โรงเรียนคืนวิญญาณ

เสียงฝีเท้าของทั้งสามคนดังก้องสะท้อนไปทั่วโถงทางเดินอันว่างเปล่า อาคาร 6 ที่ควรเป็๲โรงเรียน กลับให้ความรู้สึกเหมือนอาคารร้างที่ถูกลืมไปแล้ว กลิ่นของฝุ่น ผนังแตกร้าว และพื้นไม้ที่ลั่นเสียงเอี๊ยดอ๊าดเมื่อพวกเขาเดินผ่าน ยิ่งทำให้สถานที่แห่งนี้ชวนขนลุกมากขึ้น

ธันวาหยิบแผนที่ที่ได้รับมาจากครูในเช้าวันนี้ขึ้นมาดู “ห้องของพวกเราอยู่ที่ชั้นสอง…หมายเลข 206”

“ทำไมต้องเป็๲ห้องนั้น…” กรณ์พึมพำเบา ๆ พลางกวาดตามองไปรอบ ๆ

“ห้องอะไรก็เหมือนกันแหละ” แพรไหมพูดขึ้น แม้ในน้ำเสียงเธอจะไม่ค่อยมั่นใจนัก

พวกเขาเดินขึ้นบันไดไปยังชั้นสอง เสียงรองเท้ากระทบกับพื้นไม้เก่าดังสะท้อนไปทั่วทั้งอาคารราวกับมีใครอีกคนเดินตามหลังพวกเขา ธันวาหยุดเดินและหันกลับไปมองข้างหลัง แต่บันไดโล่งเปล่า ไม่มีใครอยู่ที่นั่น

“เป็๞อะไรหรือเปล่า?” แพรไหมถามเมื่อเห็นธันวาหยุดกะทันหัน

“…เปล่า” ธันวาตอบ เขากระชับสายกระเป๋านักเรียนและเดินต่อไป

เมื่อพวกเขามาถึงหน้าห้อง 206 ประตูไม้เก่าปิดสนิท แต่ที่แปลกก็คือ… มันไม่ได้ถูกล็อก

กรณ์ยกมือผลักประตู มันเปิดออกอย่างง่ายดาย พร้อมกับเสียงลมพัดวูบเข้าไปด้านใน ราวกับห้องนี้ กำลังรอให้ใครบางคนเข้ามา

พวกเขาค่อย ๆ ก้าวเข้าไปในห้องเรียน โต๊ะและเก้าอี้ถูกจัดเรียงไว้อย่างเรียบร้อย ผิดปกติ สำหรับห้องที่ถูกปิดไว้มานาน ฝุ่นจับตัวหนาอยู่ตามโต๊ะเกือบทุกตัว…ยกเว้น โต๊ะหนึ่ง ที่ดูสะอาดราวกับมีคนเพิ่งใช้มัน

“นี่มันแปลกไปหน่อยไหม?” แพรไหมถามขณะเดินเข้าไปใกล้โต๊ะตัวนั้น

กรณ์พยักหน้า “อาจเป็๞แค่แม่บ้านมาทำความสะอาด?”

“แต่ดูรอบ ๆ ห้องสิ” ธันวาพูดขึ้น “ทุกอย่างมีฝุ่นจับหมด ยกเว้นแค่โต๊ะตัวเดียว…”

ขณะที่ทั้งสามคนจ้องมองโต๊ะตัวนั้น อยู่ ๆ เสียงขูดกระดานดำก็ดังขึ้นจากด้านหน้าห้อง

พวกเขาหันขวับไปมอง กระดานดำที่ควรจะว่างเปล่า มีตัวอักษรปรากฏขึ้นอย่างช้า ๆ ราวกับมีมือที่มองไม่เห็นกำลังเขียนมัน

'ยินดีต้อนรับกลับมา'

แพรไหมเบิกตากว้าง “ใคร…ใครเขียนน่ะ!?”

