ณ สนามบินสุวรรณภูมิ
เย็นวันศุกร์ในสนามบินสุวรรณภูมิท่ามกลางผู้คนมากมายที่เดินกันอย่างวุ่นวาย ก็มีผู้ชายหน้าตาหล่อเหลา ร่างสูงโปร่งผิวขาว ปากแดงธรรมชาติมีรอยหยักชัดเจน สวมแว่นตาดำ เดินออกจากช่องผู้โดยสารขาออกอย่างกับนายแบบ มือหนึ่งล่วงกระเป๋า และเขาก็ชะงักเมื่อได้ยินเสียงเรียก
“ไอ้วายุทางนี้”เพื่อน ๆ เขาเรียก
สวัสดีครับทุกคนผม นายอิทธิพล ฤทธิ์ไพศาล หรือเรียกผมว่า วายุ อายุ 31 ปีเป็ลูกชายเ้าของไร่ชาที่ใหญ่ที่สุดในเชียงใหม่ครับ ผมขอไปเรียนต่างประเทศั้แ่อายุ18 ปี ตอนนั้นผมอกหักทำใจอยู่ที่บ้านต่อไม่ไหวเลยขอพ่อกับแม่ไปเรียนต่อ นับ ๆไปก็ประมาณ 13 ปีแล้วที่ผมไม่ได้กลับมาเมืองไทย ที่กลับมาวันนี้เพราะคำขู่ของแม่ผมที่บอกว่าถ้าผมไม่กลับไทย ท่านจะตัดผมออกจากกองมรดก เอาจริง ๆผมก็รู้ว่าแม่แค่ขู่ผมไปแบบนั้น ผมเองก็คิดถึงทุกคนที่นี่เหมือนกัน เลยกลับมา
“เฮ ! พวก”ผมเดินเขาไปหาพวกเขา และกอดพวกเขาทีละคน
เพื่อนผมกลุ่มนี้มี โดม อเล็กซ์ พราว และ พิภพ พวกเราเป็เพื่อนแก็งส์เดียวกันั้แ่สมัยอยู่อังกฤษแต่เพื่อนผมทยอยกลับกันมาก่อน ส่วนผมนะเหรอเที่ยวเตร่ตามประสาเพราะว่าไม่อยากกลับมาเห็นภาพบาดตาบาดใจ
“คืนนี้กูจองโต๊ะไว้แล้วนะเพื่อนสาว ๆ แจ่ม ๆ ทั้งนั้น กูเตรียมของดีไว้ให้มึงด้วย เสือร้ายกลับมาไทยรอบนี้คงล่าเหยื่อไม่พัก 555555”อเล็กซ์เดินมากอดคอเพื่อน
“เสืออย่างกูไม่จำเป็ต้องล่า เหยื่อก็มาหาเอง”ผมบอก
“ครับพ่อเสือหล่อ”โดมแซว
“กูว่าพวกมึงนะระวังเอดส์กันบ้างก็ดีนะ”ยัยพราวปากร้ายพูดขึ้น หลายคนอาจจะสงสัยว่าทำไมพราวจึงเป็ผู้หญิงคนเดียวที่อยู่ในกลุ่มเราเพราะยัยนี้นิสัยมันห้าว และที่สำคัญมันเรียนเก่งมาก ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าที่ผมกับเพื่อน ๆ เรียนจบกันมาได้ก็เพราะเธอช่วยมาตลอด
“เพราะปากเสียแบบนี้ไงถึงไม่มีแฟนกับเขา”พิภพหันไปว่าพราว ทำให้พราวหน้าเสียด้วยอาการน้อยใจผมรู้มาสักพักหนึ่งแล้วว่าพราวแอบรักพิภพ เพราะไม่ว่าพิภพจะเป็อะไรพราวจะดูแลเขาเป็พิเศษ มีแต่ไอ้บ้าพิภพที่ไม่รู้อะไรเลย และชอบไปรำคาญพราวมัน
“มึงก็ไปว่าไอ้พราวมันถ้าไม่มีไอ้พราวกูว่าเรายังเรียนกันไม่จบกันแน่วะว่าไม่”ผมหันไปช่วยพูดให้พราวสบายใจขึ้น
“อย่าไปสนใจเลยไอ้คนเนรคุณ”พราวว่าพิภพ
“ขอโทษครับแม่ผมผิดไปแล้ว”พิภพหันมากล่าวขอโทษ และทุกคนก็หัวเราะกัน
ผับดังกลางกรุง
ในค่ำคืนสุดสัปดาห์นักท่องราตรีที่เป็ทั้งกลุ่มนักศึกษา กลุ่มคนทำงานก็ต่างมารวมตัวกันดื่มเที่ยวกันอย่างสนุกสนาน เหมือนมาปลดปล่อยความเครียดทั้งสัปดาห์ทิ้งไปตอนนี้ผมและเพื่อน ๆ ยกเว้นพราวมารวมตัวกันที่ผับดัง
