไป"
"ดอกไม่ฟินิกส์เก้ากลีบ ยารวบรวมพลังิญญา แร้งทรายกลายพันธุ์ ยารวบรวมพลังิญญา, สมุนไพริญญา และ สัตว์ิญญา การประเมินมูลค่าของสิ่งเหล่านี้ของท่านนั้นแม่นยำมากเกินไป ข้าขอชื่นชมท่าน ข้าจะไม่สงสัยตัวตนของท่านด้วยสิ่งเหล่านี้ทั้งหมดได้อย่างไร"
"เ้าของร้านคนเก่า ระดับที่สามของท่านนั้นไม่เหมือนใครเลยจริงๆ" ดวงตาของลั่วอู๋เปล่งประกายจ้าและรอยยิ้มที่มุมปากของเขากว้างขึ้นเรื่อย ๆ
986
