อากาศในห้องคุกใต้ดินยังคงหนาวเย็นและเงียบสงัดราวกับว่าทุกอย่างถูกหยุดเวลาไว้ อรัญญายังคงยืนนิ่งในตำแหน่งเดิมรู้สึกถึงพลังบางอย่างที่ไหลเวียนอยู่ในตัวเองท่ามกลางแสงจันทร์ที่ส่องลอดเข้ามาเล็กน้อยผ่านหน้าต่างด้านข้าง เสียงฝีเท้าหนักๆที่ดังมาจากทางเดินข้างนอก เริ่มชัดเจนขึ้น ทำให้ความตึงเครียดในห้องเพิ่มขึ้น
ทันใดนั้นเ้าชายราธันปรากฏตัวที่ประตูห้องท่าทางสง่างามและมาดเข้มของเขาทำให้ทุกคนในห้องหันมามองขณะที่ทหารที่ติดตามมาดูเหมือนจะระมัดระวังตัวมากขึ้น
“อรัญญา...”เสียงของเ้าชายราธันดังขึ้นพร้อมกับสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยและไม่เข้าใจ
อรัญญาหันไปมองเ้าชายท่าทางของเธอเต็มไปด้วยความมั่นใจและแน่วแน่ “เ้าชายราธัน ฉันจะไม่ยอมให้สิ่งที่ไม่ถูกต้องเกิดขึ้นฉันจะพิสูจน์ความจริงให้ได้ว่าทำไมข้าถึงมาที่นี่ และทำไมถึงต้องเลือกทางเดินนี้”
เ้าชายราธันขมวดคิ้วมุ่น“ข้าได้ยินเื่ที่เกิดขึ้นจากทหารของข้า พวกเขาบอกข้าว่าเ้าได้เห็นสิ่งบางอย่างและรู้สึกถึงพลังที่ไม่อาจอธิบายได้”
อรัญญามองไปที่เ้าชายเธอไม่สามารถอธิบายทั้งหมดได้ในตอนนี้ แต่คำพูดของเธอก็เต็มไปด้วยความตั้งใจ“มันไม่ใช่เื่ง่ายที่จะเข้าใจ... แต่มันคือเหตุผลที่ฉันต้องอยู่ที่นี่”
ทันใดนั้นแสงจันทร์ที่ลอดเข้ามาจากหน้าต่างเริ่มกระจายมากขึ้นราวกับมันกำลังประกาศการมาของสิ่งที่ยิ่งใหญ่ ทุกคนในห้องต้องหรี่ตามองเมื่อแสงเริ่มส่องออกมา จนเกิดเป็ภาพที่ทุกคนไม่อาจลืม
“เ้าชายราธัน...”เสียงอันนุ่มนวลของิญญาแห่งจันทร์ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันแสงจันทร์ที่เคยกระจายอยู่ในห้องเริ่มมืดลงเล็กน้อยและรวบรวมตัวเป็กลุ่มหมอกบางๆขึ้นกลางห้อง ิญญาแห่งจันทร์เริ่มปรากฏขึ้นจากหมอกแสงนั้น ภาพลางๆของสิ่งที่ไม่อาจจับต้องได้ เริ่มค่อยๆ กลายเป็รูปร่างที่มองเห็นได้