“ผับไทยนี้คึกคักไม่ต่างจากที่อังกฤษเลยนะ”ผมพูดขณะยืนดื่มเหล้าและมองลงไปดูบรรยากาศจากชั้นสอง
“กูว่าที่นี่ดีกว่าตรงที่มีให้เราเลือกชมได้เยอะนะมึง”อเล็กซ์บอกผม
“ว่าแต่ไหนบอกว่ามีเด็กมาให้กูไง”ผมถามหาเด็กที่มันบอกว่าเตรียมให้ผม
“น้องเขากำลังมาใจเย็นก่อนครับคุณเพื่อน”อเล็กซ์บอกให้ผมใจเย็น ๆ ระหว่างรอเด็กของไอ้อเล็กซ์ อยู่ๆก็มีสายเข้าจากโทรศัพท์ผม ผมหยิบขึ้นมาดูก็หน้าเสีย
“ทำไมวายุพี่สะใภ้มึงโทรมาอีกแล้วเหรอ”โดมถามผม
“เปล่าหรอกคุณหญิงนาฎยา แม่กูเองคงจะโทรมาเร่งให้กูกลับเชียงใหม่”เขากดตัดสายและก็ปิดเครื่องโทรศัพท์ทันที
“โห้ กูว่างานนี้อาจจะมีการตัดออกจากกองมรดกจริงๆ 55555”พิภพแซวผมต่อ ระหว่างนั้นอเล็กซ์ก็พาสาว ๆที่มันนัดไว้เข้ามาหาผม
“สวัสดีค่ะ หนูชื่อมายมิ้นท์นะคะพี่ชื่ออะไรเหรอ”
“พี่ชื่อวายุค่ะมายมิ้นท์ อายุเท่าไรเหรอครับ”
“อายุ 20 ค่ะยังโสดด้วยนะคะ”ระหว่างที่พูดคุยกัน มายมิ้นท์ก็เล่นหูเล่นตากับผมตลอด
“พี่วายุมีแฟนยังค่ะ?”มายมิ้นท์ถาม
“ยังเลยครับ”
“หน้าตาหล่อๆ แบบพี่ ไม่มีแฟนอีกเหรอค่ะ”มายมิ้นท์พูดพร้อมทำหน้าเขินอาย แต่ผมก็ดูออกว่าเธอเสแสร้งแกล้งทำเป็เด็กน้อยไร้เดียงสา
“ไปห้องพี่สิคืนนี้จะได้รู้ว่าพี่มีแฟนหรือยัง เดี๋ยวพี่ไปห้องน้ำแปปนึงนะ เดี๋ยวกลับมา”ผมออกมาเข้าห้องน้ำและแวะไปดูดบุหรี่ที่ข้างหลังอาคาร ขณะที่ผมกำลังดูดบุหรี่อยู่มีผูหญิงคนหนึ่งออกมาคุยโทรศัพท์
“น้ำอยู่งานเลี้ยงวันเกิดพี่ฝ้ายค่ะใช่ค่ะพยาบาลฝ้าย ตอนนี้เลยเหรอค่ะ ได้ค่ะเดี๋ยวน้ำจะรีบกลับไป ไม่เป็ไรค่ะโอเคค่ะ สวัสดีค่ะ”เมื่อเธอเธอวางโทรศัพท์ ก็กำลังจะหมุนตัวกลับเข้าไปข้างในพอดีกับผมที่ดูดบุหรี่เสร็จแล้วจะเข้าไปข้างในเหมือนกัน ทำให้เราชนกันพอดีผมรีบประคองเธอก่อนเธอจะล้มลงไปเพราะเธอตัวเล็กนิดเดียว
“อุ้ยขอโทษด้วยค่ะ”เธอคนนั้นเอ่ยขอโทษผมพร้อมก้มหัวให้ผมหนึ่งครั้งก่อนรีบเดินจากไปด้วยความเร่งรีบ ผมได้กลิ่นตัวเธอเป็กลิ่นที่สะอาดเหมือนกลิ่นของโรงพยาบาลและมีกลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆผมหันไปมองอีกทีเธอก็หายไปแล้ว ผมเลยกลับไปที่โต๊ะตอนนี้น้องมายมิ้นท์กำลังหน้าแดงเพราะฤทธิ์แอลกอฮอร์พอผมนั่งลงเธอก็เริ่มเข้ามาซบไหลผมมือไม้ลูบไล้ตัวผมไปทั่วจนผมเองก็เริ่มตื่นตัวไม่ไหวแล้วผมหันไปมองเพื่อนผมตอนนี้ก็เริ่มไม่ไหวเลยพยักหน้าให้กัน ก่อนจะพาสาว ๆแยกย้ายไปที่รถกัน ผมพาน้องมายมิ้นท์มาที่โรงแรมที่ผมเช่าอยู่เธอเริ่มซอกไซที่คอผมั้แ่ในลิฟต์ แต่ผมยังตั้งสติได้อยู่
“ใจเย็นก่อนครับ”ผมกระซิบบอกเธอ