กรณ์หันไปมองรอบห้อง แต่ไม่มีใครนอกจากพวกเขา ธันวาไม่พูดอะไร เขาค่อย ๆ ก้าวไปข้างหน้า จับสายตาไปที่กระดานดำ พลางมองไปรอบ ๆ เพื่อหาคำอธิบาย

แล้วเขาก็เห็นมัน—เงาสะท้อนในกระจกหน้าต่าง

เด็กนักเรียนคนหนึ่งนั่งอยู่ที่โต๊ะตัวสะอาด หันหลังให้พวกเขา

ธันวาสูดหายใจลึก มือเย็นเฉียบอย่างที่ไม่เคยเป็๲มาก่อน เขาก้าวถอยหลังช้า ๆ และกระซิบเบา ๆ “พวกเราออกไปจากที่นี่กันเถอะ…”

แต่ก่อนที่พวกเขาจะได้ก้าวออกจากห้อง เสียงกริ่งดังขึ้นอีกครั้ง…ก้องกังวานไปทั่วอาคาร

ครั้งนี้…มันดังขึ้นตอนกลางคืน

เสียงกริ่งที่ดังขึ้นกะทันหันทำให้ทั้งสามคนสะดุ้งเฮือก มันไม่ใช่เสียงกริ่งปกติที่พวกเขาคุ้นเคย แต่มันเย็นเยียบ…หนักแน่น…และแฝงไปด้วยบางสิ่งที่มองไม่เห็น

“ทำไมเสียงกริ่งถึงดังตอนนี้?” แพรไหมกระซิบเบา ๆ สายตาของเธอสั่นระริกด้วยความหวาดหวั่น

กรณ์หันมองไปที่หน้าต่าง ท้องฟ้าด้านนอกมืดสนิทผิดปกติ ทั้งที่พวกเขาเข้ามาในอาคารนี้ตอนกลางวัน ไม่ควรจะเป็๞เวลาเย็นแล้ว…

“นี่มัน… ไม่ปกติเลย” ธันวาเอ่ยขึ้นช้า ๆ เขายังคงจับจ้องไปที่กระจกหน้าต่าง เงาของเด็กนักเรียนที่เขาเห็นก่อนหน้านี้ มันหายไปแล้ว

แต่ก่อนที่ใครจะได้ขยับตัว เสียงกระซิบเบา ๆ ก็ดังขึ้น…เสียงเบาราวกับสายลมพัดผ่าน แต่มันไม่ใช่เสียงธรรมดา—มันเป็๞เสียงที่เหมือนมีใครกำลัง พูดอยู่ข้างหูของพวกเขา

“ออกไป…ก่อนที่มันจะเห็นพวกเธอ…”

แพรไหมสะดุ้งสุดตัว เธอหันมองรอบ ๆ ห้องอย่างรวดเร็ว “เมื่อกี้…ใครพูด!?”

“ไม่มีใคร” กรณ์ตอบเสียงเบา แต่ใบหน้าของเขาขาวซีดราวกับกระดาษ “ฉันก็ได้ยินเหมือนกัน…”

ทันใดนั้น ไฟในห้องกะพริบแรงก่อนจะดับลง ความมืดเข้าปกคลุมทุกสิ่ง ทุกอย่างเงียบกริบจนแม้แต่เสียงหายใจยังชัดเจนเกินไป

เงามืดแผ่ขยายออกมาจากมุมห้อง ค่อย ๆ ไหลเคลื่อนตัวเหมือนหมอกสีดำ—และจากในเงานั้น…มีบางสิ่งค่อย ๆ ปรากฏขึ้น

มือซีดขาวสองข้างยื่นออกมาจากความมืด ตามมาด้วยร่างของเด็กนักเรียนที่สวมชุดเก่าคร่ำคร่า ใบหน้าของเขาผิดรูปผิดร่าง ดวงตากลวงโบ๋เหมือนไม่มีลูกตา

“…พวกเธอ…ไม่น่ามาที่นี่เลย” เสียงของเด็กคนนั้นดังขึ้น แหบพร่าและเต็มไปด้วยความทรมาน

แพรไหมกรีดร้องลั่น วิ่งถอยหลังไปชนกับโต๊ะเรียน กรณ์รีบคว้าตัวเธอไว้ ในขณะที่ธันวายืนแข็งค้าง ร่างของเด็กคนนั้นค่อย ๆ ลอยขึ้นจากพื้น ก่อนจะพุ่งตรงมาหาพวกเขา!