ิญญาแห่งจันทร์มีรูปร่างของหญิงสาวในชุดยาวที่ดูเหมือนทำจากแสงจันทร์สวมผ้าคลุมสีเงินที่ล่องลอยไปตามลม ไม่มีลักษณะของการเคลื่อนไหวที่ชัดเจนแต่เหมือนว่าเธอกำลังลอยอยู่ในอากาศ การเคลื่อนไหวของเธอดูละเอียดอ่อนและสง่างามดวงตาของิญญามีแสงสีเงินส่องประกายราวกับดาวในท้องฟ้าพวกมันสะท้อนความลึกลับและความรู้สึกที่ไม่มีคำบรรยายได้ทรงผมยาวสีขาวเงินล้วนคล้ายเงาของแสงจันทร์สะบัดตามการเคลื่อนไหวของเธอเช่นเดียวกับชุดที่ปลิวไปตามลมอย่างลึกลับ
เมื่อิญญาแห่งจันทร์เริ่มปรากฏตัวอย่างชัดเจนในห้องทุกคนในห้องได้ััถึงพลังที่ลึกลับและน่ากลัวพร้อมทั้งอากาศที่รอบตัวเธอดูเย็นและมีแรงดึงดูดบางอย่างทุกสายตาจับจ้องไปที่รูปร่างของิญญาแห่งจันทร์ที่ดูเหมือนจะอยู่ระหว่างความเป็จริงและฝันราวกับเป็บางสิ่งที่เหนือธรรมชาติ
เสียงที่ดังก้องในอากาศขยับไปตามความเคลื่อนไหวของิญญาแห่งจันทร์ราวกับเสียงเ่าั้คือคำทำนายที่กำลังจะเกิดขึ้น“เ้าจะต้องรู้ว่าอรัญญาคือผู้ที่ถูกเลือกจากจี้หินเพื่อทำให้ความสมดุลของอาณาจักรนี้คงอยู่ การมาของนางไม่ได้เป็เื่บังเอิญแต่เป็ส่วนหนึ่งของพันธะที่ต้องทำเพื่อไม่ให้สิ่งที่ถูกทำนายมาเกิดขึ้น”
ิญญาแห่งจันทร์ยืนอยู่ในอากาศเหนือพื้นดินความมืดมิดของห้องยังคงขยายออกไป ท่ามกลางแสงจันทร์ที่ส่องเข้ามาจากทางหน้าต่างิญญาแห่งจันทร์กลับยิ่งทวีความลึกลับและน่ากลัวมากยิ่งขึ้นเสียงนั้นไม่ได้แค่กระซิบในหูของอรัญญาอีกต่อไป แต่มันดังลอยไปทั่วห้องคำพูดของเธอเหมือนกับคำสั่งของจักรวาลที่กำลังบอกทุกคนว่าอาณาจักรจะต้องพบกับการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ที่ไม่มีใครสามารถหลีกเลี่ยงได้
การมาของิญญาแห่งจันทร์แสดงให้เห็นว่าทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในห้องนั้นเป็ส่วนหนึ่งของพลังอำนาจที่ไม่อาจคาดเดาได้และมีผลกระทบถึงอนาคตของอาณาจักร
ทุกคนในห้องหันไปมองหาต้นเสียง และได้ประจักษ์การมีอยู่จริงของิญญาแห่งจันทร์
เ้าชายราธันยืนอึ้ง รู้สึกถึงพลังของิญญาแห่งจันทร์ที่ลอยอยู่ในอากาศ “พันธะ? ความสมดุล?” เขาพูดเบาๆ ขณะมองไปที่อรัญญา“เ้าหมายความว่าอรัญญาคือส่วนหนึ่งในคำทำนายที่จะช่วยปกป้องอาณาจักรจากการล่มสลาย?”