“แต่มิ้นท์อยากโดนแล้วค่ะพี่”มายมิ้นท์พูดเสร็จก็จู่โจมผมอีกครั้งผมพยายามระงับอารมณ์ตัวเอง เมื่อลิฟต์เปิดออกที่ชั้นของผม ผมรีบพาเธอไปที่ห้องพอปิดประตูห้องผมเองก็จู่โจมเธออย่างรวดเร็ว
“ยั่วดีนักนะ”ผมระดมจูบเธอด้วยความเร้าร้อนเธอเองก็จู่โจมผมอย่างรู้งานผละจากกันก็จัดการถอดเสื้อผ้าตัวเองออกผมยกเธอโยนไปที่บนเตียงก่อนที่ผมจะเดินไปหยิบถุงยางที่กระเป๋ากางเกงมาจะใส่
“ว้าวของพี่นี่ ไม่ธรรมดาเลยนะคะ”มายมิ้นท์ที่ลุกขึ้นนั่งมองัั์ผมอยู่ผมถือถุงยางไว้แล้วเดินไปที่ปลายเตียง ให้เธอใช้ปากกับน้องชายผมเธอใช้ปากจัดการน้องชายผม ทั้งดูด ทั้งเลียอย่างช่ำชอง
“อ่าาาาาา ซี๊ดดดดดดแบบนั้นแหละ”ผมครางออกมาด้วยความเสียว ผมขยับหัวเธอโยกขึ้นลงจนผมแตกใส่ปากเธอเธอเลียทำความสะอาดให้ผมเสร็จผมหยิบถุงยางขึ้นมาใส่และจัดการมายมิ้นท์จนเกือบถึงเช้า
ด้านหมอสายน้ำ
สวัสดีค่ะทุกคนหมอชื่อ ธารารินทร์ แก้วประเสริฐ หรือเรียกว่า หมอน้ำ ก็ได้วันนี้เป็วันเกิดรุ่นพี่พยาบาลที่โรงพยาบาลทุกคนชวนกันไปเลี้ยงวันเกิดที่ผับแห่งหนึ่ง ซึ่งฉันเองก็ไม่ค่อยรู้จักหรอกปกติฉันไม่ค่อยชอบเที่ยวนะ เวลาส่วนใหญ่ที่ว่างจากเวรดูแลผู้ป่วยคือการรับจ้างอยู่เวรแทนคุณหมอท่านอื่น ๆ ทำไมนะเหรอเพราะฉัน้าจะเก็บเงินสักก้อน ไว้ไปเปิดคลินิกที่ต่างจังหวัดอยู่กับแม่ 2 คนขณะที่อยู่ในผับ ทุกคนกำลังสนุกสนานกับการดื่ม การเต้นอยู่ส่วนฉันที่ไม่ค่อยชอบบรรยากาศแบบนี้ก็เดินมาห้องน้ำและโทรศัพท์ฉันก็เข้ามีสายจากคุณหมอวรรณ ฉันเดินออกออกไปรับที่ด้านหลัง ซึ่งมีคนกำลังยืนดูดบุหรี่อยู่
“สวัสดีค่ะหมอวรรณ”
“หมอน้ำอยู่ไหนค่ะว่างหรือเปล่า”
“น้ำอยู่งานเลี้ยงวันเกิดพี่ฝ้ายค่ะ”
“ฝ้ายที่เป็พยาบาลนะเหรอ”
“ใช่ค่ะพยาบาลฝ้าย”
“พอดีพี่มีธุระด่วนมากเลยจะให้น้ำมาอยู่เวรแทนพี่หน่อย”
“ตอนนี้เลยเหรอค่ะ”
“ใช่จ๊ะ”
“ได้ค่ะเดี๋ยวน้ำจะรีบกลับไป”
“พี่ต้องขอโทษน้ำด้วยนะที่ตามแบบกะทันหันแบบนี้”
“ไม่เป็ไรค่ะ”
“งั้นพี่จะรอนะคะ”
“โอเคค่ะสวัสดีค่ะ”หลังจากวางสายฉันรีบออกไปโดยไม่ทันระวังไปชนกับผู้ชายอีกคนที่กำลังจะเข้าข้างในเหมือนกันและฉันก็เสียหลักจะล้มลง โชคดีที่เขาเข้ามาประคองฉันไว้ ฉันขอโทษเขาก่อนจะรีบออกไป
“พี่ฝ้ายค่ะน้ำขอตัวกลับก่อนนะคะ หมอวรรณขอให้ขึ้นเวรแทนนะคะ”
“จ๊ะๆ แล้วกลับยังไงละคะ หมอน้ำ”
“เดี๋ยวน้ำเรียกแท็กซี่กลับค่ะไปก่อนนะคะสวัสดีค่ะ” ฉันลาพี่ฝ้ายเสร็จก็รีบออกจากไปเรียกแท็กซี่กลับโรงพยาบาล
3K
![[จบ] คุณแม่ที่รัก [Dear Mother]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1699935766_83711266.webp)