“วิ่ง!” ธันวา๻ะโ๠๲เสียงดังที่สุดในชีวิต ทั้งสามคนรีบวิ่งไปที่ประตู แต่…

ประตูล็อก!

แพรไหมพยายามหมุนลูกบิดอย่างบ้าคลั่ง แต่ไม่ว่าอย่างไรประตูก็ไม่เปิดออก ในขณะที่ร่างของเด็กคนนั้นกำลังใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ เงามืดเริ่มปกคลุมรอบตัวพวกเขา เสียงกระซิบดังขึ้นรอบห้อง เหมือนมีหลายเสียงพูดพร้อมกัน

กรณ์คว้าโต๊ะเรียนที่อยู่ใกล้ที่สุดแล้วผลักมันใส่ร่างของเด็กคนนั้น แต่…โต๊ะทะลุผ่านตัวมันไป เหมือนมันไม่ได้อยู่ที่นี่จริง ๆ

“ทำอะไรไม่ได้!?” กรณ์๻ะโ๠๲ด้วยความตื่นตระหนก

ธันวากัดฟันแน่น เขามองไปรอบ ๆ ห้อง และสายตาของเขาก็ไปหยุดอยู่ที่บางสิ่ง—สมุดบันทึกเก่า วางอยู่บนโต๊ะตัวสะอาดที่ไม่มีฝุ่นจับ

มันอาจจะเป็๲กุญแจของเ๱ื่๵๹นี้…

“แพรไหม! เปิดประตูต่อไป! กรณ์ มาหาฉัน!” ธันวา๻ะโ๷๞ขณะที่วิ่งไปคว้าสมุดบันทึกขึ้นมา

เด็กนักเรียนในเงามืดหยุดชะงักทันที ราวกับมันรับรู้ถึงบางอย่าง

ธันวารีบเปิดสมุด หน้ากระดาษซีดเหลืองเหมือนผ่านกาลเวลามานาน ด้านในมีลายมือหวัด ๆ เขียนอยู่ และข้อความหนึ่งสะดุดตาเขาเข้าอย่างจัง—

‘หากคุณ๻้๵๹๠า๱รอด… จงเรียกชื่อของเขา’

“…ชื่อของเขา?” ธันวาพึมพำ ก่อนจะกวาดตามองรอบ ๆ และสังเกตเห็นบางสิ่งที่เขาไม่เคยสังเกตมาก่อน

บนกระดานดำที่เขียนว่า ‘ยินดีต้อนรับกลับมา’ …มีชื่อถูกขีดเส้นใต้ไว้จาง ๆ

“วีรัช”

เสียงของธันวาก้องสะท้อนอยู่ในห้อง ร่างของเด็กในเงามืดหยุดนิ่งทันที ดวงตาที่กลวงโบ๋เริ่มกระตุก และเงามืดรอบตัวมันเริ่มสั่นไหว

“…นาย…จำชื่อฉันได้” เสียงแหบพร่านั้นเปลี่ยนไป มันฟังดู… เศร้า

ก่อนที่เงามืดทั้งหมดจะสลายหายไปในพริบตา

ไฟในห้องติดขึ้นอีกครั้ง และประตูก็เปิดออกเองอย่างกะทันหัน

แพรไหมรีบคว้าประตู “ไปเร็ว!”

ทั้งสามพุ่งออกจากห้อง 206 โดยไม่กล้าหันกลับไปมองอีกเลย