“ใช่...”เสียงิญญาแห่งจันทร์ตอบกลับอีกครั้ง“จี้หินได้เลือกอรัญญาเป็ผู้ถือพลังที่สามารถคุ้มครองอาณาจักรนี้จากภัยที่กำลังจะเกิดขึ้นหากเ้าชายราธันยังคงไม่เข้าใจ คำทำนายที่ถูกเขียนไว้จะทำให้ทุกสิ่งล่มสลายหากไม่มีการกระทำใดๆ จากผู้ที่ถูกเลือก”
อรัญญามองเ้าชายด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น“ฉันบอกท่านแล้ว ว่าฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อเล่นเกมของใครแต่เพื่อหยุดยั้งสิ่งที่กำลังจะทำลายอาณาจักรนี้ ตอนแรกฉันก็ไม่รู้หรอกว่าทำไมถึงต้องมายังที่แห่งนี้แต่ตอนนี้ฉันรู้และเข้าใจสาเหตุที่ต้องมาที่นี่แล้ว เพราะฉัน คือผู้ถูกเลือกและฉันก็พร้อมที่จะเลือกเดินทางนี้เอง และฉันจะพิสูจน์ให้ทุกคนเห็นว่าเหตุใดฉันถึงเป็ผู้ถูกเลือก”
เ้าชายราธันยืนนิ่งไปสักครู่ก่อนจะยกใบหน้าขึ้นและมองอรัญญาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหนักแน่น“ถ้าเช่นนั้น... ข้าจะสนับสนุนเ้า แต่ข้าขอเตือนเ้าความจริงที่เ้าไขออกมาอาจจะทำลายทุกสิ่งที่เ้าคิดว่าเป็จริงได้”
“ฉันพร้อมที่จะเผชิญกับมัน”อรัญญาตอบกลับเสียงเด็ดเดี่ยว
เ้าชายราธันพยักหน้าก่อนจะหันไปยังทหารที่ยืนอยู่ในห้อง “ให้ทุกคนเตรียมตัว...เราจะต้องพร้อมสำหรับสิ่งที่จะเกิดขึ้น”
ขณะที่การเตรียมตัวเริ่มขึ้นทหารบางคนก็เริ่มขยับตัวไปยังตำแหน่งต่างๆบางคนตั้งใจมองไปที่อรัญญาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถามและความสงสัย
จากนั้นเ้าชายราธันหันไปมองอรัญญาอีกครั้ง“สำหรับตอนนี้ ข้าจะจัดหาที่พักและสาวรับใช้ให้เ้าพักผ่อนก่อนพรุ่งนี้เราจะเริ่มต้นและเตรียมตัวสำหรับสิ่งที่กำลังจะมาถึง”
เ้าชายราธันสั่งให้ทหารนำทางไปยังห้องพักของอรัญญาและไม่นานนัก สาวใช้ที่ได้รับการแต่งตั้งก็เดินเข้ามาในห้องท่าทางเรียบร้อยและมีความเคารพในตัวอรัญญา “ถวายบังคมเ้าชายเพคะและทำความเคารพท่านหญิงอรัญญาเ้าค่ะข้าคือมาลิน่า สาวรับใช้ของท่านค่ะ”
อรัญญามองไปที่มาลิน่าด้วยความอ่อนโยนและเป็มิตรพร้อมทั้งพยักหน้า“ขอบคุณเ้ามาก มาลิน่า ฉันคงต้องพึ่งพาเ้าในหลายๆ เื่จากนี้”
มาลิน่ายิ้มอย่างอบอุ่นและก้มศีรษะ“ข้าจะทำหน้าที่ให้ดีที่สุดเ้าค่ะ”
ในขณะเดียวกันเ้าชายราธันหันมามองอรัญญาอีกครั้ง ก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบและจริงจัง
“วันนี้เ้าควรไปพักผ่อนยังที่พักที่เราจัดเตรียมไว้ให้เสียก่อนส่วนใน่เย็นข้าจะพาเ้าร่วมทานอาหารและแนะนำให้รู้จักกับครอบครัวและขุนนางของข้า”
อรัญญามองเ้าชายราธันด้วยความขอบคุณในใจก่อนจะพยักหน้าอย่างเคารพ “ฉันขอบคุณท่านมาก สำหรับการเปิดโอกาสให้และสำหรับความเชื่อมั่นในสิ่งที่เหลือเชื่อเช่นนี้ ฉันรู้สึกซาบซึ้งใจที่ท่านยอมรับและเข้าใจสิ่งที่ฉันกำลังเผชิญ”
เ้าชายราธันพยักหน้าอย่างช้าๆพร้อมกับแสดงสีหน้าที่เคร่งขรึม ก่อนจะหันไปทางทหารที่ยังคงยืนอยู่เงียบๆ“พวกเ้าจงจัดคนที่เหมาะสมมาดูแลท่านหญิงอรัญญาอย่างดี ข้าไม่อยากให้ท่านต้องกังวลเื่ใดในตอนนี้”
อรัญญายืนอยู่ท่ามกลางแสงจันทร์ในห้องนั้นรู้สึกถึงภารกิจที่หนักหน่วงและความท้าทายที่รออยู่ข้างหน้าแต่เธอก็มั่นใจในเส้นทางที่เธอเลือกและในพันธะที่ต้องทำให้สำเร็จ
94
